ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 401 ใจเสาะ

ตอนที่ 401 ใจเสาะ
ตอนที่ 401 ใจเสาะ

โก่วต้านเป็นคนขี้ขลาด เขาจึงเอาแต่ยืนหลบอยู่ตรงมุมและสารภาพเรื่องราวทุกอย่าง

ชีจินหักข้อนิ้วพลางแสยะยิ้ม “เจ้าหนู เจ้าอยากโดนตีหรือไม่?”

โก่วต้านส่ายศีรษะหลายครั้ง “มะ ไม่อยาก”

หยุนเชวี่ย “หากไม่เชื่อฟัง พวกข้าจะสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำเอง!”

โก่วต้านขดตัวอยู่มุมห้องพลางกวาดสายตามองทุกคนด้วยความหวาดกลัวราวกับนกกระทาตัวเล็กที่ถูกชาวบ้านรังแก

เสี่ยวส้วยเอ๋อถลึงตาใส่เขา “บอกข้ามาว่านอกจากเจ้า เสี่ยวลิ่วเอ๋อ และต้าเป่าแล้ว ยังมีผู้ใดร่วมมือขโมยไก่ที่บ้านข้าอีก?”

โก่วต้าน “ยังมีชานจื่อและต้าฉี”

หยุนเชวี่ยเลิกคิ้วขึ้น ขณะที่ชีจินยื่นมือไปกระชากคอเสื้อของโก่วต้าน

“มะ มีอะไรอีก?” โก่วต้านตัวสั่นงันงก “เจ้าบอกว่าถ้าข้าสารภาพทุกอย่าง เจ้าจะไม่ตีข้ามิใช่หรือ!”

เหออวี้กลอกตา “ไร้ประโยชน์ หากยังกล้าขโมยไก่ของผู้อื่น เจ้าจะต้องโดนทุบตีสั่งสอนเข้าสักวัน”

โก่วต้าน “…”

ชีจินเบิกตากว้างพลางขมวดคิ้วมุ่น “รีบไสหัวไป!”

โก่วต้านสะดุ้งเฮือกก่อนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วก้านธูป

โก่วต้าน เสี่ยวลิ่วเอ๋อ ชานจื่อ และต้าฉี ทั้งสี่คนยืนเข้าแถวหน้ากระดาน

โก่วต้านและเสี่ยวลิ่วเอ๋อยังเด็กนัก พวกเขาจึงก้มหน้างุดด้วยความเกรงกลัว โดยเฉพาะโก่วต้านที่เป็นผู้สารภาพความผิดทั้งหมด ริมฝีปากของเขาสั่นระริกขณะเผยสีหน้าราวกับจะร้องไห้

ชานจื่อและต้าฉีเชิดคางขึ้นพร้อมเผยสีหน้าไม่รู้สึกผิด

หยุนเชวี่ยและคนอื่น ๆ ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากถาม ต้าฉีก็โวยวายเสียก่อน “มีอะไร? อยากมีเรื่องหรือ?”

เจ้าเด็กคนนี้อายุเท่ากับเอ้อหู่ ทว่ามีร่างกายสูงโปร่งและแข็งแรงดั่งควายป่า เขามักใช้ศีรษะพุ่งเข้าชนอีกฝ่ายอย่างดุเดือด ต้าฉีมักรังแกเด็กคนอื่นที่อ่อนแอกว่าเสมอ

เหออวี้หลุบสายตามองต้าฉีพลางแค่นเสียงเย้ยหยัน “เด็กเหลือขออย่างเจ้าน่ะหรือ? ข้าใช้มือเดียวตีเจ้าจนตายยังได้เลย”

หยุนเชวี่ยกะพริบตาพลางรู้สึกว่าท่าทีโอหังของทั้งสองช่างคุ้นตายิ่งนัก

ต้าฉียังเยาว์วัย เมื่อได้ยินวาจาข่มขู่ ความน่าเกรงขามของเขาจึงลดลงไปสามส่วน ต้าฉีสำลักและเลียริมฝีปากอันแห้งผาก “ขี้โม้! อยากให้ข้ากลัวรึ! ใคร…ใครจะกลัวคนผิดเพศเช่นเจ้า!”

เหออวี้ไม่ไม่ได้ยินคำว่าเหอยาโถวมานาน เขาสวมเสื้อผ้าของบุรุษ เกล้าผมสูง ทั้งยังรูปงามไม่มีผู้ใดเทียบได้ เมื่อได้ยินคำว่า ‘คนผิดเพศ’ ความทรงจำอันดำมืดมากมายก็ผุดขึ้นมาในจิตใจของเหออวี้ เขากระโจนไปข้างหน้าแล้วใช้กำปั้นเขกศีรษะของต้าฉีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ต้าฉีถูกเขกศีรษะจนมึนงง ก่อนกุมศีรษะพลางคำรามว่า “เพราะเหตุใดเจ้าถึงตีข้า?”

เหออวี้ “หากข้าจะตีเจ้าต้องดูปฏิทินจันทรคติด้วยรึ?”

ต้าฉี “เจ้าเสียสติไปแล้ว!”

เหออวี้ใช้กำปั้นเขกศีรษะของต้าฉีอีกครั้ง “เจ้าจะเล่นแง่ตุกติกอะไรอีก?”

ต้าฉีถูกเขกศีรษะจนรู้สึกโมโห เขาจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธแค้น “หากเจ้ามีความสามารถมากพอก็มาต่อสู้กันตัวต่อตัวสิ!”

“ตัวต่อตัว! ตัวต่อตัว! ตัวต่อตัว!” เหออวี้กล่าวคำเดิมสามครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งจะเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น “คนขลาดเขลาเช่นเจ้าคิดจะสู้กับข้าตัวต่อตัว ประเดี๋ยวหากร้องไห้ขี้มูกโป่งขึ้นมา เจ้าก็จะกล่าวหาว่าข้ารังแกอีก!”

ดวงตาของต้าฉีพลันแดงระเรื่อ เขาขบกรามแน่นพร้อมกำหมัดแล้วกระโจนใส่เหออวี้อย่างรวดเร็ว เหออวี้เบี่ยงตัวหลบก่อนยื่นเท้าข้างหนึ่งไปข้างหน้าเล็กน้อย อึดใจเดียวเสียง ‘ปัง’ ก็ดังขึ้น จากนั้นฝุ่นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

เมื่อครู่ซานจื่อยังเชิดคางขึ้นพร้อมเผยท่าทีไม่ยอมรับผิด แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่เขาเอาแต่พิงกำแพงด้วยความหวาดหวั่น

“ลุกขึ้นสิ! ลุกยืนขึ้น!” เหออวี้ใช้ปลายเท้าเขี่ยต้าฉี

“…” ต้าฉีลุกยืนขึ้นพลางปัดเศษดินที่เลอะก้นออกอย่างไม่สบอารมณ์ เขาโกรธเคืองคนผู้นี้ยิ่งนัก ทว่าไม่กล้ากล่าวคำใด ด้วยถูกอีกฝ่ายจัดการจนหมดสภาพราวกับนกกระทาตัวน้อยอยู่สองสามครั้ง

เหออวี้ “ข้าถามว่าผู้ใดเป็นคนริเริ่มความคิดที่จะขโมยไก่?”

ต้าฉีส่ายศีรษะโดยไม่พูดจา

“ยังไม่ตอบอีกรึ?”

เมื่อเห็นว่าเหออวี้กำลังเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง ต้าฉีจึงใช้แขนทั้งสองข้างบังศีรษะพร้อมถอยหลังไปสองก้าว

โก่วต้านกล่าวคำเบา “มันคือความคิดของต้าเป่า…”

“ดูเขาสิ รู้ว่าผิดแล้วยังแก้ไข” เหออวี้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเอื้อมมือไปลูบศีรษะของโก่วต้านเบา ๆ ในขณะที่อีกฝ่ายหดคอกลับเล็กน้อย

“ไก่ที่พวกเจ้าขโมยมาจากบ้านเสี่ยวส้วยเอ๋อเล่า?” หยุนเชวี่ยถามอีกครั้ง

หยุนเชวี่ยเป็นหญิงสาวรูปร่างอรชร ไม่สูงโปร่งเช่นเหออวี้ รูปร่างไม่กำยำเท่าชีจิน และเสียงไม่ทุ้มเท่าเสี่ยวส้วยเอ๋อ นางมีใบหน้ากลมกลึง คางเล็กแหลม ดวงตาเป็นประกาย จิ้มลิ้มชวนมองยิ่งนัก

ทว่าสิ่งที่ต้าฉีเกรงกลัวที่สุดคือลูกจ้างผู้เก่งกาจของครอบครัวนางและสุนัขที่ดุร้าย หนึ่งคนหนึ่งสุนัขล้วนฟังแต่คำสั่งของนาง เมื่อหญิงสาวผู้นี้สั่งให้โจมตี ทั้งสองก็จะโจมตีโดยไม่ลังเล

ต้าฉีเงยหน้ามองหยุนเชวี่ยอย่างรวดเร็วก่อนหลุบตามองปลายเท้าของตนจากนั้นกล่าวว่า “ข้ายังไม่ได้กินไก่ ต้าเป่า… ต้าเป่าเป็นคนเอามันกลับบ้าน”

หยุนเชวี่ย “พวกเจ้าอยากฆ่าไก่แต่ทำไม่สำเร็จหรือ?”

“…” ต้าฉีส่ายหน้าพลางช้อนสายตามองหยุนเชวี่ยด้วยความรู้สึกผิด

หยุนเชวี่ยกวาดสายตามองเหล่าเด็กอันธพาลที่ยืนเรียงรายอยู่ข้างหน้า ในใจของนางนึกอยากจะเตะบั้นท้ายของเด็กเหลือขอเหล่านี้ทีละคน แต่ก็เกรงว่าจะเป็นการรังแกเด็กที่ฟันน้ำนมยังขึ้นไม่หมด

“ขโมยไก่!” เสี่ยวส้วยเอ๋อไม่สามารถระงับโทสะได้อีกต่อไป นางจึงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ข้าจะไปที่บ้านของเขาเพื่อเค้นหาความจริง! ข้าไม่เคยทำให้เขาขุ่นเคืองใจ ไยต้องขโมยไก่ของข้าด้วย!”

“พวกเจ้าสี่คน” ชีจินถกแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม จากนั้นหมุนกำปั้นไปมา “จงไปเป็นพยานที่บ้านของต้าเป่า หากผู้ใดกล้าโป้ปด ต่อไปข้าประจานพวกเจ้าต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้าน… ได้ยินหรือไม่!”

เด็กอันธพาลทั้งสี่คนตกอยู่ในสภาพน่าสงสาร อ่อนแอ และจนตรอก พวกเขาตกตะลึงกับคำว่า ‘ถูกชาวบ้านประณาม’ จึงยอมจำนนและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ประตูเรือนตระกูลเผยไม่ได้ลงกลอน ออกแรงผลัก ประตูจึงเปิดออกอย่างง่ายดาย

“เผยต้าเป่า! เจ้าจงออกมาเดี๋ยวนี้!” เสี่ยวส้วยเอ๋อยืนเท้าเอวพลางตะโกนเสียงดังอยู่หน้าประตูเรือน “เหตุใดเจ้าถึงขโมยไก่ของข้า? เอาไก่ของข้าคืนมา! เผยต้าเป่า เจ้าได้ยินหรือไม่? ออกมาเดี๋ยวนี้!”

ประตูเรือนปีกตะวันตกของตระกูลเผยส่งเสียงดังเมื่อถูกเปิดออก “โวยวายอะไร? โหวกเหวกโวยวายอะไรกัน! ใครขโมยไก่ของเจ้า? เด็กเปรตที่ปากสุนัขย่อมคายงาช้างออกมาไม่ได้*เช่นเจ้า อย่าพูดจาเหลวไหลใส่ร้ายต้าเป่าของข้า!”

*ปากสุนัขย่อมคายงาช้างออกมาไม่ได้ อุปมาว่าคนเลวย่อมไม่พูดสิ่งที่ดี

กล่าวได้ว่าแม่นางเฝิงผู้นี้เป็นแบบอย่างที่ไม่ดีให้แก่บุตรชาย นางปรายตามองอีกฝ่ายพลางแค่นเสียง ขณะเผยสีหน้าเย้ยหยัน แม่นางเฝิงมองเสี่ยวส้วยเอ๋อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากนั้นแสยะยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน

“เผยต้าเป่าขโมยไก่มาจากบ้านของข้า! พวกเขาเป็นพยานได้!” เสี่ยวส้วยเอ๋อเชิดคางขึ้นพลางเบิกตาโพลง หลายปีมานี้นางอดกลั้นไม่ตอบโต้ในเรื่องที่อีกฝ่ายใส่ร้ายเพื่อให้มันผ่านพ้นไป และนี่คือครั้งแรกที่เด็กหญิงเผชิญหน้ากับสตรีผู้นี้ ในอกของนางร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ และสายลมได้พัดพากองไฟที่ลุกโชนพุ่งขึ้นไปยังศีรษะ ทำให้ใบหน้าของนางถูกแผดเผาจนแดงระเรื่อ

“พยานอะไร!” ข้าว่าเจ้าต่างหากที่ต้องการให้ร้ายต้าเป่าของข้า ไป ๆ ๆ ไสหัวกลับไปเพิงซอมซ่อของเจ้าเสีย ข้าไม่มีเวลามาพูดพล่ามเรื่องไร้สาระกับเจ้า!” แม่นางเฝิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนปิดประตูอย่างแรง

“…” ดวงตาของเสี่ยวส้วยเอ๋อแดงก่ำ นางกะพริบตาสองสามครั้งโดยไม่พูดจาก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น

คนที่เหลืออึ้งงันไปชั่วขณะ

ต้าฉีเอ่ยคำเบา “มีอะไรอีกหรือไม่? หากไม่มีแล้วข้าขอตัวกลับบ้าน”

โก่วต้านและเสี่ยวลิ่วเอ๋อที่หลบอยู่ด้านหลังต้าฉีพยักหน้า

“หุบปาก หากข้าไม่อนุญาตก็อย่าพูดมั่วซั่ว!” เหออวี้เขกศีรษะของอีกฝ่าย ต้าฉีจึงก้มหน้าลงทันที