ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 400 ขโมยไก่

ตอนที่ 400 ขโมยไก่
ตอนที่ 400 ขโมยไก่

เมื่อเสี่ยวส้วยเอ๋อสังเกตเห็นว่าหยุนเชวี่ยพยักหน้า นางก็ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น เนื่องจากมารดาของตนจะมีงานทำแล้ว แต่จู่ ๆ เสี่ยวส้วยเอ๋อก็นิ่งไป “พี่เชวี่ยเอ๋อ ร่างกายของท่านแม่ข้าไม่แข็งแรง นางจึงทำอะไรได้ไม่มากนัก…”

“เพียงแค่ช่วยแม่ของข้าทำเส้นบะหมี่ ห่อซาลาเปา และงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีงานหนัก” หยุนเชวี่ยก้มลงเก็บกิ่งไม้และดึงใบไม้ที่เหี่ยวแห้งทิ้ง จากนั้นส่งเสียงกุ๊ก ๆ หลายครั้ง

เสี่ยวส้วยเอ๋อยืนนิ่งไม่ไหวติง “พี่เชวี่ยเอ๋อ…”

หยุนเชวี่ย “มีอะไร?”

เสี่ยวส้วยเอ๋อ “…”

หยุนเชวี่ย “เจ้าเรียนรู้มาจากที่ใด?”

“มิใช่…” เสี่ยวส้วยเอ๋อกล่าว “ท่านแม่ข้าทำงานได้ไม่เต็มที่เท่าผู้อื่น หรือไม่… หรือไม่ข้ากับท่านแม่จะขอเงินค่าแรงเพียงคนเดียวเท่านั้น…”

“เห็นได้ชัดว่าทำงานสองคน ไยจึงต้องการค่าแรงเพียงคนเดียวเล่า?” หยุนเชวี่ยรู้ดีว่าเสี่ยวส้วยเอ๋อหมายความว่าอย่างไร แม่นางน้อยเสี่ยวส้วยเอ๋อผู้นี้เข้มแข็งยิ่งนัก ในขณะที่ครอบครัวเดือดร้อน นางได้รับความช่วยเหลือมากมาย ทว่าตอนนี้อยากยืนด้วยลำแข้งของตนเองและไม่อยากเอาเปรียบผู้ใดอีก

“เพราะ… แม่ของข้าทำงานได้ไม่มากนัก หากจ่ายค่าแรงสองคน เกรงว่าจะเป็นการเอาเปรียบครอบครัวของท่าน” เสี่ยวส้วยเอ๋อเม้มปากแน่น “พี่เชวี่ยเอ๋อ ข้ารู้ว่าพี่สาวดีต่อข้ามาก ข้ากับท่านแม่ไม่ได้อยากร่ำรวย ขอแค่กินอิ่มนอนหลับและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายก็พอใจแล้ว”

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นแบบนี้มาก่อน เจ้าไม่อยากได้เงินเยอะ ๆ หรือ” หยุนเชวี่ยเบ้ปากอย่างหมดคำพูด ในใจของนางพลันเกิดความรู้สึกสงสาร เสี่ยวส้วยเอ๋อยังเยาว์วัย แต่ต้องทนทุกข์ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แม้จะมีผู้คนมากมายเข้ามาช่วยเหลือ ทว่าก้นบึ้งในหัวใจของนางยังคงมีความทะนงตนและหยิ่งในศักดิ์ศรี เพราะอยากมีความภาคภูมิใจในตนเองเช่นผู้อื่น

“พี่เหออวี้เคยบอกว่ามีความสามารถมากเท่าไรก็กินข้าวมากเท่านั้น” เสี่ยวส้วยเอ๋อยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งเป็นรูปวงเคียว เส้นผมที่เคยแห้งและแตกปลายราวกับหญ้าแห้งนั้นหนานุ่มกว่าเดิม นางกำลังเติบโตเป็นหญิงสาวแล้วสินะ

ทั้งสองคนเดินวนไปมาอยู่หลายครั้ง แต่ไม่พบไก่ที่หายไป เสี่ยวส้วยเอ๋อไม่ได้เสียใจมากนัก นางคิดเสียว่าหายแล้วก็หายไป อย่างไรเสียยังมีงานให้ทำ หากมีเงิน นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการใช้ชีวิตอีกต่อไป

“หยุดหาเถอะ ไม่แน่ว่ามันอาจจะวิ่งขึ้นไปบนภูเขา” เสี่ยวส้วยเอ๋อโยนกิ่งไม้ทิ้งพลางปัดเศษฝุ่นออกจากมือ “หากข้าเก็บเงินได้มากพอเมื่อใด ข้าจะซื้อหมูมาเลี้ยง”

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินกลับบ้าน พวกนางก็ได้ยินเสียงคนตะโกนอยู่ริมแม่น้ำว่า “แม่นางน้อยส้วยเอ๋อ เจ้ามาตามหาไก่ใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ ป้าสะใภ้เห็นมันหรือเจ้าคะ?”

สตรีนางนั้นกวักมือเรียกเด็กสาวทั้งสอง “มานี่สิ”

หยุนเชวี่ยและเสี่ยวส้วยเอ๋อรู้สึกสับสน พวกนางเดินก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว “ป้าสะใภ้ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?”

“เมื่อครู่ตอนที่เดินผ่านหน้าบ้านของเจ้า ข้าเผอิญเห็นว่าต้าเป่าและพรรคพวก…” สตรีนางนั้นเลิกคิ้ว “เด็กพวกนั้นฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้านเข้าไปขโมยไก่หนึ่งตัวแล้วหนีขึ้นไปบนภูเขา ข้าตะโกนต่อว่าพวกเขาอยู่สองสามคำ แต่เด็กพวกนั้นวิ่งเร็วเหลือเกิน พริบตาเดียวก็หายวับไปแล้ว”

ต้าเป่าหรือเผยต้าเป่าคือน้องชายต่างมารดาของเสี่ยวส้วย เผยเล่าอู่เคยไล่ตะเพิดเสี่ยวส้วยเอ๋อและมารดาออกจากเรือน จากนั้นแต่งงานใหม่กับหญิงสาวผู้ให้กำเนิดบุตรชายแก่เขา ฟังเพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้รักบุตรสาวแม้แต่น้อย

เผยต้าเป่าอายุน้อยกว่าเสี่ยวส้วยเอ๋อสองปี มารดาของเขาแซ่เฝิงเป็นคนต่างถิ่น ครั้นรู้ว่าเผยเล่าอู่มี ‘บุตรสาวนอกสมรส’ สองแม่ลูกก็มักพูดจาถากถางเสี่ยวส้วยเอ๋อบ่อยครั้ง แม่นางเฝิงหึงหวงเผยเล่าอู่ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เสี่ยวส้วยเอ๋อและมารดา ครั้งหนึ่งเผยเล่าอู่เพียงเดินผ่านหน้าเรือนของสองแม่ลูก แม่นางเฝิงก็ปั้นน้ำเป็นตัวให้เหล่าชาวบ้านฟังว่าสามีของตนคอยอุ้มชู ‘บุตรสาวนอกสมรส’

เสี่ยวส้วยเอ๋อยังเยาว์วัย มารดาของนางก็ร่างกายอ่อนแอ เมื่อก่อนครอบครัวของนางยากจนแทบไม่มีอาหารให้ประทังชีวิต หลายปีมานี้ทั้งสองคนจึงไม่คิดตอบโต้อีกฝ่ายที่คอยให้ร้าย และเมื่อบังเอิญพบหน้าแม่นางเฝิงและบุตรชาย สองแม่ลูกจะเดินเลี่ยงไปทางอื่นเพื่อลดการโต้เถียง

วิธีนี้ได้ผลไม่น้อย ในเมื่อไม่สามารถรับมือได้ก็หลีกเลี่ยงเสีย

เสี่ยวส้วยเอ๋อได้ยินเช่นนั้น เพลิงโทสะของนางจึงลุกโชนทันใด “ป้าสะใภ้ ท่านเห็นชัดเจนหรือเจ้าคะ?”

“ข้าไม่ได้แก่จนดวงตาฝ้าฟางจึงเห็นชัดแจ้งเต็มสองตา ข้าโวยวายใส่เด็กเหลือขอพวกนั้นอยู่ยกใหญ่ แต่พวกเขาไม่มีใครฟัง ทั้งยังวิ่งเร็วเหลือเกิน” สตรีผู้นั้นยกนิ้วขึ้นชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “พวกเขาไปทางนั้น”

“นอกจากต้าเป่าที่เป็นหัวโจกขโมยไก่แล้วยังมีผู้ใดอีก?” หยุนเชวี่ยถาม

“โก่วต้าน เสี่ยวลิ่วเอ๋อ และอีกสองคน แต่ว่าข้าเห็นใบหน้าไม่ชัดนัก” สิ้นคำ นางก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “อย่าตำหนิข้าเลย ข้ารับมือกับพวกเขาไม่ได้จริง ๆ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะป้าสะใภ้” เสี่ยวส้วยเอ๋อขบฟันพลางเดินไปทางเชิงเขา

หลังจากเดินไปได้ไม่ไกล เสี่ยวส้วยเอ๋อก็สังเกตเห็นหญ้าแห้งที่ถูกเหยียบย่ำจนแบนราบ มีขนนกตกกระจัดกระจายอยู่ไม่ไกล นางเดินสำรวจบริเวณใกล้เคียงอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าไม่พบรอยเลือดไก่แม้แต่หยดเดียว หยุนเชวี่ยจึงคาดเดาว่าเด็กเหลือขอเหล่านี้ต้องการฆ่าไก่เพื่อทำอาหาร แต่โง่งมเกินไปจึงทำไม่สำเร็จและไม่รู้ว่าไก่วิ่งเตลิดไปที่ใด

“ข้าจะไปตามหาเขา! รังแกกันเกินไปแล้ว!” เสี่ยวส้วยเอ๋อกำหมัดแน่น

“หาอย่างไร?”

“ไปที่บ้านของเขาแล้วถามว่าเหตุใดต้องขโมยไก่ของข้าด้วย! ข้าไม่ได้ทำให้เขาขุ่นเคืองใจเสียหน่อย!”

“หากเจ้าไปกล่าวหาเขาโดยไม่มีหลักฐาน ใครจะโง่ยอมรับเล่า เมื่อถึงตอนนั้น แม่ของเขาต้องตามระรานพวกเจ้าไม่ยอมปล่อยแน่” หยุนเชวี่ยใช้เท้าเขี่ยขนไก่ที่ตกอยู่บนพื้นเบา ๆ

เสี่ยวส้วยเอ๋อรู้สึกสับสน ขอบตาของนางพลันแดงระเรื่อขณะกัดริมฝีปากอย่างแรง

“อย่าใจร้อนแล้วทำอะไรหุนหันพลันแล่นเลย” หยุนเชวี่ยตบบ่าของอีกฝ่ายเบา ๆ “ไปเรียกเหออวี้ เอ้อหู่ และชีจินแล้วไปหาโก่วต้านก่อนเถอะ”

หลังจากนั้นไม่นาน

ทุกคนมารวมกันที่หน้าประตูเรือนของเหออวี้

ชีจิน “ต้าเป่าขโมยไก่ของเจ้ารึ? ข้าต้องจัดการเจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ให้ได้”

เหออวี้ “ถ้าไม่ใช่เพราะเขาตัวใหญ่กว่า ข้าคงจัดการเขาจนหมอบไปแล้ว ครั้งก่อนข้านั่งเล่นอยู่ริมแม่น้ำ เขาจงใจขว้างก้อนหินลงไปในน้ำ ทำให้ข้าเปียกโชกไปทั้งตัว”

เอ้อหู่ “จัดการมันให้เข็ดหลาบ!”

“พวกเจ้าต้องใจเย็น อย่าเพิ่งรีบร้อน” หยุนเชวี่ยปราม “อีกประเดี๋ยวพวกเราจะไปหาโก่วต้านกันก่อน ไม่ว่าจะต้องเกลี้ยกล่อมหรือขู่เข็ญ เราจะต้องให้เขาเปิดเผยความจริงออกมาให้ได้ เข้าใจหรือไม่ว่าข้าหมายถึงอะไร?”

ทุกคนมองหน้ากันและกันพลางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เข้าใจแล้ว”

โก่วต้านผู้โชคร้ายมีอุปนิสัยคล้ายคลึงกับเอ้อหู่ เขาเป็นคนขลาดเขลา ไม่กล้าเผชิญหน้ากับผู้ใด โก่วต้านยืนอยู่ตรงกลางและถูกล้อมรอบโดยหยุนเชวี่ยและสหาย เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาจึงแสดงท่าทีหวาดกลัวราวกับลูกสุนัขที่น่าสงสาร

“ตอบมา เจ้าขโมยไก่ของเสี่ยวส้วยเอ๋อใช่หรือไม่?” ชีจินกอดอกพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม

“มะ ไม่ใช่…”

“ไม่ใช่?” ชีจินหักข้อนิ้วมือของตนเบา ๆ จนเกิดเสียงกรอบแกรบ “มานี่ ดูกำปั้นใหญ่ ๆ ของข้าแล้วไตร่ตรองดูอีกที”

โก่วต้านกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

เหออวี้เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์พลางต้อนให้อีกฝ่ายจนมุม “พวกเราหารือกันแล้วว่าจะปล่อยให้เจ้าพูดความจริงและยอมรับผิด หากเจ้ายังไม่คายความจริงออกมา หึหึ…”

เอ้อหู่กระโดดออกไปด้านหน้าพลางปล่อยหมัดออกมาหลายต่อหลายครั้งพลางตะโกนว่า “สั่งสอนให้หลาบจำ!”

“…” โก่วต้านเผยสีหน้าหวาดกลัวพลางกล่าวตอบอย่างตะกุกตะกัก “มะ… ไม่ใช่ข้า มันเป็นความคิดของต้าเป่า เขาเป็นคนขโมยไก่ ข้าเพียงเป็นผู้สังเกตการณ์ ขะ… ข้าพูดเรื่องจริง ผู้ใดโกหกขอให้เป็นหมา!”