ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 384 เริ่มจากตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ

ตอนที่ 384 เริ่มจากตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ

“เฮ้อ…” ผู้เฒ่าหยุนถอนหายใจอย่างเคร่งเครียด เขาประคองมุมโต๊ะไว้และเตรียมจะหยัดกายลุกขึ้น

“ท่านพ่อ” หยุนลี่เต๋อรีบเข้าไปประคองอีกฝ่าย

ชายชราโบกมือก่อนเอื้อมมือไปคว้าเอาไม้เท้าค้ำยันที่อยู่ข้างกาย

“ท่านพ่อ บะหมี่ต้มจวนเสร็จแล้ว ท่านอยู่กินที่นี่สักสองสามคำแล้วค่อยกลับเรือน…” หยุนลี่เต๋อกล่าว

ผู้เฒ่าหยุนไม่พูดจาใด ๆ และยืนกรานที่จะจากไป เขาดึงแขนตนเองออกจากมือของหยุนลี่เต๋อ ใบหน้าฉายชัดไปด้วยความเคร่งขรึม เขาเดินโซซัดโซเซออกไปนอกประตูทีละก้าว ทว่าบั้นท้ายของหยุนลี่เซี่ยวกลับยังไม่ขยับเขยื้อน เขานั่งอยู่ที่เก่าอย่างมั่นคง

“น้องสาม รีบมาประคองท่านพ่อเร็วเข้า” หยุนลี่เต๋อหันกลับไปและตะโกนเรียกหยุนลี่เซียว ซึ่งหยุนลี่เซียวก็เบ้ริมฝีปากอย่างอารมณ์เสีย เขาลุกขึ้นยืนอย่างไม่สบอารมณ์นักพลางกอดอกและพูดด้วยความรำคาญ “ท่านพ่อ พี่รองไม่ยอมรับท่าน ข้าเสียอีกยินดีปรนนิบัติท่าน ไป กลับเรือนกันเถอะ พวกเราไม่ขาดแคลนถึงขั้นต้องรอคอยข้าวปลาอาหารจากเขา”

ขณะนั้นแม่นางเหลียนตระเตรียมบะหมี่ไว้พร้อมสรรพแล้ว นางยกชามใหญ่สองชามเข้าไปในห้องก่อน นอกจากผักดองรสอร่อยแล้วยังมีไข่ลวกโปะไว้ด้านบน รอจนถึงช่วงมื้อกลางวันสืออีจึงเดินไปส่งอาหารให้เรือนหลังเก่าตระกูลหยุนตามปกติ แล้วถือโอกาสนำถ้วยชามตอนมื้อเช้ากลับมา ปรากฏว่าบะหมี่ในชามนั้นถูกกินจนหมดเกลี้ยง

หยุนเชวี่ยเล่าถึงที่มาของเหมืองเกลือหลังหมู่บ้านโดยคร่าว หยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนนิ่งงันราวกับกำลังฟังตำราสวรรค์ ล่องลอยอยู่เหนือกลุ่มเมฆหมอก รู้เพียงว่าการที่หินสามารถผลิตเกลือออกมาได้ ช่างเป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

“ลูกเอ๋ย… เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่เคยเอ่ยถึงมันมาก่อนเลยล่ะ?” แม่นางเหลียนเอ่ยถาม “เมื่อวานนี้นึกแล้วยังตระหนกไม่หาย แม่ของเจ้าอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตไม่เคยพบเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน”

“นั่นเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ข้าเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก…” หยุนเชวี่ยเกาศีรษะ แสดงท่าทางเป็นเชิงว่า ‘ข้าเองก็สับสน’ เช่นกัน “ข้านำเรื่องนี้ไปบอกกล่าวแก่เจ้าอ้วน ให้นำความนี้ไปบอกบิดาของเขาคือใต้เท้าเฉียน นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว หากไม่ใช่เพราะราชโองการมาถึงอย่างกะทันหัน ข้าเองคงลืมเรื่องนี้ไปแล้วเช่นกัน ฮิฮิ นี่ไม่ใช่ขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่ที่ร่วงตกลงมาจากฟากฟ้าหรอกหรือ? หล่นทับบ้านของเราเข้าเสียแล้ว”

นกกระจอกเทศยิ้มกว้างแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ มีหรือนางจะไม่รู้ว่าของกำนัลเหล่านั้นมีมูลค่ามากมายเพียงใด นางรู้สึกว่าตนเองโชคดียิ่งนักที่ได้รับผลประโยชน์อย่างมหาศาล ในอนาคตนางสามารถมีชีวิตที่มั่งคั่งได้อย่างไม่ยากเย็น

ส่วนตำแหน่ง ‘ผู้บังคับการทหารม้าอู่หลัว’ ที่ราชสำนักแต่งตั้งให้นั้น แท้จริงแล้วเป็นขุนนางประเภทใดแน่ ทั้งครอบครัวล้วนสับสน ครั้นไปถามหวังหลี่เจิ้งผู้มีความรู้กว้างขวาง ผลก็คือเขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างกระอักกระอ่วน ครั้นไปถามไถ่จากเฟิงซิ่วไฉ เฟิงซิ่วไฉจึงให้คำตอบว่าในราชโองการไม่ได้ระบุแน่ชัดว่าจะให้เข้ารับตำแหน่งใด อีกทั้งไม่ได้เอ่ยถึงตำแหน่งที่แน่นอน ดังนั้นจึงควรเป็นขุนนางที่ไม่มีตำแหน่งประจำ

“ไม่มีตำแหน่งแน่นอนงั้นรึ?” หยุนลี่เต๋อไม่ค่อยเข้าใจนัก “ขุนนางที่ไม่มีตำแหน่งแน่นอนเป็นขุนนางประเภทใดกัน?”

“มียศศักดิ์ แต่ไม่มีตำแหน่งที่แน่นอน ในแต่ละปีจะได้รับเงินค่าตำแหน่งขุนนางจากทางราชสำนัก” เฟิงสือยวินอธิบาย

หยุนลี่เต๋อครุ่นคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง “หมายความว่าไม่ต้องทำงานใด ๆ แต่ยังได้รับเงินอยู่อย่างนั้นหรือ?”

เฟิงสือยวิน “จะกล่าวเช่นนั้นก็ได้ขอรับ”

“มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือนี่?” นางหยางที่นั่งอยู่ด้านข้างไตร่ตรองตามอย่างระมัดระวัง แล้วจึงเอ่ยถามต่อ “แล้วตำแหน่งท่านอารองหยุนของเจ้าใหญ่เพียงใดกัน?”

เรื่องนี้เฟิงสือยวินเองก็ไม่รู้แน่ชัด

นางหยางไม่วายกล่าวหยอกล้อ “เช่นนั้นต่อไปหากพวกเราพบเจอเขาในหมู่บ้าน จำเป็นต้องคำนับค้อมศีรษะให้หรือไม่?”

“สะใภ้เฟิง อย่าล้อเลียนพี่รองของข้าเช่นนี้เลย” แม่นางเหลียนปิดปากหัวเราะ “เขามีนิสัยเกรงอกเกรงใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากเจ้ายังทำให้เขากลัวอีก เกรงว่าต่อไปเขาอาจไม่กล้าออกจากเรือนไปไหนเสียแล้ว”

จนกระทั่งใต้เท้าจงผู้เป็นเจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงขึ้นในจวน ทั้งยังเชื้อเชิญครอบครัวของหยุนลี่เต๋อให้ไปร่วมงาน เขาถึงได้รับรู้ว่า ‘แม่ทัพม้าอู่หลัว’ เป็นขุนนางขั้นเจ็ด มียศศักดิ์ทว่าไร้อำนาจบริหาร ไม่ต้องทำงานใดทั้งสิ้น เพียงอยู่เฉยก็กินเงินค่าตำแหน่งปีละสามสิบตำลึง

ใต้เท้าจงจัดงานเลี้ยงขึ้นครั้งนี้ด้วยเหตุผลสามประการ ประการแรกคือประกาศออกจากตำแหน่งเจ้าเมือง ประการที่สองคือประกาศข่าวดีได้รับเลื่อนตำแหน่ง และประการสามเพื่อขอบคุณผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณงามความดีนี้ แน่นอนว่าต้องขอบคุณตระกูลหยุนผู้เป็นต้นเรื่อง เขาได้รับพระราชโองการให้เลื่อนขั้นเป็นรองเอกอัครราชทูตกรมเสบียงเกลือ ขุนนางระดับห้า ในที่สุดบิดาของเจ้าอ้วนเฉียนก็ได้เลื่อนขั้นเป็นเจ้าเมืองอันผิงอย่างเป็นทางการ

สามวันให้หลังก็มาถึงวันแต่งงานของหยุนเยี่ยน หยุนเชวี่ยตัดสินใจเปลี่ยนเงินจำนวนสิบตำลึงที่ได้รับเป็นค่าสินสอดทองหมั้นเป็นทองคำจำนวนสิบตำลึง นอกจากนี้ยังเพิ่มผ้าแพรผ้าต่วนให้อีกสี่ผืน ทุ่งนาอุดมสมบูรณ์ห้าสิบไร่ เครื่องเรือน เครื่องเงิน และสิ่งของอื่น ๆ อีกหลายชิ้น

งานเลี้ยงฝั่งตระกูลอู๋ก็จัดขึ้นอย่างเชิดหน้าชูตาเต็มที่ แม้แต่คนจากหมู่บ้านข้างเคียงต่างก็เดินทางมาร่วมงานกันอย่างครึกครื้นตั้งแต่เช้าตรู่ แม่ของอู๋ต้าหวังปีติยินดียิ่ง จึงเชิญคณะอุปรากรจากตัวเมืองมาบรรเลงดนตรีอย่างครื้นเครง ตลอดช่วงเช้าจรดเย็นย่ำ

สามวันหลังจากแต่งงาน ตระกูลหยุนก็จัดการรับช่วงต่อ เป็นงานเลี้ยงที่ยาวนานตั้งแต่เช้าจรดค่ำเช่นกัน มีสุราและเนื้อสัตว์พอให้แขกเหรื่อทานกันอย่างทั่วถึง งานมงคลเช่นนี้ไม่ควรขับไล่แขก ดังนั้นพวกคนเสเพลในหมู่บ้านจึงรู้สึกสำราญกับมันอย่างยิ่ง

คนเมามากกว่าสามคนรวมตัวกันแล้ว ยิ่งร่ำสุราหนักเกินไปก็เริ่มคุยโวโอ้อวด พูดพล่ามถึงเรื่องไร้สาระ ไม่ว่าจับเสือด้วยมือเปล่า หลับนอนกับภรรยาผู้อื่น หรือเรื่องอื่น ๆ ที่ยิ่งพูดก็ยิ่งขาดสติยับยั้ง ใครคนหนึ่งเอ่ยถามหยุนลี่เซียวว่า “นายท่านสาม เหตุใดมือข้างนั้นของท่านจึงหายไปเสียได้เล่า?”

ดวงตาของหยุนลี่เซี่ยวแดงก่ำ เขาสบถด่าขณะเล่าว่าสตรีนางหนึ่งในหอนางโลมของมณฑลใกล้เคียงหลอกเอาเงินไปจนสิ้น เขาจึงเข้าไปที่บ่อนพนันเพื่อ ‘ถอนทุนคืน’ แต่โชคไม่ดีนัก เขาจึงใช้ ‘กลโกง’ เข้าช่วย ปรากฏว่าถูกผู้คนในบ่อนจับพิรุธได้จึงแห่กันใช้วิธีป่าเถื่อนตัดมือเขาทิ้ง

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งถามเป็นเชิงลามกว่า “สาวน้อยทรวดทรงเช่นไรกันที่สามารถมัดใจนายท่านสามได้อยู่หมัดจนเสียรู้ถึงเพียงนี้?”

“ใบหน้านั้นอ่อนละมุนเสียยิ่งกว่าเต้าหู้ เอวบางนั้นทั้งเพรียวทั้งนิ่มมือนัก เรียวขาสองข้างหรือก็กระหวัดแน่นจนเกือบบีบรัดจนคนตายได้ อย่าได้รื้อฟื้นถึงนางอีกเลย!” หยุนลี่เซี่ยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างดุดัน “ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะทำให้นางตายตกไปใต้ร่างข้า!”

ชายอีกคนรีบยั่วยุ “ตระกูลของนายท่านสามได้รับพระราชโองการทั้งที ฉะนั้นท่านจะเกรงกลัวสิ่งใด? อย่าว่าแต่หญิงสาวในหอนางโลมเลย ไม่ว่านายท่านสามชอบพอคุณหนูตระกูลใดก็ย่อมสมควรทั้งนั้น ป่านนี้ควันสีเขียวคงผุดขึ้นจากสุสานบรรพบุรุษเสียแล้วกระมัง!”

กลุ่มชายฉกรรจ์เมามายต่างโห่ร้องแสดงความเห็นด้วย หยุนลี่เซียวถูกสรรเสริญหนักเข้าก็แทบจะลอยล่อง เกือบหลงลืมไปเสียแล้วว่าตนเป็นใคร

ไม่กี่วันหลังจากแต่งงาน หยุนเยี่ยนบอกกล่าวกับแม่นางเหลียนและหยุนลี่เต๋อว่าอู๋ต้าหวังอยากหาเช่าร้านในตัวเมืองเพื่อเปิดร้านขายเนื้อ สองสามีภรรยาต่างสนับสนุนอย่างเต็มที่ ส่วนหยุนเชวี่ยเองก็เสนอว่าต้องการเปิดร้านค้าเล็ก ๆ ตรงบริเวณหน้าหมู่บ้าน เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองในจวนของใต้เท้าจง นางได้รับแจ้งจากใต้เท้าจง ‘รองเอกอัครราชทูตกรมเสบียงเกลือ’ ที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่งว่าราชสำนักกำลังเตรียมการเข้ามาขุดเหมืองเกลือในเร็ววันนี้

การขุดเหมืองเกลือต้องใช้กำลังคนไม่น้อย เมื่อถึงยามนั้นจะมีคนงานจำนวนมาก ตลอดจนผู้บังคับบัญชา และขุนนางในราชสำนักที่มาประจำการอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ถึงอย่างไรย่อมหนีไม่พ้นคำว่า ‘กิน’ การเปิดกิจการขนาดเล็กนับว่าเหมาะสมอย่างยิ่งแล้ว

เมื่อทั้งครอบครัวปรึกษากันก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ วันรุ่งขึ้นพวกเขาจึงเดินทางไปเยี่ยมเยียนบ้านของหวังหลี่เจิ้งทันที แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่เพื่อทักทายธรรมดา เพราะพวกเขาต้องการแจ้งความประสงค์ว่าจะสร้างร้านค้าสองแห่งไว้ตรงหน้าหมู่บ้าน ทั้งยังเสนอความคิดที่จะซื้อพื้นที่รกร้างขนาดใหญ่ในหมู่บ้านไป๋ซีตลอดริมฝั่งแม่น้ำ

“ซื้อที่ดินริมแม่น้ำงั้นรึ?” หวังหลี่เจิ้งลูบเคราพลางครุ่นคิดด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “ที่รกร้างเช่นนั้น เจ้าจะซื้อไว้ด้วยเหตุใด?”

“ไว้สำหรับเลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด เลี้ยงห่านตัวใหญ่เจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยกล่าว “ปลูกไม้ผล หรือพืชอื่น ๆ เสริมด้วย ตอนนี้ยังคิดไม่ตก แต่เสาะหาพื้นที่เก็บไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากันภายหลัง”

“แม่สาวน้อย เพียงกะพริบตาปริบก็คิดคำนวณได้หลายแผนการนัก แม้แต่เจ้าเองยังคิดไม่ออกแล้วผู้ใดจะล่วงรู้ได้” หวังหลี่เจิ้งหัวเราะ “เรื่องที่ดินเหล่านี้ข้าไม่มีอำนาจในการตัดสินใจ หากครอบครัวของเจ้าต้องการซื้อจริง ก็จงไปถามไถ่เอาจากที่ว่าการมณฑลเถอะ”

ภายในวันเดียวกัน หยุนเชวี่ยก็เดินทางไปยังที่ว่าการมณฑลพร้อมกับหยุนลี่เต๋อ เรื่องราวดำเนินไปอย่างราบรื่น เนื่องจากบริเวณแห่งนั้นเป็นพื้นที่รกร้างที่ไม่มีเจ้าของเก่า ตระกูลหยุนจึงได้รับโฉนดที่ดินอันมีตราประทับของทางการในราคาที่คุ้มค่ายิ่งนัก