บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2244 กุญแจชี้วัดแพ้ชนะ

บทที่ 2244 กุญแจชี้วัดแพ้ชนะ

ยามสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ ตี้เอ้อก็ไม่อาจนั่งเฉยสงบวาจาอีก จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากเร่งทวยเทพทั้งหลายให้ลงมือ!

เห็นได้ว่าไพ่ตายและกลเม็ดที่ซูอี้เผยก่อนหน้านี้ทำให้เขามิอาจอยู่เฉยใจเย็นได้อีก

บรรยากาศกดดัน ทุกผู้ล้วนลืมหายใจ

ฉี่เวยส่งกระแสปราณอย่างเป็นกังวล “หลี่ซานจิ่ว ให้คนของเราเตรียมพร้อมลงมือไว้ด้วย! ต่อให้ต้องสู้จนตัวตายก็ห้ามลังเล!”

“ขอรับ!”

หลี่ซานจิ่วพยักหน้า

เขาก็ตระหนักแล้วเช่นกันว่าสถานการณ์มาถึงจุดวิกฤต และต่อให้ซูอี้คิดจะหยุดยั้งก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

“ผู้อาวุโส ท่านเสียใจภายหลังหรือไม่?”

ซือมิ่งหันไปถามซากเทวะอาภรณ์เลือดที่อยู่ข้างกาย

“เสียใจ? ยามนี้สายเกินเสียใจแล้ว!”

ซากเทวะอาภรณ์เลือดกล่าวอย่างดุดัน “สรุปคือ ข้าทำได้เพียงปกป้องภูเขาหมิงคงอย่างสุดชีวิต!!”

“ข้าก็เช่นกัน”

ซือมิ่งก้มหน้าลงมองวัตถุสะบั้นกฎเม็ดบัวแห่งเวลาในมือเขา

เหนือท้องนภา

ศึกระหว่างพุทธเจ้าแผดตะเกียงและนักบวชซิงอวี่ทวีความเข้มข้นทุกขณะ พวกเขาทั้งสองต่างทราบกันว่าสถานการณ์ร้ายแรง เป็นยามหน้าสิ่วหน้าขวานที่แพ้ชนะกำลังจะถูกตัดสิน

ขณะเดียวกัน ศึกระหว่างคนตกปลาและจ้าวคางคกกลืนสวรรค์ก็ดุเดือดสุดขีด ทั้งสองฝ่ายต่างบาดเจ็บ โรมรันต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่ทั้งสองตนต่างทราบดีว่ากุญแจชี้วัดแพ้ชนะไม่ได้อยู่ในมือพวกตน ทว่าอยู่ที่ภูเขาหมิงคง!!

ในที่ลับ มิอาจทราบได้ว่าสัตว์ประหลาดเฒ่ามากมายเพียงไรกำลังซ่องสุมกำลังพลอยู่

ยามมรสุมซัดโถมอย่างเต็มรูปแบบ สถานการณ์ย่อมปั่นป่วนรวนเร และมอบโอกาสยามชุลมุนให้แก่พวกเขา

“ทุกท่าน ร่วมมือกันฆ่าสัตว์ร้ายนี่ด้วยกันเถิด!”

ทันใดนั้น จอมเทพอวิ๋นเหอก็กล่าวเสียงแข็ง

“ได้!”

ดวงตาของจอมเทพเทียนฮวงวาวโรจน์

“ร่วมหัวจมท้าย อย่าได้ยั้งมือ!”

เสียงของจอมมารเจวี๋ยเทียนเย็นเยียบ

เส้าอวิ๋นเค่อและจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าคนอื่นๆ ต่างตกลงอย่างพร้อมเพรียง

ทันใดนั้น จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยาน ตัวตนระดับจอมเทพกลุ่มหนึ่งซึ่งมีความสามารถในการล้างสรวงสวรรค์ต่างลงมือกันอย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาไม่ได้ใช้สมบัติชิ้นใดเพื่อมิให้ผิดพลาดซ้ำรอยเดิม และใช้อำนาจวิเศษสูงสุดของแต่ละคนออกมาโจมตีซูอี้จากทุกทิศทาง

การโจมตีนี้น่าสะพรึงกว่ายามจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าทั้งเก้าผู้ร่วมมือโจมตีก่อนหน้านี้มากนัก!

ฟ้าดินดูประหนึ่งจะพังทลาย

แดนดินทั่วทศทิศล้วนปกคลุมด้วยบรรยากาศเจียนแหลกมลาย

ผู้ชมส่วนใหญ่ไม่อาจลืมตาขึ้น ทั้งใจและกายล้วนตะลึงแน่นิ่งโดยสมบูรณ์

ภายในภูเขาหมิงคง ไม่อาจทราบได้ว่าคนจากตระกูลซีแตกตื่นพรั่นพรึงกันเพียงไร

เมื่อเผชิญกับการโจมตีนี้ ซูอี้ทำเพียงส่ายหัวเล็กน้อยแล้ววาดฝักดาบเก่าอันผุพังในมือไปบนอากาศ

แล้วภาพอันแปลกประหลาดและน่าเหลือเชื่อก็หวนปรากฏ

รอยดาบประหลาดสีดำแยกมิติเวลา สะบั้นสุญตาฟ้าดิน กลืนกินการโจมตีของเหล่าจอมเทพมลายสิ้น

แม้จะคาดการณ์กันไว้ก่อนแล้ว แต่จอมเทพทั้งหลายก็ยังตื่นตะลึงหลบกันจ้าละหวั่นด้วยเกรงจะถูกรอยดาบสีดำนั่นเข้า

ทว่าซูอี้ในยามนี้กลับไร้ความคิดจะออมมือ!

ร่างของเขาวูบไหว ตวัดฝักดาบสีดำในมือฟันเข้าใส่จอมเทพเทียนฮวง

“บัดซบ!! สารเลวนี่หมายหัวข้ามาตั้งแต่แรก!”

จอมเทพเทียนฮวงหวาดผวา ขณะหลบเลี่ยง เขาพลันคว้าคนผู้หนึ่งมาขวางไว้ตรงหน้า

“สหายเต๋า เจ้า……”

ผู้ถูกคว้าตัวมาคือจินเค่อสุ่ย ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งศาลดาบธารโลหิต วิญญาณของเขาสั่นสะท้าน เดือดดาลจนถึงขีดสุด

คิดให้ตายเช่นไร เขาก็คาดไม่ถึงเลยว่า ยามนี้จอมเทพเทียนฮวงจะใช้เขาเป็นโล่โดยไม่ลังเล

แต่ก่อนจะทันได้ดิ้นรน รอยดาบประหลาดสีดำที่ซูอี้ฟาดฟันออกมาก็เข้าประชิดตัวแล้ว

ตู้ม!

ยามนี้ จอมเทพเทียนฮวงเหวี่ยงจินเค่อสุ่ยออกห่างจากตนเองโดยไม่ลังเล

ขณะเดียวกัน จินเค่อสุ่ยเดือดดาล เร่งโคจรวิถีเต๋าหล่อหลอมขั้นเก้าอย่างสุดกำลัง คิดจะขัดขวางการโจมตีนี้

ทว่าน่าแปลกนัก รอยดาบสีดำนั้นประหนึ่งรอยแตกแห่งมิติเวลาอันมืดมนไร้สิ้นสุด การโจมตีของเขาหายลับไปในนั้นเยี่ยงวัวดินจมวารี หายลับไร้ร่องรอย

“ไม่!”

จินเค่อสุ่ยกรีดร้องอย่างหวาดผวา

แม้เขาซึ่งเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าจะตอบสนองไวเพียงไร แต่ต่อหน้ารอยดาบสีดำนี้ เจ้าตัวก็ไม่อาจดิ้นรนได้เลย และต้องถูกกลืนกินเข้าไปอย่างเกินควบคุม!

หายวับไปในชั่วกาลเพียงพริบตา

ร่างของเขาเหมือนจะเลือนหายไปในอากาศ!!

จอมเทพเทียนฮวงซึ่งเห็นภาพนี้จากไกลๆ สูดหายใจเฮือก ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าหากเมื่อครู่ตนไหวตัวช้ากว่านี้สักนิด ผู้ที่จะหายไปต้องเป็นเขาแน่!

จอมเทพผู้อื่นเองก็ตื่นตะลึงกับภาพที่เห็น แล้วจะสู้กับสิ่งนี้ได้เช่นไรอีก?

ทุกการโจมตีไร้ผลต่อหน้าฝักดาบผุพังนั่น และเมื่อมีสมบัตินี้ ซูอี้ก็ไร้เทียมทาน!!

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาเดือดดาลที่สุดคือวิธีการของจอมเทพเทียนฮวง

ยามหายนะเคลื่อนประชิด อีกฝ่ายได้ใช้จินเค่อสุ่ยเป็นตัวตายตัวแทน เขาบ้าไปแล้ว!!

“น่าละอายนัก”

ซูอี้แค่นยิ้มแล้วหันไปมองจอมเทพคนอื่นๆ

ขณะนี้ จอมเทพอวิ๋นเหอและคนอื่นๆ ล้วนหัวใจหนาวเยือก ระแวดระวังตัวใช้กลยุทธ์สู้พลางหนีพลางจากไกลๆ โดยไม่ผ่านการคิด

ฝักดาบในมือของชายหนุ่มร้ายกาจเกินไป ประหนึ่งมีอำนาจสยบทั่วทุกทิศ ไร้ใดเทียมทาน!

ขณะนี้ พวกเขาหวังเพียงว่าอำนาจของซูอี้จะใช้สมบัติชิ้นนี้ไม่ได้หลายหนนัก ถึงยามนั้น มันจะเป็นโอกาสในการตอบโต้ที่สมบูรณ์แบบ!

มันดูน่าขัน

ตัวตนน่าสะพรึงกลัวอันคุ้มสวรรค์ตระหง่านล้ำในโลกเทพต้องมากลัวฝักดาบชิ้นหนึ่ง ทำได้เพียงถอยกรูดมิกล้าโจมตี

แต่มีเพียงผู้เข้าใจอย่างถ่องแท้เท่านั้นจึงจะทราบได้ว่า ฝักดาบผุๆ ในมือซูอี้เป็นสมบัติสะบั้นกฎเช่นไร

จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าอย่างจินเค่อสุ่ยยังถูกอำนาจของฝักดาบนั่นกลืนกินอย่างง่ายดาย มิอาจดิ้นรนได้ แล้วใครเล่าจะกล้าใช้ชีวิตตนไปหยั่งเชิง?

“ฆ่า!”

ขณะล่าถอย จอมเทพทั้งหลายก็งัดสารพัดอิทธิฤทธิ์โจมตีจากไกลๆ ถล่มโจมตีซูอี้บนอากาศ

ซูอี้ตวัดฝักดาบ สลายการโจมตีทั้งหลายลงอย่างง่ายดาย

ยิ่งกว่านั้น เขายังโจมตีเข้าใส่จอมเทพเทียนฮวงอีกครั้ง!

“เวร!!”

จอมเทพเทียนฮวงโกรธเสียจนแทบหลุดผรุสวาทถึงมารดา มีเจ้าเฒ่าตั้งหลายคน แต่ไฉนจึงได้หมายหัวเขาคนเดียว?

หรือในสายตาอีกฝ่าย เขาจะเป็นผู้รังแกได้ง่ายที่สุด?

ด้วยไร้หนทาง จอมเทพเทียนฮวงจึงเคลื่อนกายเหนือนภาหนีจากศึกนี้ไปไกลๆ

“ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

ซูอี้แค่นยิ้ม

เขาดูเฉื่อยชาเรียบเรื่อย ทว่าแท้จริง ในใจชายหนุ่มก็ยังมีเรื่องให้เครียดอยู่

ประการแรก เขาทำอันใดไม่ได้นอกจากคุ้มกันภูเขาหมิงคง หมายความว่าเขามิอาจโจมตีตามอำเภอใจได้

ประการที่สอง จอมเทพตรงหน้าเขาเหล่านี้ล้วนเจ้าเล่ห์เจนจัดยิ่งนัก ยามประจักษ์แก่อำนาจฝักดาบนี้ แม้พวกเขาจะทำได้เพียงโจมตีแบบสู้พลางหนีพลาง แต่พวกเขาก็เหมือนหมาป่าที่จ้องหาโอกาสตอบโต้ทุกเมื่อ

ประการที่สาม วิถีเต๋าของเขาไม่อาจอำนวยให้ใช้ฝักดาบในมือนี้ได้หลายหนจริงๆ และยามเขาสิ้นพลัง……

นั่นจะเป็นยามที่จอมเทพทั้งหลายตอบโต้!

ประการที่สี่ ยังมีศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเร้นกายดูพยัคฆ์ประชันอยู่!! นี่คือสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มระแวงที่สุด

ทว่าอุปสรรคก็คืออุปสรรค ซูอี้มิได้ใส่ใจมากนัก

เปรี้ยง!

จอมเทพทั้งหลายโจมตีอย่างต่อเนื่อง บ้างโจมตีเข้าใส่ซูอี้ บ้างโจมตีใส่ภูเขาหมิงคงจากไกลๆ

การทำเช่นนี้ไม่เพียงสกัดซูอี้ได้ แต่ยังทำให้เขาต้องพิทักษ์ภูเขาหมิงคง สิ้นเปลืองพลังของชายหนุ่มได้เร็วกว่า

นี่แหละคือความน่ากลัวของศัตรูเหล่านี้ พวกเขาแต่ละผู้ล้วนเป็นขิงแก่ผู้เจนจัดสารพัดมรสุม ผ่านความเป็นความตายในโลกหล้าแดนเทพมาเนิ่นนาน มิต้องเสวนา พวกเขาก็บรรลุแก่กลยุทธ์อันเป็นประโยชน์สูงสุดแก่พวกตนได้

ทว่าซูอี้ก็ไม่ได้คิดเสียเวลากับพวกเขา และไม่มีทางทำให้พวกเขาพอใจได้

“ขึ้นมา!”

ซูอี้สะบัดแขนเสื้อ ฝักดาบทะยานสู่เวหา

เปรี้ยง!

บนพื้นผิวฝักดาบอันผุพัง สัญลักษณ์วัฏสงสารอันเกินเข้าใจนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น สร้างเป็นโลกหล้าวัฏสงสารอันมืดทะมึนลึกล้ำกวาดเข้าใส่

ทันใดนั้น ฟ้าดินกลับมืดครึ้ม

สุญตาในละแวกเดียวกันดูจะถูกลากเข้าสู่วัฏสงสารในชั่วพริบตา จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าทั้งหลายล้วนชะงัก สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ทั้งร่างและจิตวิญญาณรู้สึกราวถูกตรึงด้วยโซ่ตรวน

“แย่แล้ว!”

“นี่คือ……”

“หนีเร็ว!!”

จอมเทพอย่างอวิ๋นเหอ เทียนฮวง และเจวี๋ยเทียนต่างหน้าเปลี่ยนสีอย่างช่วยไม่ได้ รีบโคจรวิถีเต๋าและลงมืออย่างสุดชีวิต

ทว่าพวกเขาก็เหมือนตกลงสู่หล่มโคลนดูด ยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งจมลึก อำนาจวัฏสงสารอันพิสดารน่าสะพรึงกลัวเกินไป ประหนึ่งผ่าแยกสุญตาฟ้าดิน เปิดมิติเวลาขึ้นใหม่ ทำให้อำนาจในมือของพวกเขาถูกปราบอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น สีหน้าของซูอี้พลันซีดขาว พลังชีวิตเสื่อมสลายรวดเร็วราวต้องเพลิงผลาญ

เขานำ ‘เทพเมรัยสิ่งแสวง’ ออกมาดื่มอึกใหญ่ในทันที จากนั้นก็วาดมือเป็นลวดลาย ระเบิดวาจาตวาดลั่น

“ไป!”

ตู้ม!!

ลำแสงดาบสีดำอันประหลาดลึกลับสายหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากในฝักดาบผุพัง หลอมรวมเข้าสู่โลกหล้าวัฏสงสารและกระจายตัวออกไป

“ไม่!”

เสียงหนึ่งแผดลั่นอย่างหวาดผวา

ร่างของจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าผู้หนึ่งหายวับเข้าไปในโลกหล้าวัฏสงสารอย่างน่าประหลาด ราวระเหิดหายสิ้นตัวตน

ภาพนี้ยิ่งทำให้จอมเทพทั้งหลายลนลานแทบเสียสติ

เหล่าผู้ชมจากไกลๆ ไม่อาจมองเห็นสิ่งใดแล้ว แสงเงาวัฏสงสารนั้นลึกลับและดำมืดเกินไปจนสายตาพวกเขาถูกบดบัง ได้ยินเพียงเสียงตะโกนอย่างเดือดดาลของจอมเทพบางคนเท่านัน

แต่ถึงเช่นนั้น ก็ยังไม่อาจทราบว่าผู้คนมากมายเพียงไรหลั่งเหงื่อกาฬ และเพิ่งตระหนักได้ในคราวนี้ว่าสิ่งที่ซูอี้เผยออกหนนี้คือไม้ตายสูงสุด!!!

หาไม่ มีหรือจะเผยอำนาจยิ่งใหญ่ จองจำจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าสิบกว่าผู้ได้ในหนึ่งกระบวน?

“พี่ชายร่วมวิถีตี้เอ้อ โปรดลงมือเถิด!!”

จอมเทพอวิ๋นเหอเค้นเสียง

เขาและจอมเทพทั้งหลายล้วนโจมตีสุดกำลัง เผยไพ่ตายทั้งหลายออกมาอย่างเต็มที่

นี่ทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากสถานการณ์คับขันได้หลายหนจริงๆ

แต่พวกเขาก็ยังหลุดจากวงล้อมนี้ไปไม่ได้ อำนาจของโลกหล้าวัฏสงสารอันแปลกพิกลผสานกับอำนาจของฝักดาบผุพังเข้าไป มันก็เหมือนลากตัวพวกเขาสู่ต่างมิติเวลา การโจมตีใดล้วนถูกกลืนกิน!!

ทันใดนั้น รุ้งทิพย์สีแดงเพลิงสายหนึ่งทอดลงมาจากนภา

มันคือดาบหยกปลายมนสีแดงเพลิงอันเจิดจรัสเล่มหนึ่ง มีอำนาจยิ่งใหญ่เกินพรรณนา ยามปรากฏขึ้น สุญตาทั่วทศทิศล้วนหลอมละลาย เพลิงผลาญแปรฟ้าดินเป็นเตาหลอมระอุ

และเมื่อดาบหยกปลายมนสีแดงเพลิงนี้ฟาดฟันลงมา

ตู้ม!!

โลกหล้าวัฏสงสารอันดำมืดที่ซูอี้สร้างขึ้นพลันถูกสะบั้นทะลุเป็นรู

จอมเทพอวิ๋นเหอและคณะซึ่งติดอยู่ในนั้นฉวยโอกาสนี้ ตะเกียกตะกายหนีออกมาโดยเร็วที่สุด

ซูอี้กระอักโลหิตออกมา ร่างสะท้านอย่างรุนแรง

การโจมตีนี้ส่งผลกระทบต่อเขาจนได้รับบาดเจ็บอย่างหนักหนาด้วยเช่นกัน