ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 449 แม่นางจ้าว

ตอนที่ 449 แม่นางจ้าว

ตอนที่ 449 แม่นางจ้าว

สองพี่น้องหยุนเยว่และหยุนหรงปิดประตูห้องเงียบ หลังจากเก็บสัมภาระเข้าที่

สัมภาระที่ว่าไม่มีสิ่งของมีค่าใดเลยนอกจากเสื้อผ้าจำนวนสองกระเป๋าเท่านั้น ทั้งจวนและศาลาว่าการมณฑลถูกยึดและปิดผนึกไว้ นอกจากเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดแล้ว แม้แต่เครื่องประดับที่มีค่าชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็ไม่สามารถนำออกมาได้

หยุนหรงเริ่มร้องไห้ “พี่สาว เราจะทำอย่างไรดี?”

หยุนเยว่นิ่งเงียบไม่ตอบคำใด

“คราวนี้เราไม่มีท่านพ่ออีกแล้ว ไม่มีเงินทอง ไม่มีแม้แต่คนรับใช้ ซ้ำยังต้องกลับมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กซอมซ่อ นอนบนเตียงที่สกปรก กินอาหารจืดชืดที่แย่กว่าอาหารหมูตลอดทั้งวัน ข้าไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในที่แบบนี้…”

“…”

“พี่สาว ท่านพูดอะไรหน่อยเถิด เราควรทำอย่างไรกันดี…”

หยุนเยว่ซึ่งหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ความเครียดสะสมจนสมองของนางแทบระเบิดออก นางตวาดใส่น้องสาวทันที “ร้องไห้ ร้องไห้ เอาแต่ร้องไห้อยู่ได้! ร้องให้มันได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา?! เจ้าหุบปากเสียทีเถอะ! ที่เป็นอยู่นี้ยังไม่ย่ำแย่พอหรืออย่างไร?!”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

หยุนหรงเงียบปากฉับพลัน ใช้มือขยำขยุ้มเสื้อผ้าของตนจนเป็นก้อนกลมราวกับต้องการระบายความโกรธ ก่อนจะเอนกายนอนลงบนเตียง ร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกยิ่งกว่าเก่า

หากจะกล่าวถึงพูดถึงผู้คนในบ้านหลังนี้ นางเฉินคงจะเป็นคนที่ไม่สะทกสะท้านมากที่สุด แทนที่จะมัวเศร้าเสียใจ นางกลับไม่แยแสกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้

เดิมทีนางอาศัยอยู่ที่นั่นก็ไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายมากนัก กลับกันอย่างน้อยที่นี่ยังเป็นสภาพแวดล้อมที่นางคุ้นเคยมากกว่า แม้โชคร้ายก็โชคร้ายไปพร้อมกันทั้งหมด ก่อนหน้านี้สะใภ้ใหญ่วางตัวเป็นฮูหยินสูงศักดิ์ตลอดทั้งวันมิใช่หรือ? ตอนนี้สวรรค์ของนางล่มแล้ว นางยังดีเสียกว่า มีลูกชายที่ทำงานในเมืองคอยเลี้ยงดู

“พี่รอง เห็นหรือไม่ว่าการทุจริตของพี่ใหญ่ส่งผลกระทบต่อคนทั้งครอบครัวถึงเพียงนี้ ที่ดินของครอบครัวเราหายไป เงินหรือก็ไม่เหลือ ในเมื่อทุกอย่างสูญสลายไปจนสิ้นแล้ว หลังจากนี้พวกเราจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?!” นางเฉินยืนพิงกรอบประตู

“ข้าวางแผนไว้แล้ว” หยุนลี่เต๋อเลื่อนผ้าห่มคลุมร่างผู้เฒ่าหยุนไว้ ก่อนจะกล่าวต่อไป “ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเลี้ยงดูท่านพ่อและท่านแม่เอง ทุกต้นเดือนข้าจะส่งเสบียงอาหารไว้ให้กับท่านผู้เฒ่าทั้งสอง นอกจากนี้ ข้าจะแบ่งที่ดินไว้ห้าไร่สำหรับให้เจ้าและพี่สะใภ้ใหญ่ได้ทำการเพาะปลูก ผลผลิตที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ในแต่ละปีย่อมเพียงพอสำหรับสมาชิกเพียงไม่กี่คนในครัวเรือนที่ต้องกินดื่มประทังชีพ”

“ท่านยังจะให้ข้าทำการเกษตรอยู่หรือ?” ทันทีที่นางเฉินได้ยินดังนั้น นางกลับบ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์นัก “เจ้าค้าขายร่ำรวยกลายเป็นเศรษฐี จ้างคนงานระยะยาวเพิ่มอีกสักกี่คนก็ย่อมได้ จะปล่อยให้คนในครอบครัวลงแรงเพาะปลูกเองได้อย่างไรกัน…”

หยุนลี่เต๋อไม่ตอบโต้กับนางอีก เขานั่งลงข้างเตียงผู้เฒ่าทั้งสอง จับมือผู้เฒ่าหยุนไว้พร้อมอธิบาย “ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านกลับมาอยู่ที่บ้านครั้งนี้ ท่านทั้งสองควรพักผ่อนให้สบาย กินและดื่มให้มาก อนาคตอย่าได้กังวลเรื่องอื่นเลย คำนึงถึงสุขภาพร่างกายไว้ก่อน…”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เขาได้ยินเสียงประตูลานบ้านดังขึ้น สืออีตะโกนบอก “ท่านลุงขอรับ ท่านอาขอให้ข้านำอาหารและเนื้อสัตว์มาให้ ข้าจะนำไปเก็บไว้ในครัว…”

เมื่อได้ยินว่ามีอาหาร นางเฉินจึงบิดก้นวิ่งออกไปประชิดตัวอีกฝ่ายภายในสองก้าว “อะไรกัน? อาหารแค่นี้จะเพียงพอสำหรับหนึ่งเดือนได้อย่างไร? สิบวันก็ไม่เพียงพอด้วยซ้ำ พี่รอง ต่อให้ท่านจะเคยปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไร แต่ท่านไม่สามารถปรนนิบัติต่อพ่อแม่บังเกิดเกล้าอย่างร้ายแรงเช่นนี้…”

“บะหมี่ขาวสิบจิน เนื้อสัตว์สิบจิน ข้าวสารยี่สิบจิน หากอาสะใภ้สามไม่พอใจก็ลองออกไปถามไถ่ผู้อื่นดูเถิด นี่จะนับว่าเป็นการปรนนิบัติที่ร้ายแรงอย่างไรกัน?” หยุนเชวี่ยก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยเท้าข้างหนึ่ง ก่อนจะเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม “อีกอย่าง เกรงว่าอาสะใภ้สามคงเข้าใจผิดไปเสียแล้ว เสบียงอาหารส่วนนี้มีไว้สำหรับเลี้ยงดูท่านปู่และท่านย่า ไม่ใช่สำหรับท่านเสียหน่อย”

นางเฉินเงยหน้าขึ้นหันขวับไปอีกทาง เห็นว่าสองแม่ลูกหยุนเชวี่ยและแม่นางเหลียนก็มาเยี่ยมเยียนที่นี่เช่นเดียวกัน นางรีบแปรเปลี่ยนสีหน้า ฉีกยิ้มกว้าง และปรี่เข้าไปหาอย่างไร้ยางอาย “โอ้ พี่สะใภ้รองนี่เอง ข้าคิดอยู่ว่าจะแวะไปหาเจ้าพอดี พี่สะใภ้รอง เราไม่ได้พบเจอกันมานานมากทีเดียว…” ขณะกล่าวเช่นนั้น นางก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า พยายามดึงมือแม่นางเหลียนมาจับไว้

นางยังคงสวมเสื้อผ้าสีแดงตัวเดียวกันกับที่หยุนเชวี่ยเห็นครั้งสุดท้ายในเรือนหลังจวนที่มณฑลชิงหนิว ตอนนี้มันสกปรกมากจนแทบแยกแยะไม่ออกว่าสีเดิมเป็นอย่างไร เมื่อนางยกแขนขึ้นจะเผยให้เห็นรอยขาดกว้างใต้วงแขน ทั้งยังมีกลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวโชยออกมาจากใต้รักแร้

แม่นางเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “สะใภ้สาม เจ้า… เจ้าเดินทางมาไกล รีบไปชำระล้างร่างกาย เก็บกวาดเรือนก่อนเถอะ”

“ไม่มีอะไรต้องเก็บกวาดมากมายเสียหน่อย ข้าจะอยู่ในห้องเดิมที่ข้าเคยอยู่” นางเฉินลากแม่นางเหลียนออกไป “พี่สะใภ้รอง ข้าเพิ่งเห็นว่าปากทางเข้าหมู่บ้านมีร้านอาหารตั้งอยู่ ทำเลดีมากทีเดียว เดี๋ยวนี้ครอบครัวของเราทำการค้าแล้วรึ?”

แม่นางเหลียน…

“วันพรุ่งนี้ข้าจะไปช่วยท่าน ถึงอย่างไรก็เป็นกิจการในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องจ่ายค่าแรงให้ข้าก็ได้ เพียงดูแลอาหารการกินให้ข้าวันละสามมื้อ” นางเฉินเสนอตัวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ต้องเตรียมไว้ให้ข้าเพียงคนเดียว ข้าสามารถกินได้ทุกอย่างที่มีในร้านอาหาร”

“ที่ร้านอาหารจ้างคนไว้แล้ว…”

“ท่านจะจ้างคนนอกด้วยเหตุใดกัน? ดูแลเกื้อกูลคนในครอบครัวดีกว่า… พี่สะใภ้รอง หากท่านไล่คนงานที่ว่าออก ข้าจะไปช่วยท่านทำงานเสียตั้งแต่วันพรุ่งนี้” นางเฉินหมุนตัวไปอีกด้าน นอกแขนเสื้อเผยให้เห็นคราบไคลตามซอกลำคอและข้อพับทั้งสองข้าง

แม่นางเหลียนเหลือบมองเพียงแวบเดียวแล้วละสายตา “เสี่ยวส้วยเอ๋อและท่านแม่ของนางทำงานคุ้นมือแล้ว ทั้งยังเริ่มทำงานได้ไม่นานนัก จะไล่พวกนางออกไปเห็นทีคงไม่เหมาะสม…”

แม่นางเหลียนมีไหวพริบดี สิ่งที่นางกล่าวก็สมเหตุสมผล ทว่านางเฉินกลับไม่เห็นด้วย “จะไม่เหมาะสมอย่างไรกัน? พี่สะใภ้รอง ขอเพียงท่านไม่ต้องการ จะให้ข้าไปพูดกับพวกนางเองก็ย่อมได้ แค่ซาลาเปากับโจ๊ก ไม่ได้มีเพียงสองแม่ลูกนั่นที่ทำได้เสียหน่อย…”

แม่นางเหลียนคร้านจะตอบโต้กับนางอีก

“ข้าเป็นคนจ้างพวกนางให้มาทำงานเอง อย่าคิดแม้แต่จะขับไล่พวกนางออกไป” หยุนเชวี่ยตัดบทอย่างไม่นึกเกรงใจนางอีก ใช้สายตาสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “อาสะใภ้สาม ท่านไปชำระร่างกายให้สะอาดสะอ้านก่อนดีกว่า คราบไคลบนนิ้วของท่านพอกหนาเสียปานนั้น จะปั้นรวมกับซาลาเปาและบะหมี่หรืออย่างไร?”

นางเฉินก้มหน้าลง เหลือบมองบนมือของตนเอง ทว่าไม่ได้อับอายกับความสกปรกดังกล่าวมากนัก “โอ้ ข้าล้างมันออกก็สะอาดหมดจดแล้ว ไว้ค่อยพูดคุยกันเรื่องนี้” จากนั้นนางก็หันหลังกลับเข้าไปในครัว หยิบอ่างล้างหน้าออกมา ก่อนหันไปเปิดโอ่งเพื่อตักน้ำ

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหยุนลี่เต๋อให้คนมาทำความสะอาดลานบ้าน แต่ไม่ทันได้หาบน้ำใส่โอ่ง นางเฉินชะโงกมองลงไป ครั้นเห็นว่าภายในโอ่งว่างเปล่า จึงหันหน้าไปทางห้องฝั่งปีกตะวันออกพร้อมตะโกนลั่น “สะใภ้ใหญ่! สะใภ้ใหญ่! เพิ่งกลับมาถึงบ้านได้ไม่ทันไร เจ้าจะมัวนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นเหมือนพระประธานไม่ได้! ยังคิดถือตัวว่าตนเป็นฮูหยินใหญ่อยู่หรืออย่างไร?! ทำเพิกเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ได้ รีบไปหาบน้ำมาเร็วเข้า!”

แม่นางเหลียนหันมองไปยังหยุนเชวี่ยด้วยไร้คำพูด ส่วนหยุนเชวี่ยได้แต่บุ้ยปาก “กอเอี๊ยะหนังสุนัข* อย่าได้สนใจนางเลย”

*กอเอี๊ยะหนังสุนัข = เป็นยารักษาโรคที่ไม่มีค่าหรือราคาใด เปรียบกับคนที่ไร้ค่า หรือไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ

นางเฉินรีบวิ่งไปยังห้องฝั่งปีกตะวันออก ก่อนจะตะโกนเรียกอย่างโกรธแค้นอยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าแม่นางจ้าวยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่โดยไม่คิดกระดุกกระดิกตัว นางจึงหยิบถังไม้ขึ้นมาแล้วขว้างมันลงต่อหน้าต่อตาอีกฝ่าย พลางก่นด่าด้วยระดับเสียงที่ดังยิ่งกว่าเดิม “เจ้านำความวิบัติฉิบหายมาทำลายความสุขสบายของคนในครอบครัวจนไม่เหลือชิ้นดี! คนอื่นพากันดูหมิ่นเหยียดหยามกันถ้วนหน้า หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงไม่มียางอายพอที่จะตามกลับมาเช่นนี้ เจ้ายังคิดจะกดขี่จิกหัวใช้ข้าเหมือนแต่ก่อนงั้นรึ?! เหอะ ข้าจะไปบอกท่านแม่เดี๋ยวนี้ถึงความแล้งน้ำใจของเจ้า คอยดูว่านางจะขับไล่เจ้าไปให้พ้นเรือนหรือไม่!?”

แม่นางจ้าวเก่งกาจนักเรื่องการคำนวณอนาคต แต่นางไม่เคยคำนวณมาก่อนเลยว่าหยุนลี่จงจะถูกผู้พิพากษาของมณฑลตัดสินโทษเช่นนี้ ได้เสวยสุขเพียงไม่กี่วันก็ต้องมาถูกคุมขัง ส่วนชีวิตของนางกลับตกต่ำภายในชั่วพริบตา สถานะตอนนี้เรียกได้ว่าไม่ดีไปกว่านางเฉินเลย

เมื่อครั้งที่นางอยู่ในจวนใหญ่โต นางให้สองผู้เฒ่ามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ทุกข์ทรมานไม่น้อย แม่เฒ่าจูผู้อารมณ์ร้ายเป็นทุนเดิมยิ่งอาฆาตพยาบาทต่อนางเป็นเท่าทวี แน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องไม่ให้นางมีชีวิตที่ดี ทั้งยังสรรหาสารพันวิธีมาบดขยี้ซ้ำเติมนางให้ตายทั้งเป็น

หัวใจของแม่นางจ้าวตระหนักชัดเจน ทว่านางไม่มีทางเลือกอื่น หยุนลี่จงต้องโทษจำคุก ทรัพย์สมบัติพัสถานอันมีค่าถูกยึดจนไม่เหลือสิ่งใด แม้แต่ครอบครัวเดิมของนางย่อมไม่ยอมรับนางเป็นแน่ หากนางไม่อดทนอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ก็ไม่มีที่กำบังแดดและฝนอื่น ๆ ให้ซุกหัวนอนอีก

เมื่อเห็นว่านางเฉินสาปแช่งจนหนำใจ ก่อนเดินบิดสะโพกเข้าไปในห้องชั้นบนเพื่อจุดน้ำมันราดกองไฟ นางจึงก้มลงไปยกถังไม้ขึ้นอย่างจำใจ เดินโซเซออกจากห้องไปทีละก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรง