บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2311 ผู้อยู่พ้นจากสามภพภูมิ
บทที่ 2311 ผู้อยู่พ้นจากสามภพภูมิ
แต่สุดท้ายซูอี้ก็ยั้งตนเองไว้
ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะเคลื่อนขอบเขต
มหาวิถีของเขาไม่อาจเคลื่อนขอบเขตได้แค่เพราะคิดจะขับเคลื่อน
เขาต้องรอ
ต้องสั่งสมความแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ก่อน
ต้องเคลื่อนขอบเขตอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยไปถึง!
แม้ชายหนุ่มในยามนี้จะมีโอกาสเคลื่อนขอบเขต เขาก็เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วได้ไม่นาน ยังตกตะกอนขัดเกลาขอบเขตนี้น้อยเกินไปอยู่ดี
หากต้องการเคลื่อนขอบเขตอย่างเด็ดขาด ก็อย่าได้รีบร้อนวู่วาม
ฟู่!
หัวใจวิถีของเขาสะบั้นทุกความคิดกวนใจราวดาบคม
ชายหนุ่มก้าวไปเบื้องหน้า ทะยานผ่านการกีดขวางของทัณฑ์สวรรค์ และเพียงร่างทะยาน เขาก็มาถึงจักรวาลพร่างดาวฮุ่นตุ้นโบราณ
เพียงชั่วพริบตา หมู่ดารานับไม่ถ้วนบนท้องนภาก็เจิดจรัส ราวถูกปลุกจากนิทรากาลตราบนิรันดร์
และหมู่ดาวนับร้อยพันก็พุ่งมาล้อมซูอี้กันทันทีราวจับสัมผัสพลังปราณของเขาได้
วาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลอันกระจ่างใสหลั่งไหลเข้าใส่ร่างของซูอี้ราวน้ำตกธารดาราอันทรงพลัง
ขณะนั้น จักรวาลพร่างดาวอันเก่าแก่โบราณกู่คำราม
ซูอี้ยืนอยู่ท่ามกลางจักรวาลพร่างดาว ร่างสูงใหญ่ของเขาสะท้อนวงแหวนเทพมหาวิถีดุจหุบเหวลึก
หมู่ดารานับหมื่นเคลื่อนวนรอบกายของเขา
ดุจประสกค้อมหัวคารวะ!
ภาพนั้นทำให้โลกหล้าสะท้านสะเทือนได้
น่าเสียดายที่ไร้ผู้ใดได้เห็นเหตุประหลาดนี้
เขาถูกปกคลุมโดยอำนาจทัณฑ์สวรรค์ มีเพียงผู้อยู่บนยอดบรรพตเท่านั้นที่พอจะเห็นสิ่งที่เกิด ณ จักรวาลพร่างดาวโบราณนี้ได้
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ทุกผู้ ณ ตีนเขาต่างเห็นชัดเจนว่าท้องนภาเหนือยอดบรรพตเรืองประกายแสงแรงกล้า
ดุจ ‘สวรรค์ประทานหมอกมงคล’ อันเป็นตำนาน สุญตาเรืองรอง สาดส่องรัศมีลงบนบรรพตเทพนภาคราม สะท้อนทั่วเมืองเทียนตูทั้งเมือง
สีหน้าทุกผู้มีความตกตะลึง
ซูอี้กำลังเผชิญเหตุใดในจักรวาลพร่างดาวนั่นกันแน่?
ไฉนจึงเกิดนิมิตอัศจรรย์เช่นนี้ขึ้นในฟ้าดินกัน?
บางผู้หันมองหลักศิลาวาสนาเทพอย่างอดมิได้
แต่ก็ต้องผงะไปเมื่อพบว่าอิทธิฤทธิ์มหาวิถีของซูอี้ไม่ได้ปรากฏขึ้นบนหลักศิลา
สิบอันดับแรกหามีการเคลื่อนไหวไม่
สิ่งนี้ชวนงุนงงเกินไปอย่างมิต้องสงสัย
“ท่านเอ๋ย มันเกิดอันใดขึ้นหรือ?”
วั่นจื่อเทียนอดถามมิได้
สีหน้าของผู้พิทักษ์บรรพตในขณะนี้จริงจังอย่างหาได้ยาก เขากล่าวว่า “กาลก่อนเคยมีคำกล่าว ผู้อยู่พ้นจากสามภพภูมิ หาอยู่ในเบญจธาตุไม่”
“ขณะนี้ อิทธิฤทธิ์มหาวิถีของสหายเต๋าซูผู้นั้นก็เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่หลักศิลาวาสนาเทพจะหยั่งวัดได้อีกต่อไป ดังนั้น… จึงไม่อาจจัดอันดับได้!”
ทันทีที่วาจาถูกกล่าวออกมา เหล่าผู้ชมก็เอ็ดอึงอย่างตกตะลึง
อิทธิฤทธิ์มหาวิถีนี้ต้องน่าสะพรึงกลัวเพียงไร หลักศิลาวาสนาเทพจึงไม่อาจจัดอันดับได้?
และเมื่อเทียบกันแล้ว ต่อให้เป็นอิทธิฤทธิ์มหาวิถีลำดับหนึ่งบนหลักศิลาวาสนาเทพของเหวินลู่ ผู้คนก็ค้นพบทันใดว่าเมื่อเทียบกัน มันก็… ไม่ได้สั่นคลอนยากอย่างที่คิด
สีหน้าของจอมเทพอวิ๋นเหอ หลิ่วเซียงเหินและตัวตนบรรพกาลอื่นๆ ล้วนคล้ำเครียด
แต่ละผู้ยิ่งหนักหนากว่า
ท่าทีของซูอี้บนบรรพตเทพนภาครามนี้เกินความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบ และยังทำให้พวกเขาตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของซูอี้อย่างลึกล้ำ
เมื่อนานมาแล้ว พวกเขาล้วนเคยต่อกรกับอี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวมาหลายต่อหลายปี
แต่เมื่อเทียบกันแล้ว อี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวในกาลก่อนยังคงน่ากลัวน้อยกว่าเมื่อเทียบกับซูอี้ในยามนี้มากนัก!
สิ่งนี้เห็นได้จากการจัดอันดับของหลักศิลาวาสนาเทพ
อิทธิฤทธิ์มหาวิถีของอี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวล้วนติดอันกับหนึ่ง และเด่นล้ำเหนือผู้ใดมาหลายต่อหลายปี
แต่อำนาจของพวกเขาก็ยังอยู่ในขอบเขตที่หลักศิลาวาสนาเทพยังจัดอันดับได้
แต่ซูอี้แตกต่างออกไป!
อิทธิฤทธิ์มหาวิถีของชายหนุ่มเกินขอบเขตการหยั่งวัดจัดอันดับของหลักศิลาวาสนาเทพโดยสิ้นเชิง!!
นั่นแล สิ่งที่น่ากลัวกว่าสิ่งใด
ด้วยศักยภาพเช่นนี้ เมื่อซูอี้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งจอมเทพสูงสุดหล่อหลอมขั้นเก้าเยี่ยงอดีตชาติของเขาในภายหน้า… ก็ไม่อาจทราบได้ว่าจะทรงพลังจนน่าขันเพียงไร!
ยิ่งครุ่นคิด จอมเทพอวิ๋นเหอและคณะยิ่งขวัญผวา นี่เป็นครั้งแรกตราบชีวิตที่พวกเขาได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของซูอี้กับตา ความดูหมิ่นในใจได้สิ้นสลายไปเนิ่นนานแล้ว
พวกเขากระทั่งเริ่มครั่นคร้ามพรั่นพรึง!
ตู้ม!
บนท้องนภา หมอกมงคลมหาวิถีเคลื่อนวน พิรุณแสงพร่างพรม ส่งเสียงครืนโครมไร้สิ้นสุด
แล้วร่างสูงใหญ่ของซูอี้พลันร่อนลงมาจากท้องนภาทันที
ทุกสายตาเคลื่อนบรรจบ
อาภรณ์เขียวเยี่ยงหยกพลิ้วไสวตามลม เพียงมองบรรยากาศรอบข้างก็หาแตกต่างจากอดีตไม่
มันยังคงเป็นบรรยากาศเฉยชาเช่นกาลก่อน
แต่ทุกผู้ต่างทราบว่าหนนี้ ซูอี้ต้องเก็บเกี่ยววาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลได้อย่างมิอาจจินตนาการเป็นแน่!!!
ชั่วขณะนั้น หัวใจของผู้คนสั่นสะท้าน ความคิดแปรเปลี่ยนต่างๆ นานา
สีหน้าของผู้พิทักษ์บรรพตแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน
เมื่อนานมาแล้ว เขาก็เคยได้พบกับอี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยว อีกทั้งยังได้เห็นว่าทั้งคู่ปีนสู่ยอดเขาอย่างง่ายดายเพียงไร
ขณะนั้น เขาก็กำหนดข้อยกเว้นมาเสวนากับทั้งสองเป็นการส่วนตัว บอกพวกเขาว่าแม้จะมีนามติดอันดับหนึ่งให้ภาคภูมิใจ แต่พวกเขาก็เป็นเพียงที่หนึ่งบนหลักศิลาวาสนาเทพเท่านั้น
ภายหน้าก็จะมีผู้มาชิงตำแหน่งอันดับหนึ่งนั้นไปในภายหลัง
สิ่งที่ไม่อาจสั่นคลอนได้โดยแท้จริงหาอยู่บนหลักศิลาวาสนาเทพไม่ แต่อยู่นอกหลักศิลา!
แต่ผู้พิทักษ์บรรพตหาคาดคิดไม่ว่ายามร่างเวียนวัฏของอี้เต้าเสวียนและหลี่ฝูโหยวหวนคืนมาอีกครั้ง อีกฝ่ายจะทำเช่นนั้นได้สำเร็จ!
และยังทำได้อย่างง่ายดาย โดยไร้อุปสรรคอันตรายใดๆ!
มีเพียงผู้พิทักษ์บรรพตเท่านั้นที่ทราบว่าผู้บรรลุขั้นนี้ได้โดยแท้จริงนั้น จะได้รับผลประโยชน์ห่างไกลเกินกว่าวาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลจะเทียบชั้น!!
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงทั้งหลาย ร่างของซูอี้คล้อยลงสู่พื้น และมาถึงตีนเขา
วั่นจื่อเทียนไม่อาจรีรอ และกล่าวขึ้นทันที “เฒ่าหลิ่วเซียง คุกเข่าโขกหัวเสียเร็วเข้า!”
ผู้พิทักษ์บรรพตเองก็แย้มยิ้มอย่างเมตตา “ผลเดิมพันชี้ชัด สหายเต๋าหลิ่วเซียงโปรดคุกเข่าและโขกหัวสามหนด้วย”
เหล่าผู้ชมเรรวนลือลั่น
ใบหน้าของหลิ่วเซียงเหินแดงก่ำดูไม่ได้ หันมองจอมเทพอวิ๋นเหออย่างมิตั้งใจ
“ซูอี้โกงเดิมพันนี้ ไม่อาจถือเป็นจริงจังได้เลย!”
จอมเทพอวิ๋นเหอดูเฉยชา “ต่อให้เจ้าเป็นผู้พิทักษ์บรรพตก็บังคับเรามิได้!”
“โอ้โห!”
ผู้พิทักษ์บรรพตขมวดคิ้ว “ในเมืองเทียนตูนี้ ไร้ผู้ใดเคยกล้าข่มขู่เจ้าเหมือนข้ามาก่อน ไหนบอกมาซิว่าผู้ใดมอบความกล้าแก่เจ้า?”
จอมเทพอวิ๋นเหอพลิกฝ่ามือ ป้ายสัญลักษณ์แผ่นหนึ่งปรากฏขึ้น “นี่พอหรือไม่?”
ป้ายสัญลักษณ์นั้นเป็นสีดำ มีขนาดเท่าฝ่ามือ มันเต็มไปด้วยอำนาจมหาวิถีประหลาดลึกลับ
ประกาศิตกำเนิดวิถี!
ซูอี้รู้ที่มาของของสิ่งนี้ได้ทันที
ในศึกภูเขาหมิงคง จอมเทพอวิ๋นเหอใช้ประกาศิตนี้เพื่อสั่งให้สัตว์ประหลาดเฒ่าจากสถานที่ไร้นามทั้งหลายเชื่อฟัง ถอนตัวออกจากสมรภูมิ!!
และเจ้าของประกาศิตวิถีนี้ก็คือลู่ซื่อ!
ตำนานเก่าแก่ผู้เหยียบย่างสู่สายธารยาวแห่งโชคชะตามาเนิ่นนานนับแต่ยามแรกบังเกิดโลกเทพ!
และเมื่อเห็นป้ายประกาศิตนี้ ดวงตาของผู้พิทักษ์บรรพตก็เบิกโพลง ร่างของเขาตกตะลึงจนแน่นิ่ง ไขมันบนใบหน้าอ้วนท้วนสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง
ทุกผู้ล้วนเห็นได้ว่าเขากำลังตะลึง!
ชั่วขณะนั้น ทุกผู้ในหมู่ผู้ชมต่างผงะ เมื่อตระหนักแล้วว่าหนนี้จอมเทพอวิ๋นเหอเตรียมตัวมาดี และเห็นได้ชัดว่านำประกาศิตนี้มาเพื่อใช้กับผู้พิทักษ์บรรพต!
“บรรพชนเต๋าลู่ซื่อให้พวกเจ้ามาหรือ?”
ครู่ต่อมา ผู้พิทักษ์บรรพตก็ถามเสียงเบา สีหน้าสลับคล้ำซีด
“มิต้องถามหรอก ข้าถามเพียงว่าป้ายนี้พอจะเปลี่ยนใจเจ้าได้หรือไม่?”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเรียบ
ผู้พิทักษ์บรรพตเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะก้มหัวลงกล่าว “ต่อหน้าประกาศิตกำเนิดวิถี เห็นมันก็เหมือนพบบรรพชนเต๋าลู่ซื่อ แล้วข้า…จะกล้าขัดคำสั่งเขาได้หรือ!”
เหล่าผู้ชมล้วนส่งเสียงฮือฮา
ยามนี้เอง ผู้คนจึงตระหนักว่าประกาศิตนี้มีอำนาจยิ่งใหญ่ที่แม้แต่ผู้พิทักษ์บรรพตซึ่งลึกลับแลสูงส่งแห่งเมืองเทียนตูยังต้องยอมจำนน!
และเห็นได้จากเหตุการณ์นี้ว่าบรรพชนเต๋าลู่ซื่อนั้นยิ่งใหญ่นัก!!
หลิ่วเซียงเหินกล่าวอย่างแสนปรีดา “ที่แท้ก็เป็นสิ่งนี้ ไม่น่าเล่า พี่ชายร่วมวิถีอวิ๋นเหอจึงไร้ความกลัว ในที่สุดข้าก็วางใจได้แล้ว”
จอมเทพอวิ๋นเหอยิ้มบาง และกล่าวกับผู้พิทักษ์บรรพตว่า “เอาล่ะ ข้าขอสั่งเจ้าให้ไปจับตัวซูอี้ผู้นั้นเสีย! รีบลงมือสิ!”
บรรยากาศพลันหมองหม่นลง
ผู้คนลอบตื่นตระหนกในใจ หากผู้พิทักษ์บรรพตลงมือ แล้วผู้ใดในเมืองเทียนตูนี้จะขัดขืนได้?
วั่นจื่อเทียนกล่าวเสียงเข้ม “ข้าจะรอดูว่าผู้ใดกล้า!!”
เขาขวางตรงหน้าซูอี้ เฝ้ารออย่างแข็งขันทันใด
เขาก็หาคาดคิดไม่ว่าจอมเทพอวิ๋นเหอจะเตรียมอาวุธสังหารร้ายแรงเช่นนี้ไว้ กระทั่งสั่งการผู้พิทักษ์บรรพตได้!
สีหน้าอวบอ้วนของผู้พิทักษ์บรรพตแปรเปลี่ยนไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าหัวใจสับสนยิ่ง
“กระไร เจ้ากำลังคิดขัดขืนอยู่หรือ?”
น้ำเสียงของจอมเทพอวิ๋นเหอเย็นเยียบ
ผู้พิทักษ์บรรพตสูดหายใจลึกๆ และกล่าวว่า “ในฐานะวิญญาณศิลา ข้าพิทักษ์ที่นี่มาตั้งแต่ยามถือกำเนิด กระทำการภายใต้กฎแรกบรรพกาล และต้องไม่กระทำการใดต่อคนนอกโดยไร้เหตุผล!”
ว่าแล้ว เขาก็กัดฟัน กล่าวชัดทีละคำ “ต่อให้บรรพชนเต๋าลู่ซื่อมาด้วยตนเอง ข้าก็จะมิทำผิดกฎนี้!”
จอมเทพอวิ๋นเหอแค่นเสียงเย็นชา “ก็ได้ เราจะไม่ทำให้เจ้าลำบาก จากนี้ไป ให้เจ้ารักษาตัวเป็นกลาง มิเข้ายุ่งเกี่ยวเรื่องระหว่างเรากับคนแซ่ซูนั่นอีก!”
ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวด้วยสีหน้ามองแทบไม่ได้ “พวกเจ้าคิดจะลงมือในเมืองหรือ?”
จอมเทพอวิ๋นเหอแย้มยิ้ม ก่อนจะกล่าวว่า “เหตุใดจะไม่ได้? หรือจะบอกว่าเจ้าอยากลิ้มลองผลของการขัดคำสั่งบรรพชนเต๋าลู่ซื่อจริงๆ?”
ผู้พิทักษ์บรรพตเงียบไปเนิ่นนาน
บรรยากาศรอบทิศกดดัน ทำให้ผู้คนหายใจลำบาก
ต่างผู้ล้วนประจักษ์ชัดว่าปัญหากำลังจะมาเยือนซูอี้!!
เดิมที ที่นี่มีผู้พิทักษ์บรรพตอยู่ จึงไร้ผู้ใดกล้าลงมือในเมืองแห่งนี้
ทว่ายามนี้ ผู้พิทักษ์บรรพตกลับมิอาจให้การคุ้มครองเขาได้
หลายบุคคลมองมายังซูอี้อย่างสงสารในขณะนี้
และสีหน้าของวั่นจื่อเทียนก็มืดมนดุจก้นธาร
ผู้พิทักษ์บรรพตถอนหายใจแล้วกุมกำปั้นคารวะซูอี้ “คารวะนี้ โปรดอภัยด้วยที่ข้ามิอาจช่วยเหลือ”
แต่แรกเดิมที ซูอี้ทำเพียงมองเฉยๆ มาตลอด แต่เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มเพียงแค่แย้มยิ้มพลางตอบว่า “ไม่ต้องขออภัยกันหรอก เจ้ามิเข้ามายุ่งได้ก็ดีแล้ว”
ทุกผู้ผงะไป นี่หมายความเช่นไร?
ผู้พิทักษ์บรรพตถอยไปอยู่ข้างๆ เงียบๆ
การกระทำนี้ทำให้ผู้คนตระหนักว่า แม้ซูอี้จะถูกจอมเทพอวิ๋นเหอฆ่าลงที่นี่ ผู้พิทักษ์บรรพตก็จะมิเข้าแทรกแซงอีก
ทันใดนั้น หัวใจของฉี่เวย ซือมิ่งและคนอื่นๆ ก็บีบรัดตัว
แต่ทุกผู้ก็ต้องประหลาดใจเมื่อซูอี้ดูหารู้ไม่ว่าสถานการณ์อันตรายเพียงไร สายตาของเขากวาดมองคนทุกผู้ “เจ้าเฒ่าอวิ๋นเหอพูดถูก นี่คือความแค้นระหว่างข้ากับพวกเขา จากนี้ไป ไม่ว่าผู้ใดก็อย่าได้เข้ามาแทรกแซง”
ว่าแล้ว เขาก็หันไปกล่าวกับวั่นจื่อเทียนว่า “เฒ่าวั่น เจ้าเองก็ไปดูอยู่ข้างๆ เถิด”
จากนั้นชายหนุ่มพลันก้าวเข้ามา กวาดสายตามองพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ และในที่สุดก็เคลื่อนมาหยุดที่หลิ่วเซียงเหิน
“เจ้าจะคุกเข่าโขกหัวให้ข้าดีๆ เอง หรือจะให้ข้าช่วย?”
Comments for chapter "บทที่ 2311 ผู้อยู่พ้นจากสามภพภูมิ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
