บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2309 ศึกประชันวจี มิเคยมีอำนาจใด
บทที่ 2309 ศึกประชันวจี มิเคยมีอำนาจใด
หลิ่วเซียงเหินเดือดดาลจนแทบสิ้นสติ
ขณะที่ทุกผู้ทั่วทิศอยากหัวเราะแต่ไม่กล้า
ไร้ผู้ใดลืมลงว่ากาลก่อน ตัวตนบรรพกาลอย่างหลิ่วเซียงเหินประกาศกร้าวว่าจะเดิมพันกับซูอี้!
เขายังข่มขู่ไว้ด้วยว่าหากชนะเดิมพัน ซูอี้จะต้องส่งอำนาจวัฏสงสารมา!
ทว่ายามนี้ เฒ่าชราผู้ใช้ชีวิตมาเกินนับปีผู้นี้กำลังลนลานอย่างเห็นได้ชัด
“พี่หลิ่วเซียง อย่าห่วงเรื่องนี้เลย”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเนิบๆ “เราเป็นผู้ทิ้งศึกนี้เอง การเดิมพันย่อมไร้ผล”
ยังทำเช่นนี้ได้หรือ?
เหล่าผู้คนตะลึงจังงัง
วั่นจื่อเทียนขมวดคิ้วตวาดว่า “เจ้าจะกลับคำหรือ? ไม่มีทาง!”
ผู้พิทักษ์บรรพตลูบแก้มอวบของเขาและกล่าวว่า “พวกเจ้านี่นะ ใจแคบไม่พอ ทว่ายังไร้ยางอายด้วย!”
“บอกให้นะ ข้าเป็นพยานแก่การเดิมพันครั้งนี้ ไม่มีทางกลับคำได้!”
วาจาของผู้พิทักษ์บรรพตไม่ซุกซ่อนความไม่พอใจ สะท้านทั่วทุกคู่โสต
ทุกผู้สูดหายใจเฮือก
สีหน้าของหลิ่วเซียงเหินแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์
ทว่าทันใดนั้น จอมเทพอวิ๋นเหอก็กล่าวขึ้นว่า “ท่านเป็นผู้พิทักษ์บรรพต การเดิมพันนี้เกี่ยวอันใดกับท่าน?”
บรรยากาศพลันหดหู่ตึงเครียดอย่างยิ่ง
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าจอมเทพอวิ๋นเหอจะทำตัวแข็งกร้าวเมื่อเผชิญหน้ากับผู้พิทักษ์บรรพต!
“หากพวกเจ้าไม่ต้องการให้ข้าเป็นพยาน ไฉนมิบอกตั้งแต่ยามเริ่มเดิมพันเล่า?”
ใบหน้าอวบอ้วนของผู้พิทักษ์บรรพตสิ้นรอยยิ้ม สีหน้าของเขาเย็นเยียบยิ่ง
อำนาจอันน่าสะพรึงกลัวที่มองไม่เห็นพลันแผ่ออกจากร่างของผู้พิทักษ์บรรพต
“ง่ายมาก เพราะกาลก่อน ข้าคิดว่าเจ้าจะเป็นผู้เที่ยงธรรม ทว่ายามนี้ ข้าพบว่าเจ้าหาเชื่อถือได้ไม่!”
ดวงตาของจอมเทพอวิ๋นเหอลึกล้ำ “คนตาบอดยังสังเกตเห็นว่าการที่ซูอี้ไม่ถูกอำนาจของแส้ทัณฑ์สวรรค์เป็นเรื่องผิดปกติ แต่เจ้าหารู้ไม่”
“นอกจากนั้น ซูอี้ผู้นี้ยังแหกกฎของบรรพตเทพนภาคราม ต่อสู้กับผู้ปีนเขาคนอื่นตามอำเภอใจ! ทั้งยังฉกฉวยโอกาสในการรับวาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลของผู้อื่น!”
“และซูอี้ หนึ่งตัวตนในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วกลับเอาชนะจอมเทพผู้แล้วผู้เล่าลงได้ เจ้าไม่คิดหรือว่ามันน่าขัน ประหลาดและผิดปกติยิ่ง?”
ว่าแล้ว เขาก็กวาดสายตามองคนทั้งหลายที่นี่ “มีท่านใดเคยเห็นเทพชั้นกลางเอาชนะจอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งขั้นสอง… กระทั่งจอมเทพหล่อหลอมขั้นหกได้หรือไม่?”
ทุกผู้เงียบวจี ไร้ผู้ใดกล้าสบสายตากับจอมเทพอวิ๋นเหอ
“ไม่มี!”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเย็น “อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย กระทั่งได้ยินยังไม่เคยด้วยซ้ำ!”
“ข้ายังเชื่อว่าทั่วโลกหล้าแดนเทพ ตราบกาลเนิ่นนานจวบปัจจุบัน ทุกยุคสมัยอารยธรรมก็ไม่เคยมีเทพชั้นกลางท้าทายสวรรค์เพียงนั้นมาก่อน!”
“และความผิดปกตินี้หมายความได้เพียงหนึ่ง”
“เขาโกง!”
วาจานั้นชัดเจนกังวานทั่ว
ผู้พิทักษ์บรรพตมีสีหน้าเย็นชา มิกล่าววาจาใด
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวต่อ “นั่นคือสาเหตุที่ข้าสั่งคนเหล่านั้นให้ออกไป ข้ารู้ว่าเมื่อซูอี้ใช้อำนาจภายนอก ไม่ว่าผู้ใดล้วนต้องเจ็บตัว ผลได้ไม่คุ้มเสีย!”
และ ณ ยามนี้ ทุกผู้ก็เข้าใจว่าไฉนจอมเทพอวิ๋นเหอจึงให้ยอดฝีมืออย่าง ‘เซิ่งอู้’ และ ‘จื้อถิง’ อพยพ
เขาคิดว่าซูอี้มีวิธีโกงบางอย่างบนพรรพตเทพนภาคราม และไร้ผู้ใดเอาชนะชายหนุ่มได้!
และขณะนี้ จอมเทพอวิ๋นเหอก็หารามือไม่ ชี้คมหอกไปยังผู้พิทักษ์บรรพต “แต่ผู้พิทักษ์บรรพตอย่างเจ้ากลับแกล้งโง่งมสับสน หยามสายตาอันเฉียบคมของพวกข้า มาด่าเราว่าไร้ยางอาย… น่าขำเสียนี่กระไร!!”
บรรยากาศยิ่งทวีความหม่นหมอง
ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวอย่างเฉยชา “พูดจบแล้วหรือ?”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเย็น “หรือข้าจะพูดผิดไป?”
ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าว “ข้าเห็นแล้วว่าสำหรับพวกเจ้า ความยุติธรรมเดียวคือให้ซูอี้ยื่นคอให้พวกเจ้าปาด”
“และหากพวกเจ้าเสียเปรียบแม้เพียงน้อย พวกเจ้าก็จะดิ้นเร่าบอกไม่ยุติธรรม คิดว่าอีกฝ่ายโกง และหาข้ออ้างกลบความหน้าไม่อายของตนเอง!”
ทุกผู้มองหน้ากันด้วยสีหน้าแตกต่างกันไป
ผู้พิทักษ์บรรพตค่อยๆ ลุกขึ้น ร่างอ้วนใหญ่เช่นขุนเขาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว
มิอาจทราบได้ว่ามีผู้คนมากมายเพียงไรร่างสะท้าน
จอมเทพอวิ๋นเหอ หลิ่วเซียงเหิน และคนอื่นๆ เองก็ครั่นคร้าม ประสบกับแรงกดดันพุ่งปะทะหน้า
ที่มาของผู้พิทักษ์บรรพตนั้นเป็นปริศนา พิทักษ์บรรพตเทพนภาคราม ณ นครเทียนตูนี้มาแต่โบราณ
ไร้ผู้ใดเคยกล้าก่อเรื่องวุ่นวาย
ไม่แม้กระทั่งจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้า
และใครในยามนี้จะไม่เห็นว่าผู้พิทักษ์บรรพตถูกยั่วยุโทสะเข้าแล้ว?
“หากเจ้าวางแผนจะใช้อำนาจทัณฑ์สวรรค์เพื่อตลบหลัง ตัวเจ้าก็คงทนที่จะเห็นคนอื่นต้านทานทัณสวรรค์ไม่ได้เช่นกัน!”
“หากส่งจอมเทพกลุ่มหนึ่งไปขัดขวาง เจ้าก็จะมิยอมให้อีกฝ่ายตอบโต้!”
“เมื่อเห็นว่าการเดิมพันกำลังจะแพ้ ก็จะเล่นลิ้นสู้ตายมิยอมรับ!”
“พวกเจ้า… ไฉนจึงหน้าด้านได้เพียงนี้!?”
ปราณของผู้พิทักษ์บรรพตน่าสะพรึงกลัวยิ่ง และยามเขาเผยโทสะ เมืองเทียนตูทั้งเมืองก็สั่นสะท้าน
ทวยเทพทั้งหลายล้วนสัมผัสถึงแรงกดดันที่พุ่งปะทะหน้าได้
“คนผู้นี้ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!”
วั่นจื่อเทียนใจสั่นสะท้าน เขาไม่คาดคิดว่ายามผู้พิทักษ์บรรพตเผยโทสะ อำนาจของอีกฝ่ายจะน่ากลัวถึงเพียงนี้
ทว่าจอมเทพอวิ๋นเหอและตัวตนบรรพกาลคนอื่นก็รอคอยอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน
ทว่าทันใดนั้น ผู้พิทักษ์บรรพตกลับมองไปยังจอมเทพหล่อหลอมขั้นสาม ‘จ้าวเหิง’ ผู้เคยถูกซูอี้เอาชนะได้
“ข้าถามเจ้าหน่อย ยามซูอี้เอาชนะเจ้าก่อนหน้านี้ เขาใช้อำนาจภายนอกหรือไม่?”
ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวเสียงเย็น “หากเจ้ากล้าโป้ปด ข้านี่แหละจะฆ่าเจ้าเอง ไม่ว่าผู้ใดก็ช่วยเจ้ามิได้!”
สีหน้าของจ้าวเหิงพลันแปรเปลี่ยน เขามองไปยังจอมเทพอวิ๋นเหอและคนอื่นๆ ราวขอความช่วยเหลือ
“พูดมิออกหรือ?”
ผู้พิทักษ์บรรพตหันไปมองจอมเทพคนอื่นๆ ซึ่งถูกซูอี้เอาชนะได้ “พวกเจ้าพูดซิ!”
จอมเทพทั้งหลายล้วนหน้าบิดเบี้ยว
ผู้พิทักษ์บรรพตเสสรวลพลางส่ายหน้า “สิ่งที่พวกเจ้าต้องการคือเอาชนะ หรือฆ่าซูอี้ ส่วนเขาจะโกงหรือไม่นั้นหาสำคัญไม่ มิใช่หรือ?”
ขณะนี้ ไม่เพียงทุกผู้ที่นี่ แต่ทุกผู้บนบรรพตเองก็ให้ความสนใจกับเรื่องราวนี้อยู่
แม้กระทั่งซูอี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เขาอยู่ห่างจากยอดบรรพตเพียงสิบกว่าจั้งเท่านั้น สองมือประสานไพล่หลัง ยืนทอดสายตานิ่งราวเห็นทุกสิ่งที่เกิด ณ ตีนเขาแล้ว
“ซูอี้ เจ้ากล้าบอกทุกคนตรงๆ หรือไม่ว่าเจ้าโกงอยู่หรือเปล่า?”
จอมเทพอวิ๋นเหอพลันแผดเสียงตะโกนออกมา
ขวับ!
ทุกสายตาหันมองชายหนุ่มบนบรรพต
ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “เจ้ากล้าปาดคอฆ่าตัวตายเพื่อพิสูจน์ว่าข้าโกงหรือไม่?”
ทุกผู้ “……”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเย็น “ทุกท่านเห็นแล้ว เขามีเจตนาร้ายแต่ไม่กล้ายอมรับ!”
ซูอี้รู้สึกเหม็นเบื่อ
ตลอดเวลาจนยามนี้ ผู้ใดกระทำผิดย่อมรู้ดีแก่ใจกว่าผู้ใดว่าตนผิดเพียงไร!
หากโต้เถียงอธิบาย พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน พวกเขาก็จะคิดได้ว่าตนบ่ายเบี่ยงซ่อนเจตนาร้าย ต้องมีบางอย่างผิดปกติเป็นแน่!
นี่มิต่างจากตกหลุมพรางในวาจาของอีกฝ่ายเลย
จอมเทพอวิ๋นเหอในขณะนี้ก็เป็นเช่นนั้น
ศึกประชันวจีเช่นนี้ ซูอี้เดียดฉันท์เป็นที่สุด
ซูอี้จิบสุราด้วยรอยยิ้ม และมองจอมเทพอวิ๋นเหอราวมองคนโง่ “อะ ถูกจ้าถูก เจ้าพูดถูกหมดเลย แบบนี้พอหรือยัง?”
ทุกผู้ “……”
“ผู้พิทักษ์บรรพต เห็นหรือยัง เขาเถียงไม่ออกแล้ว เลยยอมรับออกมาเอง!!”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงลุ่มลึก
ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวอย่างเฉยชา “แล้วเช่นไร?”
จอมเทพอวิ๋นเหอขมวดคิ้ว “ในฐานะผู้พิทักษ์บรรพต เจ้ามิลงทัณฑ์เขาหรือ?”
ผู้พิทักษ์บรรพตพลันเสสรวล นั่งกลับลงที่เดิม และกล่าวยิ้มๆ ว่า
“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกเองนี่ว่าข้าไม่ยุติธรรม มิเที่ยงธรรม กระทั่งไม่น่าเชื่อถือ แล้วไฉนข้าต้องทวงความยุติธรรมแก่เจ้าด้วย? ก็ข้าน่ะ…ไม่คู่ควรนี่!”
ว่าแล้ว เขาก็ยกนิ้วโป้งกล่าวกับซูอี้บนบรรพตด้วยรอยยิ้มว่า “บรรเจิดนัก! รับมือกับขยะพรรค์นี้ไม่อาจใช้เหตุผลด้วยได้!”
เดิมทีวั่นจื่อเทียนเดือดดาลเปี่ยมโทสะ แต่เมื่อเห็นเช่นนี้ เขาก็ยิ้มขำอีกครั้งไม่ได้ ประเสริฐ ใส่ความผู้อื่นใช่ไหม?
เช่นนั้นข้าก็ไม่ใช้เหตุผลกับเจ้าแล้ว!
ดูซิว่าผู้ใดจะช่วยผู้ใดได้!
ทุกผู้มองหน้ากัน สีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนยิ่ง
สีหน้าของจอมเทพอวิ๋นเหอพลันมองดูไม่ได้ เดือดดาลเสียจนไร้วจีไปพักหนึ่ง
ในเมื่ออีกฝ่ายคิดจะร้าย พูดมากกว่านี้มีประโยชน์อันใด?
หลิ่วเซียงเหินกล่าวเสียงเย็นว่า “หากเจ้ามิลงทัณฑ์ซูอี้ ข้าก็จะเมินการเดิมพันนี้เสีย!”
ผู้พิทักษ์บรรพตแค่นเสียงกล่าวเบาๆ “ขอเพียงข้ายอมรับว่ามันมีอยู่ เมื่อถึงกาล ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะกลับคำได้หรือไม่”
หัวใจของหลิ่วเซียงเหินดิ่งวูบ
จบสิ้นแล้ว!
ไอ้อ้วนนี่ใจแข็ง คิดใช้การเดิมพันนี้มาเล่นงานเขาเห็นๆ!!
“อย่าห่วงเลย ไม่ว่าการเดิมพันนี้จะมีผลหรือไม่ วาจาของเขาก็นับมิได้!”
ขณะนั้น จอมเทพอวิ๋นเหอดูจะสงบใจลงแล้ว “เรา…แค่รอดูเถิด!”
วาจาของเขาฟังดูแสนมั่นใจ
ทุกผู้ต่างประหลาดใจ
วั่นจื่อเทียนเองก็ขมวดคิ้ว เจ้าเฒ่าอวิ๋นเหอไปนำความมั่นใจจากหนใด จึงกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้พิทักษ์บรรพต?
ผู้พิทักษ์บรรพตดูจะพอคาดเดาบางอย่างได้ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ก่อนจะจมลงสู่ภวังค์ครุ่นคิด
บนภูเขา ซูอี้แย้มยิ้ม ไม่คิดสนใจศึกประชันวจีเช่นนี้อีก
เขาหันกายมุ่งหน้าสู่ยอดบรรพต
ระหว่างทางไร้อุปสรรค มีเพียงระยะทางสิบกว่าจั้งขวางกั้น เพียงพริบตาชายหนุ่มก็มาอยู่บนยอดเขาแล้ว
ที่ยอดบรรพตมีแสงสีครามกระจ่างเพริดพราย ดุจหมอกเมฆาร่ายระบำงามสง่า
เมื่อซูอี้มาถึง ที่ยอดเขามีตัวตนสิบกว่าผู้ยืนอยู่ก่อนแล้ว
มีทั้งผู้เก่งกาจท้าทายสวรรค์จากสถานที่ไร้นามต่างๆ เยียนสุ่ยอวิ๋นเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
และยังมีตัวตนไร้เทียมทานสูงสุดในโลกหล้าอยู่ ทว่าพวกเขาแปลกหน้านัก ซูอี้หารู้จักพวกเขาไม่
แต่ก็เห็นได้ไม่ยากว่า พวกเขาล้วนแต่เป็นบุตรแห่งมหาวิถีอันหายากในรอบสหัสวรรษ ในภายหน้าไร้ห่วงจะย่างกรายถึงขอบเขตอมรณาได้แน่แท้
สิ่งนี้ย้ำเตือนซูอี้ถึงยุคสมัยยามที่หลี่ฝูโหยวและอี้เต้าเสวียนสัญจรทั่วโลกหล้า
ขณะนั้น พวกเขาทั้งสองต่างแสนเยาว์วัยแกร่งกล้า นับเป็นคลื่นลูกหลังในสายตาจอมเทพทั้งหลาย และผู้เก่งกาจไร้เทียมทานในสายตาโลกหล้าเช่นกัน
ภายหลัง ตัวตนผู้โดดเด่นลือนามร่วมยุคสมัยของทั้งสองต่างก็ไปถึงจุดสูงสุดแห่งขอบเขตอมรณาได้พร้อมกัน
บ้างกลายเป็นมหาอำนาจ หนึ่งในยักษ์ใหญ่ครองแดนดิน
บ้างเปิดสำนัก ดื่มด่ำกับชื่อเสียงทั่วโลกหล้า
บ้างกลายเป็นตำนานเรื่องเล่า เล่าลือจากรุ่นสู่รุ่น……
เมื่อเห็นกลุ่มยอดฝีมือผู้มาถึงยอดบรรพตเทพนภาครามในยามนี้ ซูอี้ก็เหมือนได้เห็นยามพวกเขาประชันกันในโลกหล้า หารือวิถีบนจุดสูงสุดแห่งขอบเขตอมรณาในกาลภายหน้าแล้ว
ยุคสมัยแปรเปลี่ยน ผู้มีฝีมืออุบัติ
แต่ละยุคสมัยย่อมมีตัวตนเลิศล้ำโดดเด่นในโลกา สะท้านทั่วทุกชั่วกาล ลือนามตราบประวัติการณ์!
เพียงแต่……
ยามยุคตำนานทมิฬมาถึง ผู้ใดเล่าจะกุมกระแสการแปรเปลี่ยน?
ใครเล่าจะปรับครรลองทั่วโลกหล้า ยืนผงาดเป็นหนึ่งเหนือสวรรค์?
ชั่วขณะนั้น ซูอี้เองก็เกิดความลุ้นรอแผ่วจาง
ตลอดมานี้ มีหรือเขาจะมิเตรียมการรอรับพร้อมสรรพ?
โลกาหมุนวน กาลเวลาผันผ่าน ฉกฉวยทุกเสี้ยวอึดใจ!
Comments for chapter "บทที่ 2309 ศึกประชันวจี มิเคยมีอำนาจใด"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
