บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2305 แส้ทัณฑ์สวรรค์

บทที่ 2305 แส้ทัณฑ์สวรรค์

หลิ่วเซียงเหินมีหนวดเคราพลิ้วไหวเยี่ยงกิ่งหลิว ศีรษะประดับมงกุฎขนนก สง่างามเยี่ยงเทพเซียน

เมื่อเอ่ยปาก ทุกสายตาต่างมาบรรจบที่เขา

เมื่อเทียบกันแล้ว ทั้งสถานะและความแข็งแกร่งของเขาล้วนด้อยกว่าจอมเทพอวิ๋นเหอ

แต่คนผู้นี้ก็ยังเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าผู้สะท้านสะเทือนทั่วโลกหล้าแดนเทพผู้หนึ่งอยู่ดี

ในศึกที่ภูเขาหมิงคง เขาร่วมมือกับจอมเทพอวิ๋นเหอ

หลิ่วเซียงเหินกล่าวว่า “หากข้าพ่ายแพ้ ข้าก็จะคุกเข่าโขกหัวแก่เจ้าต่อธารกำนัลเช่นเจ้าว่า แต่หากข้าชนะ เจ้ากล้าส่งมหาวิถีวัฏสงสารมาหรือไม่?”

ทั่วทุกทิศเต็มไปด้วยเสียงลือลั่น พลันตระหนักขึ้นว่าตัวตนบรรพกาลตระกูลหลิ่วเซียงผู้นี้หมายตาวัฏสงสารอยู่!!

วั่นจื่อเทียนแค่นเสียงหยอกเย้า “หัวที่มีไว้โขกพื้นอย่างเจ้าสมควรใช้อำนาจวัฏสงสารมาเดิมพันด้วยหรือ? ฝันลมๆ แล้งๆ!!”

หลิ่วเซียงเหินหาสนใจไม่ เขาเพียงกล่าวกับซูอี้ว่า “เจ้ากล้าหรือไม่?”

ซูอี้กล่าวเนิบช้าว่า “หากเป็นเรื่องนี้ งั้นเจ้าก็ต้องเดิมพันสูงขึ้นหน่อย หากข้าชนะ เจ้าก็ฆ่าตัวตายเสียที่นี่ แต่หากข้าพ่าย ชีวิตข้าก็อยู่ในกำมือเจ้า”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวด้วยแววตาเย็นเยียบ “เพื่อให้แน่ใจว่าการเดิมพันนี้จะสัมฤทธิ์ผล เราขอให้ ‘ผู้พิทักษ์บรรพต’ เป็นพยานได้”

“มีเจ้าอ้วนนั่นอยู่ ขอเพียงเจ้ารับปาก ก็ไร้โอกาสคืนคำ!”

บรรยากาศทั่วฟ้าดินพลันหดหู่ ไม่อาจทราบได้ว่ามีผู้ร่างสะท้านมากเพียงไร

การเดิมพันครั้งนี้ดุดันยิ่งนัก!

หลิ่วเซียงเหินหาคาดคิดไม่ว่าซูอี้จะใจกล้าเพียงนี้ และใบหน้าชราของเขาก็มืดมนลง

“สหายเต๋าท่านนี้ ระวังวาจาสักหน่อยเถิด เจ้าองเจ้าอ้วนอันใด มิน่าฟังยิ่งนัก”

ผู้พิทักษ์บรรพตบ่นอุบอิบอย่างไม่ชอบใจ

แต่แล้วเขาก็แย้มยิ้มเมตตา กล่าวขึ้นทันทีว่า “แต่ข้าก็ยินดีเป็นพยานแก่ทั้งสองจริงๆ!”

ทันใดนั้น หลิ่วเซียงเหินพลันลังเล

นี่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตนะ! ใครจะตอบตกลงง่ายๆ เล่า?

“เดิมพันชีวิต? หม้อดินเหนียวแตกๆ จะเทียบกับกระเบื้องเคลือบได้ที่ไหน ชีวิตเจ้าห่างไกลเกินจะเทียบกับพี่หลิ่วเซียง!”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวช่วยหลิ่วเซียงเหิน “เดิมพันเช่นนี้ อย่าเดิมพันเลย!”

หลิ่วเซียงเหินว่า “ตามที่พี่ชายร่วมวิถีว่านั่นแหละ”

วั่นจื่อเทียนกล่าวอย่างดูแคลน “ไม่เอาไหนทั้งคู่!”

ผู้ชมทั้งหลายไม่กล้าออกวจี ทว่าสีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นแปลกพิกล

ใครเล่ามองไม่ออกว่าหลิ่วเซียงเหินไม่กล้าเดิมพันด้วยชีวิต?

“ยิ่งอยู่นานยิ่งรักชีวิต ยิ่งขลาดเขลาตาขาวและน่าเบื่อ น่าเบื่อจริงๆ”

ผู้พิทักษ์บรรพตส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าผิดหวังกับการตัดสินใจของหลิ่วเซียงเหิน

ทั้งหมดนี้ทำให้หลิ่วเซียงเหินอับอายเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวซีด หัวใจเปี่ยมจิตสังหาร

ซูอี้กล่าวว่า “ก็ได้ ข้าจะถอยให้ก้าวหนึ่ง เจ้าคุกเข่าโขกหัวก็พอ หากข้าแพ้ ข้าจะมอบวัฏสงสารให้แก่เจ้า”

“จริงหรือ?”

หลิ่วเซียงเหินใจชื้น

“ข้าลั่นวาจาแล้ว ไฉนเลยจะไม่เป็นเช่นนั้น?”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ

“ได้! ข้าจะเดิมพันกับเจ้า!!”

ดวงตาของหลิ่วเซียงเหินฉายประหายกร้าว

“คิดดีแล้วหรือ? หากแน่ใจ เจ้าจะกลับคำมิได้แล้วนะ”

ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวเตือนด้วยรอยยิ้ม

หลิ่วเซียงเหินกล่าวเสียงเย็น “มีผู้คนเป็นพยานตั้งมากมาย ข้าจะกลับคำได้เช่นไร?”

ซูอี้สิ้นสนใจต่อเขา และท่ามกลางสายตามากมาย เขาก็หันเดินไปยังบรรพตเทพนภาคราม

ทุกผู้ต่างใคร่รู้ว่าตำนานสะท้านโลกาผู้ฝึกฝนอยู่ในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วผู้นี้จะไปถึงยอดบรรพตเทพนภาครามได้หรือไม่

ทันทีที่เขาเหยียบย่างถึงบรรพตเทพนภาคราม หมอกเทวะสีครามก็เปล่งเรืองทั่วขุนเขา

ซูอี้ไม่ได้ขัดขืน นี่คืออำนาจที่มาแห่งบรรพตเทพนภาคราม มุ่งเป้าสู่อิทธิฤทธิ์มหาวิถีที่เขาก่อขึ้น

หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นในขอบเขตเดียวกัน จากนี้ไป พวกเขาจะสัมผัสแรงกดดันจากอำนาจที่มาของบรรพตเทพนภาครามได้ และการจะขัดขืนมันก็มีแต่ต้องโคจรอิทธิฤทธิ์มหาวิถีของตน

แต่ซูอี้ไม่ได้ทำ

เขาไม่แม้จะสัมผัสการเคืองระคายได้ด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มสาวเท้าขึ้นบรรพตอย่างไม่โอ้เอ้ ท่าทีเหมือนทอดน่องสำราญ ผ่อนคลายยิ่งนัก

“ถึงกาลพวกเจ้าลงมือแล้ว”

จอมเทพอวิ๋นเหออยู่นิ่งกับที่ เพียงกล่าวคำสั่งออกมา

ทันใดนั้น ตัวตนหลายร้อยพันในบริเวณรอบข้างทะยานออกมา ต่างผู้ล้วนเร่งรุดสู่บรรพตเทพนภาคราม

ภาพนี้เป็นที่สนใจของผู้คนมากมาย

เพราะตัวตนผู้ลงมือในยามนี้ล้วนมาจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ ตระกูลหลิ่วเซียงโบราณ สุขาวดีโอฬารไกลและขุมกำลังใหญ่อื่นๆ

พวกเขารวมตัวกันมุ่งหน้าสู่บรรพตเทพนภาคราม เป็นภาพน่าดูชมนัก

วั่นจื่อเทียนสังเกตเห็นว่าในหมู่ตัวตนกลุ่มใหญ่นี้ การฝึกฝนสูงสุดอยู่เพียงเทพชั้นสูง หามีตัวตนท้าทายสวรรค์ไม่

ทีแรก เขาแสนเหยียดหยันดูแคลนพอตัว

แต่ทันใดนั้น คิ้วของเขาขมวดแน่น หัวใจดิ่งวูบ เมื่อเขาทราบถึงเจตนาของจอมเทพอวิ๋นเหอแล้ว

ความแข็งแกร่งของยอดฝีมือกลุ่มนั้นล้วนไม่ใช่คู่ต่อกรของซูอี้

แต่หากพวกเขาลงมือ ก็ยังสามารถใช้อำนาจ ‘ทัณฑ์สวรรค์’ ของบรรพตเทพนภาครามขัดขวางซูอี้ได้!

จริงอยู่ว่าผู้ใดก็ตามที่ลงมือบนบรรพตเทพนภาครามจะถูก ‘ทัณฑ์สวรรค์’ รุกไล่ขับออกจากบรรพตโดยอำนาจที่มาของบรรพตเทพนภาคราม

ยามใดที่ไม่อาจทานทน ก็จะถูกดีดกระเด็นออกจากบรรพตเทพ มิอาจได้รับวาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลได้อีก

แต่กฎนี้มิใช่ไร้จุดบอด

เช่นขวางทางซูอี้ไว้จนเขาขยับไปไหนไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ ซูอี้ก็ย่อมถูกบีบให้ต้องชิงลงมือ

เช่นมุ่งหน้าไปล้อมซูอี้ไว้ ขอเพียงมีผู้ยื้อเขาไว้ได้ เมื่อทัณฑ์สวรรค์ฟาดลงมา ซูอี้จะถูกลากไปพัวพันแน่นอน

วิธีการมีมากมายสารพัน

นี่คือสิ่งที่กล่าวว่าสละเบี้ยเพื่อกินขุน

และบนบรรพตเทพนภาคราม ต่อให้มีศึกชิงวาสนามหาวิถีเกิดขึ้น ก็หาต้องกังวลว่าจะเผชิญอันตรายถึงตายไม่

นี่จึงเป็นเหตุที่จอมเทพอวิ๋นเหอกล้าพูดตัดสินชี้ขาดว่าซูอี้จะกลับมามือเปล่า

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหากยอดฝีมือเหล่านี้หยุดซูอี้มิได้ ที่ไหล่เขาก็ยังมีตัวตนร้ายกาจกว่านี้อยู่มากมาย

ยิ่งขึ้นสูง ยิ่งมีตัวตนระดับจอมเทพมากมายที่เพียงพอเป็นภัยต่อการปีนบรรพตของซูอี้ได้!!

‘พวกเขาคงคาดไว้แล้วว่าพี่ฝูโหยวจะมา จึงเตรียมการล่วงหน้าไว้มากมายเพียงนี้!’

วั่นจื่อเทียนลอบสบถด่าในใจ

ขณะเดียวกัน ผู้คนมากมายก็ประจักษ์เช่นนี้ และอดหลั่งเหงื่อในใจแก่ซูอี้มิได้

นี่คือแผนสมคบคิดหรือ?

ไม่อาจกล่าวได้ มันก็แค่ใช้กฎของบรรพตเทพนภาครามมาหมายหัวขัดขวางซูอี้เท่านั้น

จุดประสงค์ก็เพื่อให้ซูอี้กลับมามือเปล่า!

บนบรรพตเทพนภาคราม

ซูอี้ย่อมสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน

เขาอดส่ายหน้ามิได้

หากเขาคิดจะทำ คนเหล่านี้หามีโอกาสไล่ตามเขาทันไม่……

ต้องทราบว่าไม่ใช่ทุกผู้สามารถปีนบรรพตได้สุดทาง

แต่ในพริบตาถัดมา ซูอี้ก็ตระหนักว่าตนเดาผิด

คนเหล่านี้ที่ขึ้นเขาไล่ตามมาไม่ใช่ต้องการไล่ชายหนุ่มให้ทัน แต่เพื่อขวางทางหนีของเขา และร่วมมือกับผู้อยู่ตรงหน้าเพื่อล้อมตนไว้!

ขณะที่คิดถึงตรงนี้ บนหนทางตรงหน้า ทวยเทพทั้งสี่ที่อยู่ตรงนั้นพลันหันกลับมา มองซูอี้ด้วยดวงตาเย็นเยียบ

“ซูอี้ ในที่สุดเจ้าก็มา!”

“มีเราอยู่ เจ้าไปไหนต่อไม่ได้แล้ว!”

พวกเขาขวางทางตรงหน้านิ่งงัน มองลงมายังซูอี้ทั้งเช่นนั้น

เบื้องล่าง ทวยเทพมากมายมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว

แต่ละผู้ล้วนตีกระหนาบขวางทาง!

ภาพนี้ทำให้เหล่าผู้ชมลือลั่น ทำได้เพียงมองจากข้างๆ

ใครเล่าจะมิทราบว่าหากซูอี้ชิงลงมือก่อน เขาจะต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์อย่างมิอาจหลีกเลี่ยง?

แต่หากมิลงมือ ก็ไม่อาจไปต่อได้!

และตำแหน่งของซูอี้ในปัจจุบันก็ยังเป็นที่ตีนเขา ห่างไกลจากไหล่เขามากนัก

หากเขาถูกคัดออกเสียยามนี้ ต่อให้ได้วาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลมา ก็ย่อมน้อยนิดแสนจะน้อย

“น่ารังเกียจสิ้นดี!”

วั่นจื่อเทียนแค่นเสียงเย็นชา

จอมเทพอวิ๋นเหอ หลิ่วเซียงเหินและตัวตนบรรพกาลคนอื่นๆ ล้วนทำเฉยไม่สนใจเขา

การลงมือกับซูอี้ครั้งนี้อาจฆ่าเขามิได้ แต่ก็ทำลายโอกาสที่อีกฝ่ายจะได้รับ ‘วาสนามหาวิถีแรกบรรพกาล’ มาลงได้!

แค่นั้นก็พอแล้ว!

ขณะที่ทุกผู้ล้วนมุ่งสนใจตน ซูอี้นั้นหาหยุดยั้งลังเลไม่ แต่ก้าวออกไปเบื้องหน้า

เมื่อเห็นเช่นนี้ สี่ทวยเทพตรงหน้าก็มองหน้ากัน ดวงตาวูบไหวแข็งกร้าว และเมื่อซูอี้อยู่ห่างจากพวกตนเพียงเก้าจั้ง พวกเขาก็ล้วนลงมือ

ตู้ม!

ต่างผู้ล้วนใช้วิชาสูงสุดของตนตั้งขบวนล้อมโจมตี พุ่งเข้าใส่ซูอี้อย่างสุดชีวิต

คนทั้งสี่นี้ สองเป็นเทพชั้นสูง สองเทพชั้นกลาง ร่วมมือกันอย่างไร้รอยต่อ

จุดประสงค์ของพวกเขาเป็นที่ชัดเจน ขัดขวางซูอี้ ใช้อำนาจทัณฑ์สวรรค์ขับไล่ซูอี้ออกไปทันที!

ขณะเดียวกัน ยอดฝีมือจากเบื้องหลังก็พุ่งเข้ามาอย่างสุดกำลัง

ทว่าซูอี้ไม่ได้เหลียวมอง และสะบัดแขนเสื้อของตน

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สี่ร่างกระเด็นออกไปเยี่ยงว่าวสายป่านขาด ตามด้วยเสียงร้องโหยหวน คนทั้งสี่ร่วงลงกับพื้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงนับไม่ถ้วน

ต่างผู้ล้วนบาดเจ็บสาหัส บ้างกระดูกแตก บ้างจวนเจียนแหลกสลาย ไม่อาจหยุดโลหิตไม่ให้ทะลักไหลได้

ภาพนี้ทำให้เหล่าผู้ชมตะลึงงันทันที

เพียงสะบัดแขนเสื้อง่ายๆ สองเทพชั้นสูง สองเทพชั้นกลางก็กระเด็นเยี่ยงแมลงวัน!!

ใครเล่าจะไม่ตกใจกับเหตุการณ์นี้?

“หากไม่ใช่เพราะกฎของบรรพตเทพนภาคราม สารเลวพวกนี้คงถูกลบหายไปคาที่แล้ว”

วั่นจื่อเทียนพูดอย่างดูแคลน

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวอย่างเฉยชา “การแสดงดีๆ เพิ่งเริ่มเท่านั้น หากเขาจัดการง่ายนัก แผนการที่ข้าอุตส่าห์เตรียมไว้จะเสียเปล่าไม่ใช่หรือ?”

มิทันขาดคำ

เหตุแปรเปลี่ยนอีกประการก็บังเกิดบนบรรพตเทพนภาคราม

หลังจากซูอี้ปราบศัตรูทั้งสี่ลงในชั่วพริบตา เขาพลันหันกลับมามองย้อนเส้นทางเดิมของตน

บนวิถีนั้น ยอดฝีมือกลุ่มแรกซึ่งเดิมตั้งใจร่วมมือกันกับคนทั้งสี่โจมตีเขากำลังรุดหน้ามา

แต่ก่อนพวกเขาจะทันได้เข้าใกล้ สี่บุคคลนั้นก็ถูกกำจัดเสียแล้ว ภาพนี้ทำให้พวกเขาตกตะลึงจนหน้าเปลี่ยนสีพร้อมเพรียง ชะงักค้างกับที่ และมิกล้าก้าวเข้ามาอีก

ทวยเทพคนอื่นๆ ซึ่งอยู่ถัดจากพวกเขาก็ตกอกตกใจ เผยท่าทีระแวดระวังกันถ้วนหน้า

ซูอี้แข็งแกร่งเกินไป!

แม้พวกเขาจะสังหรณ์ใจและเตรียมตัวมาแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากันจริงๆ ก็ยังสัมผัสแรงกดดันหนักหน่วงได้อยู่ดี

“กระไร เจ้าซูอี้กล้าเป็นฝ่ายเริ่มลงมือหรือไร?”

มีผู้แค่นยิ้มกล่าวประชด “เราอาจห่างไกลเกินจะเป็นคู่มือเจ้าได้ แต่อำนาจทัณฑ์สวรรค์ของบรรพตเทพนภาครามนี้เพียงพอให้เจ้า……”

เปรี้ยง!

ก่อนอีกฝ่ายจะทันพูดจบ คนผู้นี้ก็ถูกซูอี้ตบกระเด็นสู่เวหา ส่งเสียงกรีดร้องดุจสุกรถูกเชือด ร่วงหล่นออกไปนอกบรรพต

เปรี้ยง!

แทบจะพร้อมกันนั้น ทุกผู้ก็เห็นได้ว่ามีตรวนทิพย์จากบัญญัติสีครามอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก่อตัวขึ้นบนบรรพตเทพนภาคราม ดุจแส้ทัณฑ์สวรรค์

นี่คืออำนาจทัณฑ์สวรรค์ บทลงทัณฑ์แก่ผู้กล้าลงมือโจมตีผู้อื่นยามปีนบรรพต!

และในสายตาคนทุกผู้ แส้ทัณฑ์สวรรค์ก็เมินเฉยการคุ้มกันต่อต้านใดๆ ฟาดเข้าใส่ซูอี้โดยตรง!