บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2246 ซูอี้ปะทะตี้เอ้อ

บทที่ 2246 ซูอี้ปะทะตี้เอ้อ

ไกลออกไปหลายร้อยจั้ง ชายชราประคองร่างตนได้

“ข้าบอกไปแล้วว่าเหลือเวลามีชีวิตอยู่อีกไม่กี่ปี และหากเจ้าจะมาชิงมันทั้งหมด ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำได้หรอก!”

ร่างผอมบางของเจ้าตัวพลันเหยียดตรง ท้องนภาครามสะท้อนเบื้องหลังเขา กระหวัดเกี่ยวด้วยอำนาจบัญญัติเยี่ยงน้ำตก

ทันใดนั้น อำนาจจากร่างของเขาได้ขยับเคลื่อนสูงทีละขั้นจนมาถึงระดับอันเหลือเชื่อ

ตู้ม!!

ฟ้าดินรวนเร สุญตาทั่วทศทิศพังทลาย มองตาเปล่าก็เห็นได้ว่าอำนาจกฎสวรรค์อันปกคลุมเหนือท้องนภาโลกเทพกำลังสะท้านสะเทือน

ขณะนี้ ท้องนภาอันเดิมกระจ่างใสพลันมืดลง

ประหนึ่งตกลงสู่รัตติกาลนิจนิรันดร์

ยอดฝีมือในละแวกภูเขาหมิงคงล้วนตกตะลึง หันมองมาเป็นตาเดียว

“ท่านอาจารย์!”

หัวใจของซือมิ่งรัดตัวแน่น “ท่านคิดจะต่อสู้สุดชีวิตหรือ?”

“เฒ่าอมรณาจากสำนักทัศนาวายุกระจ่าง!”

“กล่าวกันว่าเขาพยายามก้าวสู่ธารนทีแห่งโชคชะตาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลว ร่างของเขาถูกอำนาจหายนะนับไม่ถ้วนกัดกร่อนเกินเยียวยาแล้ว ไม่คาดเลยว่าเขาจะยังมีชีวิตจนบัดนี้!”

“จากปราณนี้ เฒ่าอมรณาร้ายกาจจริงแท้!”

……ในที่ลับ เสียงกระซิบบางเสียงดังขึ้น

สถานที่ไร้นาม สำนักทัศนาวายุกระจ่าง กลุ่มเต๋าโบราณอันลึกลับ

เฒ่าอมรณาคือบรรพชนของทัศนาวายุกระจ่าง

ตัวเขาลำพังเทียบได้กับหนึ่งขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุด!

“ว่าแล้วเชียว อาจารย์ของซือมิ่งน่าจะประสบความเสียหายในวิถีอย่างหนักยามก้าวขึ้นสู่ธารนทีแห่งโชคชะตา”

ซูอี้กล่าวในใจ ‘หาไม่ อำนาจต่อสู้ของเขาคงไม่มีทางด้อยกว่าตี้เอ้อแน่ๆ’

สายตาของพวกจอมเทพอวิ๋นเหอก็มองไปเช่นกัน

ตี้เอ้อ!

เขาคือผู้บงการเบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้!

กาลก่อน เขาคือผู้กล่าวว่าขอเพียงเกิดบางสิ่งขึ้นกับซีหนิง ซูอี้จะมาช่วยแน่นอน

และคนผู้นี้ยังเป็นผู้หนุนหลังพวกจอมเทพอวิ๋นเหอเช่นกัน!

ยามนี้ เฒ่าค่อมตกตายไปแล้ว และจอมเทพอวิ๋นเหอกับคณะก็เกรงกลัวฝักดาบในมือซูอี้จึงไม่กล้ากระทำบุ่มบ่าม และทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับตี้เอ้อ

กล่าวได้ว่าสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ กุญแจตัดสินชัยชนะในหมากตานี้อยู่กับตี้เอ้อแล้ว!

หากเขาพ่าย หมากวันนี้เขาก็พ่าย

หากเขาชนะ ไม่ว่าวันนี้ต้องเสียหายมากมายหนักหนาเพียงไรก็คุ้มค่า!

ร่างของตี้เอ้อปรากฏขึ้นบนอากาศ

อีกฝ่ายสวมอาภรณ์ดำ คาดแถบผ้าดำปิดตา รูปลักษณ์เหมือนชายหนุ่ม

ทว่ายามปรากฏตัว ฟ้าดินพลันตกสู่อนธการนิรันดร์ อักขระวิถีนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นพิทักษ์รอบกาย

สิ่งที่ยิ่งน่าสะพรึงกลัวไปกันใหญ่คือ สุญตารอบกายเขาประหนึ่งถูกความมืดกลืนกิน กลายเป็นหุบเหวมืดมิดอันโอฬาร!

ยามผู้เฝ้ามองจากไกลๆ เห็นเช่นนี้ ทั้งกายใจของพวกเขาก็สั่นสะท้าน รู้สึกอึดอัด หวาดกลัวและสิ้นหวัง

กระทั่งจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าทั้งหลายยังสูดหายใจเฮือก ไม่กล้ามองตรงๆ

เพราะปราณของตี้เอ้อน่าสะพรึงกลัวเกินไป

ไม่อาจทราบได้ว่าแข็งแกร่งกว่าเฒ่าค่อมกี่เท่า!

ดุจจ้าวเหนือความมืด ปกครองโลกหล้าไร้ใดเปรียบ เมินเฉยต่อศัตรูทั้งมวล!

“เฒ่าอมรณา เจ้าไปเสียให้พ้นทางจะดีกว่า หาไม่ วันนี้สำนักทัศนาวายุกระจ่างจะถูกลบหายจากโลกหล้าเป็นแน่!”

ตี้เอ้อกล่าวพลางก้าวเท้า เยื้องย่างมายังภูเขาหมิงคงจากไกลๆ

ตู้ม!

นภาครามมหาวิถีเบื้องหลังเฒ่าอมรณาเคลื่อนขวางทางตรงหน้าไว้ กฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ฟ้าดินถิ่นนั้นพังทลาย

สรรพสิ่งหม่นหมอง มหาวิถีเสื่อมสลาย!

ตี้เอ้อขมวดคิ้ว ไร้ผู้ใดเห็นเขาลงมือ ทว่าอักขระทมิฬนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานเยี่ยงหอกศึกไร้คู่เปรียบ ฉีกกระชากนภาครามนั้นเป็นริ้วแผลนับไม่ถ้วน

เฒ่าอมรณาโอดครวญในลำคอ ใบหน้าชราซีดขาว

ทว่าเขาหาสนใจเรื่องเหล่านั้นไม่ ตัวคนก้าวเข้ามา ใช้มือวาดลวดลาย ฟาดออกไปอย่างรุนแรง

เปรี้ยง!

ดวงตะวันเจิดจรัสดวงหนึ่งเคลื่อนสูงในนภาครามมหาวิถี สาดแสงเกินประมาณ หลอมละลายหมื่นวิถี

ดวงตาทุกผู้เจ็บแปลบ ใบหน้าถอดสี

การโจมตีนี้ทรงพลังเสียจนเปรียบได้กับวิถีสวรรค์พิโรธ ส่งมหาวิปโยคล้างภพภูมิ!

ตี้เอ้อส่ายหัวแล้วตบหนึ่งฝ่ามือออกไปอย่างเฉียบขาด

ตู้ม!!

อนธการเคลื่อนตัวเยี่ยงกระแสธาร ทลายนภาครามมหาวิถีและขยี้ดวงตะวันนั้นลง

ร่างของเฒ่าอมรณาปลิวกระเด็น ผิวกายถูกอักขระอนธการกัดกร่อนเป็นแผลน่าสะพรึงกลัว

ซึ่งชวนให้สะท้านถึงหัวใจ

ใครเล่าจะมองไม่ออกว่าเฒ่าอมรณาหาใช่คู่ต่อกรของตี้เอ้อไม่?

“หากเจ้ายังดื้อด้าน ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน!”

ตี้เอ้อกล่าวแล้วเดินไปยังภูเขาหมิงคง

แม้เขาจะดูเหมือนชายหนุ่ม ทว่าปราณในร่างของเขากลับแข็งแกร่งเยี่ยงเจ้าสวรรค์!

ทุกผู้ร่างสะท้าน

เหล่าผู้เฒ่าซึ่งเร้นกายเก็บเงียบล้วนไม่กล้าโงหัวด้วยกลัวจะถูกตี้เอ้อหมายหัว

ฉี่เวยเป็นกังวล

ตี้เอ้อผู้นี้…ทรงพลังเสียจนนางรู้สึกหวาดผวาไร้กำลัง!

สีหน้าของหลี่ซานจิ่วเคร่งขรึมยิ่งกว่าครั้งใด

ขณะเดียวกัน จอมเทพอวิ๋นเหอและคณะล้วนมีสีหน้าตื่นเต้นปรีดา หัวใจปลอดโปร่งโดยสมบูรณ์

มีตี้เอ้ออยู่ ผลลัพธ์ของเรื่องนี้ก็เป็นที่ชัดเจน!

มีเพียงซูอี้ผู้มองอยู่อย่างสุขุมเฉยชาเช่นกาลก่อน

“ขึ้นมา!”

ใต้ท้องนภา เฒ่าอมรณาคำรามขึ้น

วูบ!

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานมาสู่มือของเฒ่าอมรณา

มันคือวัตถุสะบั้นกฎของซือมิ่ง เม็ดบัวแห่งเวลา!

เปรี้ยง!

อำนาจแห่งกาลเวลาพวยพุ่งดุจกระแสน้ำรอบกายเฒ่าอมรณา และยังทำให้บรรยากาศของเขาแปรเปลี่ยนกะทันหัน

ขณะนั้น ฝีเท้าซึ่งเพิ่งยกย่างของตี้เอ้อพลันชักกลับ หันหลังมาทันที

“จะสู้สุดชีวิตจริงๆ หรือ!?”

น้ำเสียงเย็นชาของตี้เอ้อแฝงโทสะแล้วเล็กน้อย

เฒ่าอมรณาผู้ถือวัตถุสะบั้นกฎ ทำให้เขาไม่กล้าประเมินความสามารถของอีกฝ่ายต่ำเกินไปได้ และสัมผัสถึงภัยคุกคามได้

“เจ้ายังต้องถามอีกหรือ?”

เฒ่าอมรณาดูสุขุม

ปราณของเฒ่าชราดูเหมือนเพลิงผลาญ กระแสกาลดูคล้ายธารยาวรายล้อมร่างของเขา ชะล้างสุญตา ลึกลับร้ายกาจ

วัตถุสะบั้นกฎดังกล่าวสามารถฝืนกฎเหล็ก ฝ่าบัญญัติกฎสวรรค์ได้ ย่อมเป็นอำนาจเกินธรรมดา!

ขณะนี้ ทั้งพุทธเจ้าแผดตะเกียง คนตกปลา นักบวชซิงอวี่และจ้าวคางคกกลืนสวรรค์ผู้กำลังสู้กันอย่างดุเดือดล้วนรับรู้และให้ความสนใจกับเหตุการณ์นี้

“เจ้าควรรู้นะว่าหากข้าใช้พลังทั้งหมด ข้าก็อาจเสียหายหนักแน่ แต่ทุกผู้ที่นี่ตายแน่! แดนดินทวีปเทพจิตนภาอันกว้างไกลนี้ก็จะหลงเหลือเพียงซาก!”

ตี้เอ้อกล่าวอย่างเฉยชา “หากเจ้าคิดว่ารับผลลัพธ์เช่นนี้ได้ ก็ลงมือเลยสิ!”

หัวใจของทุกผู้สั่นสะท้าน มือเท้าเย็นวาบไปหมด

วาจาของตี้เอ้อทำให้พวกเขาล้วนตระหนักแล้วว่ามีบางสิ่งผิดปกติ

ตายตกไปด้วยกัน!

ใครเล่าจะยินยอม?

เหล่าผู้เฒ่าซึ่งเร้นกายอยู่ต่างอยู่ไม่สุข พวกเขาแต่ละคนล้วนหน้าเปลี่ยนสี เตรียมเผ่นหนีไปล่วงหน้า

ไร้ผู้ใดกล้าเคลือบแคลงวาจาของตี้เอ้อ ในเมื่อเขากล่าวออกมาเช่นนี้ ก็หมายความว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นจริง!

เฒ่าอมรณาดูไม่แน่ใจ

บรรยากาศในฟ้าดินหดหู่ถึงขั้นที่จอมเทพทั้งหลายยังกระสับกระส่าย

ทันใดนั้น ซูอี้ก็ขยับตัว

เขาสาวเท้าทะยานขึ้นบนอากาศ และกล่าวกับเฒ่าอมรณาจากไกลๆ ว่า “สหายเต๋า เจ้าถอยไปเถิด จัดการกับตี้เอ้อผู้นี้ เจ้าไม่ต้องทุ่มเทต่อสู้หรอก”

เหล่าผู้ชมล้วนตะลึงงัน

เฒ่าอมรณาขมวดคิ้ว “เจ้ามีวิธีจัดการกับเขาหรือ?”

ซูอี้พยักหน้า “นับแต่ที่ข้ารู้ถึงแผนสังหารนี้ ข้าก็พอเดาได้แล้วว่าต้องเป็นฝีมือเจ้าตี้เอ้อนี่ จึงย่อมเตรียมวิธีจัดการเขาไว้แล้ว”

วาจาสะท้านชัดทั่วทุกโสต ชวนให้ตกใจตะลึงงัน

นอกจากฝักดาบลึกลับ ซูอี้ผู้นี้ยังมีไพ่ตายที่น่าสะพรึงกลัวกว่าอยู่อีกหรือ?

“เฮอะ”

ตี้เอ้อส่ายหัว “ไพ่ตายที่เจ้าเตรียมมาวันนี้ นอกจากฝักดาบที่ทำให้ข้าประหลาดใจได้ ที่เหลือนั้นข้าก็คาดเดาไว้หมดแล้ว”

เขามองซูอี้ผ่านผ้าคาดตาสีดำ “และนอกจากฝักดาบนั่น ยามนี้เจ้าก็เหลือเพียงดาบวิถีลึกลับอันเกี่ยวกับวัฏสงสารเล่มนั้น”

“แต่ยามนี้ เจ้าอ่อนแอเกินกว่าจะใช้อำนาจในดาบวิถีเล่มนั้นได้!”

“กาลก่อน อี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวล้วนใช้ดาบวิถีเล่มนั้นช่วยตนเองรอดจากวิกฤตรอบแล้วรอบเล่า”

“แต่ต่อหน้าข้าผู้นี้ สมบัตินี้…ช่วยเจ้าในวันนี้ไม่ได้หรอก!”

ว่าแล้ว ตี้เอ้อก็ยกมือขวาขึ้น ถูนิ้วโป้งและนิ้วชี้เบาๆ ขณะกล่าวช้าๆ ว่า “หรือเจ้าจะให้ข้าประจักษ์เสียยามนี้เล่าว่าเจ้าเตรียมวิธีใดมาจัดการกับข้า?”

ดูเหมือนเขาจะแสดงความดูถูกเหยียดหยาม แต่ซูอี้รู้ว่าตี้เอ้อกำลังลองเชิง!

หาไม่ หากอีกฝ่ายไม่สนใจจริงๆ เกรงว่าคงลงมือไปแล้ว ไฉนต้องพูดมากความ?

ทว่าซูอี้ก็ตั้งใจฉวยโอกาสนี้ถามบางอย่างจากอีกฝ่ายเช่นกัน

“ข้าไม่ได้รีบร้อน แต่สงสัยนัก กู่ฮวาเซียนและเจียวมู่เล่า ไฉนมิมากับเจ้าด้วย?”

ซูอี้กล่าว

กู่ฮวาเซียนคืออาจารย์ของหลู่ชิงเหมย

และเจียวมู่ก็เป็นตัวตนบรรพกาลฝ่ายเดียวกับตี้เอ้อเหมือนเฒ่าค่อม

ณ วิถีเชื่อมดาราก่อนหน้านี้ พวกเขาร่วมมือกับตี้เอ้อมาขัดขวางเขา

และกาลก่อน คนเหล่านี้ก็คือผู้ฆ่าอี้เต้าเสวียน!

ทว่าวันนี้ นอกจากเฒ่าค่อม เจียวมู่กับกู่ฮวาเซียนกลับไม่ได้ปรากฏตัว ทำให้แผนบางส่วนที่ซูอี้เตรียมมาเสียเปล่า

ตี้เอ้อหัวเราะหึ “เจ้าประมาณตนสูงเกินไปแล้ว แค่จัดการกับร่างเวียนวัฏกระจอกๆ อย่างเจ้า ไฉนต้องให้ทุกผู้ร่วมมือกันด้วย?”

ซูอี้รำพึง “น่าเสียดาย”

ว่าแล้ว เขาก็หันไปกวาดตามองไปไกล “ถึงกาลตัดสินแพ้ชนะแล้ว ทุกท่านยังจะเอาแต่มองจากข้างๆ อยู่อีกหรือ?”

ตี้เอ้อทำเพียงมองเฉยๆ ไม่ได้หยุดซูอี้ เขาก็ดูจะอยากเห็นเช่นกันว่าจะมีผู้ใดกล้าปรากฏตัวขึ้นอีก

เนิ่นนานจากนั้น ไร้ผู้ใดตอบกลับ

เป็นการแสดงจุดยืนในตัวเอง

มันพิสูจน์ว่าไร้ผู้ใดกล้าแทรกแซงในยามนี้แม้สักคน และไร้ผู้ใดเลือกช่วยซูอี้หรือตี้เอ้อในยามนี้

การไม่ช่วยผู้ใดมองได้ว่าเป็นการวางตัวเป็นกลาง

แต่ก็ยังตัดความเป็นไปได้ว่าจะมีผู้ฉวยโอกาสลงมือยามซูอี้กับตี้เอ้อสู้กันไม่ได้เช่นกัน!

“เช่นนี้ก็ได้”

ซูอี้ละสายตากลับมามองตี้เอ้ออีกครั้ง และกล่าวว่า “เจ้ามีสัมพันธ์อันใดกับเจ้าของประกาศิตกำเนิดวิถี?”

ประกาศิตกำเนิดวิถี!

ยามจอมเทพอวิ๋นเหอปรากฏตัวขึ้นกาลก่อน วัตถุชิ้นนี้เองที่ทำให้ตัวตนบรรพกาลจากสถานที่ไร้นามกลุ่มหนึ่งล่าถอยไปตามบัญชา

แต่แทบไร้ผู้ใดที่นี่ทราบว่าเจ้าของประกาศิตกำเนิดวิถีคือผู้ใด

แต่ซูอี้รู้!

ในโลกเทพแต่บรรพกาล มีตัวตนในตำนานเพียงกลุ่มน้อยผู้สามารถย่างก้าวสู่ธารนทีแห่งโชคชะตาได้โดยแท้จริง

เจ้าของประกาศิตกำเนิดวิถีคือหนึ่งในนั้น

คนผู้นี้มีนามว่าลู่ซื่อ!

โลกหล้าขนานนามยกย่องเขาเป็น ‘ราชันเทพปฐมกาล’ !

นับแต่ที่อี้เต้าเสวียนท่องสัญจรอยู่ในโลกเทพ ลู่ซื่อก็เป็นหนึ่งตำนานผู้ก้าวสู่ธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาแล้ว!

ตี้เอ้อขมวดคิ้ว กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยชา “เรื่องพรรค์นี้เกี่ยวอันใดกับเจ้า? รู้แล้วเช่นไร? มันไม่อาจเปลี่ยนจุดจบของเจ้าได้อยู่ดี!”