บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2316 เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าในยุคแรกบรรพกาล
บทที่ 2316 เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าในยุคแรกบรรพกาล
เมฆาหนาดำเยี่ยงตะกั่ว ฟ้าดินเปี่ยมจิตสังหาร
อาภรณ์ของวั่นจื่อเทียนปลิวไสว ภาวะดาบพลุ่งพล่านรอบกาย
เขากับซูอี้ตกลงกันแล้วว่า ยามรวมตัวกัน พวกเขาจะบุกทะลวงเอาชีวิตรอด
สำหรับจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าเช่นเขา ต่อให้เป็นสถานการณ์หลายคนรุมหนึ่ง การหนีก็ยังทำได้ไม่ยาก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหนนี้เขามากับซูอี้
วั่นจื่อเทียนก็ทราบเช่นกันว่าเหล่าศัตรูที่มาซุ่มซ่อนอยู่ในบริเวณรอบเมืองเทียนตูไม่ได้มีเพียงพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ
เขาจึงเตรียมรับผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดเอาไว้
เขาก็แค่ต้องจ่ายบางอย่างตอบแทน หารักชีวิตกลัวตายไม่ จ่ายบางอย่างไปแล้วจะเป็นอันใด?
กาลเวลาเคลื่อนผ่าน
เมืองเทียนตูยังไม่หายไป แต่ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาจากประตูเมืองเทียนตู
เขาเดินอย่างสุขุม อาภรณ์พลิ้วไหว ซึ่งก็คือซูอี้!
“ในที่สุดเจ้าก็มา ไอ้แก่พวกนั้นจะรอไม่ไหวแล้ว”
วั่นจื่อเทียนกล่าวทั้งรอยยิ้ม
ซูอี้กล่าวกับเขาว่า “ข้ารู้ เจ้าก็เหมือนกันกระมัง”
วั่นจื่อเทียนเชิดหน้าหัวเราะลั่น “ข้าไม่ได้พบเจอศึกใหญ่เช่นนี้มานาน ย่อมคันไม้คันมือเป็นธรรมดา!”
วจีนั้นเลื่อนลั่นได้ยินทั่ว
รอบกายเขา ลำแสงดาบนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นรุ้งทิพย์ทะยานสรวง ป่วนวาตะเคลื่อนเมฆา
“งั้นก็ออกเดินทางด้วยกันเถิด!”
ซูอี้กล่าวพลางแย้มยิ้ม ทว่าในดวงตาลึกล้ำของเขามีจิตสังหารเย็นเยียบแฝงอยู่
ไกลออกไป จอมเทพอวิ๋นเหอแค่นเสียงเย็นชา ยกมือขวาของตนขึ้น
ตู้ม!
ดาบไม้ใต้ฝ่าเท้าของเขาทะยานเวหา ท้องนภาในละแวกพลันระเบิดปราณดาบอันเปี่ยมอำนาจยิ่งใหญ่!
ในขณะเดียวกัน ตัวตนบรรพกาลอย่างหลิ่วเซียงเหินและเล่อโหยวหยวนซึ่งสั่งสมพลังรอมาเนิ่นนานต่างเคลื่อนไหวแล้ว
พวกเขาล้วนใช้ศาสตราวิถีอมรณา จิตสังหารร้ายกาจมุ่งเป้ามายังซูอี้กับวั่นจื่อเทียน!
ตู้ม!
ฟ้าดินด้านนอกเมืองเทียนตูพลันตกสู่มหาวิปโยค
เทวฤทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวกวาดออกเยี่ยงสายธาร ทลายสุญตา พินาศแดนดินทุกแห่งหนที่เคลื่อนผ่าน
เป็นภาพน่าสะพรึงกลัวอันเหมาะสมกับคำว่า ‘ฟ้าถล่มดินมลาย สรรพสิ่งโรยรา’ แท้
นี่คืออำนาจของจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้า!
ในศึกเผชิญหน้าครั้งใหญ่นี้ ทวยเทพคนอื่นอย่าว่าแต่จะเข้าพัวพัน ขนาดจะเข้าใกล้สมรภูมิยังต้องถูกลูกหลง อย่างเบาก็บาดเจ็บ สถานหนักคือถึงตาย!
“เฒ่าวั่น หนนี้ข้าคงทำได้เพียงให้เจ้านำ ส่วนข้าจะสนับสนุน”
ซูอี้กล่าวเบาๆ
วั่นจื่อเทียนกล่าวว่า “ข้าชินกับการให้เจ้าประหัตประหารทั่วทิศ ส่วนตนทำได้แค่มองตาค้างว่างเปล่า หนนี้ถือเสียว่าให้โอกาสข้าเฉิดฉายสักครั้งก็ได้!”
ซูอี้แย้มยิ้ม
อึดใจต่อมา วั่นจื่อเทียนก็เปิดฉากลงมือ โดยมีซูอี้ตามเขามาติดๆ ทั้งสองเดินเคียงข้างราวสัญจรทั่วฟ้าดิน
แม้จะอยู่ต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจมากมาย พวกเขาก็ยังเยือกเย็น
จอมเทพอวิ๋นเหอและคนอื่นๆ ซึ่งอยู่ไกลออกไป มองหน้ากันและเตรียมลงมือ
ทว่าขณะที่มหาศึกกำลังจะอุบัติ ทันใดนั้น เสียงแหบแห้งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“ช้าก่อน!”
พร้อมกันนั้น เพลิงทิพย์สีครามเขียวพลันปรากฏดุจม่านเมฆากลางเวหา และแปรเปลี่ยนเป็นชายรูปงามร่างสูงในอาภรณ์เขียวผู้หนึ่ง
อาภรณ์เขียวของเขาปกคลุมด้วยลวดลายเพลิงหนาแน่น และเมื่อชายผู้นี้ปรากฏขึ้น แรงกดดันมหาศาลก็แผ่กระจาย
“ทุกท่าน เรื่องในวันนี้ นับรวมข้าอีกคนสิ!”
ชายชุดเขียวกล่าวเนิบช้า
ทุกผู้ขมวดคิ้ว
แต่เมื่อสังเกตเห็นบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งจากชายชุดเขียว พวกจอมเทพอวิ๋นเหอก็ล้วนหรี่ตา หัวใจครั่นคร้ามสะท้านสั่น
คนผู้นี้น่าสะพรึงกลัว!!
ขณะเดียวกัน ซูอี้และวั่นจื่อเทียนก็มองหน้ากัน ต่างฝ่ายล้วนเลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะแปลกใจที่มีผู้เข้ามาพัวพัน
ทว่าเพราะชายชุดเขียวผู้นี้แปลกหน้าเกินไป!
“ขอบังอาจถาม ท่านคือผู้ใดหรือ?”
จอมเทพอวิ๋นเหอถามเสียงลุ่มลึก
เขาฝืนสะกดกลั้นโทสะไว้ในใจ ไม่ว่าอย่างไร การที่ศึกใหญ่ตรงหน้าถูกขัดจังหวะกะทันหัน ผู้ใดล้วนไม่อาจรู้สึกดีได้
“ข้าน่ะนะ ไม่ได้อยู่ร่วมยุคสมัยเดียวกับพวกเจ้าหรอก”
ชายชุดเขียวแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “เรียกข้าว่า ‘ลวี่ซง’ ก็พอ”
ลวี่ซง?
ทุกผู้ต่างงุนงง
แต่เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาจากยุคสมัยนี้ ดวงตาของใครหลายคนก็แปรเปลี่ยน
มีความเป็นไปได้อยู่สองประการ!
หนึ่งคือลวี่ซงผู้นี้เป็นผู้มีที่มาเก่าแก่ยิ่งนัก และมาจากสถานที่ไร้นามบางแห่ง
เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา สถานที่ไร้นามในโลกหล้าเป็นที่ประจักษ์ชัดด้านความเป็นปริศนา ต่อให้จะมีผู้เฒ่าจากที่มาประหลาดปรากฏตัวก็ไม่น่าแปลกใจ
อีกหนึ่งความเป็นไปได้คือ ลวี่ซงผู้นี้หามาจากยุคสมัยปัจจุบันไม่ แต่มาจากมิติเวลาอื่น!!
หากเป็นเช่นนั้น มันจะน่ากลัวไม่น้อย
เพราะนี่หมายความว่า ก่อนยุคตำนานทมิฬปรากฏ มีผู้บุกจากเขตหวงห้ามมิติเวลามาปรากฏในโลกหล้าสำเร็จแล้ว!!
ผู้ใดจะไม่ตกใจบ้าง?
“หากท่านคิดจะพัวพัน ก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ แต่พวกข้าจะไม่ร่วมมือกับท่านหรอก”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเย็น
ลวี่ซงแย้มยิ้ม “ก็ได้ ต่างฝ่ายต่างพึ่งฝีมือตน ดูว่าผู้ใดจะจับตัวซูอี้ผู้นั้นได้ก่อนกัน!”
ว่าแล้ว เขาก็จับจ้องซูอี้จากไกลๆ
คู่เนตรนั้นเจือประกายแข็งกร้าวรุ่มร้อน ดุจกำลังมองสมบัติอันเย้ายวนที่สุดในโลกหล้า!
“พวกเจ้าจะลงมือก่อน หรือข้าก่อน?”
ลวี่ซงถามยิ้มๆ
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวหน้าตาย “ยังต้องปรึกษากันอีกหรือ?”
“เช่นนั้น ข้าก่อนนะ!”
ลวี่ซงกล่าว แล้วร่างของเขาก็หายวับไป
ทว่าอึดใจต่อมา รัศมีเทพห้าสีพลันพร่างพรมจากเวหา
ตู้ม!!
สุญตาระเบิดแหลก
จากนั้นร่างของลวี่ซงที่หายไปก็ถอยออกมาจากสุญตาอันแหลกร้าวนั้น สภาพดูน่าเวทนาเล็กน้อย
“บังอาจนัก!! นางปีศาจนี่กล้าลอบโจมตีข้าหรือ? ไสหัวออกมา!!”
ลวี่ซงตวาดลั่น วจีของเขาสะท้อนดุจอัสนีทั่วฟ้าดิน
ทุกผู้ต่างประหลาดใจเช่นกัน
เพราะผู้ลงมือไม่ใช่ทั้งพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ ซูอี้ หรือวั่นจื่อเทียน
ขณะเดียวกัน สตรีในอาภรณ์หลากสีผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นไกลๆ อย่างเงียบเชียบ
สตรีผู้นี้รวบผมขมวดเป็นมวยสูง ร่างสะโอดสะองอรชร ล้อมรอบด้วยวงแหวนเทพจรัสสี
วงแหวนเทพนั้นค่อยๆ หมุนวน สาดส่องลำแสงห้าสีเรื่อเรือง
ปราณอันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ก็แผ่จากร่างของสตรีในอาภรณ์หลากสี
“ยังไม่มีผู้ใดเปิดฉาก แต่เจ้ากลับอดรนทนมิได้ น่าเกลียดจริงๆ”
สตรีในอาภรณ์หลากสีส่ายหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“แล้วท่านคือใครกัน?”
คิ้วของจอมเทพอวิ๋นเหอขมวดหากัน
“มิใช่คนจากยุคสมัยนี้เหมือนเจ้าเฒ่าลวี่ซงนั่นแหละ”
สตรีในอาภรณ์หลากสีกล่าวเบาๆ “หนนี้ ข้าก็มาเพื่อวัฏสงสารเช่นกัน”
เหล่าผู้ชมต่างฮือฮากันลั่น
ผู้คนมองหน้ากันไปมา
จอมเทพอวิ๋นเหอหาคาดคิดไม่ว่าจะมีตัวตนน่าสะพรึงกลัวอันไม่ใช่ของยุคสมัยนี้อยู่มากกว่าหนึ่ง
“พี่ฝูโหยว เจ้าคาดการณ์เรื่องนี้ไว้หรือไม่?”
วั่นจื่อเทียนขมวดคิ้ว
ซูอี้ส่ายหน้าและกล่าวว่า “รอดูสถานการณ์ไปก่อน ข้าเกรงว่าวันนี้คงเป็นศึกใหญ่เสียแล้ว”
จริงดังคาด ชายหนุ่มยังไม่ทันกล่าวสิ้นเสียง……
วูบ!
กวางขาวตัวหนึ่งก็เยียบย่างบนเมฆมงคลสีเขียวครามละล่องเข้ามา
บนกวางขาวตัวนั้นมีชายผู้ดูเหมือนชายหนุ่มในอาภรณ์ผ้าปัก ถือขลุ่ยหยกเลาหนึ่งนั่งอยู่ ท่วงท่าของเขาดูงามสง่า
ทว่าในดวงตาของเขากลับมีรัศมีเทพสีทองคมกริบน่าสะพรึงกลัวกำลังพลุ่งพล่านอยู่
“ทุกท่าน ผู้น้อยมาร่วมเหตุใหญ่วันนี้โดยมิได้รับเชิญ ขออย่าได้ถือสา”
หลังจากชายหนุ่มในอาภรณ์ผ้าปักขี่กวางมาถึง เขาก็ประสานมือคำนับไปรอบๆ ด้วยรอยยิ้ม
แม้จะดูสุภาพ ทว่าไร้ผู้ใดกล้าประเมินฝีมือของคนผู้นี้ต่ำไป
เพราะอำนาจจากร่างของเขาหาด้อยไปกว่าลวี่ซงและสตรีในอาภรณ์หลากสีไม่!
และเขาก็เป็นคนแปลกหน้า ไร้ผู้ใดรู้จักเช่นกัน!
เรื่องราวนี้ทำให้พวกจอมเทพอวิ๋นเหอล้วนตระหนักแล้วว่าสถานการณ์เกินควบคุม!!
อย่างน้อยที่สุด เรื่องการล่าซูอี้ก็มีคู่แข่งอันน่าสะพรึงกลัว และตัวแปรเพิ่มมากขึ้นอีก
“อย่าบอกข้านะ ว่าเจ้าก็ไม่ได้มาจากยุคสมัยนี้เหมือนพวกเขา?”
จอมเทพอวิ๋นเหอถามอย่างไร้อารมณ์
“ถูกต้อง! ข้าเป็นเพียงผู้ไร้นาม จะเรียกข้า ‘หัวอิ้น’ ก็ได้”
ชายหนุ่มในอาภรณ์ผ้าปักกล่าวอย่างถ่อมตน
หัวอิ้น!
เป็นชื่อที่ไม่คุ้นหูผู้ใดเอาเสียเลย
และสิ่งน่าประหลาดใจก็คือ ลวี่ซงผู้มาก่อน และสตรีในอาภรณ์ห้าสีก็ดูจะไม่รู้จักชายหนุ่มผู้เรียกตนว่าหัวอิ้นนี้เช่นกัน!
“บ้าจริง เหตุใดพวกเขาจึงแห่กันออกมาล่ะนี่?”
ทันใดนั้น ร่างอ้วนท้วนดุจขุนเขาของผู้พิทักษ์บรรพตได้เผยออกมาจากในประตูเมืองเทียนตู
สีหน้าของเขาสุดตกตะลึงงุนงง
“เจ้ารู้จักพวกเขาหรือ?”
ซูอี้ถาม
“นับแต่แรกเริ่มศักราชแห่งโลกเทพ ยุคสมัยก็แบ่งเป็นห้ายุคตามลำดับการเกิดของเบญจบรรพ์ปฐมสวรรค์”
ผู้พิทักษ์บรรพตพูดรัวเร็ว “และเจ้าเฒ่าทั้งสามนี่ก็ล้วนมาจากยุคแรกบรรพกาล! พวกเขาไม่อาจเหยียบย่างสู่ธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาได้ทันสิ้นยุคแรกบรรพกาล จึงถูก ‘หายนะแรกบรรพกาล’ กักติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาลนี้แต่นั้นมา!”
ยอดฝีมือ ณ ยุคแรกบรรพกาลแห่งโลกเทพ!!
เมื่อทุกผู้ได้เข้าใจก็ต่างตะลึงตามกัน เพราะนั่นไม่ได้หมายความว่าคนทั้งสามนี้เป็นคนยุคเดียวกันกับบรรพชนเต๋าลู่ซื่อหรอกหรือ?
ห้ายุคสมัยในช่วงต้นโลกเทพถูกชะหายไปในธารนทีแห่งกาลเวลาเนิ่นนาน
จุดจบของแต่ละยุคสมัยหมายความว่า ยอดฝีมือในยุคสมัยนั้นๆ ย่อมอันตรธานตามไปด้วย
สำหรับทุกผู้ในโลกหล้า ห้ายุคสมัยแรกแห่งโลกเทพนั้นโบราณห่างไกลเกินใดเทียบ
ใครเล่าจะคาดคิดว่า จะยังได้เห็นผู้เฒ่าจากยุคสมัยเหล่านั้นในซากโบราณแรกบรรพกาลนี้อีก?
ช่างน่าเหลือเชื่อนัก!
“หมายความว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาลนี้ ไม่อาจปรากฏตัวออกมาได้หรือ?”
ซูอี้ถาม
ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าว “ใช่แล้ว ซากโบราณนี้คือที่มาแห่งยุคแรกบรรพกาล แม้ยุคแรกบรรพกาลจะสูญสิ้นไปเนิ่นนาน แต่สถานที่แห่งนี้ยังยืนยงชั่วนิรันดร์!”
“และเจ้าเฒ่าเหล่านี้ก็ติดอยู่ในยุคสมัยแห่งนี้ยามหายนะแรกบรรพกาลกวาดล้างทั่วทั้งโลกหล้า แต่พวกเขาก็เหมือนแมลงจำศีล มิเพียงถูกกักออกไปไหนไม่ได้ ยังถูกสะบั้นการรับรู้ต่อโลกภายนอกด้วย”
“แต่ข้าก็ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะออกมากันได้แล้วในยามนี้!”
ว่าแล้ว ผู้พิทักษ์บรรพตพลันกล่าวต่อด้วยสีหน้าตกตะลึง “ไม่ควรเป็นเช่นนี้เลย หากจะกล่าวกันด้วยเหตุผล มีเพียงยามยุคตำนานทมิฬปรากฏเท่านั้นที่อำนาจกฎสวรรค์จะแปรเปลี่ยนมหันต์ พวกเขาจึงมีโอกาสออกจากคุมขังได้สิ ทว่ายามนี้…”
ก่อนจะทันพูดจบ ทุกผู้ก็เข้าใจความนัยที่เขาจะสื่อแล้ว
ซากโบราณแรกบรรพกาลนี้ต้องมีการแปรเปลี่ยนเกินคาดบางอย่างที่กระทั่งผู้พิทักษ์บรรพตก็ไม่ทราบ ตัวตนบรรพกาลจากยุคแรกบรรพกาลเหล่านี้จึงมีโอกาสหนีออกมาได้!!
ทันใดนั้น พวกจอมเทพอวิ๋นเหอก็หน้าเสีย
ตัวแปรนี้ก่อกวนแผนของพวกเขาอย่างร้ายแรง!
ซูอี้ขมวดคิ้ว ตัวแปรนี้ก็รบกวนแผนเดิมของเขาเช่นกัน
ผู้พิทักษ์บรรพตรีบกล่าวว่า “แต่โชคยังดี ยามนี้มีเพียงพวกเขาทั้งสามที่ออกมาได้ หาไม่……”
เสียงของเขาหยุดลงกลางคัน
เพราะเกิดเหตุผิดปกติขึ้นในพื้นที่นั้น!
Comments for chapter "บทที่ 2316 เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าในยุคแรกบรรพกาล"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
