บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2230 ดวงตาแดงก่ำจากการร่ำไห้

บทที่ 2230 ดวงตาแดงก่ำจากการร่ำไห้

ซูอี้ตกตะลึง

สหายเก่าที่ฉี่เวยกล่าวว่าสู้ศึกเก่งกาจ……

ไม่ต้องสงสัย เมื่อวานนี้ฉี่เวยยุ่งอยู่กับควานหาความช่วยเหลือจากต่างแดนเป็นแน่!

หลังจากเงียบอยู่สักพัก ซูอี้ก็กล่าวว่า “ในความเห็นของข้าซูอี้ยังไม่ต้องการความช่วยเหลือจากหอการค้ากิเลนในตอนนี้”

ฉี่เวยลอบนึกชิงชัง นี่มันเวลาใด เหตุใดยังไม่ยอมรับอีกว่าตัวเองคือซูอี้! หมอนี่……เขา……เขาช่างเสแสร้งนัก!

แต่นางก็เม้มปากไว้ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “เตรียมตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย วางแผนล่วงหน้า ทั้งหมดก็เพื่อตัวเอง”

หลังจากนั้น นางกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ครั้งนี้ ข้าจะพยายามสุดความสามารถ เพื่อเชิญปรมาจารย์มาให้ได้!”

“ใครหรือ?” ซูอี้สงสัย

ฉี่เวยขยิบตาอย่างชาญฉลาด ตอบว่า “ความลับ”

ซูอี้ยิ้ม กล่าวว่า “ในเมื่อศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ตัดสินใจจะลงมือกับตระกูลซีโบราณในเร็ววัน ผู้อาวุโสใหญ่กับข้าจึงตัดสินใจว่า จะออกเดินทางไปยังภูเขาคงหมิงในวันนี้!”

ภูเขาคงหมิงคือตำแหน่งที่ตั้งของตระกูลซีโบราณ

“แต่เจ้าไม่ได้วางแผนไว้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ?”

ฉี่เวยอดถามไม่ได้

ซูอี้ลอบถอนหายใจ เมื่อรู้ว่าไม่อาจปกปิดจากฉี่เวยได้อีกต่อไปแล้ว ดังนั้นหากยังปกปิดต่อไป เขาจะดูเหมือนพวกเสแสร้งจนเกินเหตุ

ชายหนุ่มตอบทันทีว่า “ไม่ต้องห่วง เมื่อเวลานั้นมาถึง ยามศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ประมือกับตระกูลซีโบราณ จะต้องมีบางคนที่อดรนทนไม่ไหว จนต้องพุ่งพรวดออกมาเป็นแน่”

ฉี่เวยตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของนางทอประกาย ถามว่า “เจ้า… วางแผนจะเล่นใหญ่งั้นหรือ?”

ซูอี้ส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ข้าบอกไม่ได้ ข้าแค่อยากใช้เรื่องนี้เพื่อดูว่าคลื่นลมที่เกิดจากพายุลูกนี้จะสูงเพียงใด”

ฉี่เวยครุ่นคิดแล้วถามว่า “เจ้าดูจะมั่นใจไม่เบา หรือเจ้ามั่นใจว่าสามารถช่วยตระกูลซีโบราณคลี่คลายหายนะครานี้ได้?”

ซูอี้ยิ้ม ตอบว่า “ความลับ”

ฉี่เวย “…”

หมอนี่… เอาคืนได้แสบนักนะ!!

“ช่างเถอะ ข้าจะตามเจ้าไปภูเขาคงหมิงในวันนี้ด้วย”

ฉี่เวยตัดสินใจ

…

ในวันนั้น ข่าวที่ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์จะโจมตีตระกูลซีโบราณในเร็ววันได้กระจายไปทั่วโลกราวกับพายุหมุน

ซึ่งมันได้ก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในทวีปเทพจิตนภา!

ทุกผู้ต่างมีลางสังหรณ์ว่า พายุที่ก่อตัวอย่างยาวนานนี้ มันจะมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ภูเขาคงหมิงที่ตระกูลซีโบราณตั้งอยู่!

“ซูอี้จะปรากฏตัวงั้นหรือ?”

“เขาย่อมปรากฏตัวแน่! หาไม่แล้ว เหตุใดศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ถึงคิดทำให้เรื่องใหญ่โตด้วย? เหตุการณ์นี้จะต้องสร้างปัญหาให้กับโลกหล้าอย่างมากแน่นอน!”

“ถูกต้อง ว่ากันว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน พื้นที่ใกล้กับภูเขาคงหมิง ถูกปิดกั้นโดยศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์กับกองกำลังขนาดใหญ่จำนวนมาก!”

“ตระกูลซีโบราณคือสัตว์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรง ยากนักที่พวกเขาจะกางปีกโผบิน เมื่อพายุลูกนี้สิ้นสลายไป พวกเขาย่อมไม่มีโอกาสชนะ ทำได้เพียงถูกเข่นฆ่าเท่านั้น!”

“ความเป็นความตายของตระกูลซีโบราณถูกตัดสินด้วยมือของซูอี้ ในความเห็นของข้า เขามาแน่!”

…ทั่วโลกหล้าเต็มไปด้วยเสียงสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้

ในวันนั้น ไม่อาจทราบได้ว่ามีกองกำลังน้อยใหญ่คิดร่วมปฏิบัติมากเท่าใด ทว่าพวกเขาย่อมส่งผู้แข็งแกร่งมายังภูเขาคงหมิงเป็นแน่!

…

สายฝนเทกระหน่ำ ตกกระทบกระเบื้องมุงหลังคา ไหลลงชายคา

ท้องนภามืดครึ้มมีเมฆมาก มีทั้งฟ้าร้องฟ้าแลบ

บางคราจะมีฟ้าแลบผ่านท้องนภา ทำให้โลกหล้าที่มืดมนสว่างขึ้นเป็นสีขาวซีด

ซีหนิงยืนอยู่เพียงลำพังตรงหน้าต่างของตำหนัก มองดูสายฝนที่เทกระหน่ำระหว่างสวรรค์และปฐพี ตรงหว่างคิ้วของนาง มีความเศร้าโศกที่ไม่อาจลบทิ้งไปได้

นางสวมชุดผ้าราบเรียบ เส้นผมสีดำถูกมัดไว้ด้านหลังศีรษะด้วยเชือกแดง นอกเหนือจากนั้น นางก็ไม่มีเครื่องประดับหรือเครื่องตกแต่งใดๆ บนร่างกายอีก

แต่ทั้งหมดนี้ยากจะปกปิดเสน่ห์อันสง่างามของหญิงสาวได้

สายฝนเทกระหน่ำเช่นนี้ คงอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืน ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ในไม่ช้า ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหวกับสายฝนที่โปรยปราย ได้มีการโต้เถียงรุนแรงดังขึ้นเป็นระยะ

ซีหนิงเข้าใจว่าเป็นผู้ทรงอำนาจของตระกูลกำลังโต้เถียงในตำหนัก

สถานการณ์นี้เกิดขึ้นมาหลายวันแล้ว

ตัวตนยิ่งใหญ่เหล่านั้นเหมือนดั่งมดในกระทะร้อน ทั้งลังเล วิตก สิ้นหวัง หดหู่ โกรธเกรี้ยว หวาดกลัว…

และอื่นๆ อีกมากมาย

ซีหนิงเม้มริมฝีปาก ก่อนลอบถอนหายใจ

“อาหนิง เจ้าพอจะคิดหาทางให้ซูอี้รีบปรากฏตัวได้หรือไม่?”

ไม่ไกลกันนั้น ท่านเทพซีเยว่อดกล่าวขึ้นไม่ได้ว่า “ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ตระกูลซีจะส่งมอบเจ้าในฐานะผู้ร้ายของหายนะในครานี้……แม้กระทั่งพ่อของเจ้าก็ไม่อาจช่วยได้”

สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา บริเวณรอบนอกภูเขาคงหมิงถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์ กองกำลังทรงพลังจำนวนมากที่นำโดยศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ได้ส่งกองกำลังทั้งหมดจากกลุ่มของพวกเขา เพื่อปิดล้อมตระกูลซีโบราณอย่างแน่นหนา

ทั้งหมดนี้ส่งผลให้เกิดแรงกดดันกับตระกูลซีโบราณเป็นอย่างยิ่ง

ราวกับมีดาบลอยอยู่เหนือศีรษะ ไม่มีใครรู้ว่ามันจะตกลงมายามใด ดังนั้นไม่ว่าจะผู้อาวุโสตระกูล ผู้หญิงหรือเด็กเล็ก พวกเขาล้วนแตกตื่นสิ้นหวัง ต่างพากันกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ในตระกูล พวกเขาต่างถือซีหนิงว่าเป็นหายนะใหญ่หลวง มองนางคือต้นเหตุของหายนะฆ่าล้างในครั้งนี้!

บิดาของซีหนิงที่เป็นผู้นำตระกูลถูกกดดันจากผู้อาวุโสเหล่านั้นเป็นอย่างมาก พวกเขาต้องการให้ส่งตัวซีหนิงให้กับศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์!!

ในตอนนี้ ซีหนิงถูกคุมขังอยู่ในห้องโถงหลัก ไม่ต่างจากนักโทษ ไม่สามารถไปที่ไหนได้

ความอันตรายของสถานการณ์ถึงจุดที่ผู้นำตระกูลไม่สามารถแบกรับได้อีกแล้ว!

ในตอนนี้ มีเพียงท่านเทพซีเยว่ที่อยู่ข้างซีหนิง

เมื่อได้ยินคำพูดของท่านเทพซีเยว่ ซีหนิงเงียบไปสักพัก ก่อนที่นางจะกล่าวอย่างสงบว่า “สหายเต๋าซูไม่ได้มีความสัมพันธ์กับตระกูลซีโบราณแม้แต่นิดเดียว ต่อให้จะสามารถติดต่อกับสหายเต๋าซูได้ ข้าก็ไม่มีทางให้เขายื่นมือเข้าช่วยแน่นอน!”

“เจ้า…”

ท่านเทพซีเยว่เดือดดาล “นี่มันเวลาใด เจ้ายังลังเลใจอีกหรือ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ้าไปมีความสัมพันธ์กับซูอี้ผู้นั้น ถึงทำให้เกิดภัยพิบัติต่อตระกูลซีโบราณเช่นนี้?”

ใบหน้างดงามของซีหนิงพลันซีดเผือด นางถามว่า “ท่านก็คิดว่าเป็นความผิดของข้าหรือ?”

ท่านเทพซีเยว่ก็ตระหนักได้ทันทีว่านางพูดจาไม่เข้าเรื่องเสียแล้ว จึงอดถอนหายใจไม่ได้ ตอบว่า “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ไม่ใช่ความผิดของตระกูล ทุกสิ่งเป็นเพราะซูอี้คนนั้น!”

“ในความเห็นของข้า หากเขาเป็นห่วงเจ้าจริงๆ เขาต้องลุกขึ้นช่วย เพื่อแบกรับเรื่องทั้งหมดนี้ไว้เพียงลำพัง แทนที่จะมาทำให้ตระกูลเราเป็นแพะรับบาปเช่นนี้!”

ซีหนิงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ความผิดทั้งหมดเป็นของศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ต่างหาก”

นางถอนสายตาจากการมองม่านสายฝนไกลออกไป หันหลังกลับมามองท่านเทพซีเยว่ กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ท่านไม่ต้องห่วงข้าหรอก ข้าเตรียมจะเสียสละตัวเองอยู่แล้ว”

หลังจากนิ่งไป นางก็กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ข้าจะใช้ชีวิตของตัวเอง เพื่อช่วยตระกูลคลี่คลายหายนะในครั้งนี้เอง!”

ในใจของท่านเทพซีเยว่สั่นสะท้าน ถามอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ซูอี้มันมีดีตรงไหน! เหตุใดเจ้าถึงยอมตายแทนที่เขาอย่างออกนอกหน้า?”

ซีหนิงสงบยิ่ง ตั้งแต่ต้นจนจบใบหน้างดงามของนางยังสงบนิ่ง ไม่มีความปรวนแปรทางอารมณ์แม้แต่นิดเดียว

นางคล้ายกับปล่อยวางต่อทุกสิ่งแล้ว จึงกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์อันใดหรอก”

สีหน้าของท่านเทพซีเยว่ไม่มั่นใจสักพัก กล่าวด้วยความเศร้าโศกว่า “อาหนิง เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าต่อให้เจ้าตาย ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ก็คงยังไม่ปล่อยพวกเราไปอยู่ดี!”

“ตอนนี้ มีแต่ต้องให้ซูอี้ยืนหยัด พวกเราจึงจะสามารถคลี่คลายหายนะได้!”

“นอกนั้น ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว!!”

ท้ายประโยคนั้น ท่านเทพซีเยว่แทบแผดเสียงคำรามออกมา ทำให้รู้ได้ว่าภายในใจของนางเปี่ยมด้วยโทสะเพียงใด

ซีหนิงดูเศร้าโศกสักพัก

ปัง!

ประตูห้องโถงหลักที่ปิดอยู่พลันถูกเตะจนเปิดออก

ชายชราร่างสูงในชุดคลุมสีดำเดินเข้ามา สายตาของเขาเย็นชา ขณะกล่าวว่า “ผู้อาวุโสสูงสุดมีคำสั่งให้พาตัวคนบาปของตระกูลซีหนิงไป!”

ท่านเทพซีเยว่พลันหน้าถอดสี ถามว่า “ทำไมกัน? ผู้นำตระกูลเห็นดีด้วยหรือ? อีกอย่าง คนบาปของตระกูลอันใดกัน ตัดสินอาหนิงแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไร?”

ชายชราในชุดคลุมสีดำชำเลืองมองท่านเทพซีเยว่อย่างเย็นชา ตอบว่า “ผู้นำตระกูลถูกขับไล่แล้ว ส่วนซีหนิงถูกตัดสินว่ามีความผิด เป็นการตัดสินของทุกคนในตระกูล!”

ขณะพูด เขามองมาทางซีหนิง แล้วกล่าวว่า “ไปได้แล้ว”

ใบหน้างดงามของซีหนิงซีดเซียว นางไม่กล่าวอันใด เพียงพยักหน้าเล็กน้อย

“ช้าก่อน!”

ท่านเทพซีเยว่กล่าวอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ข้ารู้แล้วว่าเจ้าอยากส่งตัวอาหนิง เพื่อแลกกับการให้อภัยของศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ แต่ต่อให้ทำแบบนี้ไป…”

โครม!

ชายชราในชุดคลุมสีดำสะบัดแขนเสื้อ ส่งท่านเทพซีเยว่กระเด็นออกไป ทรุดอยู่ที่มุมหนึ่งของกำแพง

“นี่มันเรื่องของชีวิตทุกคนในตระกูล เจ้าชดใช้ไหวหรือไม่?”

ชายชราในชุดคลุมสีดำมีสีหน้าหมองหม่น “บอกไปคงไม่เสียหาย ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์มีคำสั่งมาแล้วว่าจะลงมือภายในเจ็ดวัน!!”

หลังจากกล่าวจบ เขาก็คว้าไหล่ของซีหนิงไว้ ถามว่า “อย่าหาว่าตระกูลทำตัวเสียมารยาท ภัยพิบัติครั้งนี้ ต้นเหตุมันมาจากเจ้า เจ้าต้องแบกรับผลลัพธ์ของมันเอาไว้ เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”

ซีหนิงพยักหน้า ตอบว่า “มันควรเป็นเช่นนั้น ข้าพร้อมตายอยู่แล้ว ข้าไม่ขุ่นเคืองหรือตำหนิตระกูลหรอก ข้าเพียงขอให้ตระกูลใคร่ครวญเรื่องของท่านพ่อเสียใหม่ อย่าทำให้เขาอับอายจนเกินไป”

ชายชราในชุดคลุมสีดำตกตะลึง สีหน้าซับซ้อนขึ้นมา

เขาถอนหายใจ ก่อนจะกล่าวว่า “หากซูอี้ปรากฏตัว เจ้าอาจจะไม่ต้องตายแบบนี้”

หลังจากกล่าวจบ ชายชราในชุดคลุมสีดำคว้าไหล่ของซีหนิงไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนพานางออกจากห้องโถงหลักไป

ท่านเทพซีเยว่นั่งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ

นางเข้าใจดีว่าไม่มีทางหยุดเรื่องนี้ได้…

สายฝนยิ่งตกหนัก สายลมพัดโหมกระหน่ำ ภูเขาลำธารมืดมิด

บุคคลสำคัญของตระกูลซีรวมตัวกันอยู่ในตำหนักบรรพบุรุษ

แม้กระทั่งผู้อาวุโสเก่าแก่ที่เก็บตัวมาหลายปีล้วนปรากฏตัวที่นี่

เมื่อซีหนิงถูกพามายังตำหนักบรรพบุรุษ นางเห็นซีจิ้งซานผู้เป็นพ่อทันที!

ซีจิ้งซานนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียว ท่าทางน่าสลด ราวกับใช้ชีวิตมานานแสนนาน คิ้วและดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย

ขวับ!

สายตาทุกคู่ในตำหนักบรรพบุรุษจับจ้องมายังซีหนิง

ซีหนิงมองเพียงผู้เป็นพ่อด้วยความเศร้าโศกเสียใจ ดวงตาแดงก่ำ

นางรีบเดินไปหา คุกเข่าลงกับพื้น กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ท่านพ่อ ข้ามันบุตรอกตัญญู เป็นตัวฉุดรั้งตระกูล ฉุดรั้งให้ท่านตกต่ำถึงเพียงนี้”

น้ำตาใสสองสายไหลอาบใบหน้าซีดงดงาม ราวกับหยาดน้ำตาคือตัวแทนสิ่งที่อยู่ในใจ มันหยดลงจนกระเซ็นเป็นสาย

อารมณ์ของซีจิ้งซานปั่นป่วนรวนเร

เขาสูดหายใจเข้า เงยหน้ามองซีหนิง ยิ้มแล้วกล่าวว่า “อาหนิง เป็นศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ที่ต้องรับผิดชอบต่อหายนะครั้งนี้ เป็นความผิดที่ตระกูลของเราอ่อนแอเกินไป ไม่ใช่ความผิดของลูกหรอก!”

“ในใจพ่อ เจ้าไม่เคยทำอะไรผิดต่อตระกูล เจ้าไม่เคยเป็นคนบาปของตระกูล!”

ทุกคำพูดถูกเน้นย้ำ เสียงดังชัดเจน ดังก้องทั่วทั้งห้องโถงหลักของตำหนักบรรพบุรุษ

สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งหมดพลันหมองหม่น

ซีหนิงจ้องมองผู้เป็นพ่ออย่างเหม่อลอย หยาดน้ำตาราวสายฝน ดวงตาแดงก่ำจากการร่ำไห้