บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2238 ลูกไม้เล็กน้อย……น่าสะพรึงกลัวมาก!

บทที่ 2238 ลูกไม้เล็กน้อย……น่าสะพรึงกลัวมาก!

บนเนินเขาน้อยอันไม่เป็นที่สนใจ

ชายหนุ่มชุดดำผู้คาดปิดดวงตาด้วยแถบผ้าดำกล่าวว่า “เขาถูกบีบให้ปรากฏตัว ในที่สุดหมากตานี้ก็ถึงจุดตัดสินแพ้ชนะ”

แม้วาจาจะเยือกเย็น ทว่ากลับแฝงด้วยอารมณ์บางอย่าง

ชายชราจิบชา มิได้ส่งวจีใด

ตรงหน้าภูเขาหมิงคง

ซูอี้ปรากฏตัวจากอากาศธาตุ ดึงความสนใจของเหล่าผู้ชม

“นั่นซูอี้หรือ?”

“เป็นเขาจริงๆ ด้วย!”

“กล่าวกันว่าเขามีการฝึกฝนเพียงขอบเขตสรรค์สร้าง แต่สังหารเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาได้ น่าสะพรึงกลัวจริงๆ”

“แต่ไม่ว่าเขาจะท้าทายสวรรค์เพียงไร ที่นี่วันนี้ เขาลำบากแล้วล่ะ”

……เสียงหารือมากมายดังขึ้น

ซูอี้!

หนึ่งนามอันเป็นตำนาน

ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ขณะที่เขายังไม่ได้มายังโลกเทพ นามนี้ได้แพร่สะพัดไปในโลกแห่งเทพแล้ว

เขาคือร่างเวียนวัฏของอี้เต้าเสวียน ‘เจ้าเกาะชีเสีย’ แห่งทะเลไร้ขอบเขต

และยังเป็นร่างเวียนวัฏของหลี่ฝูโหยว จอมดาบหลิงซูด้วย!

แต่ละอดีตชาติของชายหนุ่มล้วนสะท้านสะเทือนโลกเทพทั่วสวรรค์ เปรียบประหนึ่งตำนานอันอมรณา

และยามนี้ ตำนานอันไร้วันดับมอดนี้เวียนวัฏกลับมาพร้อมวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย ใครเล่าจะไม่สนใจเขาได้?

“คนผู้นี้หน้าตาเช่นนี้จริงๆ หรือ? ไม่เลวเลย แต่ก็มิอาจทราบได้ว่าเขาจะเตรียมไพ่ตายมามากมายเพียงไรในหนนี้”

คู่เนตรของฉี่เวยเรืองประกาย นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของซูอี้

‘น่าจะเป็นเซียวเจี่ยนผู้นั้นสินะ’

หลี่ซานจิ่วกล่าวในใจ เมื่อนึกถึงตัวตนในอดีตชาติทั้งสองคนของซูอี้ ในใจของเขาพลันบังเกิดเกลียวคลื่นโหมซัดเช่นกัน

ขณะเดียวกัน จอมเทพอวิ๋นเหอ เส้าอวิ๋นเค่อ สวินหงและตัวตนระดับจอมเทพทั้งหลายต่างมองมายังซูอี้ด้วยสีหน้าหลากหลาย

บ้างนึกถึงอี้เต้าเสวียน มารดาบผู้พลิกสวรรค์แห่งโลกเทพด้วยตัวคนเดียว

บ้างนึกถึงหลี่ฝูโหยวผู้สัญจรหนึ่งคนหนึ่งดาบ ลำพังในโลกหล้า เหินห่างจากจักรภพ

อดีตกาลผ่านพ้นแสนนานเยี่ยงกลุ่มควันสลายตัว ทว่าใครเล่าจะหลงลืมสงครามในอดีตได้?

ยามนี้ ตำนานผู้เคยก่อเกลียวคลื่นนับไม่ถ้วน ชนวนโทสะแห่งทวยเทพพุทธะและเคยถูกมองเป็นศัตรูอันดับหนึ่งจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่เกินคณานับในโลกแห่งเทพ ได้หวนคืนกลับมา!

อยู่ตรงหน้านี้เอง!

เช่นนี้ ใครเล่าจะสงบหัวใจได้?

ตรงหน้าภูเขาหมิงคง ผู้อาวุโสจากตระกูลซีโบราณล้วนมีสีหน้าซับซ้อน

พวกเขาไม่คาดคิดจริงๆ ว่าซูอี้จะเป็นฝ่ายปรากฏตัวขึ้นก่อนเพราะตระกูลของพวกเขา!

“ขออภัยด้วย เดิมทีข้าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เจ้า แต่ไม่คิดเลยว่าจะประมาณความน่าสะพรึงกลัวของศึกในวันนี้ต่ำเกินไป”

ซือมิ่งยิ้มขมขื่น “ในภายหน้า ข้าจะเตรียมของขวัญอื่นให้เจ้า!”

ซูอี้กล่าวขึ้นยิ้มๆ “ข้าเห็นความจริงใจของเจ้าแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอ ยามนี้เจ้าไปอยู่ดูความสนุกข้างๆ เถอะ”

เขาหันไปมองซีหนิง แววตาพลันอ่อนโยนลง และกล่าวว่า “มีข้าอยู่ วางใจเถอะ”

ซีหนิงสูดหายใจลึกๆ น้ำตาสายหนึ่งรินไหลจากคู่เนตรแดงรื้น กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่ว่าเป็นตาย เราไปด้วยกัน”

แปดคำสั้นๆ ทว่าเผยความคิดของนางชัดเจน

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “วันนี้ ผู้ใดก็อย่าได้คิดทำอันใดเราได้เลย!”

กล่าวจบ เขาจึงหันไปมองเหล่าศัตรูจากไกลๆ

ขณะนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขาดูประหนึ่งมหาบรรพตเชื่อมภพจรดสรวงในสายตาของซีหนิง มั่นคงไม่สั่นคลอน ปกป้องนางจากมรสุมทั้งปวง

ชั่วขณะนั้น เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ของเหล่าผู้ชมพลันเงียบลง

แรงกดดันอันมิอาจมองเห็นปกคลุมทั่วทั้งฟ้าดิน

จตุรทิศไร้วจี จิตสังหารแผ่คลุ้ง

ทุกสายตาจับจ้องนิ่งที่ซูอี้และพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ

“แค่เจ้าหรือ?”

ไกลออกไป จอมเทพอวิ๋นเหอผู้ดูเหมือนชายหนุ่ม เหยียบย่างบนดาบไม้ขมวดคิ้ว “ไม่น่าสิ ด้วยการฝึกฝนของเจ้า หากไม่เตรียมไพ่ตายมามากพอ มันจะต่างอันใดกับพาตัวเองมาตาย?”

ซูอี้กล่าวอย่างเชื่องช้าว่า “หลายวันมานี้ ข้าก็เตรียมลูกไม้เล็กน้อยมาบ้างจริงๆ หากไม่รีบร้อน ข้าจะค่อยๆ นำออกมาแสดง”

ดวงตาของจอมเทพอวิ๋นเหอวาบไหว กล่าวขึ้นว่า “จริงหรือ? ข้าล่ะคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเจ้าจะยังเล่นลูกไม้อันใดได้ในสถานการณ์เช่นนี้อีก หวังแค่ว่า… อย่าทำให้ข้าผิดหวังแล้วกัน!”

ไกลออกไป เสียงหนึ่งพลันตะโกนขึ้นสั่นๆ “ผู้อาวุโสทั้งหลาย ซูอี้ปรากฏตัวแล้ว จากข้อตกลงเดิม ตระกูลซีโบราณของข้าจะไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้นะ!”

เหล่าผู้ฟังต่างตะลึง

ผู้พูดคือซีชิงซง

ก่อนหน้านี้ เขาคุกเข่าลงวอนขอความเมตตา แต่ถูกจอมเทพสวินหงปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าในยามนี้ เขาจะพูดตัดความสัมพันธ์กับซูอี้อย่างนอบน้อมอีกครั้งเพื่อรักษาชีวิตตน

สิ่งนี้ทำให้ซีจิ้งซานเดือดดาลจนหน้าบิดเบี้ยว

และยังทำให้ผู้อาวุโสตระกูลซีโบราณทั้งหลายไม่อาจทนได้ อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

ในสถานการณ์เช่นนี้ มันใช่เวลาต้องขอความเมตตาหรือ?

ไอ้โง่เอ๊ย!!

ซูอี้หาคิดใส่ใจเรื่องนี้ได้ และเขาก็ไม่เคยหันมองซีชิงซงเลย

เขามาช่วยตระกูลซีโบราณจริงๆ แต่ไม่ได้มาช่วยผู้ขลาดเขลาเหล่านั้น

“โอ้ เห็นหรือไม่ คนจากตระกูลซีโบราณดูจะเชื่อว่าวันนี้เจ้าจะแพ้แน่”

จอมเทพอวิ๋นเหอหัวเราะ

ซูอี้กล่าวว่า “วาจาของมดปลวกควรค่าให้พูดถึงจริงหรือ? เจ้าเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าผู้สมบูรณ์แบบ แต่กลับสนใจความเห็นนี้ เทียบกับศิษย์พี่เจ้าอวิ๋นเซียวแล้ว ทัศนคติของเจ้ายังคับแคบกว่าอยู่หน่อยนะ”

จอมเทพอวิ๋นเซียว!

กาลก่อนบนวิถีเชื่อมดารา เขากับอวิ๋นเหอเป็นหนึ่งในผู้ร่วมเข้าขัดขวางซูอี้ด้วยกัน

เมื่อได้ยินคำแดกดันของซูอี้ รอยยิ้มของจอมเทพอวิ๋นเหอพลันจางลงเล็กน้อย

“พอแล้ว ท้ายที่สุดปะทะวาจากันไปก็ไร้ค่า รีบๆ เผยลูกไม้เล็กน้อยพวกนั้นที่เจ้าเตรียมมาซะ”

ใช่แล้ว จอมเทพอวิ๋นเหอมิได้กระทำการบุ่มบ่าม!

อันที่จริง เหล่าผู้เคียดแค้นซูอี้ที่นี่ล้วนไร้ผู้ใดกระทำการตามใจ

เหตุผลนั้นแสนง่ายดาย เพราะไม่ว่าจะเป็นจอมเทพอวิ๋นเหอหรือผู้ใด ก็ไม่มีใครกล้าปฏิบัติกับซูอี้เยี่ยงเทพชั้นล่าง!

เมื่อเหล่าผู้ชมเห็นเช่นนี้จากไกลๆ พวกเขาอดลอบทอดถอนใจมิได้

นี่เรียกว่าเกียรติภูมิ!

แม้อี้เต้าเสวียนกับหลี่ฝูโหยวจะตกตายด้วยน้ำมือของทวยเทพพุทธะ แต่ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าตำนานทั้งสองนี้ทรงพลังเพียงไร?

ยามนี้ แม้เขาจะเป็นเพียงเทพชั้นล่างผู้เวียนวัฏกลับมา ผู้ใดก็ล้วนไม่กล้าประเมินเขาต่ำ!

สายตาของซูอี้กวาดมองไปไกล ก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นว่า “ยังคงมีอีกหลายผู้เร้นกายหายเงียบ บ้างเป็นคนรู้จักเก่า บ้างเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยพานพบ ออกมากันให้หมดเลยจะดีกว่านะ”

วาจานั้นก้องชัดทั่วทั้งฟ้าดิน

ทว่าเนิ่นนานกลับไร้ผู้ใดขานตอบ

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเนิบๆ ว่า “ข้าผู้นี้ก็บอกแล้ว ผู้ใดกล้าออกมาจะถูกถือเป็นศัตรู! ตอนนี้เจ้าไม่ต้องคิดหรอกว่าผู้ใดจะออกมาแทรกแซงสถานการณ์อีก!”

ซูอี้พยักหน้ากล่าวว่า “ข้าก็เห็นด้วยกับวาจาเหล่านี้ หากมิออกมายามนี้แล้วมาป่วนกันในภายหลัง คนเหล่านั้นจะเป็นศัตรูของข้าคนแซ่ซูด้วย”

ทันใดนั้น เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นในฟ้าดินอย่างแสนประชดประชัน

“ซูอี้ เจ้าคิดหาทางเอาชีวิตรอดก่อนจะดีกว่า!”

“มิผิด ปกป้องตนเองยังยาก แล้วมาข่มขู่ผู้อื่นอย่างไม่ประมาณตนเช่นนี้ น่าขำนัก”

……เสียงแล้วเสียงเล่ากึกก้องสะท้านขึ้น

แต่กลับไร้วี่แววเจ้าของเสียงเหล่านั้น

แต่แม้เป็นเช่นนั้น ผู้คนก็ยังตระหนักได้อยู่ดีว่ายังมีตัวตนน่าสะพรึงกลัวมากมายซุ่มซ่อนทัศนาอยู่!

“ทั้งหมดมีห้าคน หนึ่งในนั้นคือเจ้าเฒ่าเทียนฮวง อีกคนคือจอมมารเจวี๋ยเทียน”

ซูอี้กล่าวเบาๆ ว่า “แม้ข้าจะไม่รู้จักอีกสามคน แต่ข้าจำเสียงของพวกเจ้าไว้แล้ว หากยังอยู่ต่อ ข้าจะตามคิดบัญชีพวกเจ้าทีละคน”

เหล่าผู้ฟังผงะไป

ไร้ผู้ใดคาดคิดได้ว่าจนยามนี้ ซูอี้ก็ยังแข็งกร้าวยิ่งนัก!

“งั้นก็เริ่มจากเจ้าเฒ่าเทียนฮวงก่อนแล้วกัน”

ว่าแล้ว ซูอี้พลันพลิกฝ่ามือ พฤกษาต้นน้อย เขียวขจีดุจหยกปรากฏขึ้น แผ่รากหยั่งสู่สุญญะ

ขณะที่กิ่งก้านโบกไหว พฤกษาต้นน้อยพลันเพิ่มขนาดเป็นสูงสิบกว่าจั้ง กิ่งก้านแน่นหนามีปราณกฎมิติเวลาแผ่ซ่านเยี่ยงน้ำตก เจาะทะลวงสู่สุญญะเยี่ยงตรวนทิพย์แห่งบัญญัติเทพ

พฤกษาหมื่นภูมิ!!

เหล่าผู้ชมทั้งมวลจำพฤกษาเทพมิติอันบังเกิดจากฮุ่นตุ้นนี้ได้

“มีพฤกษานี้อยู่ พวกเจ้าหนีจากที่นี่ไม่ได้หรอก”

สายตาของจอมเทพอวิ๋นเหอเฉยชา “ทว่ายามมีพวกข้าอยู่ ย่อมไม่มีทางที่มิติเวลาทั่วเก้าชั้นสรวง ทศทิศทั่วแดนจะให้ทางหนีกับเจ้าได้”

“อย่าห่วงเลย มาดูอะไรน่าสนใจกันก่อนดีกว่า”

ซูอี้ว่าพลางดีดนิ้ว

กิ่งก้านบนพฤกษาหมื่นภูมิสั่นไหว หนึ่งในนั้นพลันยืนขึ้นสู่อากาศ ใบเขียวขจีเรื่อเรืองด้วยพิรุณแสง เกิดม่านแสงขึ้นในฟ้าดิน

ภายในม่านแสงนั้นปรากฏภาพของขุนเขาตระการใหญ่ เมฆามงคลเคลื่อนคล้อยเหนือนภา รัศมีเทพพร่างพรม ดูไม่ต่างจากสุขาวดีในโลกหล้า

“นี่คือบรรพตมารเทียนฮวง!?”

ทันใดนั้น เหล่าผู้ชมก็จำบรรพตลูกนั้นได้ และเมื่อระลึกถึงวาจาของซูอี้เมื่อครู่ หัวใจของพวกเขาต่างตกตะลึง ตระหนักแล้วว่าบางอย่างไม่ชอบมาพากล

“พี่ชายร่วมวิถี ลงมือได้เลย”

ซูอี้กระซิบ

“ฮ่าๆ ในที่สุดหมากตานี้ก็จะเริ่มแล้วหรือ? ข้ารอจนเบื่อแล้ว! มารเฒ่าอี้ ต่อจากนี้เจ้าดูดีๆ ก็พอ!”

ในม่านแสงยักษ์ เสียงหัวเราะร่าสะท้อนก้องขึ้น

สิ้นเสียง ผู้คนก็ได้เห็นชายวัยกลางคนในอาภรณ์ดำ จอนผมหงอกขาว สะพายดาบยักษ์สำริดไว้บนหลังผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ‘บรรพตมารเทียนฮวง’ ในม่านแสง

เขาหันกลับมากุมกำปั้นให้ม่านแสงราวกับทักทายซูอี้ ก่อนที่ร่างของเจ้าตัวจะวูบไหวทะยานเข้าหาบรรพตมารเทียนฮวงจากไกลๆ!

ชิ้ง!

เขาชักดาบยักษ์บนหลังออกมา ทะยานฟันหนึ่งดาบราวสายรุ้งอันตระการ

และทันใดนั้น ซูอี้ก็โบกแขนเสื้อ ม่านแสงพลันสลายไปพร้อมกับภาพสะท้อนบนนั้น

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอยู่ดี

มีใครบางคนบุกโจมตีแดนบรรพชนของศาลเทพเทียนฮวงลำพัง!!

นั่นเป็นขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดของทวีปเทพพิชิตบูรพาเลยนะ! ใครเล่าจะกล้าคาดคิดว่าจะมีผู้กล้าบุกโจมตีอย่างผ่าเผยเช่นนี้?

“คนผู้นั้นเสียสติหรือไร?”

“ใครกันนั่น?”

……เสียงอุทานดังมิขาดสาย

ขณะที่ตัวตนระดับจอมเทพทั้งหลายล้วนเปลี่ยนสีหน้าอย่างมหันต์

คนผู้นั้น…คือวั่นจื่อเทียน!

มารดาบเลื่องชื่อผู้พาหนึ่งดาบวิถีเล่มยักษ์คู่ใจสยบสรวงเมื่อแสนๆ ปีก่อน!

มารเฒ่าคนหนึ่งผู้ย่างกรายสู่จุดสูงสุดแห่งเก้าด่านเคราะห์หล่อหลอมวิถีด้วยดาบของเขา!

ก่อนอี้เต้าเสวียนจะโด่งดังขึ้นจากดาบของเขา ผู้เรืองนามในวิถีดาบที่สุดคือวั่นจื่อเทียน สมญา ‘จอมดาบจื่อเทียน’ !!

ทว่าจากตำนาน วั่นจื่อเทียนตกตายไปแสนนาน ไม่เผยร่องรอยต่อโลกหล้าเป็นแสนๆ ปี

ใครเล่าจะคาดคิดว่ามารเฒ่าผู้ถูกโลกหล้าหลงลืมจะปรากฏตัวขึ้น ซ้ำยังโจมตีบรรพตมารเทียนฮวงตามลำพังหนึ่งคนหนึ่งดาบ?

น่าสะพรึงกลัวมาก!

จอมเทพอวิ๋นเหอขมวดคิ้ว ตัวแปรนี้หาอยู่ในคาดคิดของเขาไม่ และไม่คาดเลยว่า ‘ลูกไม้เล็กน้อย’ ที่ซูอี้ว่าจะน่าตกตะลึงเพียงนี้!