ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 387 ซื้อหมู่บ้าน

ตอนที่ 387 ซื้อหมู่บ้าน
ตอนที่ 387 ซื้อหมู่บ้าน

เที่ยงวันถัดมา

นายหน้าซุนเห็นแขกผู้คุ้นเคยมาพบถึงที่บ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม กำชับสตรีในบ้านให้ยกน้ำชาให้พวกเขา จากนั้นจึงกล่าวกับหยุนลี่เต๋อด้วยความสุภาพว่า “ท่านเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองคงลำบากไม่น้อย ครั้งหน้าหากมีธุระต้องการพบ เพียงส่งคนมาบอกกล่าวนัดหมายก็พอแล้ว ข้ายินดีจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้อย่างเรียบร้อยแน่นอน”

หยุนลี่เต๋อไม่คุ้นเคยกับท่าทีที่อีกฝ่ายประจบสอพลอนอบน้อมต่อเขาเช่นนี้ จึงแสดงท่าทางกระดากอายอย่างเห็นได้ชัด “ข้าเกรงว่าจะอธิบายสื่อสารกับท่านได้ไม่ละเอียดเท่าที่ควร” เขากล่าวพร้อมนั่งลง “นอกจากนี้การซื้อที่ดินถือเป็นเรื่องใหญ่ ควรเจรจาต่อหน้าจึงจะเป็นการดี”

“ย่อมได้!” นายหน้าซุนนั่งลงบ้างพลางหัวเราะคิกคัก “หรือท่านอาจส่งคนให้มาเรียกข้า ข้าสามารถเดินทางไปพบท่านที่เรือนได้โดยตรง”

“นายหน้าซุน ท่านสุภาพต่อเราเกินไปแล้ว” แม่นางเหลียนจิบชาเข้าไปอึกหนึ่ง “ครั้งก่อนต้องขอบคุณท่านที่อุตส่าห์เป็นธุระจัดการให้ พวกเราจึงได้ที่ดินทำเลดีสักผืนมาครอบครอง และครั้งนี้ก็คงต้องรบกวนท่านอีกแล้ว”

แม่นางเหลียนฝีปากไวกว่าหยุนลี่เต๋อ วาจานั้นสุภาพอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง นายหน้าซุนรีบประสานมือตอบรับ “ได้อย่างไรกัน? ฮูหยินท่านเกรงใจกันเกินไปแล้ว ผลประโยชน์ที่ข้าได้รับล้วนเป็นเพราะครอบครัวของท่านเกื้อกูล หากมีคำขอสามารถเอ่ยถึงได้โดยไม่ต้องเกรงใจ”

หยุนลี่เต๋อไม่รู้จักธรรมเนียมการพูดมากนัก จึงกล่าวเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา “ครอบครัวของข้าต้องการซื้อที่ดินเพิ่มอีกสักผืน ควรเป็นพื้นที่ทำเลดี สถานที่… ขอเพียงอย่าอยู่ไกลจากหมู่บ้านของเรามากนัก”

“เป็นการดีที่สุดควรเชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกัน” แม่นางเหลียนกล่าวเสริม

นายหน้าซุนได้ยินดังนั้นจึงตระหนักว่าต้องเป็นการซื้อขายขนาดใหญ่อย่างแน่นอน จึงเอ่ยถามพวกเขาด้วยสีหน้าเบิกบานใจ “ท่านต้องการที่ดินผืนใหญ่เพียงใด?”

“หนึ่งร้อยห้าสิบ หรือหนึ่งร้อยหกสิบไร่” หยุนลี่เต๋อกล่าว คำนวณจากทรัพย์สินที่มีอยู่ในตอนนี้แล้ว นอกจากสินสอดทองหมั้นที่มอบให้หยุนเยี่ยนไป ยังมีทองคำอีกจำนวนเก้าสิบตำลึง สามารถซื้อที่ดินได้ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบไร่ ทว่าแบ่งเงินส่วนหนึ่งไว้สำหรับซื้อวัวสักสองตัว

“พื้นที่ขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะเสาะหาได้ยากนัก” นายหน้าซุนกล่าว “รอบข้างมีเพียงที่ดินกระจายเป็นผืนเล็กผืนน้อย เห็นทีคงมีเพียงหมู่บ้านผิงกู่ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบลี้ ที่แห่งนั้นมีผืนที่ดินกว่าหกสิบไร่…”

หยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนหันมองสบตากัน ยังไม่อาจตัดสินใจได้ในทันที

ความจริงแล้วหลายมณฑลและหมู่บ้านในละแวกใกล้เคียงกับมณฑลอันผิงอยู่ในเขตที่มีประชากรหนาแน่น ส่วนหมู่บ้านในแถบชนบทแต่ละครัวเรือนมีพื้นที่ในครอบครองเพียงไม่กี่สิบไร่เท่านั้น การจะรวบรวมที่ดินขนาดใหญ่โดยมีเงื่อนไขว่าต้องเป็นผืนเดียวกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“เช่นนั้นมีหมู่บ้านใดที่ต้องการขายหรือไม่?” หยุนเชวี่ยเอ่ยถามขึ้นบ้าง

“หมู่บ้านรึ?” นายหน้าซุนนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ “พอมี แต่อยู่ไกลไปอีกหน่อย เป็นพื้นที่ในครอบครองของตระกูลหวงหยวนในมณฑลใกล้เคียง อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณสามสิบถึงสี่สิบลี้ หากจะเดินทางไปต้องนั่งเกวียนล่อ”

“อย่ารีบร้อนไปเจ้าค่ะ” คิ้วของหยุนเชวี่ยเลิกสูงเล็กน้อย ในใจคิดว่าช่วงนี้ดาวประจำราศีของนางช่างส่องสว่างเสียจริง ถึงกระนั้นก็ยังรักษาท่าทีสงบนิ่งขณะเอ่ยถามต่อไป “หมู่บ้านที่ว่ากว้างขวางเพียงใด? ขายในราคาเท่าไรเจ้าคะ?”

“ที่ดินรวมสองร้อยไร่ แบ่งเป็นนาข้าวชั้นดีหนึ่งร้อยยี่สิบไร่ เรือกสวนปลูกผลไม้ประมาณห้าสิบถึงหกสิบไร่ ทั้งยังมีแปลงปลูกผัก สระน้ำ คอกหมู และบ้านเรือนหลังใหญ่อีกหลายหลังทีเดียว” นายหน้าซุนเอ่ยถึงพลางทำท่าทางราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า “ทั้งหมดนี้ขายในราคาแปดร้อยตำลึง ช่างเป็นราคาที่คุ้มค่ายิ่งนัก!”

“แปดร้อยตำลึงเท่านั้นเองหรือ?!” หัวใจของหยุนเชวี่ยเต้นระรัว ทว่าสีหน้ายังราบเรียบเป็นปกติ “หากพูดกันตามหลักแล้ว หมู่บ้านใหญ่โตถึงเพียงนี้ ตามท้องตลาดทั่วไปแล้วคงไม่ได้ซื้อขายกันในราคานี้กระมัง?”

“ไม่อย่างแน่นอน ตามราคาที่ซื้อขายโดยผู้มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนแล้ว หากไม่ใช่หนึ่งพันตำลึงขึ้นไป อย่างน้อยก็ประมาณเก้าร้อยตำลึง” นายหน้าซุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงเสียดาย “หากข้ามีเงินมากถึงเพียงนั้น คงรีบซื้อไว้แล้วเก็งกำไรได้อีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยตำลึงแล้ว”

“เหตุใดเจ้าของเดิมถึงได้ขายมันในราคาถูกนัก?” แม่นางเหลียนเอ่ยถาม

“ไอหยา! อย่ากล่าวถึงมันเลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะลูกหลานตระกูลหวงที่เกียจคร้านไม่รู้จักสานต่อ ทำให้ทรัพย์สินที่บรรพบุรุษเก็บสะสมมานานนมมีอันต้องสูญสิ้นไป” นายหน้าซุนลดระดับเสียงลง “พี่ชายคนโตและน้องสามของตระกูลหวงเล่นการพนันอย่างหนักกระทั่งติดหนี้ก้อนใหญ่ หลุมลึกดังกล่าวไม่สามารถถมให้เต็มได้ พวกเขาจึงรีบร้อนขายหมู่บ้านและเรือนหลังใหญ่ทิ้งไปเสีย หวังนำเงินที่ได้ไปใช้หนี้เป็นการด่วน!”

แม่นางเหลียนเหลือบสังเกตท่าทีของหยุนลี่เต๋อ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าแววตาของเขาวูบไหว

นายหน้าซุนเห็นเช่นนั้นจึงตีเหล็กในขณะที่ยังร้อนอยู่ “ให้ข้าไปจ้างเกวียนล่อเพื่อนำทางพวกเราไปดูพื้นที่จริงเดี๋ยวนี้เลยดีหรือไม่? หากท่านถูกใจก็รีบคว้ามันไว้เสีย หากเวลาผ่านไปไม่แน่ว่าหมู่บ้านแห่งนี้คงถูกขายเปลี่ยนมือไปเสียแล้ว”

ทั้งสามคิดคำนวณเล็กน้อย ทันใดนั้นหยุนลี่เต๋อก็พยักหน้าพร้อมปรบมือ “ได้ เช่นนั้นไปกันเถิด!”

นายหน้าซุนทำงานได้อย่างคล่องแคล่ว เพียงครู่เดียวก็สามารถเสาะหาจ้างเกวียนล่อคันหนึ่งได้แล้ว ทั้งสี่คนขึ้นรถมุ่งตรงไปยังมณฑลหลินเหอซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณสี่สิบลี้

ระหว่างทาง หยุนเชวี่ยหาโอกาสแอบกระซิบข้างหูแม่นางเหลียน “ท่านแม่ อีกประเดี๋ยวก็ถึงที่หมายแล้ว หากท่านมองแล้วถูกชอบใจก็อย่าได้แสดงออกผ่านสีหน้าให้อีกฝ่ายจับสังเกต เข้าใจหรือไม่เจ้าคะ?”

แม่นางเหลียนเข้าใจนัยที่หยุนเชวี่ยต้องการสื่อ นางพยักหน้ารับเบา ๆ

สารถีขับเคลื่อนเกวียนล่อไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงล้อรถบดพื้นถนนดังเป็นจังหวะ ใช้เวลาประมาณสามก้านธูปก็มาถึงอาณาบริเวณของตระกูลหวง ทันทีที่พี่ใหญ่ของตระกูลหวงได้ยินว่ามีผู้สนใจซื้อก็ยินดียิ่ง รีบออกมาพบแขกผู้มาเยือนที่เกวียนล่อหน้าหมู่บ้านทันที

นายน้อยใหญ่หวงผู้นี้อายุประมาณสามสิบเศษ มีนิสัยอวดดีและฟุ่มเฟือยไม่น้อย เขากล่าวกับหยุนลี่เต๋อพลางตบหน้าอกผาง “พี่ชาย ท่านคงถูกใจหมู่บ้านของเขาจึงเดินทางมาที่นี่เพื่อให้เห็นกับตา หมู่บ้านแห่งนี้เป็นทรัพย์สินของบรรพบุรุษข้าที่สืบทอดต่อกันมาถึงสามชั่วอายุคน ทั้งที่ดินและสระน้ำถูกจัดสรรพื้นที่ไว้อย่างเป็นระเบียบ สถานที่ทำเลดีเช่นนี้เสาะหาทั่วไปได้ยากนัก คุ้มค่ากับเงินหนึ่งพันตำลึงอย่างแน่นอน!”

“หนึ่งพันตำลึง?” หยุนลี่เต๋อตะลึงงัน เขาหันมองไปยังนายหน้าซุน “ก่อนหน้านี้ท่านแจ้งราคาไว้ที่แปดร้อยตำลึงมิใช่หรือ?”

นายหน้าซุนเผยสีหน้าลำบากใจ ในตอนนั้นนายน้อยใหญ่หวงตั้งราคาขายไว้เพียงแปดร้อยตำลึงจริง ครั้นเห็นว่ามีผู้สนใจใคร่ซื้อหาจึงถือโอกาสขึ้นราคาเสียอย่างนั้น แต่ถึงอย่างไรนายหน้าเช่นเขาก็ถือเป็นคนกลางที่ได้รับผลประโยชน์จากทั้งสองฝ่าย เขาจึงกระแอมไอครั้งหนึ่งก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพอ้อมค้อมว่า “อะแฮ่ม คุณชายหวง ท่านดูเอาเถิด พวกเราเดินทางมาไกลจากมณฑลอันผิง มาที่นี่ก็เพราะต้องการซื้อหมู่บ้านของท่านด้วยความจริงใจ…”

ความนัยแฝงในคำกล่าวนั้นก็คือ กล่าวถึงราคาจริงที่พูดคุยกันไว้ก่อนหน้านี้เถิด อย่าพูดพล่ามเกินจริงไปเลย

นายน้อยใหญ่หวงขมวดคิ้วอย่างมุ่งร้าย “เฮ้อ! ในเมื่อพวกท่านมีความตั้งใจจริงที่จะซื้อ เช่นนั้นข้าไม่ขออ้อมค้อมอีกต่อไป ข้าทบทวนราคาให้เจ้าเสียใหม่” ขณะกล่าวเช่นนั้น เขาก็เหยียดปลายนิ้วทั้งห้า “ราคาเดียวเท่านั้น เก้าร้อยห้าสิบตำลึง! สุภาพบุรุษไม่กล่าวฉ้อฉล!”

ใบหน้าของหยุนลี่เต๋อแสดงออกถึงความไม่พอใจ นี่ไม่นับว่าฉ้อโกงได้อย่างไรกัน? แปดร้อยตำลึงที่พูดคุยกันไว้ก่อนหน้ากลับกลายเป็นเก้าร้อยห้าสิบตำลึงไปเสียแล้ว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง แม้เขาจะมีความตั้งใจที่จะซื้อมัน ทว่าตอนนี้เขาไม่ได้มีเงินมากมายถึงเพียงนั้น

“เก้าร้อยห้าสิบตำลึง?!” แม่นางเหลียนถลึงตาพลางโบกไม้โบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เหตุใดจึงต่างจากที่พูดคุยกันก่อนหน้าลิบลับเช่นนี้? แพงเกินไป ครอบครัวของข้าไม่สามารถจ่ายได้ ช่างปะไร เรากลับกันเถอะ!”

“หยุด… หยุดก่อน!” หยุนเชวี่ยเปิดม่านก่อนตะโกนออกไปนอกตัวรถ

สารถีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้นได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียง “ชู่ว…” ลากยาว จากนั้นเกวียนล่อก็จอดเทียบอยู่ตรงริมทาง

“นี่… คุณชายหวง หากท่านต้องการขายก็บอกราคาแท้จริงให้เขารับรู้เถิด หากท่านยังไม่ยอมแต่โดยดี เห็นทีคง…” นายหน้าซุนรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย ทำเช่นนี้ไม่ถือเป็นการล่วงเกินผู้อื่นหรอกหรือ? หนำซ้ำผู้ที่เขาล่วงเกินยังเป็นลูกค้ารายใหญ่

หยุนลี่เต๋อระงับความในใจที่ตนต้องการพูด ก่อนจะกล่าวกับนายน้อยใหญ่หวงด้วยความจริงใจ “น้องชาย ครอบครัวของเราทำอาชีพเพาะปลูกเป็นหลัก ถึงอย่างไรย่อมไม่ต่อรองราคา ได้ยินท่านนายหน้าซุนบอกกล่าวว่าหมู่บ้านแห่งนี้ขายในราคาไม่แพงจึงยอมเดินทางมาไกลเพื่อให้เห็นกับตา หากเจ้าพูดความจริงยังพอติดต่อเป็นคู่ค้ากันได้ แต่หากยังกล่าวเท็จเห็นทีเราคงต้องจบการเจรจากันแต่เพียงเท่านี้”

นายน้อยใหญ่หวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปยังคนทั้งสามพลางครุ่นคิดในใจ ชายตรงหน้ามีใบหน้าดำคล้ำร่างกายแข็งแรง เห็นได้ชัดว่าเขาทุ่มเทแรงกายทำงานอย่างหนัก ส่วนเด็กสาวนางนั้นใบหน้าสะสวย ทว่าสังเกตจากการแต่งกายของนางแล้วเป็นเพียงสาวชาวนาธรรมดาเท่านั้น ส่วนสตรีอีกคนดูไม่รู้เรื่องละเอียดอ่อนเหล่านี้แม้แต่น้อย ต่อให้ครอบครัวนี้จะร่ำรวยถึงขั้นซื้อหมู่บ้านได้ก็ตาม แต่การมองเพียงปราดเดียวก็พอคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนซื่อ ง่ายต่อการหลอกลวง

เขาเปล่งเสียงจึกจักในลำคอพลางลูบคางตนเองอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นจึงแสร้งทำทีว่าตัดสินใจได้ “เห็นแก่พวกท่านดั้นด้นมาไกล หากต้องการซื้อหมู่บ้านแห่งนี้ข้าจะขายให้ในราคาเก้าร้อยตำลึง ถือเป็นราคามิตรภาพสูงสุดแล้ว! หากน้อยกว่านี้เกรงว่าข้าคงขาดทุนย่อยยับ!”