ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 307 ความร่ำรวยร่วงลงมาจากฟากฟ้า

ตอนที่ 307 ความร่ำรวยร่วงลงมาจากฟากฟ้า

หยุนลี่จงหลุบตาพลางวางถ้วยชาลง จากนั้นจึงใช้มือปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามร่างกายออก เขากระแอมครั้งหนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “เฮ้อ… ข้าไม่ได้ทำเพื่อชิ่วเอ๋อหรอก เพียงทำหน้าที่ในฐานะพี่ใหญ่ให้ดีที่สุดเท่านั้น!”

“พี่ใหญ่เจ้าคะ… ท่านจากบ้านไปตั้งครึ่งเดือน ข้า ท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่สะใภ้จะไม่กังวลใจได้อย่างไร?” น้ำเสียงของหยุนชิ่วเอ๋ออ่อนลงทั้งยังแฝงไว้ด้วยความประจบสอพลอ แม้แต่คำที่ใช้เรียกขานยังต่อท้ายด้วยหางเสียง

แม่นางจ้าวซึ่งยืนอยู่ด้านข้างเหล่ตามองอีกฝ่ายโดยสายตาฉายแววเย้ยหยัน ในใจลอบก่นด่าถากถาง ‘ถุย! นังแพศยาไร้ยางอาย! ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!’

“ชิ่วเอ๋อ เจ้าว่าระหว่างเมืองหลวงและเมืองอันผิง สถานที่แห่งใดดีกว่ากัน?” หยุนลี่จงเอ่ยถามขณะเงยหน้าขึ้นสบตานาง

“แน่นอนว่าเมืองหลวงย่อมดีกว่าสิเจ้าคะ” หยุนชิ่วเอ๋อโพล่งตอบโดยไม่เสียเวลาคิด “เมืองหลวงมีพื้นที่กว้างขวาง ทั้งยังมีชีวิตชีวากว่าเมืองเล็ก ๆ ของเราหลายต่อหลายเท่า เหล่าขุนนางล้วนมีตำแหน่งใหญ่โตมากบารมี ทั้งยังมีฐานะมั่งคั่งร่ำรวยยิ่งกว่าเศรษฐีตระกูลใหญ่ของเมืองอันผิงอีกกระมัง!”

แม้หยุนชิ่วเอ๋อเพิ่งอายุย่างเข้าสิบหกปีและไม่เคยเดินทางเข้าเมืองหลวงมาก่อนในชีวิต แต่ถึงกระนั้นนางก็พอมีความคิดอยู่บ้าง นางพอรู้มาว่าทุก ๆ สามปีจะมีการจัดงานสมโภชฤดูใบไม้ร่วงขึ้นที่เมืองหลวง แน่นอนว่าภายในงานเลี้ยงนั้นต้องมีเหล่าบัณฑิตและขุนนางเข้าร่วมเป็นจำนวนมาก

“เมืองหลวงเป็นสถานที่ซึ่งเจริญกว่าอย่างแท้จริง!” หยุนลี่จงเผยรอยยิ้มพร้อมพยักหน้า “ถนนหนทางล้วนกว้างขวางกว่าเมืองของเรา สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงน้อยใหญ่ สินค้าล้วนนำเข้าจากต่างแคว้น เหล่าคุณชายและคุณหนูแต่งกายด้วยอาภรณ์สีสันสดใส สวมผ้าไหมผ้าแพรที่ตัดเย็บอย่างประณีต อาหารทุกสิ่งเลิศรส ทั้งยังสัญจรด้วยเกี้ยวหรือรถม้า มีหญิงสาวและบ่าวรับใช้คอยติดสอยห้อยตามไม่ห่าง…”

ดวงตาหยุนชิ่วเอ๋อเบิกกว้าง จินตนาการในมโนภาพว่าตนเป็นหนึ่งในเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ที่กำลังนั่งอยู่ในรถม้า ขณะเคลื่อนตัวผ่านตลาดและร้านรวงในแหล่งคึกคักก็เปิดม่านมองสำรวจจนสุดสายตา

“เจ้ากล่าวถึงสิ่งเหล่านั้นด้วยเหตุใด? สร้างเรื่องเพ้อฝันอย่างนั้นหรือ?” แม่เฒ่าจูแค่นเสียงฮึดฮัด ทว่าน้ำเสียงไม่แฝงการประชดประชันถากถางเช่นครั้งก่อนหน้า แทนที่ด้วยความคาดหวังที่บังเกิดขึ้นแม้เพียงริบหรี่ “เจ้ามีความสามารถถึงขั้นฝากฝังให้น้องสาวของเจ้าได้แต่งงานเข้าตระกูลของคนในเมืองหลวงเชียวรึ?”

“ท่านแม่ หลายวันมานี้ที่ข้ากลับมาล่าช้าก็เพราะมัวจัดการเรื่องนี้” หยุนลี่จงยืดหลังตรงพลางกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ครั้นเห็นว่าทุกคนยังคงนิ่งสงบไม่มีท่าทีตื่นเต้นจึงยังเล่นแง่ไม่กล่าวอะไรออกมาเสียที

“ท่านพี่ ท่านเข้าเมืองหลวงเพื่อติดต่อเรื่องการหมั้นหมายให้ชิ่วเอ๋อจริงหรือ?” แม่นางจ้าวกลอกตาครั้งหนึ่งและรีบเอ่ยถามต่อไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คนผู้นั้นเป็นคนประเภทใดกัน? หากเป็นเพียงตระกูลธรรมดาสามัญเห็นทีคงจะไม่เหมาะสม”

หยุนชิ่วเอ๋อขยับเก้าอี้เข้าไปนั่งชิดติดหยุนลี่จงยิ่งกว่าเก่า สองมือขยำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ริมฝีปากเม้มสนิท ดวงตาเปล่งประกายวาววับราวมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ภายใน ทั้งยังจับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา

“ข้าบอกได้เพียงว่าเจ้าจะต้องพึงใจอย่างแน่นอน” หยุนลี่จงเลิกคิ้ว “ที่ข้ารีบเดินทางกลับมาโดยใช้เวลาทั้งกลางวันกลางคืนไม่ได้หยุดพัก เพียงเพื่อต้องการถามไถ่ชิ่วเอ๋อว่าต้องการออกเรือนไปไกลจากบ้านหรือไม่?”

หยุนชิ่วเอ๋อนั่งตัวตรงแข็งทื่อ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เวลานี้นางไม่สนว่าจะเขินอายหรือต้องแสดงกิริยาดังเช่นสตรีผู้รักนวลสงวนตัวอีกต่อไป นางเอ่ยถามกลับอย่างร้อนรน “พี่ใหญ่ ท่านรีบพูดมาเถิดว่าครอบครัวของเขาเป็นอย่างไรกันแน่?”

“เขาคือคนของตระกูลจาง เป็นบุตรชายคนที่สี่ของตระกูล ปีนี้เขามีอายุครบสิบเจ็ดปีเต็ม เป็นบุตรชายของขุนนางผู้มีฐานะมั่งคั่งแห่งเมืองหลวง บิดาและเหล่าพี่ชายล้วนทำกิจการค้าขายใหญ่โต จวนหลังใหญ่มีพื้นที่ใช้สอยกว่าสิบไร่ มีบรรดาหญิงสาวและบ่าวรับใช้จำนวนมาก ส่วนลุงของเขาเป็นขุนนางระดับสี่ในราชสำนัก นับว่าเป็นนายน้อยแห่งตระกูลใหญ่อย่างแท้จริง!” หยุนลี่จงกล่าวพลางเปิดห่อผ้าออก ก่อนจะหยิบตราหยกสีเขียวมรกตออกมา

“นี่คือ…” หยุนชิ่วเอ๋อถึงขั้นตกตะลึงนิ่งไป

“ดูเถิด นี่คือตราหยกซึ่งแกะสลักขึ้นอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวทั้งยังปรุงแต่งจากสีสันหายาก ต่อให้มีเงินล้นฟ้าก็ใช่จะหามาครอบครองได้โดยง่าย” หยุนลี่จงถือตราหยกแกว่งไกวไปมาตรงหน้า “สิ่งนี้เป็นสมบัติส่วนตัวของนายน้อยตระกูลจาง เขายังฝากบอกมาว่าหากพวกเรายินดีรับข้อเสนอก็จงยอมรับไว้ ทว่าหากไม่ยินดี… เฮ้อ… กล่าวกันตามตรงว่าระยะทางระหว่างที่นี่และเมืองหลวงนั้นช่างห่างไกลนัก ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่เจ้าไม่เคยห่างไปไกลจากอกท่านพ่อท่านแม่ ฉะนั้นหากไม่ยินดี พี่ใหญ่ก็ไม่บังคับเจ้าแต่อย่างใด”

สมาชิกในครอบครัวทุกคนต่างตื่นตะลึงกับความร่ำรวยที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้าอย่างกะทันหัน

“ยินดี! ต้องยินดีสิ! นี่ถือเป็นเรื่องประเสริฐจากสวรรค์ เหตุใดเราจึงต้องปฏิเสธด้วยเล่า?” นางเฉินโพล่งขึ้น “ชิ่วเอ๋อสามารถแต่งเข้าตระกูลใหญ่เช่นนี้ ในอนาคตหากพอมีวาสนาอยู่บ้างพวกเราอาจได้ติดตามนางไป”

แม่นางจ้าวกลอกตาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ริมฝีปากอ้าออกแต่แล้วกลับหุบลงฉับพลัน ราวต้องการกล่าวบางสิ่งแต่ยั้งไว้ได้เสียก่อน

หยุนลี่เซียวเอนกายพิงผนังห้องด้วยท่าทีไม่ยินดียินร้าย จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มเจื่อน “เฮ้ พี่ใหญ่ไปเมืองหลวงครั้งนี้นับว่ามีความสามารถนัก ทว่าข้าไม่เข้าใจเลย ตระกูลใหญ่ถึงเพียงนั้นสามารถแต่งงานกับเหล่าคุณหนูซึ่งมีฐานะทัดเทียมกันไม่ดีกว่าหรือ? เหตุใดเขาถึงได้เลือกแต่งภรรยาจากแถบชนบทของมณฑลห่างไกลด้วยเล่า? หรือว่ามีสิ่งใดแอบแฝง?”

หยุนชิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกไม่พอใจยิ่ง นางขมวดคิ้วพร้อมเผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันควัน “อะไรกัน? เหตุใดเจ้าไม่กล่าวเช่นนี้กับลูกสาวสามคนของตระกูลเหอบ้าง? แต่ละคนล้วนรูปร่างหน้าตาจืดชืดยิ่งกว่าข้าเสียอีก แต่ก็ยังเลือกแต่งเข้าตระกูลดี ๆ ในเมืองเพื่อชีวิตที่ก้าวหน้ามิใช่หรอกหรือ?”

“เจ้าใหญ่” แม่เฒ่าจูมีประสบการณ์ชีวิตยาวนานกว่า จิตใจจึงไม่ร้อนรุ่มเช่นเดียวกับหยุนชิ่วเอ๋อ เมื่อเห็นว่าหยุนลี่จงยังนิ่งเงียบไม่ปริปากตอบกลับใด ๆ จึงอดพึมพำไม่ได้ “คนฝั่งนั้นไม่เคยเห็นหน้าค่าตาชิ่วเอ๋อมาก่อน แล้วชีวิตหลังแต่งงานจะไปกันรอดได้อย่างไร?”

“ท่านแม่ โปรดฟังข้าชี้แจงอย่างละเอียดเสียก่อน” หยุนลี่จงกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน “เดิมทีคุณชายจางเคยผ่านการแต่งงานมาแล้วหนหนึ่ง หลังเสร็จสรรพจากการหมั้นหมาย ฮูหยินเฒ่าตระกูลจางกลับล้มป่วยอย่างกะทันหัน ระดมหมอรักษาจากทั่วทั้งเมืองหลวงแล้วก็ยังไม่ทราบถึงสาเหตุ นับวันอาการยิ่งทวีความสาหัสและทรุดลงจนเกือบสิ้นชีพ หัวหน้าตระกูลจางมีความกตัญญูจึงเดินทางไปจุดธูปขอพรไหว้พระที่วัด ขอให้พระโพธิสัตว์ช่วยคุ้มครองให้มารดาอยู่เย็นเป็นสุขในเร็ววัน เผอิญในวัดมีซินแสผู้หนึ่งซาบซึ้งในความกตัญญูนั้นจึงรับทำนายดวงชะตาให้กับเขา หลังคำนวณแล้ว พวกท่านลองเดาดูสิว่าพบปัญหาใด?”

“ปัญหาใดหรือ?” หัวใจหยุนชิ่วเอ๋อเต้นระห่ำราวจะหลุดออกจากอก

หยุนลี่จงโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขรึมและจริงจัง “ซินแสผู้นั้นกล่าวว่า แม้ตัวอักษรในชื่อของสะใภ้คนใหม่จะตรงกันกับนามของคุณชายจางถึงแปดตัว ทว่าถือเป็นกาลกิณีต่อฮูหยินเฒ่า ดวงชะตาของทั้งคู่ถือเป็นปฏิปักษ์ ดีที่เวลานั้นยังเป็นเพียงการหมั้นหมาย หากผ่านเข้าพิธีคำนับฟ้าดินไปแล้วเห็นทีผลที่ตามมาอาจเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้… คุณชายจางเชื่อถือคำทำนายนั้นซ้ำยังหวาดกลัวมากจึงตัดสินใจถอนหมั้น”

“แล้ว… อาการป่วยของฮูหยินเฒ่าดีขึ้นหรือไม่?” หยุนชิ่วเอ๋อเอ่ยถาม

“เฮ้อ…” หยุนลี่จงถอนหายใจ “หญิงชราเมื่อล้มป่วยหนัก พลังลมปราณภายในร่างกายย่อมบาดเจ็บ ไหนเลยจะฟื้นคืนกลับเป็นปกติได้ นายท่านตระกูลจางจึงใคร่เฟ้นหาสตรีผู้มีชื่ออักษรแปดตัวที่ตรงกันกับทั้งคุณชายสี่และฮูหยินเฒ่า หากดวงชะตาสมพงศ์กันแล้ว ไม่แน่ว่าอาการเจ็บไข้ของฮูหยินเฒ่าย่อมดีวันดีคืน น่าเสียดายนัก แม่สื่อแจ้งแก่พวกเขาว่าเฟ้นหาสตรีมาแล้วจากหลายตระกูล แต่กลับไม่พบคนที่เหมาะสมแม้แต่นางเดียว…”

“เช่นนั้น… หมายความว่าชิ่วเอ๋อของเรา…” แม่นางจ้าวหลงเชื่อเรื่องเล่าดังกล่าวอย่างสนิทใจ

หากเป็นเรื่องจริง ตราบใดที่ดวงชะตาของลูกสะใภ้ใหม่สัมพันธ์กับสามีทว่าไม่สัมพันธ์กับฮูหยินเฒ่าเช่นนี้ แน่นอนว่าหากดึงดันต่อไปฮูหยินเฒ่าอาจไม่รอดชีวิต และถ้ามัวดึงดันแต่งภรรยาที่มีชาติตระกูลอยู่ในเมืองหลวงเท่านั้นทุกสิ่งอาจยังไม่ดีขึ้น ดังนั้นด้วยกฎเกณฑ์ที่เฉพาะเจาะจง ทำให้พวกเขาต้องเริ่มเฟ้นหาสะใภ้คนใหม่จากหญิงสาวในแถบเมืองอื่นแทน

“จะว่าไปแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นคล้ายพรหมลิขิตดลบันดาล” หยุนลี่จงกล่าวต่อไป “สหายบัณฑิตเก่าแก่ของข้าที่เคยร่ำเรียนร่วมกับคุณชายจางมีศักดิ์เป็นญาติห่าง ๆ กัน วันที่ข้าได้ยินเรื่องดังกล่าวจึงหวนนึกถึงชิ่วเอ๋อของเรา ผู้ใดจะคาดคิดว่าชื่อของเจ้าจะมีอักษรแปดตัวที่เข้าเกณฑ์อย่างน่าพิศวง! ไม่เพียงสมพงศ์กันกับคุณชายสี่และฮูหยินเฒ่า แต่ยังสามารถส่งเสริมดวงชะตาของตระกูลจางให้รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้นได้เป็นอย่างดี ทันทีที่นายท่านจางทราบเรื่องนี้ วันรุ่งขึ้นเขาจึงเชิญข้าเข้าจวนทั้งยังยกย่องให้เป็นแขกผู้มีเกียรติ…”

เมื่อหยุนชิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้จึงรู้สึกยินดีปรีดายิ่ง “ท่านทำอย่างไรต่อไปหรือ? คนตระกูลจางกล่าวสิ่งใดบ้าง?”

“ตระกูลจางถึงขั้นเชิญจิตรกรฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงให้เข้ามาวาดภาพเจ้า ข้าแจ้งรูปลักษณ์ของเจ้าให้พวกเขาไปตามตรงไม่มีบกพร่อง ซึ่งจิตรกรสามารถวาดออกมาได้อย่างคล้ายคลึงถึงเก้าส่วนจากสิบส่วน คุณชายสี่พึงใจในตัวเจ้าตั้งแต่แรกเห็นจึงได้มอบตราหยกนี้ให้แก่ข้า” หยุนลี่จงใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามตราหยกที่แกะสลักอย่างเรียบเนียนด้วยความชื่นชม “นี่ถือเป็นพรหมสวรรค์ลิขิตไว้อย่างแท้จริง ตราบใดที่เจ้ายินยอมก็สามารถเดินเข้าจวนใหญ่ในฐานะสะใภ้ตระกูลจางอย่างสมเกียรติ”

“แล้ว… คุณชายสี่รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรหรือ?” หางตาลามไปยันคิ้วของหยุนชิ่วเอ๋อกระดกยกขึ้นสูง ขอเพียงหยุนลี่จงกล่าวว่าเขารูปงามเป็นทรัพย์ นางก็พร้อมที่จะพยักหน้าตอบรับทันที

อย่าว่าแต่หมู่บ้านไป๋ซีแห่งนี้เลย แม้แต่หมู่บ้านใกล้เคียงในระยะสิบแปดลี้ นางยังไม่เคยได้ยินข่าวว่ามีหญิงสาวจากตระกูลใดสามารถไต่เต้าขึ้นไปแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่กับในเมืองหลวงได้

“นายน้อยจางผู้นี้มากทักษะและความสามารถ มีรูปร่างงดงามบริสุทธิ์มาตั้งแต่กำเนิด ทั้งยังมีชื่อเสียงลือไกล ทำความดีความชอบสารพันตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งเขายังมีท่านลุงเป็นขุนนางยศใหญ่ในราชสำนัก อนาคตของเขานับจากนี้ย่อมรุ่งโรจน์ไม่มีที่สิ้นสุด!” หยุนลี่จงหรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมถอนหายใจ

“เช่นนั้นแล้ว…” หยุนชิ่วเอ๋อออกปากไปได้คำหนึ่ง แต่จิตสำนึกสั่งให้นางระงับกิริยานั้นไว้และแสร้งทำทีเป็นปิดปากหัวเราะคิกคัก

“ชิ่วเอ๋อ เจ้ายินดีแต่งงานกับเขาหรือไม่?” หยุนลี่จงใช้นิ้วยกตราหยกขึ้นมาแกว่งไกวไปมาอีกครั้ง แสงวาววับของตัวหยกสะท้อนเล่นกับแสงสว่างจากตะเกียงสลัวภายในห้อง ทำให้ดวงตาคู่งามของหยุนชิ่วเอ๋อพร่าเลือนไปชั่วขณะ

นางไม่ปริปากกล่าวคำใด เพียงยื่นมือออกไปคว้าตราหยกนั้นมากอบกุมไว้และพยักหน้ารับ

“ชิ่วเอ๋อเต็มใจแต่งงานใช่หรือไม่?” หยุนลี่จงยิ้มกว้างพลางสะบัดปลายแขนเสื้อ “เช่นนั้นข้าจะไป… ไม่สิ… ข้าจะกลับเข้าห้องและทำการเขียนจดหมายไว้ วันพรุ่งนี้จะฝากจดหมายดังกล่าวให้คนนำไปส่งที่เมืองหลวง”

กล่าวจบแล้วเขาจึงหยัดกายเตรียมลุกขึ้น ทว่ากลับถูกผู้เฒ่าหยุนร้องเรียกไว้เสียก่อน

“เจ้าใหญ่…” หลังจากนอนพักฟื้นมาแล้วเกินครึ่งเดือน ในที่สุดผู้เฒ่าหยุนก็สามารถกล่าววาจาได้บ้างแล้ว ถึงกระนั้นก็ยังไม่ชัดเจนและเชื่องช้าพอสมควร ราวต้องพยายามอย่างหนักในการเอ่ยแต่ละครั้ง

“ท่านพ่อมีสิ่งใดจะสั่งข้าอีกหรือ?”

“การสอบคัดเลือกครั้งนี้เล่าเป็นอย่างไรบ้าง? มั่นใจเพียงใดว่าจะได้รับตำแหน่งขุนนางเสียที?” ผู้เฒ่าหยุนพยายามใช้มือข้างหนึ่งหยัดกายให้ลุกขึ้นนั่ง สายตาที่จับจ้องไปยังหยุนลี่จงเต็มไปด้วยความคาดหวัง น้ำเสียงที่เอ่ยถามแหบแห้ง

ตั้งแต่หยุนลี่จงกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่กล่าวเรื่องการแต่งงานของหยุนชิ่วเอ๋อไม่ได้หยุดปาก ทุกคนในบ้านต่างตกตะลึงในฐานะร่ำรวยของคนตระกูลจางไปชั่วขณะจนลืมนึกถึงเรื่องสำคัญดังกล่าว ไม่มีผู้ใดเอ่ยถามเรื่องการสอบ และตัวหยุนลี่จงเองก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้แต่อย่างใด

“การสอบครั้งนี้ค่อนข้างมั่นคงทีเดียว” หยุนลี่จงเอ่ยตอบ “ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการเกี่ยวดองระหว่างตระกูลจางและชิ่วเอ๋อ พวกเขาย่อมต้องดูแลคนตระกูลหยุนเป็นอย่างดี วันแห่งเกียรติยศของเราใกล้มาถึงเต็มทีแล้ว”

สีหน้าของผู้เฒ่าหยุนแปรเปลี่ยนเป็นชะงักค้าง ริมฝีปากอ้ากว้างนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา “จริงหรือ?”

“เป็นความสัตย์จริงขอรับ” หยุนลี่จงรีบประสานมือคารวะ “ท่านพ่อต้องทนทุกข์ยากลำบากกายมาหลายปี ต่อไปนี้โปรดตามลูกชายของท่านไปสู่ความสุขสำราญในบั้นปลายด้วยเถิด”

“ประเสริฐ… ประเสริฐนัก…” ผู้เฒ่าหยุนเอนหลังลงพิงกับพนักหัวเตียง ริมฝีปากม่วงคล้ำสั่นระริก ม่านหยดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นรอบดวงตาจนเต็มตื้น

“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ได้สอบผ่านได้เป็นขุนนางจริงหรือ?! โอ๊ย… นี่ถือเป็นเรื่องมงคลใหญ่หลวงของบ้านเราเหลือเกิน!” นางเฉินตบต้นขาดังฉาดใหญ่ นางนั่งไม่ติดที่อีกต่อไปจึงเดินวนพล่านไปรอบห้อง “แล้วเมื่อใดบ้านของเราจึงจะได้ฤกษ์ย้ายเข้าไปในเมืองเสียทีเล่า?! พี่ใหญ่ หากท่านได้รับตำแหน่งแล้วอย่าได้หลงลืมพวกข้าเชียว ยังมีเซียงเอ๋อของข้าอีกคน ท่านต้องเฟ้นหาตระกูลร่ำรวยเพื่อมาแต่งงานกับนางนะเจ้าคะ…”

“สะใภ้สาม” แม่นางจ้าวผลักนางเฉินออกไปให้พ้นทางอย่างนึกรำคาญพลางกลอกตาขึ้นฟ้า “ท่านพี่เสียเวลาเดินทางมาสองวันแล้ว ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่นผง ให้เขากลับเข้าห้องไปพักผ่อนให้คลายความเหนื่อยล้าเสียก่อนเถิด มีสิ่งใดจะสนทนาค่อยว่ากันคราวหลัง”