บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2307 ขยะ

บทที่ 2307 ขยะ

“หากเจ้าแพ้ก็แค่แพ้ แต่กลับทำตัวเหลาะแหละเช่นนี้ น่าขายหน้ายิ่งนัก!”

จอมเทพอวิ๋นเหอมองอย่างเย็นชา “หลังจากกลับถึงสำนึก เจ้าจงหันหน้าเข้ากำแพงเป็นเวลาแปดพันปี จงคิดทบทวนเกี่ยวกับความผิดพลาดของตัวเองเสีย!”

“น้อมรับคำสั่งบรรพชน!” ชายชุดเงินรับคำสั่งด้วยอาการสั่นเทิ้มไปทั่วร่าง

“พี่อวิ๋นเหอใจเย็นก่อน”

ด้านหนึ่ง หลิ่วเซียงเหินถามว่า “การต่อสู้เพิ่งจะเริ่ม เขาคือเทพผู้อยู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วเท่านั้น จะไปเป็นคู่ต่อสู้ของซูอี้ได้อย่างไร?”

ดวงตาของจอมเทพอวิ๋นเหอสั่นไหว

ท้ายที่สุดก็ไม่กล่าวอันใดอีก

อย่างที่หลิ่วเซียงเหินว่า บนบรรพตเทพนภาคราม ยังมีจอมเทพอีกมากมายนักที่เฝ้าจับตาดูอยู่!

ครึ่งทางขึ้นภูเขา

หลังจากเก็บกวาดศัตรูทั้งหมดแล้ว ซูอี้ไม่ชักช้า ยังคงมุ่งหน้าต่อไป

จนกระทั่งร่างของเขาลับหายไปแล้ว ผู้เยี่ยมยุทธ์เหล่านั้นที่อยู่ตีนเขาจึงเริ่มเคลื่อนไหว

จากครึ่งทางขึ้นบรรพต ยอดฝีมือที่เผชิญระหว่างเส้นทางลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงอย่างไร ใช่ว่าทุกผู้จะสามารถต้านทานอำนาจของบรรพตเทพนภาคราม จนทะลวงสู่ยอดเขาได้

ไกลออกไป ซูอี้เห็นฉี่เวยกำลังปีนเขาอยู่

เมื่อมองจากด้านหลัง ร่างของฉี่เวยเพรียวบางงามสง่าเป็นพิเศษ นางสวมชุดยาวสีดำไร้เครื่องประดับ จึงมิอาจปกปิดรูปร่างของนางได้

เส้นผมถูกรวบขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นลำคอสีขาวใส ตัดกับชุดสีดำ ดูน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

บุตรีของหัวหน้าเผ่าเทพกิเลน สวมผ้าคลุมหน้าอยู่ตลอด เพราะเหตุนี้……นางจึงมีเสน่ห์ลึกลับเป็นทวีคูณ

เท่าที่คำนวณดู นับตั้งแต่การต่อสู้ที่ภูเขาหมิงคงและการแยกจาก ซูอี้กับฉี่เวยไม่เคยพบกันมาก่อน

มีเพียงการส่งจดหมายหากันเท่านั้น

พอได้มาพบกันอีกครา อารมณ์ของซูอี้จึงยากจะอธิบาย

ไม่ว่าอย่างไร ในอดีต ฉี่เวยและเผ่าเทพกิเลนก็คอยให้การช่วยเหลือเขาไว้มาก

“พี่ซู ยามพวกเราออกจากเมืองเทียนตู อย่าลืมมาหาข้าเล่า”

น้ำเสียงนุ่มนวลของฉี่เวยพลันดังขึ้นในหูของเขา

นางไม่หันหลังกลับมา แต่ใช้การส่งกระแสปราณแทน

“เหตุใดกัน?” ซูอี้ตกตะลึง

“รู้แล้วยังจะถามอีก!”

ฉี่เวยกล่าวด้วยเสียงกังวานว่า “นอกเมืองเทียนตูในวันนี้ อันตรายยิ่ง กองกำลังศัตรูเหล่านั้นล้วนรู้ว่าเจ้ากำลังมา พวกเขาจะปล่อยเจ้าออกไปได้อย่างไร?”

ทว่าชายหนุ่มกลับแย้มยิ้ม กล่าวว่า “ไม่ ในซากโบราณแรกบรรพกาลแห่งนี้ พวกเขาไม่สามารถทำอันใดข้าได้”

กล่าวถึงตรงนี้ ซูอี้เตือนว่า “เจ้านั่นแหละ อย่ามาข้องเกี่ยวดีกว่า”

“ได้สิ…”

ฉี่เวยคล้ายอยากพูดบางอย่าง แต่เขากลับขัดว่า “เอาเป็นว่าตกลงตามนี้”

ขณะพูด ซูอี้เดินผ่านฉี่เวย ก่อนมุ่งหน้าสู่จุดที่สูงกว่า

ฉี่เวยขมวดคิ้ว ดวงตางดงามสีน้ำเงินราวทะเลลึกมองเขม็งไปยังแผ่นหลังของซูอี้

คนผู้นี้ทรงพลังเกินไปแล้ว!

ในที่สุดนางจึงยกมุมปากขึ้น ก่อนจะปล่อยวาง

ในใจของเขาเพียงนึกสงสัย ในซากโบราณแรกบรรพกาลแห่งนี้ ซูอี้มั่นใจได้อย่างไรว่าไม่มีผู้ใดสามารถทำอันใดเขาได้?

…

ผ่านไปสักพัก

ซูอี้พลันหยุดเดิน

บนหนทางเบื้องหน้า มีเงาร่างห้าคนกำลังยืนขวางอยู่

จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่ง สองคน

จอมเทพหล่อหลอมขั้นสอง สองคน

จอมเทพหล่อหลอมขั้นสาม หนึ่งคน

พวกเขาต่างมาจากสี่ขุมกำลังใหญ่ที่แตกต่างกัน

ผู้นำกลุ่มเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นสาม เป็นชายท่าทางงุ่มง่าม ดูเกียจคร้านยิ่งนัก

เขาสวมชุดคลุมสีเทา ผมยาวยุ่งเหยิง ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา

จ้าวเหิง เขามาจากสุขาวดีโอฬารไกล

ยามนี้สายตาทุกคู่ที่อยู่ตรงตีนเขากำลังมองมาที่นี่ พวกเขาต่างกลั้นหายใจและมองตาไม่กะพริบ

การปีนขึ้นบรรพตของซูอี้ก่อนหน้านี้เป็นดั่งการเดินเล่นในลานบ้าน ทะยานมาตลอดทาง จนผ่านการทดสอบทั้งน้อยใหญ่

แต่เมื่อพบจอมเทพทั้งห้าเข้าขวางหน้าในตอนนี้ ใครบ้างจะยังไม่รู้……ว่าซูอี้จะต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ปีนขึ้นเขามา?

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หากไม่ใช้เพราะหยิบยืมอำนาจภายนอก ซูอี้ผู้อยู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วขั้นกลาง ย่อมไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของจอมเทพเหล่านั้นได้หรอก!”

“และบนบรรพตเทพนภาคราม เขามีชะตาไม่อาจหยิบยืมอำนาจภายนอกได้!”

น้ำเสียงของหลิ่วเซียงเหินลุ่มลึก

เล่อโหยวหยวนกระซิบว่า “พวกเจ้าลืมแล้วหรือว่า เขาสามารถหยิบยืมอำนาจอื่นมาต้านทานการโจมตีของแส้ทัณฑ์สวรรค์เหล่านั้นไม่ใช่หรือ?”

จอมเทพอวิ๋นเหอกับหลิ่วเซียงเหินขมวดคิ้วพร้อมกัน

ใช่แล้ว หากซูอี้ใช้สิ่งนั้น ต่อให้จอมเทพร่วมมือกัน ก็เกรงว่าใช่จะชนะได้!

ไกลออกไป เสียงถอนหายใจของผู้พิทักษ์บรรพตพลันดังขึ้น “เหตุใดพวกเจ้าจิตใจคับแคบนัก! ศึกประชันมหาวิถี ผู้หาญกล้าย่อมต้องชนะอยู่แล้ว!”

ทุกคนตกตะลึง

พวกจอมเทพอวิ๋นเหอหน้าบึ้งตึง กำลังจะพูดบางอย่าง แต่ผู้พิทักษ์บรรพตกลับกล่าวด้วยท่วงท่าสง่างามว่า “ไม่ต้องห่วง! มีข้าอยู่ที่นี่ ย่อมรับประกันได้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้อำนาจวิเศษต้องห้าม ไม่มีโอกาสหยิบยืมอำนาจภายนอกอย่างแน่นอน!”

“นี่คือบรรพตเทพนภาคราม! และไม่มีผู้ใดสามารถแหกกฎของมันได้!”

ขณะกล่าว ริมฝีปากของผู้พิทักษ์บรรพตยกขึ้น “อันที่จริง ไม่มีใครสามารถแหกกฎได้อยู่แล้ว แต่เป็นเพราะพวกเจ้ามันจิตใจคับแคบเองต่างหาก!”

สิ่งที่เขากล่าวก่อนหน้านี้ ครึ่งแรกสร้างกำลังใจให้กับพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ……เพราะการรับประกันของผู้พิทักษ์บรรพต ย่อมหมายความว่าซูอี้จะไม่มีโอกาสหยิบยืมอำนาจภายนอกได้อย่างแน่นอน

แต่ประโยคครึ่งหลังพลันทำให้ใบหน้าของจอมเทพอวิ๋นเหอย่ำแย่

ในเวลาเดียวกัน บนบรรพตเทพนภาคราม

จ้าวเหิงก้มมองซูอี้ที่อยู่ไกลออกไป เขายิ้มแล้วกล่าวว่า

“ที่นี่ไปถึงยอดเขา มีระยะทางเหลือไม่ถึงแปดร้อยจั้งเท่านั้น พวกข้าคนเฒ่าคนแก่ไปต่อไม่ได้ ก็เลยรอให้เจ้ามาถึงที่นี่ยังไงล่ะ”

จอมเทพอีกสี่คนจ้องซูอี้อย่างเย็นชา

ซูอี้ส่ายหน้าเล็กน้อย “แค่ขยะหนึ่งกลุ่ม ไม่มีใครไปถึงจุดสูงสุด น่าผิดหวังเสียจริง”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเหิงแข็งทื่อ

ซูอี้ชำเลืองมองเขา ตอบว่า “ขยะ”

“เจ้า…” จ้าวเหิงเดือดดาล

แต่หลังจากนั้น เขาหัวเราะร่า ถามว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าพยายามยั่วโมโหข้า เพื่อให้เป็นฝ่ายลงมือก่อนสินะ พวกข้าจะได้โดนแส้ทัณฑ์สวรรค์ก่อน ใช่หรือไม่?”

ซูอี้ตกตะลึง อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัวอีกงั้นหรือ?

จ้าวเหิงกล่าวช้าๆ ว่า “เจ้ารีบตัดใจเสียดีกว่า พวกข้าไม่ให้โอกาสเจ้าแน่!”

อีกคนเย้ยหยันว่า “ซูอี้ ในเมื่อเจ้าไม่เกรงกลัวอำนาจแส้ทัณฑ์สวรรค์ เหตุใดจึงไม่ลงมือเล่า? พอไม่มีอำนาจภายนอกช่วยเหลือ ก็เป็นอันทำอะไรไม่ได้เลยหรือ?”

น้ำเสียงดังกล่าวเต็มไปด้วยการประชดประชัน

พวกเขาเหมือนกับจอมเทพอวิ๋นเหอ ที่ไม่คิดว่าซูอี้ผู้อยู่เพียงขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วจะเป็นภัยคุกคามใหญ่โตได้

บนบรรพตเทพนภาครามแห่งนี้ หากต่อสู้ด้วยวิถีเต๋าและพลังของตัวเอง จอมเทพเหล่านี้จะต้องสามารถโค่นซูอี้ได้อย่างง่ายดาย!

สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขากลัวเกรงคือแส้ทัณฑ์สวรรค์

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาถึงไม่เป็นฝ่ายลงมือก่อน

ทว่าซูอี้เพียงแค่ยิ้ม แล้วก้าวไปข้างหน้า

แสงสว่างเย็นเยือกทอประกายในดวงตาของจอมเทพทั้งห้าที่นำโดยจ้าวเหิง ทั่วกายเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

การลับฝีปากเป็นเพียงกลศึกเล็กจ้อยเท่านั้น

การเยาะเย้ย เหยียดหยัน ไม่มีอันใดมากไปกว่าการทำให้ซูอี้โกรธ เพื่อบังคับให้เขาลงมือก่อน

และตอนนี้ ซูอี้ติดกับแล้ว!

ฝูงชมเงียบงัน ทุกผู้ต่างมองดูอย่างวิตก ตาไม่กะพริบ ราวกับเกรงว่าจะพลาดรายละเอียดใดไป

ผู้พิทักษ์บรรพตต่างลงมือในตอนนี้เช่นกัน เขายกมืออ้วนจ้ำม่ำขึ้น ทำให้สุญญะขยับไหว

วิ้ง!

สัญลักษณ์สีทองคลุมเครือลึกลับนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้น พวกมันพัวพันเข้าด้วยกัน เกิดเป็นเค้าโครงลวดลายสีทองลึกลับ

“ตราประทับแรกบรรพกาลนี้คือ กฎแรกบรรพกาลของบรรพตเทพนภาคราม การต่อสู้ต่อจากนี้จะถูกบันทึกไว้ข้างใน ไม่ว่าเป็นใครก็ตาม หากหยิบยืมอำนาจภายนอกมาใช้ จะถูกพบเห็นอย่างแน่นอน!”

ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวว่า “ครั้งนี้ พวกคนจิตใจคับแคบเช่นพวกเจ้าน่าจะโล่งใจแล้วใช่หรือไม่?”

เกิดความโกลาหลขึ้นในพื้นที่ ทุกผู้สังเกตเห็นว่าผู้พิทักษ์บรรพตไม่พอใจพวกจอมเทพอวิ๋นเหอยิ่งนัก ไม่ว่าจะพูดอันใด ก็เป็นอันต้องเหน็บแนมพวกจอมเทพอวิ๋นเหอเสมอ

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

จอมเทพอวิ๋นเหอพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา

ทันทีที่สิ้นเสียง บนบรรพตเทพนภาคราม การต่อสู้ได้อุบัติขึ้น

ซูอี้ก้าวไปข้างหน้า ปรากฏตัวขึ้นใกล้กับจอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งผู้มีท่าทีเกียจคร้านที่สุด

นัยน์ตาของอีกฝ่ายหดลง เตรียมพร้อมที่จะลงมือ ราวกับคันธนูที่ง้างสุดหล้า!

ทว่าซูอี้ไม่ได้ให้ความสนใจแต่อย่างใด เขาเพียงยกมือขึ้น นิ้วเหมือนดั่งคมดาบที่เพิกเฉยต่อทุกสิ่ง

พูดน้อยต่อยหนัก

เสียงคำรามของดาบดังกึกก้อง กระจายไปทั่วแดน

จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งผู้กำลังรออยู่ก่อนแล้วไม่ลังเลที่จะสวนกลับ เขาใช้อำนาจที่มี เปลี่ยนฝ่ามือให้เป็นประหนึ่งขุนเขาโอฬาร แล้วจึงฟาดลงไปสุดแรง!

ตู้ม!!!

ขุนเขาโอฬารพังทลาย

แขนของชายผู้นั้นหักงอ

ขณะที่วิถีดาบอันไร้เทียมทานฟาดฟันเข้าใส่ชายผู้นั้นอย่างจัง!

ในยามนี้ วิญญาณของจอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งระเบิดออก ใบหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว มีเพียงความคิดเดียวปรากฏขึ้นในใจ……

ชีวิตของข้าจบสิ้นแล้ว!

ใช่แล้ว เขารู้สึกได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตายตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับไม่อาจหลบหรือสวนกลับได้เลย!!

ตู้ม!

เสียง ‘ตู้ม’ ดังขึ้น ในช่วงวิกฤต อำนาจของบรรพตเทพนภาครามพลันปรากฏขึ้น เข้าสลายการโจมตีสังหารของซูอี้

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งก็ยังคงถูกแรงระเบิดซัดโครม หน้าอกเขาปริแยก โลหิตไหลรินราวกับน้ำตก!

เกิดความเงียบสงัดขึ้นทั่วทั้งบริเวณ

ทุกผู้ตกตะลึง

เพียงหนึ่งฝ่ามือ จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งก็ถูกจัดการงั้นหรือ?

ก่อนผู้คนจะได้ตอบสนอง ซูอี้พลันพุ่งไปข้างหน้า โจมตีใส่จอมเทพทั้งสี่คนในคราวเดียว

เขาสะบัดแขนเสื้อ ส่งปราณดาบราวสายฟ้าฟาดออกไป ทำให้จอมเทพผู้ต้านรับกระเด็นตัวลอย

ซูอี้ฉวยโอกาสนี้ก้าวไปข้างหน้า ซัดออกไปสองครั้ง พลังมหาศาลยิ่ง ดูไร้เทียมทานนัก

เพราะมันทำให้พลังป้องกันของจอมเทพหล่อหลอมขั้นสองที่อยู่ตรงหน้าฉีกขาด รอยหมัดปรากฏบนหน้าอกของพวกเขา

กระทั่งเกือบทะลวงเข้าไป!

สิ้นเสียงกรีดร้องน่าสยดสยอง คนทั้งสองต่างปราชัยโดยไร้โอกาสสวนกลับ

สีหน้าของจ้าวเหิงพลันแปรเปลี่ยน มันเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วเกินไป เมื่อเห็นซูอี้เข้าใกล้ เขาก็ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว พยายามรักษาระยะห่างจากชายหนุมเอาไว้

แต่มันยังช้าไปก้าวหนึ่ง!

ทันใดนั้น ซูอี้ทำท่าคว้าจับในอากาศ

ตู้ม!

อำนาจกฎเกณฑ์ที่ปกคลุมร่างของจ้าวเหิงระเบิดราวกับกระดาษ ตัวคนถูกจับได้ทันที

ทั่วทั้งร่างของเขาถูกจับไว้ ก่อนโดนลากเข้าหาซูอี้

ในยามนี้เอง แส้ทัณฑ์สวรรค์ก็ไม่รอช้าที่จะฟาดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งใส่ซูอี้!

แต่มันไม่อาจทำร้ายชายหนุ่มได้แม้แต่นิดเดียว มีเพียงแสงเจิดจ้าที่กระหน่ำลงมาก่อนเลือนหายไป ทำให้ดวงตาของจ้าวเหิงเบิกกว้างอย่างตกตะลึง

ในสายตาของเขา ซูอี้ผู้อยู่ใกล้แค่เอื้อมไม่ต่างจากนักฆ่าไร้เทียมทาน!!

“การเรียกพวกเจ้าว่าขยะ…ผิดตรงไหนหรือ?”

ซูอี้หัวเราะ ก่อนเอื้อมมือกระชากจ้าวเหิงเข้ามา

ปัง!

จ้าวเหิงกลับหัวกลับหาง กระแทกลงกับขุนเขา กลิ้งมาอยู่ตรงหน้าเล่อโหยวหยวนผู้เป็นเจ้าสำนักรุ่นที่สามของสุขาวดีโอฬารไกล

จากนั้นเขากระตุกไปทั้งร่าง ตากลอกไปมาก่อนหมดสติไป

แม้การโยนของซูอี้จะไม่ทำให้ถึงตาย แต่ทำให้บาดเจ็บสาหัส ส่งผลถึงวิญญาณ!

ผู้ชมเงียบสงัด

ไม่มีเสียงใดๆ

ในหัวของทุกผู้เต็มไปด้วยความสับสน

จอมเทพทั้งสิ้นห้าคน!!

ถูกกวาดล้างจนสิ้นอย่างนั้นหรือ?