บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2315 ไตรฤทธิ์แรกบรรพกาล

บทที่ 2315 ไตรฤทธิ์แรกบรรพกาล

“เสียวแวบเลย! ในที่สุดอวตารจำนงของบรรพชนเต๋าลู่ก็หายไปเสียที”

ผู้พิทักษ์บรรพตปาดเหงื่อผ่อนหายใจยาว

ศึกปิดฉากลง ทว่าเนิ่นนานผ่านไป ผู้คนก็ยังไม่คืนสติ

ผู้พิทักษ์บรรพตออกบัญชา ย้ำเตือนทุกผู้ที่นี่ว่า “พื้นที่ในเมืองเทียนตูนี้กำลังจะปิดแล้ว พวกท่านรีบไปโดยเร็วที่สุดจะดีกว่านะ”

วาจานั้นทำให้หัวใจของคนทุกผู้ครั่นคร้าม พลันฟื้นสติกันขึ้นมา

หลายคนรีบจากไปอย่างเร่งร้อน

ฉี่เวย ซือมิ่งและคนอื่นๆ เองก็จากไปพร้อมกัน

ณ บรรพตเทพนภาครามก่อนหน้านี้ ซูอี้ประกาศจุดยืนแล้วว่าไม่ให้พวกเขาเข้ายุ่งเกี่ยว

แต่ก่อนจาก พวกเขาก็เสนอช่วยเหลือซูอี้กันอีกครั้ง

เพราะถึงอย่างไร ทุกผู้ในยามนี้ล้วนทราบว่าแม้ศึกใหญ่ในเมืองเทียนตูจะจบลง แต่ด้านนอกเมืองยังมีการซุ่มโจมตีซูอี้จากทั่วทุกทิศทางอยู่!

ถึงยามนั้น เขาจะยืมอำนาจทัณฑ์สวรรค์เมืองเทียนตูไม่ได้อีกแล้ว

ทว่าซูอี้กลับปฏิเสธอีกครั้ง และขอให้พวกฉี่เวยรีบไปโดยเร็วที่สุด

ท้ายที่สุด พวกฉี่เวยก็เปลี่ยนใจซูอี้ไม่ได้ จึงรีบจรจากไป

“สหายเต๋าซู หนก่อนเจ้าโกหกข้านี่”

เยียนสุ่ยอวิ๋นเข้ามากล่าวรำพึงกับซูอี้

ยามพ่ายศึก เขาถูกเซียวเจี่ยนซึ่งก็คือซูอี้จำแลงปราบลงที่ศาลเทพชิงอู๋ หัวใจของเยียนสุ่ยอวิ๋นก็ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

ทว่าเมื่อได้รู้ตัวตนแท้จริงของซูอี้ในยามนี้ เขาก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์

“ยามนั้น อาจารย์เจ้าไม่ได้เตือนเจ้าหรือ?”

ซูอี้ถาม

ในศึกนั้น ชายหนุ่มจับสัมผัสได้แล้วว่ามีผู้ลอบมองอยู่ และอนุมานว่าคนผู้นั้นคงมิพ้น ‘ซูจุ้ยเจิน’ อาจารย์ของเยียนสุ่ยอวิ๋น!

คนประหลาดผู้มีที่มาลึกลับน่าสะพรึงกลัว

“เขาเคยทำแล้ว แต่ยามนั้นข้าหาเข้าใจไม่”

เยียนสุ่ยหมิงครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะกล่าวต่อ “สหายเต๋าซู ต้องการความช่วยเหลือยามไปจากเมืองเทียนตูหรือไม่?”

ซูอี้ส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “ไปเถิด อีกไม่ถึงหกชั่วยาม เมืองเทียนตูจะปิดตัวหายไปจากโลกหล้า ถึงยามนั้น เจ้าคิดจะไปก็ไปไม่ได้แล้วนะ”

เยียนสุ่ยอวิ๋นพยักหน้าแล้วจรจาก

“เมื่อกลับไปพบอาจารย์เจ้า ฝากขอบคุณเขาแทนข้าด้วย”

เสียงของซูอี้ดังไล่หลังมา ทำให้เยียนสุ่ยอวิ๋นผงะไป และกล่าวว่า “ข้ากับท่านอาจารย์ไม่ได้ช่วยสหายเต๋าซู ไฉนต้องขอบคุณกันด้วย?”

ซูอี้แย้มยิ้ม “เจ้าลืมต้นกุ้ยจันทราที่มอบให้แก่ข้ายามแพ้ตอนนั้นแล้วหรือ?”

เยียนสุ่ยอวิ๋นพลันพึมพำอย่างประจักษ์แจ้ง “มิน่าเล่า ท่านอาจารย์จึงให้ข้าไปท้าประลองที่ศาลเทพชิงอู๋ เกรงว่าเขาคงเดาตัวตนของสหายเต๋าซูได้ตั้งแต่ยามนั้นแล้ว!”

“รีบไปเถิด”

ซูอี้โบกมือ

เยียนสุ่ยอวิ๋นมิโอ้เอ้อยู่ต่อ หันกายจากไป

ไม่นานนัก ในเมืองเทียนตูอันกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงซูอี้และผู้พิทักษ์บรรพตสองคน

“หากเจ้ากังวลว่าจะพบอันตรายยามออกจากเมือง จะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ”

ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวพลางคลี่ยิ้ม “อีกหกชั่วยาม เมืองเทียนตูจะปิดตัวหายไปจากโลกหล้าโดยสมบูรณ์ สหายเต๋าเลือกเก็บตัวที่นี่ก็ได้ พันปีข้างหน้า เมืองเทียนตูจะปรากฏขึ้นในโลกหล้าอีกครั้ง ออกไปยามนั้นก็ยังไม่สาย”

ซูอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย เพราะเขาไม่อาจตัดสินได้ว่าเจ้าอ้วนนี่แค่พูดให้ดูดีหรือคำนึงถึงเขาจริงๆ กันแน่

เขากล่าวย้อนไป “ในสามสิบปี ยุคตำนานทมิฬจะปรากฏขึ้น เจ้าคิดว่าข้ารอที่นี่พันปีได้หรือ?”

ผู้พิทักษ์บรรพตครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะไหวไหล่ผายมือ “เช่นนั้นข้าก็ช่วยไม่ได้แล้ว แต่ข้าขอแนะนำให้เจ้าดูดซับวาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลโดยเร็วที่สุดเสียยามนี้ ข้ามขอบเขตได้ยิ่งดี เจ้าจะได้มีอำนาจคุ้มกันตนเอง”

“ไม่ต้องรีบหรอก”

ซูอี้นั่งลงกับพื้น นำไหสุราออกมา “มีบางเรื่องที่ข้าอยากให้เจ้าชี้แนะหน่อย”

เมื่อครู่ เขาจดจำบางเรื่องขึ้นมาได้

“สหายเต๋าโปรดว่ามาเถิด”

ผู้พิทักษ์บรรพตก็นั่งลงเช่นกัน

ซูอี้กล่าวเข้าประเด็นว่า “ลู่ซื่อกล่าวไว้ว่าเจ้ายังมีนายอยู่ แต่เจ้าเป็นวิญญาณศิลา เกรงว่านายเจ้าก็คงมิใช่คนธรรมดากระมัง?”

ผู้พิทักษ์บรรพตเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “สหายเต๋าได้รับที่มาแรกบรรพกาลไปส่วนหนึ่ง ย่อมรู้ดีว่าอำนาจที่มาฮุ่นตุ้นนี้ประหลาดเพียงไร”

“นายข้าก็คือปฐมญาณสวรรค์ผู้กำเนิดจากที่มาแรกบรรพกาล ในช่วงเริ่มแรกแห่งโลกเทพ บรรพชนเต๋าลู่และคนอื่นๆ ต่างเรียกนายข้าว่า ‘จิตวิญญาณแรกบรรพกาล’ !”

จิตวิญญาณแรกบรรพกาล!!

ซูอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย สิ่งนี้ไม่ต่างจากการคาดเดาของเขามากนักจริงๆ

แท้จริงแล้ว นายของเจ้าอ้วนนี่ก็กล่าวได้ว่าเป็นจิตแห่งบัญญัติเหมือนกับ ‘เด็กหญิงตัวน้อย’ ผู้เกิดจากธารนทีแห่งโชคชะตา!

เป็นตัวแทนบัญญัติสูงสุดแห่งกฎเกณฑ์มหาวิถี!

จากเรื่องนี้จึงอนุมานได้ว่า ยามบรรพชนเต๋าลู่ซื่อมาเยี่ยมเยือน ‘จิตวิญญาณแรกบรรพกาล’ ที่นี่ จุดประสงค์จะต้องเกี่ยวกับการได้รับที่มาแรกบรรพกาลเป็นแน่

แต่เห็นได้ชัดว่าบรรพชนเต๋าลู่ซื่อไม่ได้สมปรารถนา

ที่มาแรกบรรพกาลคือหนึ่งใน ‘เบญจบรรพ์ปฐมสวรรค์’ ซึ่งสื่อถึงอำนาจจากที่มาฮุ่นตุ้นยามโลกเทพแรกอุบัติ

ในเมื่อที่มาแรกบรรพกาลมี ‘ร่างวิญญาณ’ ก็อนุมานได้ว่าอำนาจที่มาฮุ่นตุ้นอีกสี่ประการแห่ง ‘เบญจบรรพ์ปฐมสวรรค์’ ก็ต้องมีร่างวิญญาณเหมือน ‘จิตวิญญาณแรกบรรพกาล’ เป็นแน่!

ในที่สุดความเคลือบแคลงใจของซูอี้ก็ได้รับคำตอบในยามนี้

เบญจบรรพ์ปฐมสวรรค์คือห้าที่มาฮุ่นตุ้นแห่งโลกเทพ ประกอบด้วยสุดพลิกผัน บรรพปริศนา แรกบรรพกาล สุดสามัญ และบรรพสุญตา

ในโลกหล้าแดนเทพ มีซากโบราณต้นกำเนิดซึ่งเก่าแก่ที่สุดห้าแห่ง กระจายตัวอยู่ ณ ทวีปเทพต่างๆ ที่ละแห่ง

ในเมื่อซากโบราณแรกบรรพกาลซึ่งตั้งอยู่ในทวีปเทพอัคคีทักษิณบรรจุอำนาจที่มาแรกบรรพกาลไว้ เช่นนั้น ในซากโบราณต้นกำเนิดอีกสี่แห่ง ณ ทวีปเทพอื่นๆ ก็ต้องมีอำนาจที่มาฮุ่นตุ้นอื่นๆ ซ่อนอยู่เช่นกัน!

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ซูอี้ก็ถามอีกว่า “นายเจ้ากับลู่ซื่อเป็นสหายหรือศัตรูกัน?”

“มิใช่ทั้งศัตรูและมิตร บรรพชนเต๋าลู่แค่เคยขอครอบครองอำนาจที่มาแรกบรรพกาลของนายข้า แต่นายข้าบอกเขาอย่างชัดเจนไปแล้วว่าอำนาจที่มาแรกบรรพกาลนั้นเกิดจากฮุ่นตุ้น ผู้มีวาสนาจะได้มันไป”

ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าว “กาลก่อน บรรพชนเต๋าลู่มิได้ครอบครองมัน ถือได้เพียงไร้วาสนา”

“แล้วหากเช่นนั้น นายเจ้าไปไหนเสียเล่า?”

“หากสหายเต๋าได้ครอบครองที่มาแรกบรรพกาลอันสมบูรณ์ ย่อมจะเข้าใจกระจ่างเอง”

……

ต่อจากนั้น ซูอี้ก็สนทนากับผู้พิทักษ์บรรพตอยู่เนิ่นนาน และได้รับรู้ปริศนามากมายจากยุคแรกเริ่มโลกเทพ

หนึ่งในสิ่งที่ประทับใจซูอี้ที่สุดก็คือ จากวาจาของผู้พิทักษ์บรรพต เมื่อยุคตำนานทมิฬปรากฏ มันจะหมายความว่าอำนาจที่มาฮุ่นตุ้นของโลกเทพไม่อาจรักษาการดำเนินกฎสวรรค์ได้ต่อไป!

จากนั้นมา โลกหล้าแดนเทพจะเสื่อมสลาย นำมาซึ่งกลียุคอันมืดมิด

และ ‘เบญจบรรพ์ปฐมสวรรค์’ อันเป็นอำนาจที่มาฮุ่นตุ้นแห่งโลกเทพก็จะกลายเป็นโอกาสสูงสุดให้เหล่าวีรชนไล่ล่าอุตลุด!

ผู้ใดได้รับมัน จะมีโอกาสได้เป็นนายเหนือยุคตำนานทมิฬ ทะลวงขอบเขตอนันตกาลและเหยียบย่างสู่ธารนทีแห่งยุคสมัย!!

หลังจากนั้นเนิ่นนาน

ผู้พิทักษ์บรรพตพลันโพล่งออกมาว่า “ที่มาแรกบรรพกาลอันสมบูรณ์นั้นเกิดจากการประสานรวมแห่งไตรฤทธิ์ หนึ่งคือแส้แรกบรรพกาลซึ่งสถิต ณ บรรพตเทพนภาครามในเมืองเทียนตู ดุจเป็นทัณฑ์สวรรค์นี้”

“สองคือเพลิงเทวะแรกบรรพกาลซึ่งอยู่ใน ‘เมืองกุ่ยหลุน’”

“สามคืออักขระเทพแรกบรรพกาลซึ่งอยู่ ณ ต้นสาย ‘ธารทวนกระแส’”

“หลังจากรวมฤทธิ์ทั้งสามได้ มันก็จะกลายเป็นอำนาจที่มาแรกบรรพกาลอันสมบูรณ์”

“แต่ไม่ว่าจะเป็นเมืองกุ่ยหลุนหรือธารทวนกระแส ต่างเป็นสถานที่ร้ายกาจอันตรายที่สุดในซากโบราณแรกบรรพกาลนี้ทั้งสิ้น อันตรายกว่าเมืองเทียนตูนี้มากนัก”

สุดท้าย ผู้พิทักษ์บรรพตก็รำพึงว่า “แต่สิ่งแรกที่สหายเต๋าต้องคิดก็คือ จะทะลวงฝ่าวงล้อมศัตรูยามออกจากเมืองเทียนตูนี้เช่นไรมากกว่า ข้าช่วยเจ้าเรื่องนั้นมิได้จริงๆ”

ซูอี้พยักหน้า

เขาเตรียมตัวรับมืออันตรายที่จะประสบหลังออกจากเมืองเทียนตูไว้แล้ว จึงหากังวลไม่

สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือเมืองกุ่ยหลุนกับธารทวนกระแสต่างหาก!

ภายในซากโบราณแห่งนี้ มีเขตหวงห้ามและสถานที่อันเป็นปริศนามากมาย

กาลก่อน อี้เต้าเสวียนเคยไปเยือนเมืองกุ่ยหลุน

ขณะที่หลี่ฝูโหยวเคยไปธารทวนกระแส

ซูอี้ย่อมรู้แก่ใจว่าสถานที่ทั้งสองแห่งนี้อันตรายเพียงไร

และจุดประสงค์ในการมาเยือนของวั่นจื่อเทียนในครานี้ก็คือไปยังเมืองกุ่ยหลุน!

ปกติแล้ว คำว่ากุ่ยนี้หมายถึงนาฬิกาแดด อุปกรณ์อันมีไว้วัดการไหลแห่งกาลเวลา

ในเมืองกุ่ยหลุน มี ‘นาฬิกาแดด’ ที่ลึกลับโบราณอยู่หนึ่งชิ้น แขวนสูงท่ามกลางนภา ณ ใจกลางเมือง

สลักเวลาไว้สิบสองชั่วยาม

เมื่อเข้าไปในเมือง ยามเวลาบนนาฬิกาแดดแปรเปลี่ยน สารพัดเรื่องประหลาดแลน่าสะพรึงกลัวจะปรากฏขึ้น!

จากนั้นซูอี้ก็ละทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มตั้งใจทำสมาธิ

ในจักรวาลพร่างดาวอันเก่าแก่โบราณเหนือบรรพตเทพนภาครามเมื่อก่อน เขาได้รับวาสนามหาวิถีแรกบรรพกาลมาจำนวนมหาศาลเกินใดเทียบเทียม

ยามนี้ เขายังดูดซับอำนาจบารมีมหาวิถีเหล่านี้ไม่หมด

นอกจากนั้น เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยยังดูดซับอำนาจที่มาแรกบรรพกาลจนเกิดการแปรเปลี่ยนอย่างน่าทึ่ง และซูอี้ก็ยังต้องค่อยๆ ทำความเข้าใจปริศนาของมันต่อไป

ผู้พิทักษ์บรรพตไม่รบกวนชายหนุ่มอีก ขณะนั่งนิ่งระลึกความหลัง

อี้เต้าเสวียนเคยมาที่นี่

หลี่ฝูโหยวก็เคยมาที่นี่

ผู้พิทักษ์บรรพตได้ประจักษ์ถึงการไปมาเยือนของคนทั้งสอง และได้เห็นการวางตัวอันแตกต่างของทั้งคู่

เทียบกันแล้ว ซูอี้ผู้มาเยือนในยามนี้พิเศษกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะเขาเป็นผู้เดียวที่ควบคุมอำนาจที่มาแรกบรรพกาลส่วนหนึ่งได้นับแต่โลกเทพบังเกิดจวบยามนี้!

……

เมืองเทียนตูลอยสูงกลางนภาเก้าหมื่นจั้ง

ขณะนี้ ที่นอกเมืองเทียนตูมีบรรยากาศเงียบงันกดดัน

วั่นจื่อเทียนถือดาบวิถีด้วยมือหนึ่ง ยืนอยู่ด้านนอกประตูใหญ่เมืองเทียนตูเพียงลำพัง

จอมเทพอวิ๋นเหอ หลิ่วเซียงเหิน เล่อโหยวหยวนและตัวตนบรรพกาลคนอื่น ต่างยืนอยู่ไกลออกไปอย่างเปี่ยมจิตสังหาร

พวกเขาล้วนกำลังเฝ้ารอ

ทุกผู้ต่างทราบว่ายามที่ซูอี้ออกมาจากเมืองเทียนตู ศึกอันคุกรุ่นอยู่เนิ่นนานนี้จะปะทุขึ้น!

ห่างไปจากนั้น ยังมีผู้เฝ้ามองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากนัก

ยอดฝีมือส่วนใหญ่ซึ่งเข้าไปในเมืองเทียนตูเมื่อก่อนล่าถอยจากไปแล้ว พวกเขาไม่กล้าอยู่ต่อ

เพราะเมื่อมหาศึกระดับจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าบังเกิด ผลพวงจากการต่อสู้นั้นมิใช่สิ่งที่ผู้ใดก็รับได้

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

วั่นจื่อเทียนยืนนิ่งเงียบ อำนาจดาบในกายสั่งสมถึงจุดอันน่าสะพรึงกลัวสุดขีด

ไกลออกไป จอมเทพอวิ๋นเหอยืนอยู่บนดาบไม้ ดวงตาเฉยชาเย็นเยียบ ตัวตนบรรพกาลเหล่านี้ล้วนเสียหน้าอย่างยิ่งในเมืองเทียนตูก่อนหน้านี้ แม้บาดแผลจะไม่ได้ร้ายแรง แต่กลับอัปยศยิ่งนัก

พวกเขาล้วนรอคอยพร้อมโทสะสุมเต็มอก

“เหลือเพียงครึ่งชั่วยาม ถึงกาลนั้น เมืองเทียนตูจะปิดลงและหายไปจากโลกหล้าโดยสมบูรณ์!”

หลิ่วเซียงเหินกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าซูอี้จะหดหัวไม่ยอมออกมาเมื่อถึงยามนั้น!”

“เมื่อเขาออกมา ก็ไม่ต้องพูดมากความ ลงมือกันเลย!”

จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเรียบ

เขาแทบระงับจิตสังหารอันเดือดพล่านในใจแทบไม่ไหวแล้ว!