บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2235 เพียงเจ้าขานเรียก ข้าก็ปรากฏ

บทที่ 2235 เพียงเจ้าขานเรียก ข้าก็ปรากฏ

มันเป็นเพียงจี้หยกเขียวเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่ง แต่กลับทำให้จอมเทพผู้หนึ่งเดือดดาลจนเสียอาการครั้งแล้วครั้งเล่าได้!

เมื่อเห็นเช่นนี้ เหล่าผู้ชมต่างตกตะลึง

จี้หยกนี้มีความลับอันใด?

ไฉนจอมเทพจานถูจึงเสียอาการนัก?

“ไม่ว่าเจ้าจะทำหน้าดุดันเพียงไรก็ไร้ประโยชน์”

ซือมิ่งแย้มยิ้มกล่าวว่า “เว้นแต่เจ้าจะฆ่าข้าได้ในหนึ่งกระบวน แต่… จะทำได้หรือ?”

ร่างของจานถูพลุ่งพล่านด้วยจิตสังหาร ดวงตาแดงก่ำ หากเป็นไปได้ เขาก็อยากสังหารซือมิ่งเสียเดี๋ยวนี้จริงๆ

“จานถู สิ่งใดยิ่งใหญ่กว่าความเป็นความตายได้เล่า? มันก็แค่หยกชิ้นหนึ่ง ไฉนเจ้าจึงเสียอาการเพียงนี้?”

จอมเทพสวินหงขมวดคิ้วตำหนิ

ซือมิ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปกล่าวว่า “สำหรับเขา ความเป็นความตายอาจไม่สำคัญ แต่หากปล่อยความลับนี้ถูกเปิดโปงได้ เขาตายไปก็ไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้”

สีหน้าของจานถูแปรเปลี่ยนไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้กล่าวปฏิเสธ

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของสวินหงดิ่งวูบ

และเหล่าผู้ชมจากระยะไกลต่างถูกกระตุ้นด้วยความใคร่รู้ เห็นได้ชัดว่าซือมิ่งเตรียมตัวมาดี

ไพ่ตายในมือของเขาอาจไม่ใช่สมบัติหรือพลังสะท้านภพ แต่เพียงพอจะข่มขู่ตัวตนระดับจอมเทพได้!

เหมือนเช่นชายชราหัวล้านซึ่งยามนี้ใบหน้าบิดเบี้ยว หากแต่ไม่กล้าเอ่ยวาจาใด

ใบหน้าของจอมเทพจานถูเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง เห็นได้ชัดว่าเคียดแค้นถึงขีดสุด ทว่าไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม

ทั้งหมดนี้ยังทำให้สถานการณ์ทั่วทั้งแดนแปรเปลี่ยนอย่างคลุมเครือ

ทุกผู้ในตระกูลซีโบราณเห็นเรื่องทั้งหมดนี้กับตา และในที่สุดหัวใจก็พานพบความหวังรำไร

ชายชุดเงินอันมีที่มาเป็นปริศนาผู้อ้างตนว่าชื่ออ้ายคุนผู้นี้ จะช่วยพวกเขาสลายหายนะนี้ได้จริงๆ หรือ?

“ในความคิดข้านะ ลงมือโจมตีและจับตัวเขาไว้เลยเถอะ เรื่องทั้งหมดจะได้จบ!”

ชายร่างผอมในชุดเทาผู้หนึ่งกล่าวเสียงลุ่มลึก

เขาเป็นจอมเทพจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดแห่งหนึ่งของทวีปเทพจิตนภา

“คิดตรงใจข้าเลย”

ดวงตาของสวินหงพลุ่งพล่านด้วยจิตสังหาร

ซือมิ่งแย้มยิ้มแล้วสะบัดแขนเสื้อ

ทันใดนั้น สิ่งของหลายสิบชิ้นก็ปรากฏขึ้น

มีทั้งของชำรุดอย่างมีดหัก ชุดเกราะเก่า ถังหูลู่ที่พบเห็นได้ทั่วไปและสารพัดสิ่งของ บางชิ้นมิใช่สมบัติด้วยซ้ำ

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือมีตู้โตว สีครามวารี ปักลายยวนยาง ปนอยู่ด้วยชิ้นหนึ่ง

ทันใดนั้น จอมเทพทั้งหลายรอบกายสวินหงล้วนเปลี่ยนสีหน้าลนลาน!

“น่ารังเกียจนัก! ไฉนเกราะบรรพชนตระกูลข้าจึงมาอยู่ในมือของเจ้าได้?”

“เป็นไปไม่ได้! เจ้าหามีดหักนั่นเจอได้อย่างไร!?”

“บัดซบ!! บอกข้ามานะว่าเจ้าทำอันใดกับเหลนข้า?”

……จอมเทพทั้งหลายต่างเดือดดาลจนสิ้นกิริยา เต้นเร่าพองขนเยี่ยงแมวถูกเหยียบหาง

แม้จอมเทพบางผู้จะไม่ได้เอ่ยวาจา แต่สีหน้าของพวกเขาก็ย่ำแย่ยิ่งกว่ากัน

ทันใดนั้น ผู้คนซึ่งมองศึกอยู่ไกลๆ ต่างผงะ

จอมเทพหลายสิบคนซึ่งอยู่กับสวินหงนั้นล้วนมาจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดต่างๆ

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา จะทำลายตระกูลซีโบราณย่อมง่ายดายนัก

ทว่ายามนี้ จอมเทพเหล่านี้ต่างถูกจับจุดอ่อนไว้นิ่งงัน!

ใครเล่าจะไม่ประหลาดใจกับตัวแปรเช่นนี้?

เรื่องน่าระทึกใจที่สุดคือ ชายผู้เรียกตนว่าอ้ายคุนนั้นเห็นได้ชัดว่าเตรียมไพ่ตายไว้เพื่อข่มขู่จอมเทพเหล่านี้ล่วงหน้า!

น่าสะพรึงกลัวนัก

เขาไปรู้จุดอ่อนของจอมเทพเหล่านี้ได้เช่นไร?

และไปจับจุดอ่อนเหล่านี้มาข่มขู่ได้เช่นไร?

ยิ่งคิดยิ่งน่ากลัว!

ทันใดนั้น ซือมิ่งแย้มยิ้ม ชี้ตู้โตวปักลายยวนยางสีครามวารีและกล่าวว่า “เจ้าเฒ่าสวินหง อยากได้ตู้โตวชิ้นนี้หรือไม่?”

เหล่าผู้ชมเงียบไป

ตู้โตวนั่นเป็นของสตรีแท้ๆ แต่มันกลับเป็นของจอมเทพสวินหงหรือ?

นี่…เกินจินตนาการไปหน่อยแล้ว

ทุกผู้สังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าใบหน้าเฒ่าชราของสวินหงแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็วจนตามองทัน จากนั้นก็คล้ำม่วงลง เส้นเลือดปูดเขียวบนหน้าผาก ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด

พลังปราณในร่างของเขาดุดันเดือดพล่าน ดูเหมือนจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ!

“ไม่เอาน่า ไม่เอาสิ แค่นี้ก็โกรธแล้วหรือ?”

ซือมิ่งประหลาดใจ “เจ้าใช้ชีวิตตระกูลซีโบราณมาข่มขู่ซูอี้ ข้าแค่เอาสิ่งของมาขู่เจ้า ก็สมควรให้โกรธแล้วหรือ?”

จอมเทพสวินหงเค้นเสียงทีละคำ “หยุดพยายามหยั่งเชิงพวกข้าได้แล้ว เจ้าจะทำอันใดกันแน่?”

“อยากทำอันใดหรือ?”

ซือมิ่งหุบยิ้มบนใบหน้าและกล่าวว่า “นี่เรียกว่าสันติดีกว่าสงคราม พวกเจ้าทำทุกอย่างที่ทำได้ และข้าก็มีวิธีรับมือของข้า คงไม่เกินไปหรอกกระมัง?”

เหล่าผู้ชมจากไกลๆ ดูพิกล

ผู้ทรงอำนาจจากตระกูลซีโบราณทั้งหลายล้วนสะท้านสะเทือนใจตามๆ กัน

“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะทำอันใดกันแน่!”

จอมเทพสวินหงตวาดลั่น

บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนเป็นมาคุกดดัน

“คุกเข่า ขอขมา และไสหัวไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้”

ซือมิ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม “หากทำเช่นนี้ ข้ารับปากว่าในสามวัน ทุกสิ่งที่พวกเจ้ากังวลอยู่จะหายไป”

เหล่าผู้ชมเงียบกริบ

ผู้คนแทบไม่อาจเชื่อหูตนได้

จะให้จอมเทพผู้สูงส่งเหล่านั้นคุกเข่าขอขมา!?

คนผู้นี้เกรงว่าคงเสียสติแล้วกระมัง!

สวินหงและจอมเทพทั้งหลายเองก็เดือดดาลกรุ่นจิตสังหาร

“หากมีปัญหา พวกเจ้าก็ลงมือได้”

ซือมิ่งกล่าวเนิบๆ ว่า “เพราะถึงอย่างไร ในสายตาข้า พวกเจ้าก็เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อย หากไม่ถูกปากก็เททิ้งได้”

สวินหงและจอมเทพคนอื่นๆ ใกล้สติแตกอย่างเห็นได้ชัด

นี่เรียกเช่นไร?

ก้าวเท้าผิดข้างออกจากบ้าน?

หาไม่ ไฉนตัวแปรเช่นนี้จึงเกิดขึ้นขณะที่พวกเขากำลังจะลงมือกับตระกูลซีโบราณ?

“ศิษย์ของสำนัก ‘ทัศนาวายุกระจ่าง’ แห่งสถานที่ไร้นาม เป็นโจรถ่อยเช่นนี้หรือ?”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างเย็นเยียบลุ่มลึก

แทบจะพร้อมกันนั้น กรงทองพลันครอบร่างของซือมิ่งไว้

กรงขังนี้เต็มเปี่ยมด้วยปราณศักดิ์สิทธิ์อมรณา เจิดจรัสสาดแสงสู่เก้าชั้นสรวง น่าพรั่นพรึงยิ่งนัก

ทุกผู้ต่างตกตะลึง!

ยอดฝีมือผู้ใดลงมือกัน?

ไม่นานนัก ชายผู้หนึ่งในอาภรณ์ยาวแขนเสื้อกว้างสีทองได้ปรากฏขึ้นในคลองตาทุกคู่!

เหล่าผู้ชมล้วนลือลั่น พวกเขาทุกคนต่างจำตัวตนของอีกฝ่ายได้……

ผู้อาวุโสสูงสุดจากบรรพตเทพเทียนฮวง จินตู้ไป่!

จอมเทพผู้หนึ่งซึ่งวิถีเต๋าบรรลุด่านเคราะห์หลอมวิถีที่แปด!!

และวาจาของจินตู้ไป่ก็ทำให้ทุกผู้ตระหนักว่าชายลึกลับในชุดสีเงินผู้เรียกตนว่าอ้ายคุน แท้จริงมาจากสำนักทัศนาวายุกระจ่างแห่งสถานที่ไร้นาม!!!

“ไอ้แก่ไร้สาระ ความไร้ยางอายและหยาบคายของข้ายังอ่อนด้อยกว่าเจ้าหลายขุม”

ซือมิ่งเอ่ยพลางยิ้มเผล

ว่าพลาง เขาก็ยกมือขึ้น คลื่นแห่งกาลอุบัติขึ้นลบล้างกรงสีทองไปสิ้น

เพียงชั่วพริบตา รัศมีเทพอมรณาอันเรืองรองบนกรงก็หม่นแสง

เมื่อซือมิ่งย่างเท้า กรงทองก็สลายไปทันที

อำนาจเลิศล้ำเช่นนี้ทำให้จอมเทพมากมายใจสะท้าน สายตายามมองชายหนุ่มแปรเปลี่ยนไป

“อำนาจแห่งวัตถุสะบั้นกฎ เม็ดบัวแห่งเวลา? เหลือเชื่อนัก”

เสียงของจินตู้ไป่แผ่วเบา ดวงตาวาวโรจน์ “ตาหมากวันนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้น้อยเช่นเจ้าจะมาพัวพันได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า จะไปเสียตอนนี้ก็ยังไม่สาย หาไม่ เกรงว่าเจ้าคงไร้โอกาสรักษาเม็ดบัวแห่งเวลานั่นไว้ได้!”

วัตถุสะบั้นกฎ!

เม็ดบัวแห่งเวลา!

เหล่าผู้ฟังล้วนสะท้านสะเทือน

“ข้าบอกแล้วว่า วันนี้ข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้แก่ซูอี้ ทว่าในเมื่อของขวัญยังส่งมอบไม่ได้ ข้าจะด่วนจากได้เช่นไร?”

สายตาของซือมิ่งกวาดมองพวกสวินหง “อาหารเรียกน้ำย่อยเหล่านี้ไม่ดีเลย ฤทธิ์เบาเกินไป”

จากนั้นเขาก็กล่าวกับจินตู้ไป่ทั้งรอยยิ้ม “ข้าว่าหัวเจ้าน่าจะใช้ได้ ขอเด็ดไปสุมเพิ่มจำนวนก่อนได้หรือไม่?”

“โอ้ ข้าเห็นแล้วว่าเจ้าเบื่อชีวิตจริงแท้”

จินตู้ไป่แค่นยิ้มตอบกลับ

ซือมิ่งเองก็แย้มยิ้ม ทันใดนั้นปราณของเขาพุ่งลงไปในตันเถียน ตะโกนขึ้นว่า “เสี่ยวเฮยจื่อ ไปเด็ดศีรษะเขามา!”

วูบ!

เงาดำสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในสุญญะ พุ่งตรงเข้าใส่จินตู้ไป่

มันเป็นวิหคสีดำตัวหนึ่ง สูงเพียงไม่กี่ฉื่อ เป็นสีดำปลอดทั้งตัว ปีกคมกริบเยี่ยงใบมีด ฉีกกระชากสุญตาได้อย่างง่ายดาย!

ดวงตาของจินตู้ไป่แข็งค้าง ใช้เตาหลอมใบหนึ่งกระแทกใส่จากเวหา

วิหคดำกระพือปีก

เปรี้ยง!

เตาหลอมพลันพลิกคว่ำปลิวกระเด็น

และคู่กรงเล็บของวิหคดำก็ตวัดเข้าใส่ศีรษะของจินตู้ไป่

หัวใจของจินตู้ไป่ขณะนั้นตกตะลึงระคนพรึงพรั่น และยามนี้เองที่เขาตระหนักว่าวิหคดำซึ่งมีรูปลักษณ์ไม่สะดุดตา แท้จริงเป็นวิหคศักดิ์สิทธิ์ระดับจอมเทพอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!!!

อำนาจซึ่งปะทุเข้าใส่ ทำให้จอมเทพหล่อหลอมขั้นแปดเช่นเขาหายใจไม่ออก

“ไป!”

ทันใดนั้น แส้นักพรตพิสุทธิ์ขาวด้ามหนึ่งปรากฏในอากาศธาตุตรงหน้าจินตู้ไป่ แส้ขาวเยี่ยงหิมะพลันยืดออก จวนจะจับตัววิหคดำได้

ทว่าวิหคดำไหวพริบไม่เลว มันสะบัดปีกโบกโบย สะบั้นแส้นักพรตออกทันที แล้วทะยานเวหาหวนคืนสู่ข้างกายซือมิ่ง

แทบจะพร้อมกันนั้น ชายชุดดำผู้มีบรรยากาศเยี่ยงเทพเซียนได้ปรากฏตัวข้างจินตู้ไป่ มือข้างหนึ่งถือแส้นักพรตไว้

เมื่อเห็นคนผู้นี้ เหล่าผู้ชมต่างอุทานอื้ออึงกันอีกครั้ง

เส้าอวิ๋นเค่อ!

ตัวตนระดับบรรพชนจากศาลเต๋ากระจ่างสรวง

จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าผู้สูงส่งไม่ได้ปรากฏในโลกหล้ามาเนิ่นนาน จึงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าตัวตนบรรพกาลผู้ห่างหายไปเนิ่นนานจะมาปรากฏในยามนี้

และเขายังเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าเพียงหนึ่งเดียวที่ปรากฏขึ้นจนบัดนี้!

เมื่อครู่นี้ ชายชุดดำผู้นี้เองที่ลงมือช่วยเหลือจินตู้ไป่!

ควรค่ากล่าวถึงว่าศาลเต๋ากระจ่างสรวงเป็นหนึ่งในขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุด ซึ่งร่วมมือกับศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ในครั้งนี้

ในทวีปเทพจิตนภา อำนาจของศาลเต๋ากระจ่างสรวงนั้นติดอยู่ในห้าอันดับแรก!

เดิมที ทุกผู้ในตระกูลซีโบราณยังมีความหวังริบหรี่ต่อซือมิ่ง ทว่ายามเห็นเส้าอวิ๋นเค่อปรากฏกาย ความหวังริบหรี่นี้พลันดับมอด หัวใจของพวกเขาร่วงวูบถึงตาตุ่ม

จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้า!

ตัวตนเช่นนี้ ผู้เดียวก็ทำลายตระกูลซีโบราณของพวกเขาได้แล้ว!!

“คนหนุ่มสาวเย่อหยิ่งเกินไปไม่ใช่เรื่องดี”

หลังเส้าอวิ๋นเค่อมาถึง อำนาจเทพของเขาพลันปกคลุมทั่วจตุรทิศ

เขากล่าวกับซือมิ่งอย่างเฉยชาว่า “เป็นแค่จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่ง ยังคิดจะมาบั่นศีรษะจอมเทพหล่อหลอมขั้นแปด ไม่ประมาณกำลังตนเอาเสียเลย”

“หากไม่เลือดร้อน จะยังเป็นคนหนุ่มได้หรือ?”

ซือมิ่งกล่าวอย่างอารมณ์เสีย

ว่าแล้ว เขาจึงตบวิหคดำข้างกาย “เสี่ยวเฮยจื่อ เจ้านี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ! โอกาสดีเช่นนี้ เจ้ากลับพลาดไป”

วิหคดำเข่นเขี้ยว “เจ้าอ้ายคุนตัวปลอม หากเจ้าสามารถก็ทำเองสิ!”

ทุกผู้มองหน้ากัน

ป่านนี้แล้ว ไฉนหนึ่งคนหนึ่งวิหคนี่จึงยังมีอารมณ์มาทำเล่นอีก?

“ดูเหมือนข้าคงทำได้เพียงงัดไม้ตายแท้จริงออกมาเสียแล้ว”

ซือมิ่งถอนหายใจ

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ประสานมือคำนับไปทั่วทุกทิศ

“ท่านอา ท่านลุง ท่านปู่ท่านย่า พี่ชายพี่สาวทุกท่าน อย่าเอาแต่ซุ่มดูการแสดงอยู่เลย ออกมาพลิกกระดานหมากนี่กับข้าหน่อยเป็นไร?”