ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 429 กลอุบาย

ตอนที่ 429 กลอุบาย

ตอนที่ 429 กลอุบาย

หยุนเชวี่ยเงยหน้าขึ้นมองตามนิ้วของหงอวี้ ร้านหนึ่งตั้งอยู่หัวถนน ส่วนอีกร้านหนึ่งตั้งอยู่ท้ายถนน นางบอกว่าตั้งอยู่ใกล้กันมิใช่หรือ?

แม้แต่ร้านขายของชำยังเงียบสงัด นับประสาอะไรกับร้านขายผ้าและภัตตาคาร อากาศในเดือนสามและเดือนสี่กำลังเย็นสบาย ทว่าผู้คนกลับไม่พลุกพล่านเท่าที่ควร นอกจากนี้น้ำมันที่อยู่ในกระทะทอดขนมของพ่อค้าแผงลอยข้างทางถูกปล่อยทิ้งไว้ให้เย็นชืดหมดแล้ว

ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีเด็กสาวคนหนึ่งมองมาที่ร้านของตนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น พ่อค้าแผงลอยคนนั้นจึงตะโกนว่า “ซาลาเปาทอดใส่ไส้ ซาลาเปาทอดใส่ไส้ อร่อย ๆ ทั้งหอมทั้งหวาน! สาวน้อย ลองกินสักอันหรือไม่?”

“นี่คืออะไรหรือ?” หยุนเชวี่ยเอียงคอมองขนมโรยงาสองชิ้นที่ถูกปล่อยทิ้งไว้จนแห้ง

“ซาลาเปาทอดใส่ไส้เจ้าค่ะ” หงอวี้ตอบ “ทำมาจากข้าวเหนียวสอดไส้น้ำตาลทรายแดง เนื้อสัมผัสกรอบนอกนุ่มใน อร่อยยิ่งนัก… คุณหนูอยากลองชิมหรือไม่เจ้าคะ?”

“โอ้ แม่นางน้อยผู้นี้เป็นคนต่างถิ่นใช่หรือไม่?” พ่อค้าผู้นั้นเหยียดยิ้ม “ในเมื่อไม่ใช่คนท้องถิ่นคงไม่เคยกินซาลาเปาทอดใส่ไส้อันเลื่องชื่อของมณฑลชิงหนิวของเรามาก่อน ลองซื้อไปชิมสักอันสิ ทั้งหอมทั้งหวาน อร่อยไม่แพ้ขนมอื่น”

“ได้ ข้าขอสองอันเจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยพยักหน้าพลางล้วงกระเป๋าเงินออกมาจากสาบเสื้อ ทว่าหงอวี้รีบหยิบถุงเงินออกมาพร้อมกล่าวว่า “คุณหนูของข้าเพิ่งมาที่มณฑลชิงหนิวครั้งแรก ไม่เคยกินมันมาก่อน ท่านช่วยทอดขนมให้ร้อนอีกครั้งได้หรือไม่เจ้าคะ?”

พ่อค้ารับคำ “ได้สิ” หยุนเชวี่ยจับมือของหงอวี้ที่ยื่นออกไปจ่ายเงิน “เจ้าทำอะไรน่ะ? เหตุใดเจ้าถึงจ่ายเงินให้ข้า? ข้าต้องการเลี้ยงเจ้าต่างหาก”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

หงอวี้ยิ้มมุมปาก “คุณหนู ข้าเป็นบ่าวรับใช้ในจวน ไหนเลยจะมีเงินจ่ายค่าซาลาเปาทอดใส่ไส้ให้ท่าน เงินนี้ข้าได้รับมาจากฮูหยินก่อนออกจากจวน นอกจากนี้นางยังกำชับให้ข้าพาคุณหนูไปเดินเล่นและซื้ออาหารอร่อย ๆ ให้ท่านกินด้วย” นางยื่นเงินหกเหรียญให้พ่อค้าพลางกล่าวออก “โรยงาเยอะ ๆ และทอดจนข้างนอกกรอบเลยนะเจ้าคะ หากคุณหนูของข้าถูกใจ พรุ่งนี้พวกเราจะมาอีก”

“เจ้าถูกขายมาทำงานในจวน?” หยุนเชวี่ยตะลึงงัน

“เจ้าค่ะ” หงอวี้หลุบตาลง สีหน้ายิ้มแย้มพลันหม่นหมอง “ปีที่แล้วครอบครัวของข้าประสบภัยตั๊กแตน ที่นาหลายไร่ที่พวกเราลงแรงปลูกข้าวอย่างยากลำบากเกิดเสียหายหนัก พี่น้องหลายคนต้องอดตาย พ่อแม่ของข้าทำอะไรไม่ได้ หากพวกเขาไม่ขายข้า คนทั้งครอบครัวคงไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่…”

“…” หยุนเชวี่ยไม่รู้ว่าควรพูดปลอบใจนางอย่างไรดี

หงอวี้ไขว้นิ้วพร้อมพึมพำ “เมื่อก่อนตอนที่อยู่บ้านนอก พ่อแม่ประคบประหงมข้ากว่าสิ่งอื่นใด ในหมู่บ้านของเรานิยมขายลูกสาวไปในสถานที่ต่าง ๆ บางครอบครัวขายลูกสาวไปยังหอนางโลม เพราะได้เงินตอบแทนมากมาย ท่านแม่ตัดใจขายข้าไปที่นั่นไม่ได้… เดิมทีข้ารับใช้ใต้เท้าหวัง แต่ใต้เท้าบอกว่าข้าทำงานคล่องแคล่วและน่าจะสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ เขาจึงส่งข้าและพี่หงเหมยมาที่จวนของท่านเจ้าเมือง ใครจะรู้เล่าว่าพี่หงเหมย…”

หยุนเชวี่ยไม่คาดคิดว่าหงอวี้จะมีชีวิตอาภัพเช่นนี้ นางไม่รู้จะปลอบใจอย่างไรจึงตบบ่าของอีกฝ่ายเบา ๆ พร้อมกล่าวว่า “ไม่เป็นไรนะ หากข้าหาเงินได้มากพอ ข้าจะมาไถ่ตัวเจ้า เจ้าจะได้กลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่”

“ตอนที่ท่านพ่อขายข้า เขาทำ ‘สัญญาเลือด’ เอาไว้” หงอวี้มองหยุนเชวี่ยพลางกะพริบตาด้วยความซาบซึ้งใจ

“สัญญาเลือดคืออะไร?”

“ตราบใดที่นายท่านไม่อนุญาต ข้าก็ไม่อาจไถ่ตัวและต้องรับใช้เขาไปตลอดชีวิต” หงอวี้เบ้ปากเล็กน้อย “แต่ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ คนในหมู่บ้านของข้ามักกล่าวว่าข้ามีวาสนาได้เป็นคนรับใช้ของท่านเจ้าเมือง อาหารการกินจึงดีกว่าบ่าวรับใช้ทั่วไป”

“แล้วลุงใหญ่และป้าสะใภ้ของข้าดีต่อเจ้าหรือไม่?” หยุนเชวี่ยเอ่ยถาม นางกังวลเรื่องนี้ยิ่งนัก ด้วยอุปนิสัยของแม่นางจ้าว ต่อให้ไม่ทุบตีก็ด่าทอด้วยคำหยาบคาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่นางพยายามแสดงออกว่าตนมีคุณธรรม ไร้พิษภัย มีการศึกษา และมีเหตุผล ทว่าแท้จริงแล้วนางหยิ่งทะนง ทั้งยังมีหยุนเยว่จอมเจ้าเล่ห์ ยิ่งเติบใหญ่ นางก็ยิ่งหยิ่งยโสและดื้อรั้นจนยากจะต่อกร คล้ายกับหยุนชิ่วเอ๋อมากขึ้นเรื่อย ๆ

เป็นดังคาด หงอวี้หลุบตาลงและนั่งเงียบ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ นางก็พยักหน้าพร้อมเอ่ยตอบ “นางดีต่อข้ายิ่งนักเจ้าค่ะ”

หยุนเชวี่ยลอบถอนหายใจด้วยความรู้สึกสงสาร นางพลันคิดว่าหากบิดาของตนเอ่ยปากขอตัวหงอวี้กับหยุนลี่จง เขาจะอนุญาตหรือไม่

“ได้แล้ว ซาลาเปาทอดใส่ไส้ ของเจ้าทั้งสอง” พ่อค้าใช้ตะเกียบคู่หนึ่งคีบขนมออกมาจากกระทะก่อนสะบัดน้ำมันสองรอบ จากนั้นห่ออย่างเรียบร้อยและส่งให้พวกนาง “กินตอนร้อน ๆ ระวังลวกปากล่ะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุง” หยุนเชวี่ยรับขนมมาและแบ่งให้หงอวี้ นางกัดมันหนึ่งคำก่อนแลบลิ้นออกมา

หงอวี้ตะลึงงัน

“ดูข้าสิ รีบกินขนมจนลวกปาก ร้อนเหลือเกิน” หยุนเชวี่ยแตะข้อศอกของอีกฝ่าย

“อ๊ะ…” หงอวี้รีบรับห่อขนมมาถือไว้ก่อนห่อมันอย่างแน่นหนา

หยุนเชวี่ย “ทำอะไรหรือ?”

“ห่อให้มิดชิด อากาศข้างนอกหนาว อีกประเดี๋ยวขนมคงเย็นแล้ว หากเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อยเจ้าค่ะ” หงอวี้ตอบ

หยุนเชวี่ยสับสน “เช่นนั้นเจ้าก็กินตอนร้อน ๆ สิ ไยต้องปล่อยให้มันเย็นชืดด้วย?”

“นี่ นี่แบ่งให้ข้าหรือเจ้าคะ?”

“…” หยุนเชวี่ยส่งสายตา ‘เจ้าพูดว่าอะไร’ ให้กับหงอวี้

“ไม่ ไม่ ไม่ ข้ารับไว้ไม่ได้” หงอวี้ส่ายหน้าไปมา “ฮูหยินสั่งให้ข้าซื้อขนมให้ท่าน ข้ารับมันไม่ได้ หากฮูหยินรู้เข้า ข้าจะต้องถูกลงโทษ คุณหนูกินเถอะเจ้าค่ะ”

หยุนเชวี่ยกลอกตา “ข้าไม่บอกแล้วนางจะรู้ได้อย่างไร เจ้ายังกลัวว่าข้าจะทรยศอีกรึ?”

หงอวี้รีบส่ายหน้า

“เช่นนั้นก็กินเร็วเข้า แป้งข้างนอกหายกรอบหมดแล้ว”

หงอวี้ “…”

“กินสิ เหตุใดเจ้าถึงขลาดนัก”

หงอวี้ลังเลชั่วครู่ หลังจากที่หยุนเชวี่ยเร่งเร้าครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดนางก็กัดขนมเข้าปากหนึ่งคำ จากนั้นเลียริมฝีปากพร้อมฉีกยิ้ม “อร่อยและหวานยิ่งนัก”

“น้ำตาลในนั้นละลายหมดแล้ว อย่าชักช้า” หยุนเชวี่ยกัดขนมสองคำแล้วหันไปถามหงอวี้ “ป้าสะใภ้ให้เงินเจ้ามาเท่าไร? วันนี้เราสองคนใช้เงินของนางให้หมดกันเถอะ มีอาหารอะไรที่เจ้าอยากกินอีก?”

“นางให้มายี่สิบเหรียญเจ้าค่ะ” หงอวี้ตอบ “ซื้อซาลาเปาทอดใส่ไส้หกเหรียญ เหลืออยู่สิบสี่เหรียญ”

“แค่ยี่สิบเหรียญรึ” หยุนเชวี่ยเบ้ปาก “นางเป็นป้าแท้ ๆ ของข้าและเป็นภรรยาท่านเจ้าเมือง แต่กลับตระหนี่เพียงนี้ และด้วยจิตวิญญาณอันขี้เหนียว นางยังต้องการปอกลอกข้ากับท่านพ่ออีก…”

ริมฝีปากของหงอวี้มันปลาบ “ปอกลอกอะไรหรือเจ้าคะ?”

“เรื่องมีอยู่ว่า… ช้าก่อน!” หยุนเชวี่ยขมวดคิ้วขณะหยุดยืนอยู่กลางถนน

“คุณหนู เป็นอะไรไป?”

“ป้าใหญ่ของข้าเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียว แต่นางกลับมอบเงินให้เจ้าพาข้าออกมาเดินเล่นโดยเฉพาะ…” หยุนเชวี่ยพึมพำด้วยความสงสัย

หงอวี้พยักหน้า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่ถูกต้อง…” ความคิดหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในใจของหยุนเชวี่ย เรื่องนี้มีเงื่อนงำ เดิมทีนางคิดว่าแม่นางจ้าวต้องการเกลี้ยกล่อมตน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งพบข้อผิดสังเกต หยุนเชวี่ยมิใช่เด็กสามขวบที่เพียงยื่นพุทราหวานให้ก็จะคล้อยตามไปทุกสิ่ง จุดประสงค์ที่แม่นางจ้าวให้เงินนางคืออะไรกันแน่ ซึ่งต้องเกี่ยวข้องกับการที่หยุนลี่จงและหยุนลี่เซียวจงใจมอมเหล้าหยุนลี่เต๋อเป็นแน่…

หลังจากที่หยุนเชวี่ยคิดเช่นนั้น นางก็หันหลังแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“คุณหนู คุณหนู ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ…” หยุนอวี้รีบวิ่งตาม

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

การเดินทางจากถนนเส้นนี้ไปยังตรอกหลังจวนใช้เวลาไม่นาน เวลานี้ในสมองของหยุนเชวี่ยกลับมีความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่? หากประตูลงกลอนแล้วเข้าไปช่วยไว้ไม่ทันเล่า? บิดาซื่อบื้อของนางจะเป็นอะไรไปหรือไม่? หญิงแพศยาแซ่จ้าว หากบิดาผู้ซื่อบื้อเป็นอะไรไป นางไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแน่!