บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2317 หนูน้อยเสี่ยวปี้
บทที่ 2317 หนูน้อยเสี่ยวปี้
ไกลออกไป จู่ๆ เสียงคำรามลั่นก็สนั่นขึ้น
ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนรุนแรง
ท้องนภาดูจะสะท้านไหว
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ทันใดจากนั้น เสียงเลื่อนลั่นก็ดังขึ้นพร้อมกัน มุ่งหน้าเข้ามาใกล้ทางนี้
“เจ้าตัวใหญ่นั่นก็มาด้วยรึ!”
ที่ประตูเมืองเทียนตู ผู้พิทักษ์บรรพตกล่าวอย่างตกตะลึง
วจีไม่ทันสิ้น ทุกผู้ก็เห็นว่าบนท้องนภาไกลห่างพลันถูกปกคลุมด้วยเงาร่างมหึมาไร้ขอบเขต
เมื่อมองดีๆ จะพบว่าเป็นเงาร่างของคนที่มีขนาดมโหฬาร
ศีรษะดุจหนึ่งนคร ร่างดุจขุนเขาตระหง่านเคลื่อนข้ามฟ้าดิน หมู่เมฆาละล่องได้ถึงเพียงเอว
คู่เนตรดุจคู่ทะเลสาบ หนวดเคราระย้าลงดุจน้ำตก เพียงสองแขนก็เหมือนสองบรรพตกลับหัว!
เขาตัวใหญ่ยิ่งนัก ดูประหนึ่งเทพยักษ์บรรพกาล ปกคลุมด้วยชุดเกราะเก่าเปื้อนเลือดชั้นหนึ่ง
แต่ละย่างก้าวของเขายุบผืนธรณีเป็นหลุมมโหฬาร
เสียงสะท้านสะเทือนที่ดังอย่างต่อเนื่องนั้น แท้จริงก็คือเสียงฝีเท้ายามเยื้องย่าง!
จอมเทพอวิ๋นเหอและคณะต่างสูดหายใจเฮือก
เป็นคนตัวใหญ่ ทว่า…ก็ใหญ่เกินไปเช่นกัน!!
ส่วนสูงอย่างน้อยสามหมื่นจั้งได้!
เมื่ออยู่ตรงหน้าพวกเขา ภาพที่เห็นในฟ้าดินก็ดูเล็กจ้อยยิ่งนัก
“เป็นเจ้าผู้นั้น……”
หัวอิ้นผู้ขี่บนหลังกวางขาวกล่าวอย่างตกตะลึง “บางอย่างไม่ถูกต้อง ในกาลก่อนเขาต้องหายนะร้ายแรงกว่าใคร ติดอยู่ภายในธารทวนกระแส เขาออกมาได้เช่นไร?”
“แปลกจริงๆ นั่นแหละ”
ไกลออกไป หญิงงามสะกดใจในอาภรณ์ห้าสีก็ดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
ลวี่ซงผู้มาถึงก่อนใครเองก็ขมวดคิ้ว
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้พวกจอมเทพอวิ๋นเหอตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เป็นไปได้ด้วยหรือว่าแม้จะติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาลเหมือนกัน แต่คนทั้งสามนี้กลับคิดว่าชายตัวใหญ่ผู้นั้นไม่อาจปรากฏขึ้นได้ในยามนี้?
ในหมู่พวกเขา เกรงว่าต้องมีเงื่อนงำบางอย่าง!
“พี่ฝูโหยว อำนาจต่อสู้ของเจ้ายักษ์นั่นน่ากลัวกว่าผู้อื่นโขเลย”
วั่นจื่อเทียนกล่าวผ่านกระแสปราณเสียงขรึม “ข้าสงสัยว่าคนผู้นี้น่าจะแตะถึงส่วนหนึ่งของธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาแล้ว อยู่ในระดับเดียวกับเฒ่าค่อมและกู่ฮวาเซียน!”
ซูอี้พยักหน้า
บรรยากาศจากชายร่างยักษ์นั้นดุร้ายน่าสะพรึงกลัว พานให้ผู้คนรู้สึกกดดันแท้
เมืองเทียนตูอันมโหฬารดูกระจ้อยร่อยไปเลยตรงหน้าเขา!
ทันใดนั้น ผู้พิทักษ์บรรพตก็กล่าวว่า “คนผู้นั้นเป็นขุมกำลังสูงสุดจากเผ่าวิญญาณยักษ์แห่งยุคแรกบรรพกาล มีนามว่า…”
“หุบปาก!!”
ทันใดนั้น ร่างอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งดูเหมือนสูงล้ำทะลวงนภาตวาดลั่นมาจากไกลๆ “หากกล้าขานนามข้า ข้าจะฆ่าเจ้าแน่!”
วจีนั้นเลื่อนลั่นเยี่ยงอัสนี บดขยี้ทั่วสุญตา ทำให้หูทุกผู้อื้ออึง ทั้งกายใจสะท้านสะเทือน
ทุกผู้ต่างงุนงง
แค่นามหนึ่ง ไฉนตัวตนน่าสะพรึงกลัวนี้จึงมีปฏิกิริยามากนัก?
ผู้พิทักษ์บรรพตเกาแก้มกล่าวด้วยรอยยิ้มขื่น “พี่ชายร่วมวิถีเสี่ยวปี้ นามนั้นก็เป็นเพียงคำขาน ไฉนต้องมากกิริยา”
เสี่ยวปี้
หนึ่งตัวตนขนาดยักษ์น่าสะพรึงกลัว เทพวิญญาณยักษ์โบราณผู้ตัวสูงประหนึ่งจะแบกค้ำนภาสรวงกลับมีชื่อเช่นนี้……
สายตาของทุกผู้พลันแปลกพิกล
ตู้ม!!
ขณะเดียวกัน แสนไกลออกไป ตัวตนน่าสะพรึงกลัวดุจยักษ์พลันเดือดดาล ดวงตาแดงก่ำ และเหวี่ยงแขนหนาดุจขุนเขา ออกหมัดชกใส่เมืองเทียนตูทันที
ทั้งสองห่างกันแสนไกล ทว่าหมัดนี้กลับขยี้สุญตากลางท้องนภาจนแหลกร้าว
อำนาจทำลายล้างร้ายกาจทำให้ผู้เฒ่าทั้งหลายในละแวกถอยหนีไปไกล
ตู้ม!!!
เมืองเทียนตูสั่นสะท้านน้อยๆ
รัศมีเทพนับไม่ถ้วนสาดส่อง ขวางหมัดอหังการนี้ไว้
ผู้พิทักษ์บรรพตที่ประตูเมืองปาดเหงื่อและกล่าวอย่างขุ่นเคือง “หนูน้อยเสี่ยวปี้ นี่เมืองเทียนตูนะ ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ!”
พรืด!
วั่นจื่อเทียนหลุดขำออกมาทันที
หนูน้อยเสี่ยวปี้?
ผู้พิทักษ์บรรพตผู้นี้ปากคอเราะร้ายยิ่งนัก!
ดวงตาของซูอี้ดูพิกล เจ้าอ้วนหน้าเนื้อใจเสือนี่จงใจพูดแน่ๆ!
เดิมที ทุกผู้ยังตกตะลึงกับความอหังการของเทพวิญญาณยักษ์ แต่เมื่อรู้นามของเขาในยามนี้ พวกเขากลับรู้สึกตลกขบขันเล็กน้อย กระทั่งความกลัวต่อเทพวิญญาณยักษ์ยังสลายไปมาก
เห็นได้ชัดว่านามนั้นไม่ใช่เพียงคำขาน
หากเลือกนามไม่ดี ย่อมกระทบต่อภาพลักษณ์และเกียรติภูมิของผู้ถือนามนั้นได้
“อ๊าก!!”
ไกลออกไป เทพวิญญาณยักษ์เดือดดาลอย่างสมบูรณ์ ร่างสูงใหญ่ของเขาปลดปล่อยแสงทมิฬพลุ่งพล่านทะลวงหมู่เมฆา ทำให้รู้สึกราวฟ้าดินจวนเจียนระเบิดแหลก
ทุกผู้เปลี่ยนสีหน้า ระแวดระวังตนกันทันที
เมื่อเห็นว่าเทพวิญญาณยักษ์กำลังจะระเบิดโทสะ เสียงแหบต่ำชราสายหนึ่งก็ดังขึ้น
“อีกไม่ถึงครึ่งเสี้ยวชั่วยาม เมืองเทียนตูจะหายไป เจ้าอ้วนนั่นจะหายตัวไปพันปี แล้วเจ้ามาเดือดดาลกับเขาในยามนี้จะมีประโยชน์อันใด?”
วาจานั้นดุจมีมนตร์ ทำให้เทพวิญญาณยักษ์ผู้เดิมเดือดดาลเงียบลงทันที
โทสะและความดุร้ายสลายไปเยี่ยงคลื่นธาร แปรเปลี่ยนเป็นเงียบงันเยือกเย็น
ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่น่ามองดูยิ่งนัก
การถูกผู้พิทักษ์บรรพตเรียก ‘หนูน้อยเสี่ยวปี้’ ต่อหน้าธารกำนัลเป็นการจี้ใจดำเขาอย่างมาก
ขณะนี้ ทุกผู้ล้วนเห็นว่าไม่ไกลจากเทพวิญญาณยักษ์นัก มีแท่นสีดำแท่นหนึ่งปรากฏขึ้น
บนแท่นแห่งนั้น มีชายหัวล้านร่างผอมสูงดุจต้นไม้ผู้หนึ่งยืนอยู่
ชายผู้นั้นสวมชุดสีแดงเพลิง เท้าเปลือยเปล่า ดวงตาหรี่ปรือ ถือฝักดาบสีดำชิ้นหนึ่งในอ้อมแขน
“เลี่ยนอวิ๋นจือ!”
“มารเฒ่านี่ออกมาได้แล้วหรือ?”
……เมื่อพบชายหัวล้านในชุดแดง ลวี่ซงและสตรีในอาภรณ์หลากสีก็ขมวดคิ้ว
หัวอิ้นผู้นั่งบนหลังกวางขาวรำพึง “มีปัญหา ต้องมีปัญหาแล้วแน่ๆ!”
ช่างแปลกนัก
ยามเทพวิญญาณยักษ์ ‘เสี่ยวปี้’ ปรากฏตัวก่อนหน้านี้ ผู้เฒ่าเหล่านี้ซึ่งก็มาจากยุคแรกบรรพกาลต่างประหลาดใจยิ่ง
จนเมื่อเห็นชายหัวล้านชุดแดงนาม ‘เลี่ยนอวิ๋นจือ’ ในยามนี้ พวกเขาก็ยิ่งประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาก็เป็นผู้เฒ่าซึ่งติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาลเหมือนกัน แต่ไฉนจึงคิดว่าเทพวิญญาณยักษ์เสี่ยวปี้กับเลี่ยนอวิ๋นจือจะปรากฏตัวไม่ได้เล่า?
จอมเทพอวิ๋นเหอและคณะสัมผัสถึงเรื่องนี้ได้
ซูอี้และวั่นจื่อเทียนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน
เหตุการณ์ในวันนี้เต็มไปด้วยตัวแปรและความสับสนจริงแท้!
ทั่วฟ้าดินหดหู่ ปราณฆ่าฟันสะท้านทั่วทุกสารทิศ
เมื่อมีจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้ามารวมตัวกันมากมายเพียงนี้ จึงคาดคิดได้ว่าอำนาจจะยิ่งใหญ่น่าสะพรึงกลัวเพียงไร
หลังจากเลี่ยนอวิ๋นจือปรากฏกาย เขาก็บงการให้แท่นสีดำใต้ฝ่าเท้าละล่องเข้ามาหา
เทพวิญญาณยักษ์เสี่ยวปี้ติดตามหลังเขามา
ระหว่างทาง ไร้ผู้ใดกล้าหยุดยั้ง
“พี่ชายร่วมวิถี นี่เจ้าจะร่วมมือกับเจ้ายักษ์นั่นมายึดวัฏสงสารไปผู้เดียวหรือ?”
หัวอิ้นพลันกล่าวขึ้น
ทุกสายตามองเลี่ยนอวิ๋นจืออย่างระแวดระวัง
“ถูกต้อง!”
แท่นสีดำใต้เท้าเลี่ยนอวิ๋นจือชะงักลง สายตาของเขากวาดมองทั่วทุกทิศ ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหบต่ำ “หากลงมือกันจริงๆ พวกเจ้ามิใช่คู่ต่อกรของข้าหรอก!”
“ก็อาจจะไม่”
จอมเทพอวิ๋นเหอกล่าวเสียงเย็น “พวกเจ้ามาจากยุคแรกบรรพกาลกันแล้วเช่นไร? ไม่ว่าจะทรงพลังเพียงไร แล้วไฉนจึงมาติดอยู่ในซากโบราณนี้กัน?”
หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวย้ำทีละคำด้วยดวงตาวาวโรจน์ “ขอเพียงไม่ได้ขึ้นสู่ธารนทีแห่งโชคชะตา พวกเจ้าก็เป็นเพียงตัวตนในขอบเขตอมรณา อย่าสำคัญตนสูงนักเลย!”
วาจานั้นกล่าวสนั่นอย่างไร้เกรงกลัว
สิ่งนี้เผยทัศนคติของหลิ่วเซียงเหินและตัวตนบรรพกาลอื่นๆ
เลี่ยนอวิ๋นจือหัวเราะขำ กล่าวว่า “ข้ารู้ว่าพวกเจ้ายังมีผู้ช่วยเร้นกายอยู่ และรู้ว่าพวกเจ้าในยุคปัจจุบันต้องไม่อาจนำมาเทียบกับจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าทั่วไป ทว่า……”
เขาหันไปรอบๆ กล่าวด้วยดวงตาวาววับ “ที่นี่คือซากโบราณ! ล่วงเกินข้า เกรงว่าคงยากจะรอดกลับไปได้!!”
“ก็อาจจะไม่”
ทันใดนั้น หัวอิ้นกล่าวขึ้น “เจ้าเลี่ยนอวิ๋นจือคิดชิงผลประโยชน์ไปผู้เดียว ไม่เพียงสหายเต๋าในยุคปัจจุบันเหล่านี้จะไม่เห็นพ้อง แต่เราก็มิเห็นพ้องด้วย!”
“แน่นอน”
สตรีในอาภรณ์หลากสีดูเยือกเย็น
แม้ลวี่ซงจะไม่ได้กล่าววาจาใด แต่ก็เห็นได้ว่าเขาไม่ยอมให้เลี่ยนอวิ๋นจือกระทำตามอำเภอใจเป็นแน่
เหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของวั่นจื่อเทียน ทำให้เขาขบขันนัก
“พี่ฝูโหยว พวกนั้นถือเจ้าเป็นเหยื่อรอเชือดล่ะ”
วั่นจื่อเทียนกล่าว
เขาเปี่ยมแน่นด้วยจิตสังหาร รู้สึกอึดอัดใจนัก
ซูอี้แย้มยิ้ม กล่าวขึ้นเสียงเนิบช้า “แต่ในความคิดข้า พวกเขาก็แค่สุนัขกัดกัน หากประชันฉีกเนื้อกันได้จริงๆ ย่อมดีกว่า”
“ฮ่าๆๆ ถูกต้องตรงเผง สุนัขกัดกัน!”
วั่นจื่อเทียนเชิดหน้าหัวเราะลั่น
สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของผู้เฒ่าทั้งหลายที่นี่เย็นเยียบ
“ดูสิ เหยื่อมองเราเป็นตัวตลกแล้ว”
เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวเสียงต่ำ “ข้าว่า เรามิต้องสู้กันหรอก ลงมือด้วยกันนี่แหละ ผู้ใดคว้าก่อนก็ได้ไป!”
“ได้!”
หัวอิ้นเสสรวล
“เป็นเช่นนั้นได้ย่อมประเสริฐ”
จอมเทพอวิ๋นเหอแค่นเสียงเย็นชา แม้จะไม่คิดเต็มใจ แต่เขาก็ทำได้เพียงยอมรับการประชันนี้
ชั่วขณะนั้น ทุกสายตาต่างมองมายังซูอี้
“ช้าก่อน!!”
แต่ผู้พิทักษ์บรรพตตะโกนขึ้น “รอก่อนสิ พวกเจ้าไม่กลัวหรือว่าจะมีผู้อื่นมาอีก? ลงมือยามนี้โง่เง่าเพียงไรเทียว! หากผู้อื่นมาฉกฉวยผลประโยชน์ไปเล่า?”
ทุกผู้ขมวดคิ้ว
วาจาของผู้พิทักษ์บรรพตไม่ได้ไร้เหตุผล
แต่ใครเล่าจะไม่เห็นว่าผู้พิทักษ์บรรพตกำลังช่วยซูอี้ จงใจยื้อเวลาอยู่?
“เจ้าอ้วน แม้เจ้าจะเป็นผู้พิทักษ์เมืองเทียนตู ปฏิบัติตามคำสั่งจิตวิญญาณแรกบรรพกาล แต่หนนี้ เจ้าพูดผิดแล้ว!”
ผู้พิทักษ์บรรพตขมวดคิ้ว “ข้าพูดผิดประการใด?”
เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวเนิบๆ “อำนาจหายนะภายในซากโบราณแรกบรรพกาลยังคงอยู่ เจ้าคิดหรือว่าพวกเจ้าเฒ่าที่ติดอยู่จะหลุดออกมากันได้ทุกคน?”
วาจานั้นทำให้เปลือกตาของพวกจอมเทพอวิ๋นเหอกระตุก
มีสัตว์ประหลาดเฒ่าน่าสะพรึงกลัวติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาลมากมายเพียงไรกัน?
“เจ้าออกมาได้ ไยผู้อื่นจะออกมามิได้?”
ผู้พิทักษ์บรรพตแค่นเสียงเย็นเยียบ
“หึ!”
เลี่ยนอวิ๋นจือพลันโพล่งออกมาว่า “ยิ่งวิถีเต๋าสูงส่ง ยิ่งต้องเผชิญหายนะร้ายแรง เพื่อพ้นวิกฤตออกมาได้หนนี้ ข้าจ่ายราคาหนักหนานัก กระทั่งร่างแท้มหาวิถียังต้องถูกทำลาย! จนในที่สุดก็ออกมาจากการจองจำของ ‘กรงขังแรกบรรพกาล’ ได้!”
“กฎสวรรค์แห่งนี้ ท้ายที่สุดก็ยังไม่สลาย ยุคตำนานทมิฬยังมาไม่ถึง ด้วยเหตุนี้ ตัวตนอื่นที่ทรงพลังกว่าข้า ต่อให้ดิ้นรนเพียงไร ก็มิอาจหลุดออกมาได้หรอก!!”
วาจานั้นมีเหตุมีผล สนั่นกังวานและมั่นใจยิ่งนัก
ณ จุดนี้ หัวอิ้น ลวี่ซงและสัตว์ประหลาดเฒ่าร่วมยุคกับเลี่ยนอวิ๋นจือทั้งหลายพลันได้เข้าใจในที่สุด
เลี่ยนอวิ๋นจือหลุดออกมาได้อย่างไร?
เหตุผลนั้นง่ายดายยิ่ง ไอ้แก่นี่ดิ้นรนจนร่างแท้มหาวิถีร่างหนึ่งถูกทำลาย จึงหนีออกมาจาก ‘กรงขังแรกบรรพกาล’ ได้!
จอมเทพอวิ๋นเหอตระหนักบางอย่างจากวาจาเหล่านี้
สัตว์ประหลาดเฒ่าผู้ติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาลทั้งหลาย ยิ่งวิถีเต๋าสูงส่ง ยิ่งหลุดออกมายาก!
ตัดสินจากตรงนี้ก็หมายความว่า เลี่ยนอวิ๋นจือคือเจ้าเฒ่าจากยุคแรกบรรพกาลที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้ปรากฏกายในยามนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!!
Comments for chapter "บทที่ 2317 หนูน้อยเสี่ยวปี้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
