บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2240 ไม่กลัวหากจะใช้ไพ่ตาย

บทที่ 2240 ไม่กลัวหากจะใช้ไพ่ตาย

พฤกษาหมื่นภูมิคล้อยไหว สะท้อนภาพอันน่าตื่นตะลึง

ชายหนุ่มชุดดำและชายชราบนเนินเขาน้อยก็เห็นเรื่องราวทั้งหมดนี้เช่นกัน

“ข้าไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าเหล่าสหายร่วมวิถีผู้สูญหายไปเป็นแสนๆ ปีเหล่านั้นจะยังมีชีวิตอยู่”

ชายชราพึมพำ

เขาเองก็สะท้านใจและตกตะลึงเช่นกัน

แผนการของซูอี้กล่าวได้ว่าอยู่นอกกระดานหมากอันพังทลายนี้โดยสิ้นเชิง เล่นงานทุกผู้โดยไม่ทันตั้งตัว น่าตกตะลึงยิ่ง

โดยเฉพาะยามเห็นเหล่าผู้เฒ่าผู้เคยเรืองนามในโลกหล้าแดนเทพปรากฏขึ้นตามๆ กันหลังจากสาบสูญไปเกินนับปี ชายชราพลันสัมผัสอารมณ์อันหลากหลายในใจได้

“แต่ถึงอย่างไร ทั้งหมดนี้ก็เกิดขึ้นนอกกระดานหมาก”

ชายหนุ่มชุดดำดูเฉยชา “สหายเต๋าไม่ควรคิดนะว่าการล้างแค้นเช่นนี้ลำพังจะทำลายกลุ่มเต๋าเหล่านั้นลงได้?”

ชายชราแย้มยิ้มกล่าวขึ้น “หากแค่เชือดไก่ให้ลิงดู เขย่าภูขู่พยัคฆ์ เช่นนั้นก็พอแล้วล่ะ”

ชายหนุ่มชุดดำกล่าว “แต่หากทำเช่นนี้ ซูอี้ก็เผยไพ่ตายของเขาออกมาแล้วเช่นกัน จากวันนี้ต่อไป เจ้าเฒ่าทั้งหมดที่ช่วยเหลือเขาจะถูกหมายหัว ไร้หนทางหนีพ้น!”

ว่าแล้ว เจ้าตัวก็จิบชา “ยามจัดการกับอี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวเมื่อนานมาแล้ว ข้ากับสหายร่วมวิถีบางผู้ล้วนเคลือบแคลงถึงสิ่งหนึ่งเสมอมา”

“ไฉนจึงมักเกิดอุบัติเหตุเกินเข้าใจยามจัดการกับพวกเขาทั้งสอง ทำให้พวกเขาหนีชะตาฆาตได้ครั้งแล้วครั้งเล่า?”

“ยามนี้ ข้าพอเข้าใจแล้วว่ามีผู้ลอบช่วยเหลือพวกเขาอยู่เสมอ”

“วั่นจื่อเทียน เจ้าเฒ่าเซวี่ยหู จางอู๋ซู่……”

“เจ้าเฒ่าเหล่านี้ บ้างเกี่ยวพันกับหลี่ฝูโหยว บ้างเกี่ยวข้องกับอี้เต้าเสวียน”

“เมื่อพวกเขาออกมากันหมดในยามนี้ มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับข้า และข้าก็เข้าใจแล้วว่าผู้ใดเป็นมิตร ผู้ใดคือศัตรูที่ต้องกำจัด!”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ชายชราก็ส่ายหน้า “เรื่องราวทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในอนาคต แม้เจ้าตี้เอ้อในยามนี้จะมีความสามารถอันยิ่งใหญ่ แต่เมื่อไม่กล้าปลดแถบผ้าดำตรงหน้านี้ออก จะรับมือคนเหล่านั้นได้เช่นไร?”

ตี้เอ้อ!

ปรากฏว่าชายหนุ่มชุดดำผู้นี้ก็คือตี้เอ้อผู้เกือบสังหารซูอี้ได้บนวิถีเชื่อมดารา!

“เช่นนั้น เถียงกันไปก็ไร้ค่า ขึ้นอยู่กับว่าเขาซูอี้จะชนะได้หรือไม่เท่านั้น”

ตี้เอ้อกล่าวอย่างเฉยชา

……

ตรงหน้าภูเขาหมิงคงนั้นปั่นป่วนลือลั่นโดยสมบูรณ์

เสียงร้องอุทานดังเกินคณานับ เดือดระอุปะทุนภาเช่นวารีบนเตาต้ม

สิ่งที่ปรากฏบนม่านแสงล้วนแต่เป็นตัวตนในตำนานผู้ห่างหายจากโลกหล้าไปนานแสนนาน

เมื่อตำนานหวนกลับสู่โลกหล้าอีกครั้งในยามนี้ ผู้ใดเล่าจะไม่ประหลาดใจ?

“สมกับเป็นตัวตนผู้สามารถเผชิญหน้ากับทวยเทพพุทธะตามลำพังได้ในกาลก่อน ซ่อนไพ่ตายไว้มากมายเหลือเกิน!”

“มิน่าเล่า เขาจึงไม่เต็มใจยอมรับความช่วยเหลือจากพวกข้ามาตลอด เขามิได้เย่อหยิ่ง ทว่าเปี่ยมความมั่นใจจริงแท้!”

คู่เนตรเรืองรองของฉี่เวยดูอึ้งทึ่ง

“คาดไม่ถึงจริงๆ ข้าไม่คิดเลยว่าคนเหล่านี้จะยังมีชีวิตอยู่”

สีหน้าของหลี่ซานจิ่วเผยความเหม่อลอยอย่างหาได้ยาก ราวกำลังรำลึกถึงความหลังแต่เนิ่นนาน

ทันใดนั้น ฉี่เวยขำพรืด

นางเห็นว่าใบหน้าของจอมเทพอวิ๋นเหอดำคล้ำเยี่ยงก้นลำธาร

และเห็นว่าจอมเทพทั้งหลายที่นี่ล้วนเดือดดาล ดิ้นเร่าเยี่ยงอัสนีฟาด ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวดุจสิ้นบุพการี

เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะไพ่ตายที่ซูอี้ใช้แต่ละอย่างล้วนเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัว และยังโจมตีกลุ่มเต๋าของพวกเขาแต่ละคนได้!!

ยามต่อสู้อยู่ในทัพหน้า ทว่าบ้านของตนกำลังถูกไฟไหม้ ผู้ใดจะยังไร้กังวลอยู่ได้?

ผู้ทรงอำนาจทั้งหลายของตระกูลซีโบราณล้วนตะลึงงัน พวกเขาตระหนักแล้วว่าพวกตนประเมินศัตรูร้ายทั้งหลายสูงเกินไป และประเมินความร้ายกาจของซูอี้ต่ำไปมาตลอด!

อี้เต้าเสวียนผู้เคยท่องโลกหล้าพร้อมดาบเล่มหนึ่ง ต่อกรกับทวยเทพพุทธะทั้งหลายเพียงลำพัง

ครั้งหนึ่ง หลี่ฝูโหยวเคยท่องทั่วสวรรค์ สังหารฆ่าฟันมากมายเสียจนไร้ผู้ใดในโลกหล้ากล้าต่อสู้กับเขาตัวต่อตัว!

ในฐานะร่างเวียนวัฏของตัวตนในตำนานทั้งสอง ซูอี้หรือจะไร้ไพ่ตาย สิ้นวิชาจนทุกผู้ดูแคลนได้โดยง่าย?

“ประเสริฐ! ประเสริญ!!”

หัวใจของซีจิ้งซานสะท้าน โลหิตร้อนรุ่มยามได้เห็น

ซีหนิงสังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของบิดา และเมื่อเห็นซูอี้ผู้ยืนลำพังกลางสมรภูมิเยาะเย้าเหล่าศัตรู หัวใจของนางก็พลอยสะท้านไหวเช่นกัน

ตู้ม!

ม่านแสงสลายไปผืนแล้วผืนเล่า

ซูอี้พลิกฝ่ามือ เก็บพฤกษาหมื่นภูมิไป

สรรพสิ่งสลายหาย

ทว่าจอมเทพอวิ๋นเหอ จอมเทพเทียนฮวง จอมมารเจวี๋ยเทียนและจอมเทพอื่นๆ ล้วนสงบใจได้ยาก สีหน้าของพวกเขาเขียวคล้ำ ร่างเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร

เสียงเอ็ดอึงของเหล่าผู้ชมก็เงียบลงเช่นกัน

ฟ้าดินเปี่ยมด้วยจิตมาดร้าย อำนาจเทพอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมฟ้าดิน ทำให้ผู้คนมิอาจหายใจได้ทั่วท้อง

“ลูกไม้เหล่านี้อาจกระทบถึงสำนักของพวกเขา แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำลายสำนักของพวกข้าได้หรอก”

จอมเทพเทียนฮวงกัดฟัน “และทั้งหมดนี้ก็เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของเจ้าบัดซบนี่ไม่ได้!”

ซูอี้กล่าวขึ้น “นี่คือเส้นที่ข้าขีดให้แก่ทุกผู้ในโลกหล้าแดนเทพ หลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ไป ข้าเชื่อว่าทุกคนซึ่งมีสมองแม้เพียงน้อยก็น่าจะเข้าใจกระจ่างว่าผลลัพธ์เช่นไรจะบังเกิดหากล้ำเส้นของข้า”

“พล่ามให้น้อยหน่อย!”

จอมมารเจวี๋ยเทียนตวาดอย่างเดือดดาล “ยังมีไพ่ตายอีกหรือไม่ จะใช้ก็ใช้มา หาไม่ เจ้ากับตระกูลซีโบราณข้างหลังเจ้าจะตายกันหมดแน่!”

วจีนั้นกึกก้องทั่วทั้งฟ้าดิน ผู้ใดก็เห็นได้ว่าจอมเทพเหล่านี้เดือดดาลคั่งแค้น แทบมิอาจยั้งมือได้แล้ว

ซือมิ่งลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพนี้น่าขวัญผวาจริงแท้

ทว่าซูอี้กลับยังกล่าวอย่างสุขุมราวกับไม่รับรู้ว่า “หากเป็นการประลองมหาวิถี ข้านั้นห่างไกลเกินจะเป็นคู่ต่อสู้ให้พวกเจ้าได้จริงๆ แต่ในเมื่อเป็นการใช้ไพ่ตาย ข้า… ก็หากลัวไม่”

เมื่อเขาพูดถึงตรงนี้……

ตู้ม!

ดาบบินสีทองเจิดจ้าเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกึกก้องเหนือศีรษะของซูอี้ และฟาดฟันลงมาอย่างดุเดือด

เส้าอวิ๋นเค่อไม่อาจทานทน มิคิดรอให้เขาเผยไพ่ตายมากไปกว่านี้ และลงมือโจมตีก่อนทันที

การโจมตีนี้กะทันหันอย่างยิ่ง และยังรวดเร็วถึงขีดสุด เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

ทว่าทันใดนั้น หัตถ์ใหญ่สีเลือดข้างหนึ่งได้ปรากฏขึ้น คว้าดาบบินสีทองนี้ไว้ทันที

ทุกผู้ต่างตกตะลึง

และยามนั้นเองที่ทุกผู้ได้เห็นว่าหัตถ์ใหญ่สีเลือดนั้นออกมาจากอาภรณ์นักรบสีเลือดในมือของซูอี้

และเมื่อซูอี้สะบัดมือ

อาภรณ์นักรบสีเลือดชุดนั้นพลันทะยานสู่เวหา พองขึ้นปรากฏเป็นร่างสีเลือดร่างหนึ่งทันควัน

ร่างนั้นปกคลุมด้วยโลหิต เส้นผมกระเซอะกระเซิง ใบหน้าไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจน เห็นได้เพียงสัญลักษณ์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวสีเลือดนับไม่ถ้วนวูบไหวบนอาภรณ์สีเลือดของอีกฝ่ายเท่านั้น

“นี่คือ?!”

หลายผู้ร่างสะท้าน

ปราณของร่างสีเลือดนี้ชั่วร้ายยิ่ง เพียงยืนเฉยๆ ก็ย้อมสุญตาเป็นสีแดงฉาน สะท้อนนิมิตทะเลโลหิตบรรพตซากศพ

แกรก!

ร่างสีเลือดยัดดาบบินสีทองเข้าปาก และเสียงเคี้ยวก็ดังกร้วบ กัดกินดาบบินสีทองไปง่ายดายราวเป็นเต้าหู้

ไกลออกไป เส้าอวิ๋นเค่อได้รับผลข้างเคียง กระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์

ดาบบินสีทองเล่มนั้นเป็นสมบัติเทพคู่ชีพของเขา แต่กลับถูกทำลายลงในชั่วพริบตา!!

“ซากเทวะอาภรณ์เลือด!!”

สีหน้าของจอมมารเจวี๋ยเทียนพลันแปรเปลี่ยน

ซากเทวะอาภรณ์เลือด!

เมื่อได้ยินนามนี้ คนอื่นที่เหลือต่างยังคงงุนงง ทว่าจอมเทพทั้งหลายหน้าเปลี่ยนสีกันแล้ว

ในแดนดินทวีปเทพจิตนภามีเขตหวงห้ามแห่งหนึ่งนาม ‘ซากโบราณสาปโลหิต’ ซึ่งเลื่องลือไปทั่วทั้งโลกหล้าแดนเทพ

ส่วนสาเหตุนั้นเป็นเพราะเขตหวงห้ามแห่งนี้มีผีดิบเลือดและซากศพกระจัดกระจายเต็มไปหมด ต่อให้ผู้มาเยือนเป็นเทพ พวกเขาก็จะหลงเหลือเพียงซาก!

และผู้นำซากโบราณสาปโลหิตนั้นก็เป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่มีนามว่า ‘ซากเทวะอาภรณ์เลือด’ !

ตัวตนโหดเหี้ยมผู้ไร้เทียมทานเปี่ยมด้วยพลังคำสาป แทบเป็นอมตะ และอำนาจต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวก็ทำให้จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าหวาดกลัวอยู่สามส่วน!!

แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าซูอี้จะไปเชิญนายแห่ง ‘ซากโบราณสาปโลหิต’ มาเป็นผู้ช่วย?

“เจ้าเฒ่าแข็งแกร่งเพียงนี้เลยรึ?”

ขณะเดียวกัน ซากเทวะอาภรณ์เลือดก็กล่าวขึ้นว่า “หลี่ฝูโหยว เจ้าประเมินข้าสูงไปหรือไม่?”

“เจ้าคิดมากไปแล้ว”

ซูอี้กล่าว “ข้าไม่คิดหรอกว่าเจ้าผู้เดียวจะพลิกกระแสเปลี่ยนสถานการณ์ได้”

“เช่นนั้นก็ดี แม้ข้าจะไม่ได้เก่งกาจ แต่ขอเพียงมิได้ต่อสู้ลำพัง ฆ่าจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าสักคนสองคนย่อมไม่ใช่ปัญหา”

ซากเทวะอาภรณ์เลือดแสยะยิ้ม

ทั่วทั้งร่างของเขาปกคลุมด้วยอาภรณ์นักรบสีเลือด เส้นผมกระจัดกระจาย เสียงของเขาแหบโรยแรงเยี่ยงซี่เลื่อยลั่นเสียด น่าขนลุกขนพองเป็นพิเศษ

ไกลออกไป สีหน้าของจอมเทพทั้งหลายยิ่งทวีความมืดมน

ต้องบอกว่าแต่ละไพ่ตายที่ซูอี้เตรียมมาล้วนทำให้พวกเขาประหลาดใจ และยังกระวนกระวายใจทุกหนไป!

เพราะถึงอย่างไร พวกเขาก็หาคาดคิดไม่ว่าตัวตนไร้เทียมทานอย่างศพเทวะอาภรณ์เลือดจะช่วยเหลือชายหนุ่ม

“ไฉนท่านจึงเต็มใจมาช่วยซูอี้ผู้นั้นกัน? มิกลัวจะเป็นการล่วงเกินพวกเราหรือ?”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก

เขาไม่ได้กลัวศพเทวะอาภรณ์เลือด แต่เขาคิดไม่ออกเลยว่าไฉนตัวตนร้ายกาจนี้จึงมาอยู่ฝั่งเดียวกับซูอี้

ศพเทวะอาภรณ์เลือดแค่นยิ้ม “หลี่ฝูโหยวช่วยข้าเวียนวัฏฝึกฝนใหม่ได้ แล้วพวกเจ้าทำได้หรือ?”

วาจานั้นทำให้ทุกผู้ประจักษ์แจ้งเหตุผลทันที

ทุกสิ่งก็เป็นเพราะวัฏสงสารในมือซูอี้!!

“เฮอะ ยังจะอยากเวียนวัฏอีกครา บอกให้ก็ได้ว่าวันนี้ เจ้ากับซูอี้จะต้องตาย!!”

จอมมารเจวี๋ยเทียนกล่าวอย่างมาดร้าย

ซูอี้ว่า “งั้นหรือ เจ้าคิดหรือว่าข้าเหลือไพ่ตายเพียงเท่านี้?”

ว่าแล้ว เขาจึงสะบัดแขนเสื้อ

โคมวังหลวงเก่าคร่ำคร่าดวงหนึ่งปรากฏขึ้น

โคมวังหลวงดวงนี้เป็นรูปทรงแปดเหลี่ยม มันมีสีเทาเข้มทั้งดวง และที่ไส้โคมเรื่อเรืองด้วยเพลิงเย็นสีเขียวอันไร้วันมอดดับ

เมื่อโคมวังหลวงดวงนี้ปรากฏขึ้น แสงเงาพลันวูบไหว ทุกผู้เห็นได้รางๆว่าในโคมมีร่างงามดุจนางเซียนสะท้อนอยู่ ทว่าก็เลือนรางยิ่งนัก

ผู้นี้คือใครอีก?

ทุกผู้ล้วนประหลาดใจ

“ว่าแล้วเชียว หลังกาลผ่านแสนนาน ผู้รู้จักหญิงผู้น้อยในโลกหล้าก็เหลือเพียงไม่มากนัก”

เสียงสตรีอันเปี่ยมอาวรณ์แว่วออกมาจากโคมวังหลวง

“ข้าเหลือเพียงเสี้ยววิญญาณเท่านั้น หากจะให้ลงมือจริงๆ อย่างมาก… ก็รับมือได้เพียงศัตรูระดับจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าสามคนห้าคน หวังว่าเจ้าจะไม่คิดขุ่นเคือง”

เหล่าผู้ชมผงะไป

หนึ่งเสี้ยววิญญาณรับมือจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าสามคนห้าคนได้ ยังจะกลัวซูอี้คิดขุ่นเคืองอีกหรือ!?

สตรีผู้นี้คือใคร ไฉนจึงกล่าวเรื่องเช่นนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้?

“สามคนห้าคนก็พอแล้ว”

ซูอี้กล่าวเสียงเรียบ “ข้าจะจดจำบุญคุณนี้และตอบแทนในสักวัน”

“สหายเต๋าซูให้วาจา หญิงผู้น้อยก็พอใจแล้ว”

สตรีในโคมวังหลวงสุภาพถ่อมตนยิ่งนักยามเผชิญหน้ากับซูอี้

ทว่ายามนางเอ่ยปากออกศึก นางหาได้สุภาพไม่ “แล้ว… จะลงมือยามใดดี?”