ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 334 ข้ายังไม่แก่

ตอนที่ 334 ข้ายังไม่แก่
ตอนที่ 334 ข้ายังไม่แก่

ตลอดการเดินทาง มารดาของโฉ่วเหือและโฉ่วช่วนพูดพล่ามไม่หยุดจนใบหูของหยุนเชวี่ยแดงช้ำ ทว่าใครจะรู้ว่าเมื่อใกล้ถึงตัวเมืองป้าสะใภ้ผู้นี้กลับกล่าวคำที่น่าอัศจรรย์ใจอีกครั้ง

“เชวี่ยเอ๋อลูกสาวของเจ้าอายุสิบสามปีแล้วใช่หรือไม่?” นางเลิกคิ้วขึ้นก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูแม่นางเหลียน “นางอายุเท่ากับลูกชายทั้งสองของข้า จะดีหรือไม่…”

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ แม่นางเหลียนก็กล่าวปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมเพื่อตัดบทเสียก่อน “เชวี่ยเอ๋อยังเยาว์วัยและอยากให้นางอาศัยอยู่ด้วยกันอีกสักสองสามปี ข้าจึงไม่มีความคิดเช่นนั้น”

“อายุสิบสามปีไม่เด็กแล้วนะ!” มารดาของโฉ่วเหือและโฉ่วช่วนกุมมือแม่นางเหลียนพร้อมกล่าวออกมา ‘อย่างระมัดระวัง’ “หญิงสาวควรแต่งงานออกเรือน อีกอย่างบ้านของเราอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ไม่เหมือนกับน้องสาวของสามีของเจ้าที่แต่งไปไกลเพียงนั้น แม้แม่เฒ่าจะมีความสุข แต่ตนเองกลับทุกข์ใจไม่มีครอบครัวหรือมารดาอยู่เคียงข้างกายให้กำลังใจในยามเจอปัญหา ข้าขอบอกเลยว่าแต่งงานกับคนบ้านใกล้เรือนเคียงนั้นดีที่สุด…”

หยุนเชวี่ยเงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งสองด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป ขณะหยุนเยี่ยนปิดปากหัวเราะพลางขยิบตาให้น้องสาว

“เรื่องนี้ไม่รีบร้อนจริง ๆ เชวี่ยเอ๋อเพิ่งจะอายุสิบสามปี มันยังเร็วเกินไป” แม่นางเหลียนเผยสีหน้าจนปัญญาพร้อมเอียงศีรษะเพื่อรักษาระยะห่างเอาไว้

“ตอนนี้เจ้ายังไม่รีบร้อน แต่เวลาหนึ่งปีผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เพียงพริบตาเดียวแม่นางน้อยของพวกเราก็โตเป็นสาวสะพรั่ง แต่เจ้ากลับเลือกเก็บนางไว้ในบ้าน” มารดาของโฉ่วเหือและโฉ่วช่วนกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น “เจ้าดูลูกชายของข้าสิ หน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังหนุ่มยังแน่น หากถูกใจคนไหน เจ้าหมั้นหมายไว้ก่อนก็ได้ อย่าเกรงใจไปเลย…”

แม่นางเหลียนไม่รู้จะกล่าวคำใด

“เจ้าวางใจเถิด แม้ว่าข้าจะมีนิสัยจู้จี้ แต่ข้าก็ไม่ตั้งกฎเกณฑ์ใดให้ลูกสะใภ้ต้องลำบากใจและไม่อับอายที่จะบอกว่าครอบครัวของเราเกี่ยวดองกันแน่นอน เพราะพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว…”

สีหน้าของแม่นางเหลียนไม่สู้ดีนัก “เหตุใดต้องอับอายด้วยเล่า พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย ครอบครัวของเราจริงใจกับทุกคนทั้งต่อหน้าและลับหลัง ดังนั้นข้าจึงไม่เคยกลัวว่าจะมีคนติฉินนินทา”

“เจ้าพูดถูก!” มารดาของโฉ่วเหือและโฉ่วช่วนตระหนักว่าตนเองพูดเกินขอบเขตจึงพลิกลิ้นอย่างรวดเร็ว “นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการจะบอก เชวี่ยเอ๋อเฉลียวฉลาด มีไหวพริบ และหน้าตางดงาม อย่าว่าแต่หญิงสาวในหมู่บ้านของเราเลย ต่อให้ตามหาทั้งมณฑลก็ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมได้”

แม่นางเหลียนหันไปถามมารดาของต้าหนิวโดยไม่สนใจวาจาของแม่นางหยาง “ไม่ใช่ว่าเจ้าจะไปร้านขายผ้าหรอกหรือ ข้ากำลังจะซื้อผ้าปูที่นอนผืนหนาอีกสองผืนอยู่พอดี”

เข้าสู่ฤดูเหมันต์ บรรยากาศภายในเมืองจึงคึกคักกว่าเทศกาลเก็บเกี่ยวในหมู่บ้านไม่น้อย ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านโดยรอบต่างหลั่งไหลเข้ามาซื้อวัตถุดิบที่ใช้ประกอบพิธีไหว้บรรพบุรุษในเทศกาลตรุษจีน ดังนั้นสองข้างทางจึงเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงตะโกนเรียกลูกค้าและเสียงต่อรองราคา

“แม่และอาสะใภ้ของพวกเจ้าจะไปที่ร้านขายผ้า หากเจ้าทั้งสองไม่อยากไปด้วยก็เดินเล่นไปตามท้องถนนและสำรวจดูว่าเรายังขาดเหลืออะไรบ้าง แต่อย่าไปไกลนักล่ะ” แม่นางเหลียนกล่าวพลางหยิบเงินเหรียญออกมาจากถุงเงินที่พกติดตัว

“ท่านแม่วางใจได้ พวกท่านค่อย ๆ เลือกซื้อเถิด ไม่ต้องรีบร้อน” หยุนเชวี่ยยื่นมือออกไปรับเงินก่อนชี้ไปยังร้านค้าข้างถนนที่อยู่ไม่ไกลนัก “พี่สาว ไปกันเถอะ ข้าอยากกินขนมเปี๊ยะที่เพิ่งอบเสร็จของร้านนั้น”

สองพี่น้องสวมใส่เสื้อผ้าใหม่เอี่ยมสีสันสดใสดุจดั่งนกสองตัวที่กำลังบินร่อนลมหยอกล้อกันอยู่ในพงไพร

สายตาของมารดาโฉ่วเหือและโฉ่วช่วนจับจ้องไปยังถุงเงินอันหนักอึ้งในมือของแม่นางเหลียน ภายในใจพลันรู้สึกริษยาอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่ดวงตากลอกไปมาสองสามครั้งโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความคิดของนาง

“ท่านลุง ข้าต้องการขนมเปี๊ยะสองลูก ราคาเท่าไรหรือเจ้าคะ?”

“ราคาสี่เหรียญ เพิ่งออกจากเตายังอุ่น ๆ อยู่เลย” พ่อค้าเร่หยิบกระดาษน้ำมันห่อขนมเปี๊ยะสองชิ้นก่อนยื่นให้เด็กสาว “ระวังลวกปากล่ะ”

แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียงของพ่อค้า หยุนเชวี่ยก็กัดขนมเปี๊ยะเข้าปากคำใหญ่ กระดาษรองขนมเปี๊ยะยังคงร้อนระอุ ปลายลิ้นของนางจึงชาวาบไม่รู้รสก่อนกัดเข้าไปอีกสองคำ

“อร่อยหรือไม่?” พ่อค่าเอ่ยถามอย่างร่าเริง

“อร่อย อร่อยมากเจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยพยักหน้าพร้อมหัวเราะ การได้กินขนมขนมเปี๊ยะร้อน ๆ ในสภาพอากาศเช่นนี้ช่างวิเศษยิ่งนัก

“ร้านอื่นขายสองลูกในราคาสามเหรียญ แต่ว่าร้านของข้าขายแพงกว่าหนึ่งเหรียญ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”

“รู้สิเจ้าคะ” หยุนเชวี่ยแทะแป้งขนมเปี๊ยะก่อนกล่าวออก “แป้งขนมเปี๊ยะของท่านกรอบกว่าเจ้าอื่น ซึ่งเป็นผลมาจากการผสมไขมันที่สกัดจากนม น้ำ และแป้งในปริมาณพอดี มันจึงออกมาอร่อยกว่าร้านไหน ๆ”

พ่อค้ายิ่งมีความสุขมากกว่าเดิม “โอ้ แม่นางน้อยผู้นี้ช่างพูดจาแปลกประหลาด”

“นางเป็นเด็กธรรมดาที่ไหนกัน ตอนที่นางมาค้าขายบนถนนสายนี้ ท่านยังไม่ได้ตั้งร้านอยู่ที่นี่กระมัง” เสียงหัวเราะดังมาจากด้านหลัง เด็กชายผิวคล้ำรูปร่างผอมบางหยิบเงินออกมาจากสาบเสื้อและวางมันลงบนแผงลอย “ห่อให้ข้าห้าชิ้นขอรับ”

“พี่ต้าจี๋?” หยุนเชวี่ยหันไปเห็นผู้ที่มาใหม่ก็รีบเลียเศษขนมที่ติดอยู่มุมปากของตนทันที “ไม่ได้เจอท่านหลายวันแล้ว เจ้าอ้วนเฉียนสบายดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“นายน้อยของข้าเดินทางไปเรียนร่ำเรียนกับท่านอาจารย์เหวินอยู่ช่วงเวลาหนึ่งและเพิ่งกลับมาถึงเมื่อสองวันก่อน” ต้าจี๋เผยรอยยิ้ม “วันนี้นายน้อยยังบ่นอยู่เลยว่าหากมีเวลาว่าง ท่านอยากไปเล่นกับเหออวี้ที่หมู่บ้าน”

“ดีเลย ตอนนี้ผ่านพ้นเทศกาลเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงแล้ว หมู่บ้านของเราจึงสงบสบาย พวกท่านมาเที่ยวด้วยกันสิ ข้าจะให้ท่านแม่ทำอาหารอร่อย ๆ รอต้อนรับ”

“สักวันคงได้ไปเยือน วันนี้พวกเจ้าแวะไปดื่มชาที่จวนกันก่อนสิ” ต้าจี๋รับขนมเปี๊ยะที่พ่อค้าห่อไว้ให้พลางกล่าวต่อ “ครั้งนี้นายน้อยของข้านำสิ่งของแปลกประหลาดกลับมาไม่น้อย เจ้ามาดูด้วยกันเถิด”

“วันนี้คงไม่ได้ ท่านแม่และท่านอาสะใภ้ที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันกำลังเดินซื้อของอยู่ตรงนู้น ข้าจึงไปที่ไหนไกลไม่ได้” หยุนเชวี่ยส่ายศีรษะ “หากเจ้าอ้วนว่างเมื่อไร พวกท่านมาเที่ยวเล่นที่บ้านของข้าได้เสมอ”

“วันนี้เป็นวันเกิดของฮูหยินรอง พรุ่งนี้ข้าอาจต้องไปปรนนิบัติท่านอาจารย์เหวิน วันมะรืนข้าถึงจะมีเวลาว่าง” ต้าจี๋กล่าว “นายน้อยของข้าต้องดีใจไม่น้อยที่เจอเจ้า”

“ได้เลยเจ้าค่ะ ครอบครัวของข้าย้ายบ้านไปอยู่บริเวณหน้าหมู่บ้าน เมื่อพวกท่านมาถึงก็จะรู้เอง” หยุนเชวี่ยกล่าว “หากมาถึงแล้ว ข้าจะพาพวกท่านไปเก็บลูกพลัมบนภูเขา

หลังจากที่เห็นว่าต้าจี๋ซื้อขนมเปี๊ยะและจากไป หยุนเยี่ยนจึงเอ่ยคำเบา “นายน้อยเฉียนที่เจ้าพูดถึงคือคนในตระกูลเฉียนที่ส่งกล่องขนมและผ้าต่วนผ้าแพรมาที่บ้านของเราเมื่อเร็ว ๆ นี้ใช่หรือไม่?”

“อืม” หยุนเชวี่ยพยักหน้า แต่ดูเหมือนว่าตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้น นางก็ไม่ได้เจอหน้าเจ้าอ้วนเฉียนอีกเลย อีกทั้งยังยุ่งวุ่นวายกับเรื่องบ้านใหม่หลังเทศกาลเก็บเกี่ยวจึงไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องที่เขาเดินทางไปร่ำเรียนตำรา

“หากอย่างนั้นพวกเราต้องเตรียมการต้อนรับอย่างดีไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่ม อย่าให้เขาตำหนิเราได้” หยุนเยี่ยนกล่าวออก “เราควรเลือกซื้อขนมที่ร้านไหนกันดี”

“พี่สาว เจ้าอ้วนไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิก เว้นเสียแต่ว่าเขามีรูปลักษณ์คล้ายกับคุณชายเจ้าสำราญเท่านั้นเอง เมื่อเห็นเขา ท่านก็จะรู้เอง” หยุนเชวี่ยไม่สนใจและกัดขนมเปี๊ยะอีกคำหนึ่งก่อนหันไปพูดกับคนขาย “ท่านลุง ห่อให้ข้าอีกห้าลูกเจ้าค่ะ”

“เอากลับไปกินที่บ้านด้วยรึ?” พ่อค้าถามด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าค่ะ ข้าตั้งใจซื้อกลับไปให้น้องชายและท่านพ่อกินด้วย เพราะมันอร่อยที่สุด”

“หากซื้ออันที่อบแล้วมันจะเย็นชืดและไม่กรอบ แต่หากซื้ออันที่ยังไม่ได้อบเจ้าสามารถเก็บไว้ได้อย่างน้อยสิบวันหรือครึ่งเดือนเชียวนะ” พ่อค้ากล่าวพลางดึงกระดาษออกมาห่อขนมและส่งให้หยุนเชวี่ยอย่างคล่องแคล่ว

“ขอบคุณท่านลุงมากเจ้าค่ะ ครั้งหน้าพวกเราจะมาอุดหนุนอีกแน่นอน”

สองพี่น้องเดินเตร่ไปตามถนน ระหว่างทางพวกนางซื้อขนมหลากหลายชนิดติดไม้ติดมือมาด้วยอย่างเช่นขนมแป้งทอดกรอบ ขนมถั่วตัด ข้าวเหนียวม้วน และขนมเกาลัด ปากของหยุนเชวี่ยเต็มไปด้วยขนมตลอดเวลา และเป็นเช่นนี้ตั้งแต่ยังเด็กเพราะทุกครั้งที่อากาศเริ่มหนาวเย็น นางจะห้ามใจตนเองให้กินขนมหวานไม่ได้

เมื่อเดินมาถึงแผงขายเกี๊ยวน้ำข้างทาง จู่ ๆ หยุนเชวี่ยก็หยุดฝีเท้าและหันไปจ้องมองหม้อเหล็กใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำซุปที่เดือดปุด ๆ อย่างไม่วางตา

“เชวี่ยเอ๋อ เจ้ายังไม่อิ่มอีกหรือ?” หยุนเยี่ยนรู้สึกกังวลเล็กน้อย เนื่องจากนางไม่รู้ว่าน้องสาวไม่สบายตรงไหนและไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางหิวหรืออิ่มแล้ว

ท่านป้าแม่ค้าขายเกี๊ยวเอ่ยทักทายเสียงดัง “เกี๊ยวแป้งบางร้อน ๆ ไส้เยอะเต็มคำ มา ๆ แม่นางน้อย นั่งลงตรงนี้สิ”

“ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ อิ่มแล้ว” หยุนเชวี่ยถอนสายตากลับพร้อมจูงมือหยุนเยี่ยนเดินไปทางอีกฝั่งของถนนอย่างรีบร้อน “พี่สาว ข้ามีความคิดดี ๆ”

“อะไรหรือ?” หยุนเยี่ยนงุนงง “เจ้าจะไปที่ไหนน่ะ ท่านแม่กำชับว่าไม่ให้ไปไกล…”

“ไม่ไกลหรอก อยู่แค่นั้นเอง”

“……”

หยุนเยี่ยนไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำใด

หลังจากเดินผ่านหัวมุมอยู่สองครั้ง หยุนเชวี่ยก็ดึงหยุนเยี่ยนเข้าไปในร้านโชห่วยหยูจี้

ภายในร้านยังคงตกแต่งดังเดิม เมื่อเดินผ่านประตูเข้ามาจะเจอกับโต๊ะจ่ายเงิน ด้านหลังเป็นชั้นวางของที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ แม้แต่ผู้เฒ่าหยูก็ยังคงนั่งหลับในท่าเท้าคางไม่เปลี่ยนแปลง

เมื่อเห็นว่ามีลูกค้ามาเยือน ผู้เฒ่าหยุนก็เผยสีหน้าอันแสนขมขื่นราวกับปลาดุกเหมือนเคยก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “ยินดีต้อนรับ พวกเจ้าต้องการอะไรหรือ?”

หยุนเชวี่ยเขย่งปลายเท้าเพื่อให้ศีรษะของตนโผล่พ้นขอบโต๊ะพลางเอ่ยถาม “ท่านลุง ที่นี่มีเตาไฟขนาดเล็กและหม้อใบใหญ่หรือไม่เจ้าคะ?”

นางถามพร้อมใช้มือวาดรูปกลางอากาศ

เมื่อเทียบกับอายุของหยูซื่อ ชายผู้นี้คงมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับ ‘ท่านลุงใหญ่’ ทว่าใบหน้าของเขาหดหู่เกินไป อีกทั้งเคราทั้งสองข้างยังทำให้เขาดูแก่ชราขึ้นราวสิบปี ดังนั้นการที่นางเรียกเขาว่าท่านลุงจึงเหมาะสมแล้ว

“มี” ชายชรากล่าวตอบเสียงแผ่วราวกับหายใจไม่ออก เขาก้มลงหยิบหม้อเหล็กที่มีขนาดเล็กกว่าอ่างล้างหน้าออกมาจากชั้นวาง จากนั้นเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “สิบเจ็ดเหรียญ”

“อย่าเพิ่งรีบร้อนสิเจ้าคะ ยังเหลือเตาไฟขนาดเล็กเอามาคิดเงินรวมกันเถิด” หยุนเชวี่ยเคยชินกับนิสัยเจ้าเล่ห์ของเขาแล้ว และพลันสงสัยว่าเหตุใดร้านของเขายังสามารถยืนหยัดได้จนถึงทุกวันนี้ ช่างน่าอัศจรรย์เสียจริง

“ซื่อเอ๋อ เอาเตาไฟขนาดเล็กจากหลังร้านมาที” ผู้เฒ่าหยูกลอกตาขณะมุมปากของเขาโค้งลงเล็กน้อย ก่อนตะโกนเสียงดังด้วยความหงุดหงิด “ยี่สิบห้าเหรียญ รวมทั้งหมดเป็นสี่สิบสองเหรียญ”

ผู้คนที่อยู่ในห้องด้านหลังตะโกนตอบ หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หยูซื่อก็เดินถือเตาไฟออกมาจากด้านหลังและทันทีที่เห็นหยุนเชวี่ย เขาพลันเหยียดยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเผยให้เห็นฟันซี่เล็กใหญ่สลับกันไป “นะ นะ น้องสาว มะ มะ มาแล้ว!”

หยุนเชวี่ยชี้เตาไฟพร้อมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “นี่คือขนาดเล็กที่สุดแล้วหรือ?”

“อะ อะ อืม!” หยูซื่อพยักหน้าอยู่หลายครั้ง “ละ ละ เหลือ คะ คะ แค่ นะ นะ หนึ่งอัน ละ ละ และ ยะ ยะ ยัง มะ มะ มี ถะ ถะ ถ่าน อะ อะ อีกนะ ขะ ขะ ข้า…”

หยุนเยี่ยนลอบกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ

“ต่อให้มันมีขนาดเล็กไหนก็ไร้ประโยชน์ อากาศหนาวเช่นนี้หากไม่มีเตาผิงอยู่ภายในห้องก็ไม่อาจทำให้อบอุ่นได้” ผู้เฒ่าหยูชำเลืองมองหยูซื่อ “แม่นางน้อยคนนี้เรียกข้าว่าลุง แต่เจ้ากลับเรียกนางว่าน้องสาว ข้ายังไม่แก่เสียหน่อย”