บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2245 ความตายนั้นง่ายดายเกินไป

บทที่ 2245 ความตายนั้นง่ายดายเกินไป

บนเนินเขาอันไร้จุดสนใจ

“เฒ่าค่อม!?”

ชายชราเดือดดาล ใบหน้าของเขาพลันคล้ำเครียด

ดาบปลายมนสีแดงเพลิงนั้นเป็นฝีมือสัตว์ประหลาดเฒ่าผู้สัมผัสขอบเขตเหนือธารสายยาวแห่งโชคชะตา

“นี่คือสิ่งที่มอบความเชื่อมั่นให้แก่เจ้าหรือ? เจ้าไม่รู้หรือว่าหากตัวตนอย่างเฒ่าค่อมลงมือบุ่มบ่ามในโลกแห่งเทพ จะก่อให้เกิดหายนะเช่นไร?”

ชายชราขมวดคิ้ว

แต่ตี้เอ้อในชุดดำกลับกล่าวขึ้นเบาๆ ว่า “ข้าย่อมรู้ว่าทวีปเทพตอนกลางซึ่งหลงเหลือเพียงซากก็จมลงไปเช่นนี้”

ขณะนี้ เขาดูแสนสุขุมเยือกเย็น

“มิใช่ ชีวิตเกินคณานับตกตายลง และกลุ่มเต๋าโบราณเกินคณานับถูกทำลายไปต่างหาก!”

สีหน้าของชายชรามองดูแทบไม่ได้ “พวกเจ้า…หาสนใจสิ่งเหล่านั้นไม่ และจะปล่อยให้ทวีปเทพจิตเทวะกลายเป็นซากเช่นนั้นเหมือนกันหรือ?”

ตี้เอ้อในชุดดำอดเสสรวลมิได้ “หากเจ้าคิดจะป้องกันไม่ให้เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก็ง่ายดายมาก ทำให้ซูอี้ยอมจำนนสิ แล้วเจ้าก็จะช่วยมิให้สรรพสิ่งในทวีปเทพจิตนภาเผชิญภัยได้”

อกของชายชรากระเพื่อมขึ้นลงด้วยโทสะ

เขาไร้วาจาจะพูด

……

“ในที่สุดก็ลงมือเสียที โชคดีที่ไม่ได้สายไป”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงผู้กำลังทำศึกอย่างดุเดือดรู้สึกโล่งใจ

ขณะเดียวกัน นักบวชซิงอวี่หัวใจดิ่งวูบ

มีผู้สัมผัสถึงมุมหนึ่งของธารนทีแห่งโชคชะตาอยู่!!

ตัวแปรนี้น่ากลัวเกินไปอย่างไร้กังขา

คนตกปลากับจ้าวคางคกกลืนสวรรค์ซึ่งกำลังสู้กันอยู่ก็สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน

คนตกปลาแสยะยิ้ม

ขณะที่สีหน้าของจ้าวคางคกกลืนสวรรค์แย่ลง

……

ณ ที่ลับ สัตว์ประหลาดเฒ่ามากมายซึ่งเตรียมจะฉวยโอกาสต่างผงะอึ้ง หัวใจหนาวยะเยือก

นี่คือตัวตนน่าสะพรึงกลัวอันเข้าถึงธารนทีแห่งโชคชะตา!!

เหตุไม่คาดฝันนี้เหมือนเป็นถังน้ำเย็นสาดใส่ศีรษะ ทำให้พวกเขาไม่กล้าเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

……

ทั่วทุกทิศมืดสนิท

แดนดินในรัศมีแสนลี้นอกจากภูเขาหมิงคงล้วนเหลือเพียงซาก!

“หลี่ซานจิ่ว ไฉนเจ้าจึงไม่ลงมือ?”

ฉี่เวยเดือดดาล

อำนาจของดาบหยกปลายมนสีเพลิงนั่นน่าสะพรึงกลัวเกินไป!

ในยามคับขัน มันทำลายโลกหล้าวัฏสงสารที่ซูอี้กักขังกลุ่มศัตรูร้ายไว้ลง และยังทำให้เขาได้รับผลข้างเคียงด้วย

“คุณหนู ศัตรูในที่ลับยังไม่ปรากฏกาย แม้สถานการณ์ของสหายเต๋าซูจะอันตราย ก็ไม่ถึงตายนะขอรับ”

หลี่ซานจิ่วดูเยือกเย็นมาก “เราอาจฆ่าศัตรูได้สองสามคนหากลงมือบุ่มบ่ามในยามนี้ แต่เราจะกลายเป็นตัวถ่วงและภาระสำหรับสหายเต๋าซูแน่นอน ท่านต้องอดทนรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมนานกว่านี้ขอรับ!”

ฉี่เวยเงียบไป

นางเองก็รู้ว่าสถานการณ์นี้อันตราย หากนางมิอาจยั้งตนได้ จะรังแต่เพิ่มภาระให้แก่ซูอี้

ทว่า……

ยามเห็นชายหนุ่มบาดเจ็บ นางก็อดรู้สึกโมโหมิได้

ต้องกล่าวว่าการตัดสินใจของหลี่ซานจิ่วถูกต้องแล้ว

การโจมตีของดาบหยกปลายมนสีเพลิงปะทะเข้าใส่ซูอี้นั้นมิถึงตาย มันก็แค่ทำลายแผนสังหารเหล่าจอมเทพของเขาเท่านั้น

เรื่องนี้ ซูอี้จะพูดถึงความเสียดายและโทสะมิได้

เขาคาดการณ์ถึงมันไว้แล้ว

ศัตรูผู้ซุ่มซ่อนนั้นอันตรายกว่าตัวตนระดับตัวเบี้ยอย่างพวกจอมเทพอวิ๋นเหอมากนัก!

และขณะนี้ ซูอี้ก็เหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่ง จากนั้นเขาพลันเงยหน้าขึ้น

แทบจะพร้อมกันนั้น อำนาจยิ่งใหญ่กดดันก็ปรากฏขึ้น มันก่อตัวเป็นตรวนทิพย์แห่งบัญญัติ รัดพันฝักดาบในมือของซูอี้ไว้

เปรี้ยง!

อึดใจต่อมา ฝักดาบกระเด็นหลุดมือ ถูกตรวนทิพย์แห่งบัญญัติซึ่งปรากฏขึ้นกะทันหันกระชากไป

เหล่าผู้ชมต่างตะลึง

ซือมิ่ง ซากเทวะอาภรณ์เลือด ฉี่เวย หลี่ซานจิ่วและคนอื่นๆ ล้วนเงยหน้าขึ้นมองฟ้าอย่างไม่รู้ตัว

ไม่อาจทราบได้ว่ามีชายชราหลังค่อมผู้ถือดาบหยกปลายมนสีเพลิงปรากฏตัวขึ้นเหนือนภาแต่ยามใด

ฝักดาบผุพังของซูอี้ในยามนี้อยู่ในมือของชายชราดังกล่าว

ปราณของคนผู้นี้ลึกลับเกินเข้าใจอย่างยิ่ง ราวกับถูกอำนาจบางอย่างอำพรางไว้

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ยามผู้คนมองมายังเขา ไม่ว่าการฝึกฝนจะสูงต่ำเพียงไร หัวใจของพวกเขาก็ยังสั่นสะท้าน สัมผัสแรงกดดันปะทะหน้ากันได้อยู่ดี

ราวกับสิ่งที่พวกตนเห็นมิใช่บุคคล แต่เป็นนายเหนือวิถีสวรรค์ สูงส่งเหนือเก้าชั้นสรวง!!

“เฒ่าค่อม เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย”

ซูอี้กล่าว

ขณะมายังโลกเทพเมื่อก่อน ซูอี้ถูกพวกเฒ่าหลังค่อมขัดขวางไว้!

ยามนี้ เขาหลอมรวมกรรมวิถีอดีตชาติของอี้เต้าเสวียนไปแล้ว และย่อมรู้ที่มาของเฒ่าค่อม

เจ้าเฒ่านี่กับตี้เอ้อเป็นพวกเดียวกัน!

“ฮ่าๆๆ อี้เต้าเสวียน เจ้าจะยังมีไพ่ตายอันใดอยู่อีก? เร็วเข้า เอาออกมาให้ข้าดูอีกสิ!”

ใต้ท้องนภา เฒ่าค่อมหัวเราะร่าอย่างพอใจ “หากไม่ เจ้าจะตายวันนี้แหละ!”

วจีนั้นสะท้านก้องทั่วทุกโสต

จอมเทพอวิ๋นเหอ จอมเทพเทียนฮวงและคนอื่นๆ ซึ่งเพิ่งหนีออกมาได้ต่างตกตะลึง และเมื่อเห็นเฒ่าค่อมชิงฝักดาบลึกลับจากมือของซูอี้ไป พวกเขาพลันโล่งใจ

ต่างผู้ล้วนผ่อนคลายลง

“ฝักดาบนั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าครอบครองได้หรอก”

ซูอี้เงยหน้าขึ้นกล่าวกับเฒ่าค่อม “คืนมันให้ข้าเสียยามนี้ดีกว่า หาไม่ เจ้าจะรังแต่ทำร้ายตัวเอง”

เฒ่าค่อมแสยะยิ้ม “ฝันไปเถอะ! วัตถุสะบั้นกฎแหวกผ่านมิติเวลา สะบั้นสุญตาฟ้าดินเช่นนี้ ในเมื่อมันมาอยู่ในมือข้า มันก็เป็นของข้าแล้ว!”

ว่าแล้ว เขาก็ยกฝักดาบขึ้น “หากมีปัญญาก็มาชิงคืนเองสิ!”

ซูอี้พึมพำ “เฒ่าค่อม ข้าไม่อยากให้เจ้าตายเพราะฝักดาบนี้จริงๆ นะ มันง่ายเกินไปสำหรับเจ้า ฟังคำแนะนำของข้าเถอะ รีบส่งมันมาเสีย”

เฒ่าค่อมหัวเราะ “ดูสภาพไร้สามารถของเจ้าสิ ข้าบอกแล้วไง หากมีปัญญาก็มาชิงมันคืนสิ อย่ามาหลอก…”

ก่อนเจ้าตัวจะทันพูดจบประโยค เสียงเสสรวลของเฒ่าค่อมพลันหยุดลง ดวงตาเบิกกว้าง และกรีดร้องออกมาอย่างหวาดผวา……

“ไม่!”

เขาขว้างฝักดาบออกไปอย่างรุนแรง

ทว่าน่าแปลกนัก ฝักดาบอันนั้นยึดแน่นกับมือ แสงประหลาดสีดำแผ่ออกมาจากรูที่ฝักดาบ ไล่ลามตามฝ่ามือ ข้อมือ แขน… แผ่ออกไปอย่างต่อเนื่อง

มันให้ความรู้สึกประหนึ่งฝักดาบมีชีวิตขึ้นมากะทันหัน และกำลังกลืนกินแขนของเฒ่าค่อม!

ภาพแปลกประหลาดนี้ทำให้ทุกคนซึ่งมองอยู่รู้สึกขนลุกขนพอง

เคร้ง!!

เฒ่าค่อมเดือดดาลสุดขีด ฟาดดาบหยกปลายมนสีเพลิงในมือซ้ายเข้าใส่ฝักดาบ

ฝักดาบหาเสียหายสักนิดไม่ แต่ดาบหยกปลายมนสีเพลิงของเขากลับสั่นสะท้านระริกไหว

“ไฉนกัน!?”

เฒ่าค่อมร้องลั่นอย่างตกใจ ใช้ดาบหยกปลายมนตัดแขนขวาของตนออกทันที

แต่แปลกนัก แสงลึกลับสีดำอันแผ่ออกจากฝักดาบนั้นเป็นประหนึ่งหนอนปลิง คืบคลานเร่งเร็วสู่ร่างของเขาแล้ว

เมื่อมองจากไกลๆ จะเหมือนเห็นหมึกดำไล่ลามบนร่างของเฒ่าค่อม แพร่กระจายสู่ส่วนใดในร่างกาย ส่วนนั้นก็อันตรธานไปอย่างน่าประหลาด

“ไม่! ไม่!”

เฒ่าค่อมลนลานอย่างสมบูรณ์ สีหน้าของเขาตื่นกลัว เร่งพลังทั้งหมดดิ้นรนหาทางรอดอย่างสุดชีวิต ส่งเสียงคำรามดังลั่นสะท้านแดน

ทว่าตัวตนผู้สัมผัสมุมหนึ่งของธารนทีแห่งโชคชะตาเช่นเขา กลับไม่อาจสลัดอำนาจของฝักดาบลึกลับได้ ร่างของเขากำลังหายไปอย่างต่อเนื่อง

มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังถูกฝักดาบกัดกินทีละคำ!

จอมเทพอวิ๋นเหอและคนอื่นๆ ล้วนเสียวสันหลังหนาววาบ ตกตะลึงงัน หนังศีรษะชายิบ

อำนาจต่อสู้ของเฒ่าค่อมแข็งแกร่งกว่าพวกเขามากนัก ทว่าทันทีที่อีกฝ่ายปรากฏตัว ก็ต้องมาเผชิญตัวแปรประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวขนหัวลุกเช่นนี้ ใครเล่าจะมิตกใจได้?

คนอื่นๆ ที่เห็นเองก็ตื่นกลัวเย็นยะเยือกในใจเช่นกัน

“ข้าบอกแล้ว ข้าไม่อยากให้เจ้าตายง่ายนัก แต่เจ้าก็ไม่ฟังกัน”

ซูอี้ส่ายหัว

เขาใช้โอกาสนี้ดื่มเทพเมรัยสิ่งแสวงไปอีกสองสามอึก

“อี้เต้าเสวียน เจ้ากล้าทำอุบายใส่ข้า ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!”

เฒ่าค่อมคำราม ทะยานจากนภาพุ่งเข้าใส่ซูอี้

ทว่ายามนี้ เขาเหลือแต่เพียงส่วนหัว ขณะที่ร่างกายถูกกลืนกินไปหมดแล้ว

“ตาย!!”

เขาอ้าปากกัดเข้าใส่ซูอี้

ซูอี้ยืนเฉยมิขยับ ดวงตาไร้คลื่นอารมณ์ใด

จนกระทั่งศีรษะของเฒ่าค่อมอยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อม แสงลึกลับสีดำก็ปกคลุมทั่วศีรษะของเฒ่าค่อม

จากนั้นศีรษะของเฒ่าค่อมก็ประหนึ่งระเหิดหายไปเช่นกัน

ในวาระสุดท้าย ซูอี้เห็นชัดเจนว่าใบหน้าชราของเฒ่าค่อมนั้นเปี่ยมความไม่ยินยอม โทสะและความหวาดผวา บิดเบี้ยวอัปลักษณ์

เจ้าเฒ่าผู้แตะถึงขอบเขตธารนทีแห่งโชคชะตา ตัวตนผู้ทัศนาท่องโลกหล้าแดนเทพเมื่อนานแสนนานเช่นอีกฝ่าย คงไม่เคยคาดคิดว่าต้องมาตายด้วยฝักดาบเพียงฝักเดียว

วิธีตายเช่นนี้อัปยศเกินไปจริงแท้!

เปรี้ยง!

ทันใดนั้น ฝักดาบก็ร่วงลงกลางอากาศราวสิ้นวิญญาณกะทันหัน หวนคืนสู่รูปลักษณ์ผุพังเช่นก่อน

มันหล่นลงในมือของซูอี้

เหล่าผู้ชมเงียบสนิท

หัวใจของทุกผู้เหมือนถูกบีบเค้นอย่างรุนแรง ร่างหนาวสะท้าน ตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์

“ข้าบอกไปแล้ว พวกเจ้าน่ะก็แค่ตัวเบี้ย หาควรค่าให้ข้าเปลืองกำลังด้วยไม่”

สายตาของซูอี้กวาดมองพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ “ยามนี้ พวกเจ้าน่าจะรู้แล้วว่าข้ากำลังจะจัดการกับผู้ใด ใช่หรือไม่?”

พวกจอมเทพอวิ๋นเหอล้วนดูหม่นหมอง

ซูอี้ก้มลงมองฝักดาบในมือเขา “ก่อนหน้านี้ ข้าก็เตือนเฒ่าค่อมแล้วว่าให้คืนฝักดาบให้ข้า แต่เขาไม่ยอมทำ วาจาดีๆ มิอาจช่วยผีจากมรณาได้จริงๆ”

เขายืนอยู่กับที่เพียงลำพัง ใบหน้าซีดขาว อาภรณ์เขียวเปรอะโลหิต ทว่าร่างของชายหนุ่มในยามนี้กลับดูมีอำนาจน่าสะพรึงกลัว ทำให้หัวใจทุกผู้สั่นสะท้านเกินควบคุม

จวบยามนี้ จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าถูกฆ่าไปแล้วสองผู้!

และยามนี้ ตัวตนบรรพกาลผู้เหยียบย่างถึงขอบเขตธารนทีแห่งโชคชะตาผู้หนึ่งก็ตกตาย!!

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือซูอี้ แล้วใครเล่าจะไม่หวาดหวั่น?

“บัดซบ!”

บนเนินเขาอันไม่เป็นที่สนใจ ตี้เอ้อผุดลุกขึ้น จิตสังหารดุดันไหลบ่าออกมาจากร่างของเขา

แทบจะพร้อมกันนั้น ชายชราก็ลุกขึ้นกล่าวเช่นกัน “กระไร สหายเต๋าคิดกลับคำที่เดิมพันกันไว้แล้วหรือ?”

ก่อนหน้านี้ ตี้เอ้อเป็นผู้เสนอเองว่าหากซูอี้พ่ายหมากตานี้ ชายชราต้องไม่เข้าแทรกแซง

หากซูอี้ชนะ ตัวเขาจะไม่เข้าพัวพัน

ทว่าเนื่องจากความตายของเฒ่าค่อม ตี้เอ้อจึงดูเดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด!

“ข้าเดิมพันกับเจ้าเพราะยามนั้นข้าอารมณ์ดี และยามนี้ ข้ากลับคำเพราะข้าอารมณ์เสีย”

ตี้เอ้อกล่าวเสียงเย็น “และเจ้าเฒ่าอมรณาก็ไร้คุณสมบัติจะหยุดข้าได้!”

ตู้ม!

เพียงหนึ่งสะบัดแขนเสื้อ อักขระอนธการนับไม่ถ้วนพลันห้อตะบึงออกมาเยี่ยงอาชา

ชายชรามิได้หลบเลี่ยง และเข้าประชันตรงๆ

แต่เพียงหนึ่งการโจมตี เขาก็ถูกฟาดกระเด็นไป เนินเขาเบื้องใต้เท้าของเจ้าตัวแหลกสลายเป็นผุยผง!