ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 348 แม่เฒ่าจูโวยวาย

ตอนที่ 348 แม่เฒ่าจูโวยวาย
ตอนที่ 348 แม่เฒ่าจูโวยวาย

สตรีหลายคนพากันฉุดดึงร่างของนางเฉินให้เดินออกไปจากบ้านตระกูลอู๋

ก่อนเดินออกมา นางเฉินไม่ลืมที่จะคว้าขนมปังรังนกยัดเข้าไปในอกเสื้อ จากนั้นก็พร่ำบ่นไปตลอดทางไม่ได้หยุดปาก ทำนองว่าตระกูลหยุนไม่เคยปฏิบัติต่อนางเยี่ยงลูกสะใภ้ไม่พอ ยังปฏิบัติต่อนางราวกับไม่ใช่มนุษย์

หยุนเซียงเอ๋อก้มหน้างุดเดินตามหลังไปโดยไม่พูดไม่จา รองเท้าผ้าที่นางสวมใส่อยู่ขาดเป็นรูกว้าง เสื้อผ้าสกปรกมอมแมมจนไม่สามารถบอกได้ว่าสีที่แท้จริงคืออะไร ภายใต้แขนเสื้อเต่อขึ้นไปมากกว่าครึ่งเผยให้เห็นข้อมือที่ผอมบางติดกระดูก ใบหน้าซูบตอบและซีดเหลืองเช่นเดียวกับผิวกาย เส้นผมมันแผล็บ

แม่นางเหลียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางรู้สึกเวทนาสงสารยิ่งนัก ไม่อาจล่วงรู้ว่าสะใภ้สามเลี้ยงดูลูกมาอย่างไร เด็กหญิงดี ๆ กลับมีสภาพไม่ต่างอะไรจากเด็กกำพร้ายากไร้ นางเข้าไปใกล้หยุนเซียงเอ๋อพร้อมลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

ไม่คาดคิดว่าหยุนเซียงเอ๋อจะเกิดอาการตัวสั่นอย่างรุนแรงและรีบเบี่ยงกายหลบทันควัน

“เซียงเอ๋อ” แม่นางเหลียนเรียกชื่อนางเสียงแผ่วเบา “ป้าคือป้าสะใภ้รองของเจ้าอย่างไรล่ะ”

หยุนเซียงเอ๋อเงยหน้าขึ้น แววตาแข็งทื่อเหม่อลอย นางเพียงเหลือบมองแม่นางเหลียนแวบเดียวเท่านั้นแล้วรีบเบือนหน้าหันไปมองทางอื่น ฝีเท้าเริ่มสะดุดราวสูญเสียความเป็นตัวตนไปชั่วขณะ

“เป็นอะไรไปรึ?” แม่นางเหลียนพึมพำกับตนเอง เกรงว่าตนอาจทำสิ่งใดให้หยุนเซียงเอ๋อตกใจกลัว จึงไม่กล้าเข้าใกล้นางจนเกินไปอีก

“แม่สาวน้อยคนนี้ เหตุใดจึงทำตัวเป็นไก่ขี้ขลาดตาขาวไปได้?” สตรีนางหนึ่งออกความเห็น “พูดเสียงดังก็ไม่กล้า ไปไหนมาไหนก็ต้องติดตามเพียงพ่อแม่ของตนเท่านั้น”

“หรืออาจเป็นเพราะความกลัวฝังใจบางอย่าง?” อีกคนเอ่ยขึ้น “ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านเถาหลินมีเด็กคนหนึ่งถูกหมาบ้าวิ่งไล่กระทั่งพลัดตกลงไปในบ่อน้ำที่แห้งเหือด หลังจากนั้นก็ตกใจกลัวสิ่งรอบข้างจนกลายเป็นคนโง่งมไปเสียแล้ว”

“ถึงขั้นนั้นเชียวรึ? ดูจากใบหน้าของนางก็ไม่ได้ย่ำแย่ แรก ๆ ยังไม่มีอาการเช่นนี้มิใช่หรอกรึ? ข้าเห็นนางขึ้นเขาไปเก็บฟืนตั้งหลายครั้ง หากนางกลายเป็นคนโง่งมไปจริง ๆ แล้วต่อไปจะแต่งงานได้อย่างไร?”

“ชู่ว… พวกเจ้าเบาเสียงลงหน่อยเถิด อย่าให้เซียงเอ๋อได้ยินเข้าเชียว” แม่นางเหลียนกล่าวด้วยเสียงกระซิบ “เด็กคนนี้ไม่มีพิษภัย นางเพียงขี้อายเกินไปจนไม่กล้าพูดคุย มารดาหรือก็ไม่ให้ความสนใจเท่าที่ควร ดูแลแต่เพียงผิวเผิน”

“สะใภ้สามผู้นี้แม้แต่ตนเองยังไม่รู้จักดูแลความสะอาด พวกเจ้าเห็นปลายเล็บของนางหรือไม่? มีแต่ขี้เล็บดำขลับ ตอนกินข้าวข้าเห็นแล้วให้รู้สึกพะอืดพะอมนัก เด็กคนนี้ช่างน่าสงสาร ไม่มีผู้ใดดูแลอบรมสั่งสอน…”

ขณะที่ใครคนหนึ่งกำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญดังมาจากทางบ้านหลังเก่าของตระกูลหยุน “ฆ่าคนแล้ว! มันจะฆ่าคน! ไอ้หมาป่าตาขาวลูกอกตัญญูผู้นี้มันกำลังจะฆ่าคนแล้ว! ช่วยด้วย…”

สตรีสองสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเรือนตะลึงงันไปชั่วขณะ

“นั่นเสียงแม่สามีของพวกข้า” แม่นางเหลียนรีบดึงแขนนางเฉินให้วิ่งตรงไปยังบ้านหลังเก่าทันที

“ท่านจะรีบร้อนไปไย?” นางเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงสะบัดห้วนด้วยยังไม่คลายความไม่สบอารมณ์ “ใช่ว่าท่านไม่รู้จักท่านแม่ของเราเสียหน่อย ด่าทอผู้คนอย่างน้อยวันละสองสามหน ขาดไปสักหนเดียวก็กระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดแปลก”

เป็นความจริงที่ว่าแม่เฒ่าจูมีอุปนิสัยเช่นนี้ การได้ยินเสียงสาปแช่งที่เปี่ยมไปด้วยพลังนั้นดูไม่เหมือนเรื่องใหญ่ ทว่าแม่นางเหลียนกลับลนลานทำสิ่งใดไม่ถูกด้วยไม่ได้ยินมานาน ดังนั้นจึงอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้

“ไอ้ลูกเดรัจฉานดาบพันเล่มฆ่าไม่ตาย! แม้แต่ค่าทำโลงศพของพ่อแม่ตนเองก็ไม่ยอมเก็บไว้! ข้าไม่ใคร่มีชีวิตอยู่แล้ว! ข้าไม่อยากอยู่อีกต่อไป! ข้าจะฆ่าตัวตายไปเสีย!” เสียงโวยวายของแม่เฒ่าจูโหยหวนขึ้นทุกขณะ

ถึงกระนั้นแม่ม่ายเหลียวยังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่เฒ่าผู้นี้ช่างมีร่างกายที่แข็งแกร่งเสียจริง เสียงตะโกนของนางแผดลั่นไปได้ไกลถึงสามลี้ ดังกว่านี้อีกหน่อยเห็นทีคงเจาะลึกลงไปใต้ผืนดินอีกสองโยชน์”

สตรีทั้งหลายได้ยินเช่นนั้นต่างก็หัวเราะด้วยความขบขัน

แม่นางเหลียนนิ่งฟังนานเข้าก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้อง นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดข้าจึงรู้สึกราวกับท่านแม่กำลังร้องไห้เล่า?” นางพูดพลางเร่งฝีเท้าวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ยังหน้าประตูเรือน ครั้นประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกก็พบว่าแม่เฒ่าจูกำลังนั่งน้ำตาไหลพรากอยู่บนพื้น

“ท่านแม่! เกิดสิ่งใดขึ้นกันเจ้าคะ?” แม่นางเหลียนตระหนกยิ่งขณะวิ่งเข้าไปช่วยพยุงแม่เฒ่าจูให้ลุกขึ้น

“ฆ่าไอ้เดรัจฉานนั่นซะ! ไอ้ลูกทรพี!” แม่เฒ่าจูสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ตีอกชกหัวตนเองไม่หยุดหย่อน “เจ้าสามชั่วช้าสารเลว มันต้องไม่ตายดี! ออกไปตายเอาดาบหน้าเสีย! อย่าได้เสนอหน้ากลับมาอีก!”

“ท่านแม่ พื้นดินเย็นเฉียบมาก ลุกขึ้นก่อนเถิดเจ้าค่ะ…”

“ถุย! ไม่มีใครดี! แต่ละคนล้วนใจจืดใจดำกันทั้งนั้น ทุกคนล้วนต้องการสังหารหญิงชราโดดเดี่ยวเช่นข้า!” พลังแข็งแกร่งของแม่เฒ่าจูที่ระเบิดออกนั้นน่ากลัวไม่น้อย นางผลักแม่นางเหลียนที่เข้ามาประคองจนซวนเซไปอีกทาง ก่อนสบถสาปแช่งต่อไป “พวกเจ้าแต่ละคนต้องถูกฟ้าดินลงโทษ! ท่านยมบาล รีบสำแดงอิทธิฤทธิ์สูบพวกมันให้จมธรณีเร็วเถิด! สูบพวกมันลงไปในกระทะทองแดงเสีย! ลงไปให้ลึกว่าสิบแปดขุม!”

แม่เฒ่าจูผมเผ้ายุ่งเหยิง เสียงด่าทอของนางช่างเสียดแทงจิตใจผู้คนอย่างน่าสยดสยอง รูปลักษณ์ที่น่ากลัวรวมถึงการแสดงออกที่บิดเบี้ยว ทำให้แม่นางเหลียนซึ่งประหม่าเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่ กระทั่งไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีก

แม่เฒ่าจูเห็นว่าอีกฝ่ายยืนนิ่งไม่คิดเข้ามาห้ามปรามอีกจึงรีบชี้หน้าด่าทอแม่นางเหลียนอย่างไม่รอช้า “สวรรค์! หญิงผู้นี้มีจิตใจชั่วร้ายอย่างแท้จริง! นางพยายามกรอกหูเจ้ารองทุกวันให้แบ่งแยกตระกูลออกไป ไม่คิดแยแสแม้หญิงชราเช่นข้าใกล้จะตายวันตายพรุ่ง ซ้ำยังหวังให้ข้าตายตกไปในเร็ววัน ครั้นแยกบ้านออกไปแล้วก็ได้แต่สาปแช่งข้า…”

“ท่านแม่…” แม่นางเหลียนนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก รู้สึกว่าแม่เฒ่าจูสติไม่สมประดีไปเสียแล้ว การแบ่งแยกครอบครัวออกไปล้วนเป็นคำสั่งของผู้เฒ่าหยุนทั้งสิ้น นับตั้งแต่พี่ใหญ่ก่อเรื่องติดหนี้บ่อนพนัน จึงใคร่ให้หยุนลี่เต๋อรับผิดแทนเพื่อไม่ให้ตระกูลเสื่อมเสีย

แม่เฒ่าจูคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้งพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังกรอด สายตาถมึงทึงจ้องแม่นางเหลียนด้วยความเกลียดชัง จากนั้นจึงเงยหน้าร้องโอดครวญ “สวรรค์ ท่านรีบสำแดงอิทธิฤทธิ์เสียที! ส่งสายฟ้าลงมาผ่านังหญิงชั่วโฉดผู้นี้ให้ตายตกไปซะ ให้นางตกนรกหมกไหม้ยิ่งกว่าขุมที่สิบแปด ชาติหน้าอย่าได้เกิดเป็นมนุษย์ กลายเป็นหมูหมากาไก่หรือสัตว์เดรัจฉานอื่นไปเสีย!”

แม่นางเหลียนตื่นตกใจกับคำสาปแช่งอันรุนแรงถึงขั้นนี้จนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ไหนแต่ไรมาแม่เฒ่าจูชอบด่าทอผู้คนจนติดเป็นนิสัย สรรหาคำสบถสาปแช่งหลากหลายรูปแบบ ทว่านางไม่เคยมีความอาฆาตพยาบาทแฝงอยู่เช่นนี้มาก่อน นางรู้สึกได้ว่าครั้งนี้แม่เฒ่าจูต้องการให้นางตายตกไปเสียจริง ๆ ดังคำสาปแช่ง!

“ท่านป้า ท่านพูดจาเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?!” แม่ม่ายเหลียวและสตรีอีกสองสามคนปรี่เข้ามา ก่อนหน้านี้พวกนางเพียงยืนรั้งรออยู่หน้าประตูเรือนเท่านั้น ครั้นได้ยินถ้อยคำสาปแช่งที่ร้ายกาจเกินคนจึงอดรนทนไม่ไหว

แม่ม่ายเหลียวเดินไปข้างหน้า ดึงแม่นางเหลียนซึ่งถูกก่นด่าจนนิ่งอึ้งไร้สติให้หลบมาอยู่ข้างกายนาง จากนั้นจึงเท้าสะเอวถามกลับด้วยเสียงอันดัง “สะใภ้รองเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนได้เพียงไม่นาน นางทันไปทำสิ่งใดให้ท่านขุ่นเคืองใจจนต้องด่าทอกันถึงเพียงนี้รึ?!”

แม่เฒ่าจูทำหูทวนลมกับคำถามนั้นไปเสีย นางยังคงพนมมือกราบไหว้ต่อไปพร้อมเงยหน้าร้องคร่ำครวญต่อท้องฟ้าเบื้องบน “หญิงผู้นี้จิตใจเลวทรามนัก ยั่วยวนให้เจ้ารองยอมหลงเชื่อจนแยกเรือนออกไป สั่งไม่ให้เขาเห็นว่าข้าเป็นมารดาบังเกิดเกล้า ข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูเช็ดอึเช็ดฉี่มาจนเติบใหญ่ ไอ้ลูกอกตัญญู…”

“ท่านแม่ ท่านจำผิดไปใหญ่แล้ว สาเหตุที่ต้องแยกครอบครัวออกมาก็เป็นเพราะ…”

ขณะที่แม่นางเหลียนกำลังจะแก้ต่าง แม่เฒ่าจูก็กระโจนเข้ามาคว้าคอเสื้อของนางไว้แน่น ก่อนแค่นเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง “ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะเจ้า! ทั้งหมดเป็นความผิดของนังงูพิษเช่นเจ้า! ตระกูลหยุนที่สืบทอดต่อกันมานานมีอันต้องแตกแยกเพราะเจ้า! เจ้าเอาแต่สาปแช่งข้าว่าเมื่อไรจะตายตกไปเสีย!”

“ท่านแม่…” แม่นางเหลียนถูกบีบรัดลำคอจนใบหน้าแดงก่ำ ถึงกระนั้นกลับไม่กล้ายื่นมือไปผลักแม่เฒ่าจูให้ออกห่างจากตัว นางเคยเห็นวิธีที่แม่เฒ่าจูใช้เพื่อเรียกร้องความสนใจมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นร้องไห้สะอึกสะอื้นหรือขู่ว่าจะแขวนคอ ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้นับเป็นสิ่งที่นางไม่คาดคิดและไม่สามารถหลบหนีอย่างไรได้

“ท่านป้า ข้าเห็นว่าร่างกายของท่านออกจะคล่องแคล่วปานนี้ เกรงว่าท่านยมบาลก็ไม่กล้ารับท่านไปยังปรโลกเช่นกัน ฤทธิ์มากถึงเพียงนี้ หากตกนรกไปแล้วไม่ลงไปด่าทอรื้อตำหนักยมบาลเสียจนพินาศแล้วตั้งตนเป็นยมบาลเสียเองหรอกหรือ?” แม่ม่ายเหลียวสวนกลับแม่เฒ่าจูด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบไม่แพ้กัน พร้อมเข้าไปดึงมือแม่เฒ่าจูออกจากคอของแม่นางเหลียน

“โอ๊ย!” แม่เฒ่าจูเริ่มอาละวาดกรีดร้องลั่นราวคนเสียสติ “ทุบตีคน! พวกมันจะทุบตีข้า! นังแม่ม่ายไร้ประโยชน์ผู้นี้จะฆ่าหญิงชราเช่นข้าแล้ว!” ขณะร้องโวยวายแข้งขาของนางพลันอ่อนปวกเปียกจนทรงตัวไม่อยู่และซวนเซไปด้านหลัง

สตรีอีกหลายคนเห็นเช่นนั้นก็รีบรวมตัวเข้าไปพยุงรั้งแม่เฒ่าจูที่เสแสร้งทำเป็นล้มลงเพื่อเรียกร้องความสนใจ ก่อนจะฉุดกระชากลากถูนางทั้งที่ยังนั่งอยู่กับพื้นอย่างนั้นให้ขึ้นไปสงบสติอารมณ์บนห้อง

“ข้าว่าท่านป้าผู้นี้ชราภาพมากแล้ว ทว่ากลับไม่กลัวกระดูกเปราะแขนขาหักเลยแม้แต่น้อย”

“ถูกของเจ้า ดูอย่างยายเฒ่าทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านสิ สะดุดล้มเพียงหนเดียวก็สิ้นชีพไปเสียแล้ว”

“โอ๊ย ข้าเคยได้ยินมาว่าหากอายุมากแล้วแต่เกิดบาดเจ็บจนกระดูกกระเดี้ยวหักขึ้นมา ความชราภาพทำให้กระดูกไม่อาจผสานเชื่อมได้อีก ต้องทนเจ็บปวดอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะตาย ช่างน่าอนาถแท้”

แม่เฒ่าจูไม่สามารถขยับแขนได้ จึงเอาแต่ถีบขาทั้งสองข้างเตะมั่วซั่ว โก่งคอร้องตะเบ็งอยู่อย่างนั้น “ทิ้งข้าไว้ให้ตาย! ตายตกไปแล้วทุกอย่างก็จบสิ้น ตายไปเสียก็ดี จะได้สนองตอบต่อความต้องการของนังงูพิษผู้นั้น!”

“ท่านป้า อย่าพูดจาเหลวไหลเรื่องเป็นเรื่องตายไปเชียว ร่ำร้องขอให้ตนเองตายตกไปเสียหนักข้อเข้า ระวังเถิดสวรรค์จะมาเอาดวงวิญญาณของท่านไปจริง” แม่ม่ายเหลียวสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์ยิ่ง

“หากสวรรค์จะมาเอาวิญญาณของข้าไป ก็ควรส่งสายฟ้าลงมาฟาดผ่าให้นังงูพิษนั่นตายตกไปก่อน ฆ่านังหญิงชั่วร้ายคนนั้นให้ตายไปเสีย!” แม่เฒ่าจูพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง หันศีรษะกลับไปถลึงตาใส่แม่นางเหลียนอย่างเหี้ยมเกรียม จากนั้นจึงหันไปถ่มน้ำลายใส่แม่ม่ายเหลียว

ด้วยทักษะการตีโพยตีพายของแม่เฒ่าจูที่เพียรสั่งสมมานานหลายทศวรรษ ทำให้สตรีวัยกลางคนทั้งหลายต้องช่วยกันจับร่างของนางให้สงบลงอย่างยากลำบาก บางคนที่ยังพอมีอารมณ์ดีจึงพยายามปลอบโยนด้วยถ้อยคำสุภาพ “ท่านป้า เราเปลี่ยนเรื่องสนทนาเสียคงเป็นการดีกว่า อย่าได้พยาบาทอาฆาตแค้นนักเลย”

“กรี๊ด!” สตรีอีกคนผลักประตูห้องชั้นบนให้เปิดออก ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของนางพลันดังขึ้นกลบเสียงด่าทอของแม่เฒ่าจู “ท่านป้า! ท่านหยุดร้องตะโกนแล้วรีบเข้ามาดูท่านลุงหยุนเร็วเข้า! นี่เขา…”

เก้าอี้ในห้องชั้นบนล้มระเนระนาด ขาโต๊ะเอียงจวนล้มลง ถ้วยชาร่วงหล่นแตกละเอียด ผู้เฒ่าหยุนนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นห้อง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขานอนอยู่ในสภาพนี้มานานเพียงใดแล้ว ร่างกายแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน สตรีผู้นั้นหวาดกลัวเสียจนไม่กล้าเข้าไปดูใกล้ ๆ

แม่เฒ่าจูหุบริมฝีปากลงฉับพลันก่อนหันหน้าเข้าไปมองภายในห้องชั้นบน ทันใดนั้นแข้งขากลับอ่อนยวบจนทรุดกายลงกองอยู่กับพื้น นางแหงนหน้าขึ้นฟ้าร้องไห้เสียงดังลั่น “ตาเฒ่า! สามีข้า! เจ้าเป็นอะไรไป?! เจ้าจะทิ้งข้าไว้เพียงคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด! หมาป่าตาขาวพวกนั้นจะรุมทึ้งข้า!”

“นี่ ท่านลุงหยุน เขา…” สภาพของผู้เฒ่าหยุนแน่นิ่งคล้ายขาดอากาศหายใจ ไม่มีผู้ใดกล้าพอจะเข้าไปในห้องสักคน

สตรีสามคนปล่อยมือจากแขนของแม่เฒ่าจูโดยไม่รู้ตัว แม่เฒ่าจูจึงฉวยโอกาสขยับหนีออกมานั่งลงบนธรณีประตู ตบต้นขาร้องคร่ำครวญไม่หยุดปาก “ตาเฒ่าเอ๋ย เจ้าทอดทิ้งข้าไว้เพียงลำพังไม่ได้นะ! ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรหากไม่มีเจ้า?” แม่เฒ่าจูร้องไห้น้ำตาไหลพราก นางกลัวเหลือเกินว่าผู้เฒ่าหยุนจะตายจากนางไป เพราะเมื่อเขาจากไปแล้ว ต่อไปนางก็ไม่ต่างอะไรจากแม่ม่ายที่ไร้ซึ่งกระดูกสันหลังให้พึ่งพิง นางเพียงคนเดียวไม่อาจเลี้ยงดูอุ้มชูลูกหลานของตระกูลหยุนได้ หากถูกพวกเขากดขี่ข่มเหงขึ้นมาจะทำอย่างไร…

แม่เฒ่าจูยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว นางรีบหันไปคว้าตัวแม่นางเหลียนไว้มั่น นางจากนั้นจึงชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายพร้อมด่าทออย่างสุดเสียง “นังนี่เป็นหญิงอัปรีย์! เจ้าสาปแช่งพ่อสามีของเจ้าให้ตายตกไปใช่หรือไม่?! คราวนี้เจ้าสมปรารถนาแล้ว! คงเหลือเพียงหญิงแก่เช่นข้าที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เห็นทีข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!”

แม่นางเหลียนถูกแม่เฒ่าจูพ่นคำสาปแช่งใส่ไม่หยุดปากนับตั้งแต่ย่างเหยียบผ่านประตูเรือนเข้ามา ตอนนี้ยังมาเห็นว่าผู้เฒ่าหยุนอาการย่ำแย่ไม่รู้เป็นตายอย่างไรก็ยิ่งลนลานใจ นางรั้งรออยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้นก็รีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องอย่างกล้าหาญ

แม่ม่ายเหลียวเป็นอีกคนที่สามารถรวบรวมความกล้าได้และก้าวเข้าไปในห้องพร้อมกัน แม่นางเหลียนค่อย ๆ พลิกร่างของผู้เฒ่าหยุนขึ้นมาให้นอนหงาย จากนั้นจึงยื่นมือสั่นเทาออกไปอังใต้จมูกของอีกฝ่ายเพื่อพิสูจน์ลมหายใจ “เขายังหายใจ! ท่านพ่อยังมีลมหายใจอยู่! รีบเข้ามาช่วยกันประคองเขาให้ขึ้นไปนอนบนเตียงเร็ว!”

ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงรีบก้าวเข้ามาในห้องเพื่อช่วยเหลืออย่างไม่รอช้า ส่วนแม่เฒ่าจูยังคงเอนกายพิงขอบประตูดังเดิม ตอนแรกที่ได้ยินนางยังนิ่งตะลึงงัน แต่แล้วเมื่อได้สติก็ปล่อยโฮออกมาทันใด “สวรรค์แสดงปาฏิหาริย์แล้ว! สวรรค์ช่างมีเมตตา! ไม่ยอมให้คำสาปแช่งของนังงูพิษใจดำอำมหิตผู้นั้นได้สมปรารถนา…”