ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 415 กอเอี๊ยะหนังสุนัข

ตอนที่ 415 กอเอี๊ยะหนังสุนัข

ตอนที่ 415 กอเอี๊ยะหนังสุนัข

แม่นางลวี่ขมวดคิ้วพลางเผยสีหน้าไม่สู้ดี “เช่นนั้นเจ้าลองบอกสิว่าจะหาเลี้ยงครอบครัวอย่างไร ในเมื่อที่ดินของตระกูลเหลือเพียงสามมู่?”

“…” แม่นางเฝิงเบ้ปาก

“คนเพียงคนเดียวก็สามารถทำนาได้แล้ว คนที่เหลือก็รออยู่ที่บ้าน ส่วนข้าและเล่าซื่อจะออกไปทำงานหาเงิน มิใช่แยกครอบครัวออกไปเสียหน่อย เราจะปล่อยให้คนที่มีชีวิตอยู่ทนอดตายหรือ?” แม่นางลวี่กล่าว

“บนภูเขาก็หาเงินได้ เหตุใดต้องย้ายไปอาศัยอยู่ที่เรือนของตระกูลท่านด้วย?” แม่นางเฝิงถาม

“เล่าซื่อป่วยง่าย บนภูเขาทั้งเปียกชื้นและอากาศหนาว ข้าเกรงว่าหลังจากทำงานไม่เกินสองเดือน เขาจะต้องป่วยเป็นแน่” แม่นางลวี่หันมองฮูหยินเฒ่าตระกูลเผย “ท่านแม่ ท่านคิดว่าเหตุผลเท่านี้เพียงพอหรือไม่เจ้าคะ?”

“ท่านแม่…” แม่นางเฝิงมีท่าทีลนลานเล็กน้อย ก่อนหน้านี้หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น นางต้องการให้เผยเล่าซื่อและภรรยาแยกครอบครัวออกไปแล้วครอบครองที่ดินเหล่านั้นไว้เพียงผู้เดียว ทว่ายามนี้นางกลับเกรงกลัวว่าตนจะถูกละทิ้งและไม่มีที่พึ่งพิง

“เจ้าบอกว่าเจ้าทั้งสองคนจะกลับบ้าน?” ฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล

“มิใช่กลับบ้านเกิด” แม่นางลวี่รีบปฏิเสธ “เล่าซื่ออยากตามน้องชายทั้งสองของข้าไปขนส่งสินค้าเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวของเรา”

“แล้ว… รายได้ต่อเดือนของเจ้าทั้งสองคนรวมกันเป็นเท่าไร?” ฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยถามอีกครั้ง

“เรื่องนั้นข้ายังไม่แน่ใจ แต่มั่นใจว่าดีกว่าทำนาบนที่ดินเพียงสามไร่แน่นอนเจ้าค่ะ” แม่นางลวี่รู้ดีว่าหญิงชรารักหลานชายปานแก้วตาดวงใจ นางจึงกล่าวต่อว่า “พืชผลในไร่นามีมากมายต่อปี แต่เล่าซื่อ ข้า และลูกอีกสามคนรวมเป็นห้าปากท้องล้วนหิวโหย ซึ่งแน่นอนว่าพืชผลเหล่านั้นไม่เพียงพอให้อิ่มท้องไปตลอด อีกทั้งเด็ก ๆ อยู่ในวัยกำลังเติบโต แล้วเราจะปล่อยให้พวกเขาทนทุกข์กับเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไรเจ้าคะ”

“…” ฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลานชายที่กำลังร้องไห้เพราะอยากกินเนื้อ

“ท่านแม่ ท่านวางใจได้ บ้านเกิดของข้าอยู่ไม่ไกล มีระยะทางเพียงสามสี่ลี้เท่านั้น ข้าและเล่าซื่อจะไปอาศัยอยู่ที่นั่นสักพักใหญ่ และหลังจากได้เงินมาเพียงพอแล้ว พวกเราก็จะกลับมาที่นี่” แม่นางลวี่ยื่นมือไปสัมผัสแขนของเผยเล่าซื่ออย่างอ่อนโยน “เล่าซื่อเป็นคนกตัญญู มิใช่ว่าท่านไม่รู้”

เผยเล่าซื่อรีบพยักหน้า “ท่านแม่ ข้าต้องกลับมาแน่นอน”

ฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยมีท่าทีลังเล นางกวาดสายตามองสมาชิกในครอบครัวพลางคิดในใจว่าเผยเล่าอู่กลายเป็นคนพิการ ตระกูลเผยตกอยู่ในสถานการณ์วุ่นวาย ซึ่งตนไม่สามารถทำสิ่งใดได้นอกจากร้องไห้และขอยืมเงินจากผู้อื่นไปทั่ว

แม่นางเฝิงขมวดคิ้วจนเป็นปมพลางจ้องมองสองสามีภรรยาไม่วางตา นางไม่เชื่อว่าวาจาของแม่นางลวี่นั้นคือความจริง มารดาของเขาป่วยมานานนม ทว่านางก็ยังไม่เป็นเผยเล่าซื่อจะกตัญญู แล้วนับประสาอะไรกับน้องชายเล่า แม่นางเฝิงรู้เรื่องนี้ดีอยู่แก่ใจ

หลังจากครุ่นคิดและลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยก็พยักหน้า

ขณะที่สองสามีภรรยากำลังเก็บข้าวของอยู่ภายในห้อง พวกเขาก็ได้ยินเสียงแม่นางเฝิงร่ำไห้ดังมาจากลานบ้าน

“เรา…ต้องเดินทางวันนี้หรือ?” เผยเล่าซื่อรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

“ออกเดินทางวันนี้เหมาะสมที่สุด น้องชายของข้าน่าจะกลับมาแล้ว พวกเจ้าสองคนจำเป็นต้องพูดคุยและเรียนรู้งานให้มากขึ้น” แม่นางลวี่จัดสัมภาระอย่างรวดเร็วก่อนที่หญิงชราจะเปลี่ยนใจและไม่ปล่อยพวกนางไป

เผยเล่าซื่อ “เช่นนั้นพวกเราจำเป็นต้องไปหรือ?”

“ไม่ช้าก็เร็วพวกเราต้องไป” แม่นางลวี่เรียกบุตรสาวคนโตมาหาและสั่งว่า “พวกเจ้ารีบเก็บเสื้อผ้าเสีย เราจะออกเดินทางไปยังเรือนของอาใหญ่และอารองแล้ว”

ก่อนออกเดินทาง ฮูหยินเฒ่าเกิดความกังวลใจ เนื่องจากประการแรก นางไม่ต้องการละทิ้งหลานชายของตน และประการที่สองนางเกรงว่าเล่าซื่อจะคล้อยตามลูกสะใภ้และลืมตน หากถูกบุตรชายทอดทิ้ง นางจะต้องกลายเป็นหญิงชราไร้ญาติแน่นอน

ฮูหยินเฒ่ายื่นมือออกไปกุมมือของเผยเล่าซื่อพร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เล่าซื่อ เจ้ากลับมาเยี่ยมแม่บ่อย ๆ ล่ะ น้องชายของเจ้าพึ่งพาไม่ได้อีกต่อไป ฉะนั้นชะตากรรมของตระกูลของเราตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว…”

“ท่านแม่ วางใจเถิด หากมีเวลาว่างข้าจะกลับมา…”

“เล่าซื่อ หากเจ้าไม่กลับ ตระกูลของเราจะต้องล่มสลาย เข้าใจหรือไม่…”

“ข้ารู้ดี ท่านแม่กลับไปที่บ้านเถิด…”

ฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยปาดน้ำตา นางเดินมาส่งบุตรชายที่บริเวณทางเข้าหมู่บ้าน ส่วนแม่นางเฝิงรออยู่ที่เรือนพลางนั่งร้องไห้อยู่ตรงหัวเตียงของเผยเล่าอู่ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา กล่าววาจาไม่ชัดเจน ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้พร้อมน้ำตาที่ไหลริน

หลังรับรับประทานอาหารเย็น เมื่อตกดึกหญิงชราไม่ยอมแพ้ นางคะยั้นคะยอให้ลูกสะใภ้ไปยังเรือนของเสี่ยวส้วยเอ๋ออีกครั้ง เมื่อใดที่แม่นางเฝิงแสดงท่าทีไม่พอใจ นางก็จะด่าทอทันที เมื่อไม่มีเผยเล่าอู่คอยหนุนหลัง ฮูหยินเฒ่าก็กำสมบัติในมือแน่น ส่วนครอบครัวของเล่าซื่อก็ย้ายออกไปแล้ว ฐานะในตระกูลของแม่นางเฝิงจึงตกต่ำลง

“เป็นเจ้าที่ล่วงเกินผู้อื่น เจ้าก็ต้องเป็นคนชดใช้ ข้าวแทบไม่มีจะกินแล้ว แต่เจ้าก็ยังจะทะนงตนอีกรึ? กล่าวคำดี ๆ สองสามคำแล้วเนื้อจะหลุดลุ่ยหรือ? อย่ามัวแต่ชักช้า รีบไปเสีย!” น้ำเสียงของฮูหยินเฒ่าตระกูลเผยอัดแน่นไปด้วยความรำคาญ นางโบกมือไล่แม่นางเฝิงให้เดินออกไป

แม่นางเฝิงไม่สามารถต่อปากต่อคำกับฮูหยินเฒ่า นางจึงทำได้เพียงบ่นพึมพำและเดินไปทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน แต่เมื่อถึงที่หมายกลับไม่สามารถก้าวเข้าไปในเรือนของเสี่ยวส้วยเอ๋อได้ นางถูกต้าหวงขวางทางเอาไว้ มันกระดิกหางพลางส่งเสียงขู่ “กรร.. กรร…”

“หมาบ้า เจ้าชื่ออะไร!” แม่นางเฝิงสบถ

ภายในเรือน เสี่ยวส้วยเอ๋อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวด้านนอก นางจึงก้มลงมองผ่านรอยแยกของประตูและพบว่าแม่นางเฝิงเดินวนไปมาอยู่ข้างนอก แม่นางเฝิงพยายามจะเข้าใกล้ประตูเรือนอยู่หลายครั้ง ทว่าถูกต้าหวงแยกเขี้ยวขู่ทุกครั้งจนไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาไปข้างหน้า

“เกิดอะไรขึ้น? นาง… มาอีกแล้วหรือ?” แม่นางหลี่เอ่ยถาม

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวส้วยเอ๋อเบ้ปากพลางพึมพำ “กอเอี๊ยะหนังสุนัข*”

*กอเอี๊ยะหนังสุนัข อุปมาว่าตบตา พูดจาแฝงกลลวง

“หรือว่า…” แม่นางหลี่ต้องการจะกล่าวบางอย่างก็ไม่เชิง

“ข้าไม่ไป ข้าไม่มีวันลืมว่าตระกูลเผยทำอะไรกับข้าบ้าง” ยังไม่สิ้นคำของแม่นางหลี่ เสี่ยวส้วยเอ๋อก็โพล่งขึ้น

“…” แม่นางหลี่ถอนหายใจ

ไม่นานทั้งสองก็ได้ยินเสียงแม่นางเฝิงโวยวายอยู่ด้านนอก หลังจากส่งเสียงโหวกเหวกอยู่ครู่ใหญ่แล้วไม่มีผู้ใดสนใจ นางจึงด่าทออย่างหยาบคายสองสามประโยคก่อนจากไปด้วยความอับอาย

สามวันที่ผ่านมา แม่นางเฝิงเทียวไปเทียวมาที่เรือนของเสี่ยวส้วยเอ๋อทุกวัน และในแต่ละวันนางก็จะถูกต้าหวงขวางไว้ไม่ให้ก้าวผ่านประตู นางจึงต้องคว้าน้ำเหลวกลับเรือนและต้องถูกฮูหยินเฒ่าตำหนิทุกครั้ง ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนัก

เสี่ยวส้วยเอ๋อไม่ยอมตกหลุมพราง ในเมื่อเด็กหญิงใจแข็งตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเผย ฮูหยินเฒ่าจึงผุดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาอีกครั้ง

เช้าตรู่วันถัดมา ขณะที่สองแม่ลูกกำลังง่วนอยู่กับงานในร้านอาหาร หวังเอ้อยาและมารดาก็เดินเข้ามาในร้านอย่างรีบร้อนก่อนหยุดยืนตรงหน้าประตูห้องครัว “พี่สะใภ้ เกิดเรื่องแล้ว รีบกลับไปที่เรือนของท่านเถิด”

แม่นางหลี่ตะลึงงัน “เกิดอะไรขึ้น?” นางและลูกสาวล้วนทำงานอยู่ที่นี่ นอกจากเรือนรก ๆ และไก่เพียงไม่กี่ตัว ภายในเรือนก็ไม่มีสิ่งมีค่าอะไร ฉะนั้นจะเกิดเรื่องร้ายแรงได้อย่างไร?

“ป้าสะใภ้เผยและเมียของเล่าอู่น่ะสิ พวกนางพาเด็กน้อยมาด้วย ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่หน้าเรือนของเจ้า ชาวบ้านไม่น้อยต่างมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกท่านรีบไปดูเถอะ” หวังเอ้อยาและมารดาชี้ไปยังทิศตะวันตกของหมู่บ้าน

“หา?” แม่นางหลี่ปัดผงแป้งที่ติดมือ แต่ยังไม่ทันจะถอดผ้ากันเปื้อนและเดินออกไป นางก็ถูกเสี่ยวส้วยเอ๋อรั้งไว้เสียก่อน

“ท่านแม่ ท่านจะทำอะไร?”

แม่นางหลี่ “กลับไปดูสักหน่อยเถิด…”

เสี่ยวส้วยเอ๋อ “มีอะไรน่าดูเล่า?”

แม่นางหลี่ “…”

เสี่ยวส้วยเอ๋อเติมฟืนลงในเตาอย่างคล่องแคล่วพลางกล่าวอย่างไม่แยแส “ในเมื่อมีแรงฮึดขึ้นมาก่อเรื่องได้ ข้าก็อยากจะดูว่าพวกเขาจะมีปัญญาพอที่จะสร้างปัญหาจนฟ้ามืดได้หรือไม่?”