บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2237 เขามาแล้ว!

บทที่ 2237 เขามาแล้ว!

ในขณะเดียวกัน……

ไกลออกไปจากสมรภูมิ เนินเขาอันไร้ความโดดเด่นแห่งนั้น

“สหายเต๋ายอดเยี่ยมนัก ถึงกับเชิญผู้เฒ่าจากสถานที่ไร้นามเหล่านั้นมาได้… คงทุ่มเทไปมากพอดูกระมัง?”

ชายหนุ่มชุดดำผู้คาดผ้าดำรอบตาพึมพำ

“ทุ่มเทอันใด ไม่ต้องพูดถึงหรอก มันก็แค่ใช้ผลงานและบุญคุณคนที่สั่งสมมาหลายปีเท่านั้น”

ชายชราตอบตามความจริง

“บุญคุณคน? น่าเสียดายที่ความรู้สึกของคนนั้นบางเฉียบเช่นกระดาษ ไม่อาจพึ่งพาอาศัยได้เลย ทนลมทนฝนยังไม่ได้ด้วยซ้ำ”

ชายหนุ่มชุดดำส่ายหน้า

“ไฉนจึงกล่าวเช่นนั้นกัน?”

ชายชราขมวดคิ้วถาม

“สหายเต๋าดูเถิด”

ชายหนุ่มชุดดำยกถ้วยชาขึ้นจิบ

……

“ไฉนยังไม่สู้กันอีกนะ กังวลจะแย่แล้วเนี่ย!”

ฉี่เวยพึมพำ

นางและหลี่ซานจิ่วมาถึงก่อนเกิดเหตุนี้เนิ่นนาน ทว่าเร้นกายอยู่ไกลๆ ในหมู่ผู้ชม

“คุณหนู การประลองหมากระหว่างผู้ยิ่งใหญ่ ทุกคนย่อมไม่ลงมือจนกว่าจะถึงขั้นสุดท้ายขอรับ”

หลี่ซานจิ่วกล่าวผ่านกระแสปราณ “หมากที่ว่าถึงนั้นอ้างอิงตามแผนและกลยุทธ์เป็นหลัก ค่อยๆ รุกคืบล้อมศัตรูทีละชั้น และท้ายที่สุดจึงลงมือเผด็จศึกชี้ชัดผู้ชนะ”

“หาไม่ ทั้งสองฝ่ายจะต้องเผชิญผลลัพธ์เจ็บตายอย่างเกินรับไหว”

ฉี่เวยนวดหว่างคิ้ว “ยุ่งยากจริงๆ! ข้ายังชอบหยิบมีดคว้าหอกฆ่ากันตรงๆ มากกว่า”

หลี่ซานจิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “กุ้งปูทะเลาะกัน ผลประโยชน์เป็นของชาวประมง ยามการต่อสู้บังเกิด สองฝ่ายจะเสียหายหนักหนา และท้ายที่สุด คนนอกก็จะรังแต่ได้ผลประโยชน์ไปเปล่าๆ ขอรับ”

“คนนอก?” ฉี่เวยงุนงง

หลี่ซานจิ่วกล่าว “ยามนี้ ศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ส่งมาเพียงขุมกำลังใต้อาณัติ และขุมกำลังใหญ่ซึ่งถือซูอี้เป็นศัตรูอย่างศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ก็ยังไม่ลงมือเอง”

“อีกทั้งยังมีภูเขาวิญญาณสุขาวดี ศาลเทพเรืองวิญญาณ และอื่นๆ อีก”

“และขุมกำลังที่อยู่ข้างซูอี้ในขณะนี้ก็มีเพียงตัวตนบรรพกาลกลุ่มหนึ่งจากสถานที่ไร้นามเท่านั้น”

“เหล่าผู้เฒ่าจากเขตหวงห้ามต่างมิติเวลา และผู้เฒ่าคนอื่นที่มาเพื่อแย่งชิงวัฏสงสารก็ยังซุ่มดูอยู่จากที่ใดสักแห่ง”

“ทั้งสองฝ่ายซึ่งเผชิญหน้ากันในยามนี้จะทำเพียงโยนไพ่ตายในมือตนออกมาทีละขั้นตอนเหมือนเล่นไพ่ เพื่อไม่ให้เป็นสองพยัคฆ์ประชันแล้วถูกเอาเปรียบได้”

ฉี่เวยกล่าว “ข้าเข้าใจแล้ว แต่ข้ารีบนี่นา หากมั่นใจว่าชนะได้ ข้าล่ะอยากคว้ามีดพุ่งไปฆ่าเจ้าเฒ่าเหล่านั้นนัก!”

หลี่ซานจิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “เว้นแต่ว่า…จะมีผู้ใดแข็งแกร่งพอจะครอบงำได้ทั้งภายนอกและภายในกระดานหมาก หาไม่ ผู้ใดก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ขอรับ กระทั่งอี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวยามสมบูรณ์พร้อมก็ทำไม่ได้”

ฉี่เวยเลิกคิ้วกล่าว “แปลกแท้ สหายเต๋าเซียวล่วงหน้ามาก่อนตั้งหลายวัน แต่ไฉนจนบัดนี้ยังไม่ปรากฏตัวอีก?”

สายตาของหลี่ซานจิ่วพลันแปรเปลี่ยนอย่างละเอียดอ่อน “เพราะยังไม่ถึงกาลขอรับ หากเขาปรากฏตัวออกมา เขาจะกลายเป็นผู้ชนะของหมากตานี้ ทลายมรสุมนี้อย่างสิ้นซากขอรับ ท่านต้องใจเย็นๆ ไม่ผลีผลามนะขอรับ!”

เขาย่อมไม่ได้โง่ แม้ฉี่เวยจะไม่เคยเผยตัวตนของเซียวเจี่ยน เขาก็มีคำตอบในใจแล้ว

……

ตรงหน้าภูเขาหมิงคง

เก้าจอมเทพอันนำโดยเส้าอวิ๋นเค่อกำลังเผชิญหน้าห้าตัวตนบรรพกาลอันนำโดยชายในชุดเกราะ

บรรยากาศตึงเครียด!

ซือมิ่งอดกระวนกระวายในใจมิได้

สถานการณ์พัฒนามาถึงจุดนี้ก็นับว่าระทึกใจสุดขีดแล้ว เคราะห์ดีที่ยามนี้ ฝ่ายของเขาถือไพ่เหนือกว่า!

ทว่าทันใดนั้น เสียงราบเรียบเสียงหนึ่งดังขึ้น “สหายเต๋าทุกท่าน พวกท่านทำผิดกฎแล้ว!”

พร้อมกันนั้น นักพรตผู้มีรูปลักษณ์เยาว์วัย เหยียบย่างบนดาบไม้ก็ปรากฏตัวขึ้น

ดวงตาของเขาคมกริบ ปราณดุดันคุกคาม ทำให้ทุกผู้มิอาจเพ่งมองได้

ทั่วทุกทิศอื้ออึงทันใด

เส้าอวิ๋นเค่อและจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าคนอื่นๆ ล้วนลอบถอนหายใจโล่งอก

เพราะผู้มาคือจอมเทพอวิ๋นเหอ!

จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าในขอบเขตอมรณาขั้นสมบูรณ์ ตัวตนดุจตำนานจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์!!

เมื่อเห็นจอมเทพอวิ๋นเหอปรากฏตัวขึ้น ชายในชุดเกราะและตัวตนบรรพกาลคนอื่นๆ ก็อดขมวดคิ้วมิได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกเขาก็รู้ถึงอำนาจของจอมเทพอวิ๋นเหอเช่นกัน

ขณะนี้ อาภรณ์ของจอมเทพอวิ๋นเหอส่ายสะบัดตามลม ยกมือขึ้นใช้ป้ายสัญลักษณ์อันเรียบง่ายทว่าเปี่ยมปริศนา ดูคลับคล้ายหยกแต่ก็ไม่ใช่หยก

ป้ายสัญลักษณ์นี้ลอยนิ่งค้างบนอากาศ ก่อนจะพลันแปรเปลี่ยนลวดลายเป็นตะวันจันทราสาดส่อง หมู่ดาวนับหมื่นรายล้อมดารดาษ

ในลวดลายนั้นดูจะมีมหาวิถีเกินคณานับบังเกิด ดูลึกลับเป็นอย่างยิ่ง

“ยามนี้ ทุกท่านโปรดไปเสียโดยเร็ว!”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเบาๆ

นี่ไม่ใช่คำแนะนำ แต่เป็นคำสั่ง!

ทันใดนั้น สีหน้าของตัวตนบรรพกาลทั้งห้าซึ่งนำโดยชายในชุดเกราะล้วนแปรเปลี่ยน มองตรงไปยังป้ายสัญลักษณ์นั้นราวตกตะลึงไม่อยากเชื่อ

“ไฉนประกาศิตกำเนิดวิถีจึงมาอยู่ในมือท่านได้?”

ข้างกายชายในชุดเกราะ นักพรตชุดแดงกล่าวขึ้น

“เจ้าของสิ่งนี้ย่อมมอบมันให้ข้า”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเย็น “รีบไปเสีย อย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวอีก”

นักพรตชุดแดงดูสับสนอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะถอนใจแล้วหันหลังจรจาก

ซือมิ่งผงะไป กล่าวขึ้นว่า “ผู้อาวุโส ไฉนท่านจึงไปเสียเฉยๆ เช่นนี้เล่า?”

นักพรตชุดแดงเมินเฉย ร่างของเขาวูบไหวสองสามหนแล้วหายลับไป

“นั่นคือประกาศิตกำเนิดวิถี ในสถานที่ไร้นาม ไม่ว่าผู้ใดพบประกาศิตนี้ ต้องถอยห่างไม่ต่อกรด้วย”

สตรีชุดม่วงสีหน้าซับซ้อน “เราไม่คาดเลยว่าประกาศิตนี้จะยังอยู่ ลือกันว่า…”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางดูจะตระหนักถึงบางสิ่ง แล้วส่ายหน้าไม่พูดอันใดอีก

“เจ้าหนู ข้าเกรงว่าของขวัญชิ้นนี้คงมอบให้ไม่ได้แล้ว เราติดค้างอาจารย์เจ้าหนหนึ่ง และเราจะชดใช้ให้ในภายหน้า!”

สตรีชุดม่วงถอนหายใจยาวและหันหลังจากไป

“บุญคุณของอาจารย์ข้าแย่ยิ่งกว่าประกาศิตชิ้นเดียวหรือ?”

ซือมิ่งเดือดดาล ความไวในการแปรพักตร์ของตัวตนบรรพกาลเหล่านี้รวดเร็วยิ่งนัก เพียงแค่ป้ายประกาศิตชิ้นเดียว พวกเขาก็ทิ้งทุกคำนึงแล้วจากไปทันที ไฉนจึงทำเช่นนี้ได้?

สิ่งที่ทำให้เขาหนาวเยือกในใจก็คือ ไร้ผู้ใดสนใจเขาอีกต่อไป!

ชายในชุดเกราะสูงร้อยจั้ง ชายในอาภรณ์มังกรและบัณฑิตชราต่างจรจากแยกย้าย!

การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้ผู้ชมทั้งหลายประหลาดใจ

แค่เพราะจอมเทพอวิ๋นเหอแสดงป้ายสัญลักษณ์ชิ้นเดียวออกมา ตัวตนบรรพกาลทั้งห้าจากสถานที่ไร้นามเป็นต้องถอยกลับ!

ใครเล่าจะไม่ประหลาดใจ?

ใครเล่าจะไม่ครั่นคร้าม?

ทั้งในแดนดินเหลือเพียงซือมิ่งและวิหคดำ ดูกระอักกระอ่วนราวตัวตลก

ไกลออกไป ซีจิ้งซาน ซีหนิง และผู้เฒ่าจากตระกูลซีโบราณล้วนรู้สึกสันหลังเย็นยะเยือกราวตกลงสู่โพรงน้ำแข็ง

บนเนินเขาอันไร้สลักสำคัญแห่งนั้น ชายชรากำถ้วยชาในมือแน่น ดวงตาวาวโรจน์ดูน่าสะพรึงกลัว

“ประกาศิตกำเนิดวิถี! หรือตำนานผู้ก้าวเข้าสู่ธารนทีสายยาวแห่งโชตชะตาเมื่อนานมาแล้วจะหวนคืน?”

อกผอมแห้งของชายชรากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงชั่วขณะหนึ่ง เสียอาการไปอย่างสิ้นเชิง

ขณะที่อีกฝั่ง ชายหนุ่มชุดดำผู้ปิดตาด้วยผ้าดำยังดูสุขุม “เปล่า พวกเขาแค่ให้ความสนใจกับเรื่องนี้ และไม่อยากให้วัฏสงสารหวนปรากฏ”

ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าเครียดขึ้ง “ทำเช่นนี้…เกินไปแล้ว!”

ชายหนุ่มชุดดำลุกขึ้นกล่าวว่า “ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นเชลย หากเจ้าพ่ายแพ้ก็ต้องยอมรับ ขณะนี้เจ้าไร้โอกาสชนะเดิมพันได้เลย จากนี้…ก็อย่าเข้ามาพัวพันอีกเลย”

ชายชราส่ายหน้ากล่าว “ไม่จำเป็น”

ชายหนุ่มชุดดำขมวดคิ้ว “คิดกลับคำหรือ?”

ชายชราดื่มชากล่าว “ซูอี้ยังไม่ปรากฏตัว จะพูดถึงแพ้ชนะได้เช่นไร?”

ชายหนุ่มชุดดำเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงไปอีกครั้งและกล่าวว่า “เช่นนั้นก็รอดู”

ตรงหน้าภูเขาหมิงคง

ซือมิ่งยืนตะลึงกับที่ และจู่ๆ ก็หัวเราะกับตนเอง “ไม่คาดคิดเลยว่าตัวข้าจะยังอ่อนด้อยนัก คิดว่าแค่พาเจ้าเฒ่าบางคนมาจะไร้เทียมทานได้”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “นี่เรียกว่าลิ่วล้อไร้ค่า มีดีแค่น่าขัน รีบไปเสีย อย่าให้อาจารย์เจ้าเสียหน้าอีก!”

ซือมิ่งเสสรวลลั่น กล่าวขึ้นว่า “ในหมากตานี้ ในเมื่อข้าเป็นตัวหมาก ก็มีแต่ต้องก้าวขึ้นทีละขั้น จะถอยหนีได้เช่นไร?”

เขากวาดสายตามองศัตรูร้ายทั้งหลายจากไกลๆ และดวงตาพลันแข็งกร้าวขึ้นมา “อาจารย์ของข้าไม่ได้กลัวตาย แล้วข้าซึ่งเป็นศิษย์ของเขา มีหรือจะทำให้เขาผิดหวัง!”

“ความกล้าอย่างไร้กฎเกณฑ์ช่างไร้เดียงสาเสียนี่กระไร ต่อให้เจ้าจะมาวอนตายที่นี่ สถานการณ์ในวันนี้ก็แปรเปลี่ยนไม่ได้หรอก!”

จอมเทพอวิ๋นเหอแค่นเสียงเย็นชา ไม่คิดสนใจผู้น้อยอย่างซือมิ่ง

ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองทั่วทุกทิศเยี่ยงอัสนีฟาดผ่า “ออกมา ผู้ใดอยากพัวพันกับเรื่องนี้อีก ออกมากันให้หมด!”

วจีนั้นสะท้านทั่วทศทิศ

ทว่าเนิ่นนานก็ยังไร้ผู้ใดตอบรับ

เมื่อเหล่าผู้ชมเห็นเช่นนี้จากไกลๆ พวกเขาพลันรู้สึกว่าหัวใจสะท้านสั่นอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีที่จอมเทพอวิ๋นเหอปรากฏกาย เขาก็สำแดงอำนาจตัดสินควบคุม ผู้เฒ่าทั้งหลายซึ่งเร้นกายอยู่ต่างไม่กล้าปรากฏตัว!

ฝ่ายเขาไม่ได้มีเพียงเก้าจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าอย่างเส้าอวิ๋นเค่อ แต่ยังมีกลุ่มตัวตนอย่างพวกสวินหงอยู่ด้วย!

อำนาจเช่นนั้นเปรียบประหนึ่งท้องนภา!

“ซูอี้ จนป่านนี้แล้ว เจ้ายังไม่คิดจะออกมาอีกหรือ?”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเรียบ “หรือเจ้าคิดจะมองสตรีผู้มีสัมพันธ์พิเศษกับเจ้าตายไปจริงๆ?”

ว่าแล้ว เขาก็มองซีหนิงจากไกลๆ

ทั่วทุกทิศล้วนฮือฮา ผู้คนต่างได้ยินได้ว่าเหมือนจอมเทพอวิ๋นเหอจะคาดการณ์ไว้ว่าซูอี้มาถึงแล้ว!

ซูอี้?

หัวใจของซีหนิงบีบรัดแน่น ใบหน้างามพลันเปลี่ยนแปร

ซีจิ้งซานเผยสีหน้าตกใจ หรือก่อนหน้านี้เขาจะเดาผิด ซูอี้ผู้นี้มิได้รักตัวกลัวตาย แต่มาจริงๆ?

ท่ามกลางบรรยากาศอันกดดันวังเวง เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างเฉยชา

“น่าเสียดายที่วันนี้มีเพียงเจ้านะอวิ๋นเหอ”

ทันทีที่วาจานี้ดังขึ้น ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน ณ เบื้องหน้าภูเขาหมิงคงปรากฏมิติเวลาสั่นกระเพื่อมอย่างกะทันหัน

จากนั้นร่างสูงใหญ่ของคนคนหนึ่งก้าวออกมา

คนผู้นั้นสวมอาภรณ์สีเขียว สะอาดสะอ้านไร้มลทิน ใบหน้าหล่อเหลาระยับล้อแสงจากสรวงเยี่ยงหยก

เขาคือซูอี้!

เมื่อเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัว คู่เนตรกระจ่างของซีหนิงพลันเบิกกว้าง แพขนตาเรียวสั่นระริก คู่เนตรแดงก่ำ น้ำตาก่อตัวเป็นม่านหมอก

วันนี้ หญิงงามเลิศล้ำผู้นี้เฉยชาต่อความเป็นความตายนานแล้ว แต่ขณะนี้ นางกลับมิอาจควบคุมความตื่นเต้นในใจ ร่างอรชรสั่นสะท้าน

คนผู้นี้…ท้ายที่สุดเขาก็ยังมา!

นางไม่เคยต้องการให้ซูอี้มา

แต่นางรู้ดีมากว่าเขาจะมาแน่

สิ่งนี้เกิดขึ้นจากความเข้าใจของนางที่มีต่อชายหนุ่ม และการสื่อจิตถึงใจอันเกินพรรณนา

ดังนั้นเมื่อนางเห็นซูอี้ปรากฏตัวขึ้นจริงๆ แม้ซีหนิงจะไม่ประหลาดใจ นางก็ยังซ่อนความตื่นเต้น ปรีดาและ…จนใจมิได้อยู่ดี

ความจนใจนี้ยังพิสูจน์ได้ว่านางไม่เคยมองคนผิด และซูอี้ก็ไม่เคยทำให้นางผิดหวัง!

ขณะนี้ เหล่าผู้ชมล้วนปั่นป่วน สายตานับไม่ถ้วนล้วนหยุดลงที่ซูอี้

และยังทำให้เขากลายเป็นจุดรวมสายตาหนึ่งเดียวในฟ้าดิน!