บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2229 สามหายนะหกพิบัติ

บทที่ 2229 สามหายนะหกพิบัติ

ยามซูอี้เอ่ยนามของอวี่ซินเหยา ภาพเลือนรางอันอ่อนโยนเงียบสงบพลันปรากฏขึ้นในใจ

เหตุการณ์บางส่วนในอดีตไหลเข้าสู่จิตใจทีละเล็กละน้อย

ยามอี้เต้าเสวียนยังมีชีวิต เขามีผู้หญิงสองคน

คนหนึ่งคือจอมมารชิงเหมย

อีกคนคืออวี่ซินเหยา

ขณะที่หลู่ชิงเหมยเป็นดั่งนางมาร คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ทว่างดงามหาใครเทียม

อวี่ซินเหยากลับอ่อนโยนและเงียบสงบ คล้ายไม่ข้องเกี่ยวกับโลกหล้า

ในด้านความรู้สึก ยามอี้เต้าเสวียนและหลู่ชิงเหมยอยู่ร่วมกัน พวกเขาเหมือนดั่งเพลิงร้อนสุราแรง ดูคึกคักมีชีวิตชีวา มีทั้งสุขสมทุกข์ระทม

ขณะที่ยามอยู่กับอวี่ซินเหยา มันเหมือนกับสายลมยามวสันต์ที่อบอุ่นเงียบสงัด ทั้งสงบ อุดมสมบูรณ์ และสบาย

ซึ่งท่ามกลางความเงียบนี้ได้ก่อเกิดการหล่อเลี้ยง สะสมไปตามกาลเวลา ความรู้สึกก็ยิ่งกลมเกลียวมากขึ้น

อวี่ซินเหยาในความทรงจำของเขา นางกล้าคิดกล้าทำ และเลือกที่จะอยู่เคียงข้างอี้เต้าเสวียน ซึ่งยามอยู่ด้วยกัน หญิงสาวมักจะทำตัวอ่อนโยนราวกับสายน้ำ อบอุ่นราวกับหยก ไม่เคยแสดงความเห็นของตัวเองออกมา

ด้วยเหตุนี้ ยามอวี่ซินเหยากับอี้เต้าเสวียนถูกไล่ล่า นางจึงไม่ลังเลที่จะเสียสละตัวเอง เพื่อช่วยชีวิตของอี้เต้าเสวียนเอาไว้

ความภาคภูมิใจและความมุ่งมั่นของอวี่ซินเหยาไม่เคยถูกเปิดเผยออกมา……แต่ขอเพียงนางตัดสินใจ อวี่ซินเหยาก็สามารถตายเพื่ออี้เต้าเสวียนได้อย่างไม่ลังเล!

ยามนี้ ซูอี้หวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตเหล่านี้ และเขาก็อดถอนหายใจไม่ได้ ชีวิตของอวี่ซินเหยานับว่าลำบากไม่น้อย แต่ในช่วงเวลาที่อยู่กับอวี่ซินเหยา……มันคือความสุขอย่างไม่ต้องสงสัย!

หลังจากเงียบไปสักพัก ซูอี้กล่าวว่า “จุดประสงค์ที่ข้าเข้าศาลเทพชิงอู๋เกี่ยวข้องกับอวี่ซินเหยา แต่ข้าคาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นสายศิษย์ของอวี่ซินเหยา”

เว่ยจงอดประหลาดใจไม่ได้ ถามว่า “เจ้า…มาเพื่อชำระบาปให้กับบรรพชน เพื่อแก้ไขนามให้ถูกต้องหรือ?”

ซูอี้ส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ”

ขณะพูด เขาก็ยกมือขึ้นคลายอำนาจผูกมัดบนเว่ยจง จากนั้นก็แบมือ “คืนดาบท่องสราญมาให้ข้า”

เว่ยจงลังเลสักพัก จากนั้นหยิบดาบท่องสราญคืนให้กับซูอี้ ก่อนจะกล่าวว่า “หากเจ้ามาที่นี่เพราะเรื่องบรรพชนจริง ข้าสามารถให้ความร่วมมือกับเจ้าได้!”

“ร่วมมือหรือ?”

ซูอี้ยิ้มออกมา “ร่วมมืออย่างไร?”

เว่ยจงสูดหายใจเข้า ตอบด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกว่า “ท่านทำตัวนิ่งเฉยในศาลเทพชิงอู๋มาตลอด ดังนั้นน่าจะเข้าใจดีถึงความสัมพันธ์ของข้ากับเจ้าสำนักเหลียงหลิงซู มันไม่ต่างจากน้ำกับไฟ ภายนอกมันเหมือนกับการต่อสู้ชิงอำนาจ แต่ความจริงข้าคิดมาตลอดว่าสักวัน ตัวเองจะสามารถชำระบาปให้กับบรรพชนได้!”

“ขณะเดียวกัน เหลียงหลิงซูเป็นศิษย์ของบรรพชนหงเจิน ซึ่งเท่าที่ข้าทราบมา เมื่อนานมาแล้ว ก็เป็นบรรพชนหงเจินที่ถ่ายทอดคำสั่งนี่แหละที่ทำให้บรรพชนถูกขับออกไป!”

“ดังนั้นถ้าอยากชำระบาปให้กับบรรพชน ข้าก็มีแต่ต้องต่อสู้กับเหลียงหลิงซูเท่านั้น!”

“ถึงยามนี้ ท่านกับข้านับว่ามีศัตรูคนเดียวกัน!”

หลังจากได้ฟัง ซูอี้ก็กล่าวว่า “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะใช้โอกาสนี้เพื่อทำลายศาลเทพชิงอู๋หรือ?”

เว่ยจงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ท่านมีค่าต่อจอมมารชิงเหมยกับหอการค้ากิเลน ดังนั้นท่านย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน และถ้าท่านอยากทำลายศาลเทพชิงอู๋ ท่านก็ไม่เห็นจำเป็นต้องพยายามสิ่งใดในยามนี้เลย”

ซูอี้พยักหน้า

ต้องบอกว่า ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงฉลาดไม่เบา การวิเคราะห์ของเขาเฉียบขาดและมีเหตุผลมาก

“และถ้าท่านร่วมมือกับข้า ข้าจะช่วยท่านแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้”

เว่ยจงกล่าวอีกครั้ง “หลังจากนี้เพียงท่านทำตัวราวไม่มีอันใดเกิดขึ้น ศาลเทพชิงอู๋ย่อมทำอะไรเราสองคนไม่ได้!”

ซูอี้ครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า “ช่างเถอะ ข้าให้โอกาสแก่เจ้าได้ ขณะที่เจ้าเอง……ก็ต้องทำให้ข้าเชื่อคำพูดผ่านการกระทำต่อจากนี้เท่านั้น!”

เว่ยจงรู้สึกโล่งอกทันที จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “ขอบคุณ!”

เขาทราบดีว่าตนเองไม่ต้องกังวลเรื่องความตายอีกแล้ว

…

เมืองโบราณเวิ้งเทวา หอการค้ากิเลน

หลังจากซูอี้กับผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงกลับมา พวกเขากลับที่พักของตัวเอง ทำตัวราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น

ถึงแม้จะไม่มีคำอธิบาย ฝานฮั่วเซิ่งผู้รอคอยอยู่ที่หอการค้ากิเลนก็เข้าใจดีว่า ‘สหายเต๋าเซียว’ ผู้สูงศักดิ์ไร้เทียมทานได้เบิกเนตรให้กับเว่ยจงแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ถามอันใดอีก

ในฐานะผู้จัดการของหอการค้ากิเลนในเมืองโบราณเวิ้งเทวา เขารู้ดีว่าอันใดควรถาม อันใดที่ไม่ควรถาม และอันใดที่ควรลืม อันใดที่ไม่ควรลืม

เขาทราบข้อกำหนดทั้งหมดนี้เป็นอย่างดี

ภายในห้อง ซูอี้กำลังนั่งขัดสมาธิ เฝ้าสังเกตการฝึกฝนที่ขณะนี้บรรลุถึงขอบเขตสรรค์สร้างขั้นสมบูรณ์

“นับว่าจริงแท้ที่การเพิ่มพูนอำนาจวิถีที่เรียบง่ายที่สุดคือการประมือต่อสู้!”

ซูอี้ลอบถอนหายใจ ศึกต่อสู้อันดุเดือดกับบรมาจารย์หยวนซาน ไม่เพียงทำให้ชายหนุ่มวัดความสูงต่ำของขั้นพลังตนเองในขณะนี้ได้ง่ายขึ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นการฝึกฝนขัดเกลาวิถี ทำให้บรรลุสู่ขั้นสมบูรณ์ได้ในที่สุด!

“ขั้นต่อไป ถึงเวลาใคร่ครวญเรื่องการทะลวงผ่านขอบเขตกันแล้วล่ะ”

ขณะทำสมาธิ เขาก็ครุ่นคิดไปมา

ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว หมายถึง ‘การไต่เต้าสู่จุดสูงสุด’ จนถูกเรียกว่าเทพชั้นกลาง

เมื่อเหยียบย่างขอบเขตนี้ กายเนื้อ จิตวิญญาณ และแม้กระทั่งกฎเกณฑ์จะได้รับการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ

ทว่ายามทะลวงขอบเขตนี้ เขาจะต้องเผชิญกับภัยพิบัติหายนะอันน่าสะพรึง!

บนวิถีขอบเขตเทพ มีภัยพิบัติหายนะมากมาย สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือ ‘สามหายนะหกพิบัติ’

สามภัยพิบัติ คือ ‘หายนะอัคคีทิพย์’ ‘หายนะวิญญาณทิพย์’ และ ‘หายนะเทพวิถี’

หกพิบัติเป็นตัวแทนความทุกข์ยากทั้งหกที่มุ่งโจมตีจิตใจ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ‘พิบัติมารหกหทัย’

ประกอบด้วย ‘วิบากสยบใจ’ ‘วิบากหกปรารถนา’ ‘วิบากหทัยตน’ ‘วิบากวิถีเต๋า’ ‘วิบากมายาลวง’ และ ‘วิบากสิ้นชีพ’

หกพิบัติเหล่านี้มีเป้าหมายอยู่ที่ความลับในใจคน มันจึงน่าสะพรึงกลัวยิ่ง

ยามข้ามผ่านขอบเขต จะต้องเผชิญหน้ากับ ‘หายนะอัคคีทิพย์’ หนึ่งในสามหายนะ และสองพิบัติอย่าง ‘วิบากสยบใจ’ กับ ‘วิบากหกปรารถนา’

หมายความว่า ยามทะลวงสู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว เขาจะต้องเผชิญหน้ากับ ‘หนึ่งหายนะสองพิบัติ’ !

หลังจากก้าวข้ามได้แล้ว ก็จะสามารถทะยานออกไป ก้าวเข้าสู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว!

หากไม่สามารถผ่านไปได้ ร่างจะถึงแก่ความตายจนวิถีสูญหาย ลงเอยด้วยการกลายเป็นเถ้าธุลี!

ซูอี้มั่นใจยิ่งว่าหายนะของเขา ต้องมีชะตาแตกต่างจากผู้อื่น จนกลายเป็นสิ่งต้องห้ามที่น่าสะพรึงถึงขีดสุดเป็นแน่

ทว่าชายหนุ่มเคยประสบกับการยามเคลื่อนวิถีบรรลุเทพมาแล้ว ซูอี้จึงไม่หวาดกลัวสิ่งเหล่านี้

“ยามข้าบรรลุสู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว ไม่รู้เลยว่าแท่นบูชามหาวิถีจะกลายเป็นแบบใด”

ซูอี้ตั้งตารอ!

บนวิถีเทพ อำนาจเทพในวิถีจะรวมตัวกันเป็นแท่นบูชา ก่อเกิดเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ และสามารถนำไปสู่อำนาจมหาวิถีทั้งหลายได้!

ส่วนแท่นบูชามหาวิถีจะก่อเกิดขึ้นในยามบรรลุขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วเท่านั้น!

สัญญาณของการณ์เช่นนี้คือการบรรลุความเชี่ยวชาญกฎวิถีเทพ!

เพียงหนึ่งความคิด มหาวิถีสามารถเปลี่ยนเป็นปรากฏการณ์ทั้งมวล เผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอันไร้ที่สิ้นสุด

ตามบันทึกเก่าแก่ เมื่อผู้ฝึกตนได้ฟังคำสอนของทวยเทพ พวกเขามักใช้ ‘โอ้อวดราวน้ำไหล รูปลักษณ์แสนวิเศษ’ ในการบรรยายถึง ซึ่งมันเป็นการบรรยายถึงรูปลักษณ์วิถีเต๋าของทวยเทพในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วนั่นเอง!

“ยามข้าบรรลุสู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว อำนาจต่อสู้จะทรงพลังเพียงใด? ข้าจะสามารถต่อสู้กับตัวตนระดับจอมเทพได้หรือไม่?”

ซูอี้วางแผนเช่นนั้น รอให้เรื่องตระกูลซีโบราณเรียบร้อยก่อน ค่อยไปเตรียมตัวสำหรับการเคลื่อนวิถีบรรลุขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว!

…

ช่วงเช้าตรู่วันถัดมา

ซูอี้ตื่นขึ้นจากการทำสมาธิ เดินออกจากห้อง ตรงไปยังห้องโถงหลักเพื่อรับประทานอาหาร

อาหารที่หอการค้ากิเลนดีมากทีเดียว ไม่ว่าจะมื้อเช้าหรือเย็น พวกมันล้วนอร่อยจนหาได้ยากตามท้องตลาด

อาหารเหล่านี้ถูกปรุงอย่างพิถีพิถันโดยพ่อครัวผู้เก่งกาจด้านการทำอาหาร ดังนั้นยามรับประทานอาหารเข้าไป จึงไม่แตกต่างจากการกลืนกินโอสถวิเศษเข้าไป

รสชาติยอดเยี่ยมช่วยในการฝึกฝน เช่นนี้แล้วซูอี้จะพลาดได้เช่นไร?

ระหว่างกำลังเดินไปรับประทานอาหาร ที่แห่งนั้นได้มีผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจง พร้อมกับฝานฮั่วเซิ่งอยู่ก่อนแล้ว

“เซียวเจี่ยน ลอง ‘ซุปงูทะเลร้อยสมบัติ’ นี่ดูสิ มันถูกปรุงมาจากเนื้อช่วงท้องของงูกระดูกหายาก ผสมผสานเข้ากับแก่นแท้ของโอสถเทพนับร้อยชนิด จิบหนึ่งคำ เทียบเท่ากับการฝึกฝนหนึ่งเดือน!”

เว่ยจงยิ้มก่อนกล่าวทักทายซูอี้

ชายหนุ่มมองออกว่า ผู้อาวุโสใหญ่จากศาลเทพชิงอู๋ผู้นี้พึงพอใจกับอาหารที่ได้รับการเตรียมโดยหอการค้ากิเลนเป็นอย่างยิ่ง หาไม่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมานั่งกินก่อน

ซูอี้พยักหน้า จากนั้นนั่งลงแล้วเริ่มลิ้มรสอาหารอร่อย

“ผู้จัดการฝาน ข้าเกรงว่าของอร่อยบนโต๊ะนี้จะหมดเงินไปมากโขเลยใช่หรือไม่?”

เว่ยจงยิ้มพลางเอ่ยถาม ขณะที่ฝานฮั่วเซิ่งยิ้มอ่อนโยนก่อนตอบว่า “เงินน่ะเรื่องเล็กน้อย สิ่งสำคัญคือวัตถุดิบที่หายากต่างหาก ใช่ว่าจะเจอได้โดยง่าย เพียงมูลค่าของวัตถุดิบเหล่านี้ก็เทียบเท่ากับผลึกเทพอมตะหนึ่งร้อยก้อนแล้ว ซึ่งหลังจากปรุงจนเสร็จเรียบร้อย โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารอร่อยเหล่านั้น ย่อมมีมูลค่าไม่อาจนับได้!”

หลังจากนิ่งไป เขาถอนหายใจออกมา “ข้าน้อยทำงานให้หอการค้ากิเลนมาหลายปี มีแค่ยามที่เผ่าพบกับแขกผู้มีเกียรติเท่านั้น ถึงจะได้เห็นงานเลี้ยงใหญ่โตเช่นนั้น”

เว่ยจงอดประหลาดใจและตกตะลึงไม่ได้

เขาคาดไม่ถึงว่าแค่อาหารเช้าจะพิเศษถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีมูลค่าไม่อาจประเมินได้!

นี่ยังไม่กล่าวถึงเรื่องที่หอการค้ากิเลน……ปฏิบัติกับตัวเขาและเซียวเจี่ยนในฐานะแขกผู้มีเกียรติมากที่สุด!

เว่ยจงย่อมเข้าใจแจ่มแจ้งดีว่าเขาเป็นบุคคลที่ผ่านมาโดยบังเอิญ เซียวเจี่ยนต่างหากคือผู้มีเกียรติตัวจริง!

“แสดงว่าสิ่งที่พวกเรากินกันวันนี้เป็นสิ่งที่โลกภายนอกพบเห็นได้ยากหรือ?”

เว่ยจงอดถามไม่ได้

ฝานฮั่วเซิ่งพยักหน้าแล้วตอบว่า “ถูกต้องแล้ว”

เว่ยจงสูดหายใจเข้าลึก ในใจตกตะลึงงัน เผ่าเทพกิเลนนี้ควรค่าแก่การเป็นเทพแห่งมั่งคั่งในโลกโดยแท้!

ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูอี้กินอย่างเงียบงัน ในใจครุ่นคิดไปมา จนได้ความสรุปว่าเมื่อเขากวาดล้างศัตรูในอนาคตได้แล้ว ตนจะต้องตามหาคนทำอาหารเก่งๆ สักผู้ เพื่อสั่งให้อีกฝ่ายจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มเช่นนี้สำหรับทุกมื้อ!

จนกระทั่งกินเรียบร้อยแล้ว ซูอี้กำลังจะจากไป ฉี่เวยผู้หายไปทั้งวันจึงได้กลับมา

นางยังคงสวมผ้าคลุมหน้า สวมชุดสีเขียวเข้มยาวพร้อมแขนเสื้อกว้าง ทำให้รูปร่างเพรียวบางและสง่างามของนางดูเย้ายวนมีเสน่ห์

เส้นผมยาวราวกับหมึกถูกมัดเป็นมวยหลวม ยามเดินเข้ามาดูสดใสเจิดจ้า เป็นเสน่ห์ที่ยากจะปฏิเสธ

“สหายเต๋าเซียว ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ตัดสินใจแล้ว อีกเจ็ดวัน พวกเขาจะจัดการกับตระกูลซีโบราณ!”

ทันทีที่ฉี่เวยกลับมา นางกล่าวด้วยเสียงแจ่มชัดทันที “นอกจากนี้ ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ยังประกาศเจตจำนงให้โลกหล้ารับรู้ในวันนี้ว่า หากซูอี้ยอมปรากฏตัวขึ้นมา ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์จะยอมถอยหนึ่งก้าว คลี่คลายหายนะของตระกูลซีโบราณให้”

ขณะกล่าว นางชำเลืองมองเว่ยจงด้วยคู่เนตรงดงาม ทำให้อีกฝ่ายลุกขึ้นจากไปอย่างรู้งาน

ส่วนซูอี้นั่งอยู่กับที่ ท่วงท่าสงบนิ่ง หญิงสาวจึงมาอยู่ด้านข้างก่อนนั่งลง ยิ้มแล้วกล่าวว่า “นอกจากนี้ ข้าได้พาสหายเก่าแก่มาด้วย ทุกผู้ต่างฝีมือดี หากซูอี้คนนั้นตั้งใจจะช่วยตระกูลซีจริง ผู้ช่วยเหล่านี้ก็นับว่าเป็นประโยชน์ยิ่ง!”