ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 383 ไม่พึงประสงค์

ตอนที่ 383 ไม่พึงประสงค์
ตอนที่ 383 ไม่พึงประสงค์

“ท่านพ่อ ท่านกินหน่อยสิขอรับ” หยุนลี่เต๋อหยิบขนมยื่นให้ชายชราพลางกล่าวว่า “พวกคนที่มาเมื่อวานมอบมันให้ข้า อีกประเดี๋ยวข้าจะบอกให้สืออีนำมันไปส่งให้ท่านพ่อ”

“โอ้ พี่รองมีน้ำใจยิ่งนัก!” หยุนลี่เซียวกระดิกเท้าอย่างสบายใจพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงโอ้อวด “คนรวยทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้านต่างเดินทางมาประจบประแจงพี่รอง ตอนนี้เจ้ายิ่งใหญ่กว่าพวกเขาแล้ว!” จากนั้นยิ้มประจบสอพลอพลางยกนิ้วโป้งให้หยุนลี่เต๋อ

หยุนลี่เต๋อขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นท่าทางโอหังของน้องชาย

หลายวันที่ผ่านมาหยุนลี่เต๋อพยายามถามหยุนลี่เซียวว่าสองเดือนที่หายตัวไป เขาทำอะไรลงไปบ้าง เนื่องจากเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่ขโมยไปนั้นถูกใช้จ่ายจนหมดเกลี้ยง อีกทั้งเขามาโผล่อยู่ที่ข้างทางได้อย่างไร ทว่าหยุนลี่เซียวไม่ยอมปริปากพูดแล้วโมโหกลบเกลื่อนว่าไม่มีผู้ใดทำร้ายตนได้

หยุนลี่เต๋อคร้านเกินกว่าจะสนใจ อย่างไรเสียผู้เฒ่าหยุนไม่มีเงินเหลืออยู่แล้ว หยุนลี่เซียวอยู่ที่นี่เพียงเพื่อที่พักอาศัยและกินอาหารเพื่อไม่ให้อดตายข้างถนน อีกทั้งยังมีสภาพพิการเช่นนี้ หยุนลี่เซียวคงไม่ก่อเรื่องร้ายแรงได้อีกแล้ว

หยุนลี่เซียวชอบฟังกลุ่มเพื่อนเจ้าเล่ห์กล่าวประจบสอพลอ เขาจึงหลงคิดว่าทุกคนมีนิสัยเช่นเขา แต่คาดไม่ถึงว่าหยุนลี่เต๋อไม่เพียงแค่ไม่ชอบ แต่เขายังเกลียดการประจบสอพลอเข้ากระดูกดำ

ผู้เฒ่าหยุนกัดขนมหนึ่งคำก่อนพยักหน้าซ้ำ ๆ เขาเอื้อมมือที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกออกไปข้างหน้าพลางส่งเสียง ‘อ่า อ่า’ ซึ่งไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาต้องการอะไร

“พี่รอง ท่านพ่ออยากเห็นของกำนัลที่ฮ่องเต้พระราชทานให้น่ะ เจ้าเก็บไว้ที่ไหนเหรอ รีบเอาออกมาดูเถิด” หยุนลี่เซียวหรี่ตาลงพลางแสยะยิ้ม

“อ่ะ อ่ะ…” ผู้เฒ่าหยุนโบกมือปฏิเสธพร้อมส่ายศีรษะ

หยุนลี่เซียวเบ้ปากก่อนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ท่านพ่อ ข้าได้ยินมาว่าราชสำนักมอบทองหนักกว่าร้อยตำลึงให้พี่รอง! ชีวิตนี้ทั้งชีวิตท่านจะมีโอกาสเห็นมันอีกหรือ?”

ผู้เฒ่าหยุนส่ายหน้าพลางทุบโต๊ะเป็นสัญญาณให้บุตรชายหุบปาก หยุนลี่เซียวยังคงหน้าด้านไม่ยอมแพ้ “พี่รอง เจ้าเอาออกมาให้พี่น้องได้เชยชมหน่อยสิ”

หยุนลี่เต๋อรู้ดีว่าหยุนลี่เซียวเป็นคนชั่วช้าเพียงใด ต่อให้ผู้อื่นปฏิเสธ เขาก็จะตามตอแยอย่างไม่ลดละ เมื่อก่อนน้องชายผู้นี้จะเรียกตนว่า ‘เจ้ารอง’ แต่ตอนนี้กลับพลิกลิ้นเรียกว่า ‘พี่รอง’ แล้วเหตุใดเขาจะไม่รู้ว่าหยุนลี่เซียวต้องการอะไร

หยุนลี่เต๋อเมินคำพูดของน้องชายและหันไปกล่าวกับบิดา “ท่านพ่อ ท่านอยากพูดอะไรหรือ พูดช้า ๆ อย่ารีบร้อน”

“ท่านปู่อยากเห็นพระราชโองการหรือเจ้าคะ?” หยุนเชวี่ยผลักประตูเข้ามาก่อนเอ่ยถาม

“อ่า…” ผู้เฒ่าหยุนพยักหน้าด้วยความสนใจทันที

หยุนลี่เต๋อลุกยืนขึ้นและเปิดตู้ข้างเตียงที่ลงกลอนเอาไว้ เขาหยิบม้วนพระราชโองการสีเหลืองสดที่ทำจากผ้าไหมคุณภาพสูง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเกียรติภูมิและความยิ่งใหญ่ของฮ่องเต้ จากนั้นนำมันมาวางไว้บนโต๊ะ

สีหน้าของผู้เฒ่าหยุนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นพลางยื่นมืออันสั่นเทาออกไปข้างหน้า เขาอยากสัมผัสมันเหลือเกิน แต่ด้วยเกรงว่าจะเป็นการหมิ่นเกียรติองค์ฮ่องเต้ ชายชราจึงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าขณะที่น้ำตาพลันเอ่อล้น หากพูดได้เขาคงพูดว่า “นี่คือเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ของตระกูลหยุนสินะ”

“ผ้าไหมผืนนี้นุ่มลื่นเสียกว่าใบหน้าของหญิงสาวเสียอีก” หยุนลี่เซียวลูบผ้าไหมไปมาอย่างเบามือ “พี่รอง ข้าได้ยินมาว่าองค์ฮ่องเต้มอบผ้าไหมยี่สิบผืนให้เจ้าด้วยรึ? มันมีมูลค่าจำนวนไม่น้อยใช่หรือไม่? จุ๊ ๆ ครอบครัวของเจ้าร่ำรวยยิ่งนัก มีเงินทองมากมายให้ใช้ชั่วลูกชั่วหลาน!”

ผู้เฒ่าหยุนยกมืออันเหี่ยวย่นตบหลังมือของบุตรชายพลางส่งเสียง “อ่า อ่า” หยุนลี่เซียวหดมือกลับขณะที่ดวงตาของเขากวาดมองรอบ ๆ ห้องก่อนชี้ไปยังเตียงพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ของมีค่าเหล่านั้นซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มหรือ? สุภาษิตกล่าวว่ามีเงินทองไม่เปิดเผย พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไยเจ้าต้องตระหนี่ด้วย”

“ท่านพ่อของข้าไม่ได้ตระหนี่หรอกเจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยกล่าวพลางเผยสีหน้าไร้อารมณ์ “เพียงแต่สิ่งของที่ฝ่าบาทพระราชทานให้นั้นมีค่ามาก หากเกิดเรื่องผิดพลาดหรือสูญหาย มันจะกลายเป็นอาญาแผ่นดินที่สามารถทำให้โจรถูกบั่นคอและไม่สามารถชดใช้ได้หมด”

สีหน้าของหยุนลี่เซียวเปลี่ยนไป เขากล่าวอย่างมีนัยว่า “พี่รอง ฟังให้ดีว่าลูกของเจ้าต้องการสื่ออะไร นางกำลังปรักปรำว่าอาของนางเป็นโจร”

“อารองคิดมากไปเองเจ้าค่ะ” ใครจะไม่โกรธเคืองบ้างเล่า หยุนเชวี่ยยกยิ้มมุมปากให้หยุนลี่เซียว “ขโมยของกำนัลที่ได้รับมาจากองค์ฮ่องเต้ถือเป็นอาชญากรร้ายแรง แม้แต่โจรชั่วยังไม่กล้าแตะต้อง”

“เจ้า…” หยุนลี่เซียวกำลังจะอ้าปากด่าหยุนเชวี่ยว่า ‘นังเด็กเปรต ข้าจะบอกให้พ่อของเจ้าหักขาเจ้าแล้วแขวนไว้บนขื่อ’ แต่ยังไม่ทันส่งเสียงออกมาก็ตระหนักได้ว่าพี่ชายของตนเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาจึงเปลี่ยนเป็นแค่นเสียงพร้อมถลึงตาใส่หยุนเชวี่ย

“ข้าเป็นคนหยาบกระด้างจึงไม่เข้าใจอะไรเลย” หยุนลี่เต๋อเก็บม้วนพระราชโองการอีกครั้ง “ความดีความชอบล้วนเป็นของเชวี่ยเอ๋อทั้งนั้น อีกไม่กี่ปีเงินเหล่านั้นก็ต้องตกเป็นเงินสินเดิมของนาง”

คำพูดเหล่านั้นชัดเจนว่าแม้จะได้รับของกำนัลมากมาย แต่เขากลับมอบเงินทั้งหมดให้หยุนเชวี่ยโดยที่เขาไม่เก็บไว้สักแดงเดียว หยุนลี่เซียวได้ยินดังนั้นจึงตบโต๊ะเสียงดังและจ้องเขม็งไปที่หยุนลี่เต๋อ “อะไรนะ? ยกให้เป็นสินเดิมของเด็กคนนี้หรือ? เจ้ารอง… พี่รอง เจ้าเสียสติไปแล้วรึ?”

ผู้เฒ่าหยุนเห็นเช่นนั้นก็ตกใจเช่นกัน ใบหน้าของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ

“พี่รอง ลูกสาวแต่งงานออกไปก็เหมือนสาดน้ำออกจากบ้าน นี่…” หยุนลี่เซียวชี้ไปที่หยุนเชวี่ย “เด็กคนนี้ต้องย้ายไปอยู่ในเรือนของคนอื่น กลายเป็นคนของตระกูลอื่น เจ้าจะมอบเกียรติยศและความมั่งคั่งให้ผู้อื่นโดยเปล่าประโยชน์หรือ?”

หากไม่ใช่เพราะหยุนลี่เต๋อเป็นขุนนาง หยุนลี่เซียวคงตะโกนด่าทออย่างหยาบคายไปนานแล้ว ภรรยาของเขานับว่าเป็นคนนอก เงินของคนตระกูลหยุนก็ต้องให้คนในตระกูลใช้จ่ายสิ ตนเป็นน้องชายแท้ ๆ ของหยุนลี่เต๋อ ตนควรได้ส่วนแบ่ง!

หยุนลี่เต๋อเผยท่าทีสงบนิ่ง “ไม่ว่าในภายภาคหน้าเชวี่ยเอ๋อจะแต่งงานกับตระกูลไหน นางยังคงเป็นลูกสาวของข้า”

หยุนลี่เซียวเบิกตากว้างยิ่งกว่าดวงตาของวัวพร้อมเผยท่าทีไม่สบอารมณ์ หยุนลี่เต๋อทำราวกับเกียรติยศและเงินทองที่ได้รับมานั้นไม่ใช่ของมีค่า เขาจึงกัดฟันกรอดแล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้พี่รองกำลังสับสนเป็นแน่ ท่านพ่อเห็นด้วยกับข้าหรือไม่?”

ผู้เฒ่าหยุนขมวดคิ้วมุ่งพร้อมเผยสีหน้าเคร่งเครียด จากนั้นหันมองหยุนเชวี่ยก่อนเบนสายตามองหยุนลี่เต๋อ ชายชราเม้มปากไม่กล่าวคำใด ทว่าท่าทางเขาแสดงให้เห็นชัดว่า ‘ไม่เห็นด้วย’

“ท่านพ่อ ข้าขอตัวไปช่วยท่านแม่ทำบะหมี่ในห้องครัวนะเจ้าคะ “หยุนเชวี่ยลุกยืนขึ้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากออกจากห้อง นางก็รีบเดินอ้อมไปหยุดอยู่ข้างหน้าต่างพลางเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อแอบฟัง

หยุนลี่เต๋อเป็นคนซื่อสัตย์ และคนซื่อสัตย์มักมุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง เรื่องใดที่ตัดสินใจอย่างมั่นเหมาะไว้แล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนความคิดโดยง่าย เพียงแต่เมื่อครู่ลูกสาวของเขาอยู่ด้วยจึงไม่อาจกล่าวอย่างตรงไปตรงมาได้

หลังจากได้ยินคำพูดของหยุนลี่เซียว หยุนลี่เต๋อจึงกล่าวเสียงเรียบ “ท่านพ่อ เราแยกครอบครัวกันแล้ว นี่เป็นเรื่องของข้า ส่วนท่านก็ชรามาก ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก โปรดใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถิด อย่ากังวลไปเลย”

ผู้เฒ่าหยุนยืดสันหลังตรง สีหน้าไม่พอใจแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง ดวงตาสีเหลืองขุ่นมองหยุนลี่เต๋อด้วยสายตาผิดหวังปนสับสนที่ยากปกปิด

“พี่รอง เจ้ากล่าวเช่นนั้นไม่ถูกต้อง แม้จะแยกครอบครัวแล้ว แต่เจ้าก็ยังยืนกรานจะไม่แบ่งเงินให้คนตระกูลหยุนอย่างนั้นหรือ? ท่านพ่อกับท่านแม่เลี้ยงเจ้ามาจนเติบใหญ่ ไยเจ้าจึงไม่คำนึงถึงพวกท่านบ้าง? เจ้าถูกแต่งตั้งเป็นขุนนาง แต่กลับละทิ้งมารดาและเพิกเฉยต่อพี่น้อง…”

หยุนลี่เซียวร้อนรนใจ หลังจากได้ยินข่าวคราว เขาก็ร้อนรนใจจะมาที่เรือนของพี่ชายจนทนไม่ไหว ทว่าเมื่อวานนี้มีแขกเหรื่อมาแสดงความยินดีกับเขามากมายจึงพลาดโอกาสที่เหมาะสม ทว่าวันนี้หยุนลี่เต๋อกลับบอกว่าตนจะยกสิ่งที่ได้รับทั้งหมดเป็นสินเดิมของนังเด็กเปรตโดยไม่แบ่งผลประโยชน์ให้น้องชายเช่นเขาแม้แต่น้อย!