บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2247 การโจมตีครั้งนั้น

บทที่ 2247 การโจมตีครั้งนั้น

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ตี้เอ้อพลันขมวดคิ้ว “เจ้ากำลังจงใจยื้อเวลานี่!?”

เสียงของเขาพลันเย็นเยียบน่าสะพรึงกลัว

ซูอี้เสสรวลกล่าว “ไม่ผิด ข้ากำลังรอคนผู้หนึ่งอยู่”

ตู้ม!

ตี้เอ้อก้าวมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว สุญตารายล้อมฟ้าดินบิดเบี้ยว อักขระดำมืดนับไม่ถ้วนระเบิดออกปกคลุมท้องนภาเยี่ยงกระแสธาร

แล้วเขาก็คว้าฝ่ามือมาทางซูอี้

แทบจะพร้อมกันนั้น เฒ่าอมรณาผู้เตรียมสู้ยิบตาพลันคำรามลั่น ใช้วัตถุสะบั้นกฎเม็ดบัวแห่งเวลาทันที

บัญญัติแห่งกาลเวลาอันรายล้อมแผ่ออกสู่อากาศธาตุเยี่ยงสายนที ขัดขวางการโจมตีของตี้เอ้อไว้

เปรี้ยง!

อำนาจแห่งกาลเวลาและอักขระทมิฬปะทะกัน บังเกิดเป็นเพลิงแสงทลายโลกาสะพัดออก

ซูอี้ยกฝักดาบต้านรับ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็ยังถูกฟาดกระเด็น โลหิตไหลจากมุมปากอยู่ดี

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็เพียงถอนหายใจยาวๆ และกล่าวว่า “เจ้าหมดโอกาสแล้ว”

ตี้เอ้อกล่าวอย่างเฉยชา “ข้าไม่กลัวหรอก!”

พร้อมกันนั้น เจ้าตัวก็ลงมือแล้ว!

ตู้ม!

อาภรณ์ดำของเขาส่ายสะบัด สุญตารอบข้างพลันถูกปกคลุมด้วยอักขระดำมืดไร้จุดจบ ผนึกไว้โดยสิ้นเชิง

แม้กระทั่งซูอี้ยังถูกผนึกนิ่ง

ฟ้าดินถิ่นนี้ประหนึ่งถูกแช่แข็ง ตกอยู่ในสภาวะนิ่งงันอย่างประหลาดพิกล

สีหน้าของเฒ่าอมรณาแปรเปลี่ยนกะทันหัน เขาเตรียมลงมือ

ทว่าตี้เอ้อกลับสะบัดแขนเสื้ออย่างเฉียบคม

ตู้ม!

ตราประทับวิถีสีครามชิ้นหนึ่งอันปกคลุมด้วยอักขระวิถีลึกลับทะยานสู่เวหา พุ่งเข้าใส่เฒ่าอมรณาก่อนใคร

ปราณของตราประทับนี้ประหลาดและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เป็นวัตถุสะบั้นกฎอย่างเห็นได้ชัด ฟาดเข้ามาประหนึ่งบรรพตครามศักดิ์สิทธิ์อันโอฬาร เผยอำนาจทรงพลังเสียจนแดนดินสั่นสะท้านรุนแรงเป็นวงกว้าง

ผู้ชมทั้งหลายอดตื่นตะลึงมิได้

ตู้ม!!

เฒ่าอมรณาใช้เม็ดบัวแห่งเวลาเข้าต่อสู้อย่างสุดกำลัง ทว่าเขาก็ทำได้เพียงหยุดการกระหน่ำโจมตีของตราประทับวิถี ไม่อาจหาโอกาสไปช่วยซูอี้ได้

ตี้เอ้อฉวยโอกาสนี้ลงมือโดยไม่ลังเล ย่างประชิดตัวซูอี้ในฟ้าดินอันนิ่งงัน

“ขอเพียงข้าผู้นี้คิดจะทำ สรรพสิ่งล้วนทันกาล ผู้ใดเข้ามาในฟ้าดินนี้ก็ล้วนช่วยชีวิตเจ้ามิได้!”

เสียงของตี้เอ้อเหี้ยมเกรียม คว้าเข้าที่ลำคอของซูอี้

ซูอี้ยืนนิ่งมิขยับ

ดวงตาของเขายังเฉยชาเช่นกาลก่อน สุขุมเยือกเย็นดุจผิวลำธาร สะท้อนทุกการเคลื่อนไหวของตี้เอ้อ

ราวนิ่งงันสิ้นเคลื่อนไหว

ทว่าขณะนี้ หัวใจของซีหนิง ฉี่เวย ซือมิ่ง ซากเทวะอาภรณ์เลือด นักบวชซิงอวี่ จ้าวคางคกกลืนสวรรค์และคนอื่นๆ ล้วนบีบตัวอย่างรุนแรง

สีหน้าของพวกจอมเทพอวิ๋นเหอกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เหล่าผู้เฒ่าซึ่งซุ่มซ่อนดูพยัคฆ์ประชันอยู่รู้สึกเสียดายอย่างไม่อาจพรรณนา ตี้เอ้อน่าสะพรึงกลัวเกินไป มิให้โอกาสพวกเขาฉวยโอกาสปล้นบ้านยามไฟไหม้ได้เลย

ทุกผู้ล้วนรู้ว่าแพ้ชนะจะตัดสินกันในพริบตานี้!

ทว่าทันใดนั้น ปลายนิ้วของตี้เอ้อพลันชะงักยามห่างจากซูอี้เพียงฉื่อ

พริบตาต่อมา ร่างของตี้เอ้อก็ถอยกรูดออกมา!

แทบจะพร้อมกันนั้น คมหอกเย็นเยียบเล่มหนึ่งได้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน ทิ่มแทงหน้าอกของตี้เอ้อในชั่วพริบตา

รวดเร็วยิ่งนัก!

ดุจคมมีดดาบอันเมินเฉยต่อมิติเวลา เพียงชี้เข้าใส่ก็แทงร่างตี้เอ้อได้

ฉึก!

แม้ตี้เอ้อจะเป็นตัวตนน่าสะพรึงกลัวผู้เหยียบย่างสู่ธารนทีแห่งโชคชะตาแล้วครึ่งก้าว แต่อำนาจคุ้มกายของเขาก็ยังถูกการโจมตีนี้แทงทะลวงอย่างง่ายดาย

ทำได้เพียงมองหอกนี้ทะลวงร่างของเขา!

ทว่าก่อนหน้านี้ เขาก็หยุดมือแล้วถอยกรูดอย่างเฉียบขาด ร่างจึงถอยหนีไปแสนไกลก่อนหอกนี้จะทันแทงทะลุ

และยังหลบการโจมตีถึงตายนี้ไปได้!

ทันใดนั้น เสียงเปรี้ยงก็ดังสนั่น อักขระทมิฬนับไม่ถ้วนซึ่งปกคลุมฟ้าดินพลันระเบิดและพังทลายเยี่ยงเกลียวคลื่นตลบคืนฝั่ง

อำนาจทั้งหมดซึ่งจองจำฟ้าดินถิ่นนี้ถูกทำลายลงทันที

ขณะนี้ ทุกผู้ต่างตื่นตะลึง!

คิดให้ตายเช่นไร ผู้ใดก็มิคาดคิดว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันชวนระทึกใจเช่นนี้

ตี้เอ้อถูกแทง!

หากหลบไม่ทันกาล ก็เกือบจะตกอยู่ในอันตรายแล้ว!!

ผู้ใดลงมือกัน?

ทุกสายตาสอดส่ายหาอย่างพร้อมเพรียง

ไกลออกไป ตี้เอ้อกุมหน้าอกของเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ที่นั่นมีแผลชุ่มเลือดอยู่

และหนึ่งร่างเพรียวผอมสูงสง่าได้ปรากฏข้างกายซูอี้

นางสวมอาภรณ์ผ้าเรียบง่าย เรือนผมยาวรวบหางม้า ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากสำริด เผยเพียงคู่เนตรสีม่วงเปี่ยมจิตวิญญาณอันเจิดจรัสเยี่ยงดวงดาว

ในมือของนางถือหอกสีเทาครามเล่มหนึ่ง

นางย่อมเป็นสตรีถือหอกลึกลับ หลินจิ่งหง!

สตรีผู้มีพื้นเพน่าสะพรึงกลัวเสียจนไร้ผู้ใดในโลกหล้าล่วงรู้

บิดาของนางคือเทพมารหลิน

อาจารย์ของนางคือปฐมาจารย์ปู๋ถี!

ญาติมิตรทั้งมวลของนางหาใช่คนของยุคสมัยนี้ไม่ จึงย่อมไร้ผู้ใดล่วงรู้ที่มาแท้จริงของนาง

นับแต่ซูอี้ยังอยู่ในแดนเซียน สตรีผู้นี้ออกเดินทางมายังโลกเทพล่วงหน้าพร้อมอาไฉ่

และยามนี้ นางก็ปรากฏตัวขึ้น!

เพียงหนึ่งการโจมตี ตี้เอ้อก็ถูกแทงจนต้องถอยกลับ!!

และยังพลิกสถานการณ์ในพริบตา

ชั่วขณะนั้น ทุกสายตามองมายังหลินจิ่งหงอย่างเปี่ยมความตื่นตะลึงและสงสัยเกินควบคุม

ผู้ใดกัน?

ทรงพลังเพียงนี้เชียวหรือ?

นางคือไพ่ตายแท้จริงของซูอี้ในยามนี้หรือ?

ซีหนิง ฉี่เวย ซือมิ่งและคนอื่นๆ ล้วนถอนหายใจโล่งอก หัวใจเต้นตุ้มต่อม

เมื่อครู่ก่อน ชีวิตของซูอี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย เป็นช่วงเวลาอันตรายที่สุดของศึกนี้

โชคดีที่ท้ายที่สุด วิกฤตทั้งหลายล้วนคลี่คลาย!

จอมเทพอวิ๋นเหอและคนอื่นๆ หัวใจดิ่งวูบ ความตื่นเต้นค้างบนใบหน้า ตระหนักแล้วว่าผิดปกติ

สัตว์ประหลาดเฒ่ามากมายในที่ลับหวาดผวา

ในสายตาของพวกเขา ยามสตรีลึกลับสวมหน้ากากปรากฏขึ้น พวกเขาหาไหวตัวสังเกตเห็นนางไม่

สิ่งที่ยิ่งน่าสะพรึงกลัวก็คือ ตัวตนอย่างตี้เอ้อยังแทบไม่อาจหลบพ้น ถูกแทงเข้าให้!!

เฒ่าอมรณาเก็บเม็ดบัวไปอย่างโล่งอก

มีเพียงซูอี้ที่ย่นคิ้วขณะกล่าวอย่างเสียดาย “ไฉนชิงลงมือเล่า พลาดโอกาสดีๆ นี้ไปอย่างน่าเสียดายเลย”

หลินจิ่งหงกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ต้องโทษที่เจ้าอ่อนแอเกินไป หากข้าไม่ห่วงความเป็นความตายของเจ้าล่ะก็ มีหรือจะชิงลงมือล่วงหน้า?”

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวขึ้น “ก็ได้ ต่อจากนี้ให้เจ้าจัดการ เจ้าก็บอกเองว่าข้ายามนี้อ่อนแอเกินไป หาใช่คู่ต่อกรคนผู้นั้นไม่”

ว่าแล้ว เขาก็ถอยห่างไปไกล

หลินจิ่งหง “……”

แค่เจ้านี่จะขอให้นางช่วย ยังต้องทำอย่างผ่าเผยดูมีคุณธรรมเพียงนี้เลยหรือ?

และเมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสอง หลายคนพลันตระหนักว่าเมื่อครู่ซูอี้กำลังใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อเปิดโอกาสให้สตรีถือหอกลึกลับลอบโจมตีตี้เอ้อ!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสตรีถือหอกลึกลับผู้นี้มาถึงแล้ว แต่นางเร้นกายอยู่ แม้แต่ตี้เอ้อยังมิอาจสัมผัสได้!!

ตี้เอ้อเรียกตราประทับวิถีสีครามกลับมา และมองหลินจิ่งหงด้วยสีหน้าถมึงทึง “แปลกจริง อย่างมาก วิถีเต๋าของเจ้าก็แค่ขอบเขตอมรณา ไฉนจึงมีอำนาจเคลื่อนผ่านมิติเวลาของข้าได้?”

“แล้วที่มาของหอกเจ้าเป็นเช่นไร?”

ดวงตาของเขาถูกพันปิดด้วยแถบผ้าดำ ทว่ากลับมองทะลุวิถีเต๋าของหลินจิ่งหงได้ในทันที

หลินจิ่งหงยืดเส้นยืดสายอยู่นาน และกล่าวขึ้นว่า “ตัวตนผู้ก้าวขึ้นสู่ธารนทีแห่งโชคชะตาเพียงครึ่งก้าวอย่างเจ้าจะไปรู้อันใด? มีหลายเรื่องราวในโลกหล้าที่เจ้ายังไม่รู้!”

ตู้ม!

เสียงยังไม่ทันสิ้น ร่างของนางพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าตี้เอ้อ คมหอกฟาดฟันอย่างดุดันเยี่ยงมังกรพิโรธฟาดหาง

ความดุดันของการกระทำสะท้านทั่วทั้งโลกา

ตี้เอ้อแค่นเสียงเย็นชา อักขระทมิฬรายล้อมกายเขาพลุ่งพล่านสะท้านโจมตีพร้อมตราประทับวิถีสะบั้นกฎสีคราม

เคร้ง!!

ฟ้าดินถิ่นนั้นพลันพังทลาย

ในหมู่คลื่นคลั่งทำลายล้าง ร่างของตี้เอ้อเป็นฝ่ายปลิวกระเด็น

ก่อนเขาจะทันตั้งหลักได้ สตรีถือหอกได้โจมตีเข้ามาอีกหนแล้ว หอกยาวในมือของนางเผยอำนาจน่าสะพรึงกลัวซึ่งมิอาจทำลายได้ กระทั่งวัตถุสะบั้นกฎอย่างตราประทับวิถีสีครามในมือตี้เอ้อยังเสียเปรียบ!

เปรี้ยง!!

ร่างของตี้เอ้อถูกกระหน่ำโจมตีอีกครั้ง เส้นผมยาวยุ่งเหยิง สภาพสะบักสะบอมทีเดียว

ทุกผู้ต่างผงะตะลึง

ตี้เอ้อกล่าวไว้แล้วชัดเจนว่าสตรีถือหอกอย่างมากก็เป็นผู้ฝึกตนในวิถีเทพ แต่ไฉนอำนาจต่อสู้ของนางจึงน่าสะพรึงกลัวนัก?

จอมเทพทั้งหลายขนลุกขนพองในใจ ผิดแปลก ผิดแปลกจริงๆ!

“ที่แท้เจ้าก็ใช้อำนาจที่ไม่ใช่ของเจ้าอยู่!”

ตี้เอ้อเดือดดาล

เขาสัมผัสได้ว่ามีอำนาจลึกลับอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งอยู่ในหอกของสตรีถือหอก ซึ่งเขาคาดว่าจะเป็นของผู้อยู่ในวิถีอนันตกาล!!

ผู้อยู่ในวิถีอนันตกาลนั้นอยู่เหนือธารนทีแห่งโชคชะตาโดยแท้จริง

“อย่ามากความเลย ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าใช้อำนาจภายนอก ไฉนจึงไม่กล้าปลดผ้าดำรอบตานั่นเล่า?”

หลินจิ่งหงแข็งกร้าวอย่างยิ่ง นางเงื้อหอกฟันใส่ตี้เอ้ออีกครั้ง

นางสัญจรผ่านมิติเวลา เปลี่ยนที่อยู่ไปมารวดเร็วเยี่ยงประกายแสง เหนือชั้นยิ่งกว่าเคลื่อนย้ายพริบตา ยากที่คู่ต่อสู้ทั่วไปจะตามร่องรอยนางทัน อย่าว่าแต่สู้กับนางเลย

เปรี้ยง!!

ตี้เอ้อถูกฟาดกระเด็นอีกครั้ง

โลหิตกระอักจากปาก ท่าทางทุลักทะเลนั้นทำให้คนมากมายตื่นตะลึง

“สหายเต๋าซูไปหาผู้ช่วยร้ายกาจเช่นนี้มาจากหนใดกัน ช่าง……น่ากลัวเกินไปแล้ว!!”

เฒ่าอมรณาสูดหายใจเฮือก

ไม่ใช่เพียงเขา ทุกผู้ทั่วทุกทิศเองก็ตื่นตะลึง

“น่าเสียดายที่ท้ายที่สุด สิ่งที่เจ้าใช้ก็เป็นเพียงอำนาจภายนอก แม้จะร้ายกาจน่าสะพรึงกลัวเพียงไร อยู่ในมือเจ้ามันก็ทำได้แค่นี้ ฆ่าข้าโดยแท้จริงมิได้หรอก!”

น้ำเสียงของตี้เอ้อเย็นเยียบ

ตู้ม!

หอกนั้นพุ่งทะลวงเช่นมังกร ฟาดฟันสร้างแผลบนร่างตี้เอ้ออีกครั้ง

ทว่าท้ายที่สุด เขาก็หลบมันได้อีกหน

“ฆ่าเจ้าไม่ได้ ก็ยังทำให้เจ้าเสียหน้า และช่วยเจ้าคนแซ่ซูระบายโทสะได้!!”

หลินจิ่งหงเคลื่อนกายรวดเร็ว โจมตีอย่างไร้ความปรานี คมหอกชี้ตวัดโจมตีตี้เอ้อถอยร่น ไม่นานนักเขาก็สะบักสะบอมเต็มไปด้วยบาดแผล

ทว่าตี้เอ้อพูดถูก แม้อำนาจที่หลินจิ่งหงใช้จะร้ายกาจ มันก็ไม่สามารถฆ่าตี้เอ้อได้ในหนึ่งกระบวน!

และสิ่งนี้ ซูอี้ก็คาดการณ์ไว้แล้ว จึงหาเสียดายไม่

ก่อนที่หลินจิ่งหงจะปรากฏตัว ซูอี้ก็รู้ดีว่าหากสู้กันแบบเผชิญหน้า คงสังหารตี้เอ้อได้ยาก เขาจึงใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อเปิดโอกาสให้หลินจิ่งหงฆ่าอีกฝ่ายในพริบตา

น่าเสียดาย……

ท้ายที่สุดก็ผิดแผนไปหน่อย

ตี้เอ้อผู้ก้าวสู่ธารนทีแห่งโชคชะตาไปครึ่งก้าวนั้น เป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกเทพแล้ว

ลำพังด้วยอำนาจภายนอก ก็แทบไร้ความเป็นไปได้ในการสังหาร!

เปรี้ยง!

แก้มของตี้เอ้อถูกคมหอกเฉือนใส่พร้อมเสียงหวดสะเทือนหล้า และแผลลึกถึงกระดูกก็ปรากฏขึ้นทันที

โลหิตพลันหลั่งทะลักเยี่ยงสายน้ำ

และยังทำให้ใบหน้าของเขาอัปลักษณ์ชุ่มเลือด

ทว่าจนบัดนี้ เขาก็ยังไม่คลายแถบผ้าดำผูกตาออก

“หากไม่ใช่อำนาจเต็มที่ ต่อให้ข้าฆ่าเจ้าไม่ตาย ข้าก็ยังอัดเจ้าเละได้นะ!”

หลินจิ่งหงกล่าวเสียงเย็น

สิ่งที่ถูกผ้าดำพันปิดไว้ดูเหมือนจะเป็นดวงตาของตี้เอ้อ ทว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่ถูกผนึกไว้คือวิถีเต๋าที่แท้จริงของตี้เอ้อต่างหาก!