ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 456 ผิดหวังอย่างยิ่ง

ตอนที่ 456 ผิดหวังอย่างยิ่ง

ตอนที่ 456 ผิดหวังอย่างยิ่ง

แม่นางจ้าวผิดหวังในตัวหยุนโม่เป็นอย่างยิ่ง แม้ตอนจับจ้องไปที่เขายังไม่สามารถกล่าวคำใดออกมา

ถึงกระนั้นหยุนโม่ก็ยังคงเผยสีหน้าเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ “ท่านแม่…”

แม่เฒ่าจูซึ่งอยู่ในห้องชั้นบนไม่ได้ยินเสียงผ่าฟืนมาครู่หนึ่งแล้ว จึงเริ่มดุด่าอีกครั้ง หยุนเยว่ที่ยังไม่คลายกังวลนึกรำคาญใจ ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่ง นางเดินกลับเข้าไปในห้องโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ และปิดประตูอย่างแน่นหนา

ฝ่ายนางเฉินกำลังมองหาแพะรับบาป ฉวยโอกาสช่วงที่แม่เฒ่าจูพักผ่อนวิ่งโร่ออกไปนอกเรือน พร้อมร้องไห้ฟูมฟายอย่างเศร้าโศก เพื่อเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้าน

นางหยุดยืนอยู่ริมแม่น้ำ พร่ำบ่นกับผู้หญิงสองสามคนที่กำลังซักผ้า นางเฉินตีโพยตีพายกล่าวโทษหยุนลี่จงและแม่นางจ้าวอยู่ครู่หนึ่ง บอกเล่าว่าพวกเขาทั้งสองทำสิ่งผิดมโนธรรมเหล่านั้นเมื่อครั้งอยู่ในจวนมณฑลชิงหนิวอย่างไรบ้าง ด้วยเรื่องฉ้อราษฎร์บังหลวงและเรื่องไร้จิตสำนึกต่อบิดามารดา เป็นเหตุที่เขาสมควรติดคุกแล้ว นอกจากนี้ยังกล่าวว่าหยุนลี่เต๋อไม่แยแสแม้นางจะเป็นคนร่วมตระกูล ครอบครัวของเขากินอาหารเลิศรส ใช้ชีวิตอย่างหรูหราสุขสบาย แต่กลับปล่อยให้นางต้องอดอยาก

สตรีชาวบ้านสามคนยอมทนฟังคำของนางเฉิน โดยนึกเสียว่ากำลังฟังเรื่องตลกขบขันอยู่ ใครบางคนคนถามขึ้นเป็นระยะว่า “เจ้าสามสามีเจ้ามีอนุอย่างนั้นรึ? นางผู้นั้นสะสวยหรือไม่?”

นางเฉินเพียงแสยะยิ้มพร้อมสาปแช่งดุ “บ๊ะ! มันคือนังจิ้งจอกไร้ยางอาย! ข้าบอกนางแล้วว่านายท่านสามถูกส่งตัวเข้าคุก นังจิ้งจอกนั่นก็หมดประโยชน์ พวกมันสมควรประสบชะตากรรมเช่นนี้แล้ว!”

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าใหญ่สมรู้ร่วมคิดกับเด็กรับใช้ วางแผนวางเพลิงฆ่าคนสองชีวิต นั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

นางเฉินกลอกตาพร้อมกล่าวตอบ “พี่ใหญ่นะ พี่ใหญ่ หากศาลตัดสินออกมาว่าเป็นความจริง เห็นทีคงไม่อาจหนีพ้นจากโทษตัดศีรษะไปได้ พวกเจ้ารู้หรือไม่ แม้แต่พ่อและแม่บังเกิดเกล้าของตนเองเขายังไม่คิดแยแส ไม่ไยดีว่าสองผู้เฒ่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรด้วยซ้ำ ตอนที่ล้มป่วยเจียนตายยังไม่คิดจัดหายามารักษา…”

ทุกคนต่างถอนหายใจ “คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าใหญ่จะใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้…”

“ฮ่า ฮ่า!” นางเฉินหัวเราะเย้ยหยัน ยิ่งเห็นว่ามีคนคล้อยตามเพียงใด นางก็ยิ่งพูดมากขึ้นเท่านั้น “เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดครอบครัวรองถึงได้แยกตัวออกไป ความจริงแล้วพวกเขาไม่ได้กระทำความผิดใด ๆ เลย แต่เขารับผิดแทนพี่ใหญ่ต่างหาก! พี่ใหญ่เข้าบ่อนพนันจนเป็นหนี้ ทว่ากลับใช้ชื่อพี่รองเป็นผู้รับผิดแทน เพื่อที่เขาจะได้ดำรงสถานะบัณฑิตอันทรงเกียรติของตระกูล กล้ากระทำเรื่องโสมมเช่นนี้ แต่กลับไม่กล้ายอมรับผิด…”

“ข้าเพิ่งออกความเห็นไปไม่นานนี้เองว่าเจ้ารองไม่มีทางประพฤติผิดเช่นนั้นแน่…”

“ใช่ คนพรรค์นี้ รู้หน้าแต่ไม่รู้ใจอย่างแท้จริง…”

“สวรรค์มีตา คนชั่วช้าสมควรแล้วที่ต้องพบเจอกับจุดจบอันเลวร้ายเช่นนี้”

“หากจะกล่าวว่าผู้เฒ่าหยุนเลี้ยงงูเห่าไว้กับตัวก็ไม่ผิดนัก เขาเอาแต่ปกป้องชื่อเสียงของลูกชายคนนี้มานานร่วมสามสิบปี แม้รู้ว่าอีกฝ่ายมีนิสัยเป็นหมาป่าตาขาวเช่นนี้ กลับยังเชิดชูประหนึ่งเป็นสมบัติอันล้ำค่า…”

“…”

ด้วยคำโฆษณาชวนเชื่อของนางเฉิน ข่าวลือเรื่องความจริงและความเท็จที่ตระกูลหยุนปิดบังไว้มาโดยตลอดก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ในไม่ช้า แม้แต่หมู่บ้านใกล้เคียงก็เริ่มกล่าวถึงเรื่องนี้

ทันทีที่แม่นางจ้าวย่างเท้าออกจากเรือนไป จะมีชาวบ้านชี้ชวนกันให้ดูน้ำหน้าของนาง ทั้งยังไม่เกรงใจที่จะสาปแช่งด้วยถ้อยคำหยาบคายต่าง ๆ นานา เมื่อนางไปหาบน้ำจากริมแม่น้ำ ก็มีผู้คนจงใจกลั่นแกล้งนางอยู่ร่ำไป ทั้งเหยียดขาขัดให้นางสะดุด จนนางเกือบลื่นไถลตกลงไปในแม่น้ำ

หยุนโม่เองก็ไม่กล้าออกไปนอกเรือน เขาหยิบเสื้อคลุมตัวใหม่เอี่ยมที่มีสภาพสมบูรณ์ประมาณแปดถึงเก้าในสิบส่วนออกมาจากหีบสองสามชุด พับมันวางไว้ข้างเตียง แล้วทรุดกายลงนั่งขณะครุ่นคิดฟุ้งซ่าน ว่าจะอาศัยช่วงที่ชาวบ้านกลับมาทานอาหารมื้อเที่ยงหรือมื้อเย็นที่เรือน เดินทางเข้าไปในตัวเมืองเพื่อนำเสื้อผ้าเหล่านี้ไปยังโรงรับจำนำ

ก่อนเที่ยง หยุนลี่เต๋อมาที่บ้าน

หยุนลี่เต๋อถือตะกร้าใบหนึ่งไว้ในมือ เหนือตะกร้ามีผ้าชิ้นหนึ่งวางปิดคลุมไว้ เขาขึ้นไปที่ห้องชั้นบนก่อน ส่งจานหมูที่หมักปรุงรสอย่างดีและหั่นเป็นชิ้นหนา ๆ ให้กับชายชราและแม่เฒ่าจู จากนั้นจึงเดินออกมาและเคาะประตูห้องฝั่งปีกตะวันออก

หยุนโม่ลุกจากเตียงเพื่อเดินไปเปิดประตู พร้อมกล่าวทักทายว่า “อารอง” ด้วยความงุนงงเล็กน้อย ดวงตาของเขาหลุบต่ำลงมองที่ตะกร้าในมือของอีกฝ่ายนิ่ง

“ต้าหลาง นี่เจ้า?” ทันทีที่หยุนลี่เต๋อก้าวเข้ามาในห้อง เขาเห็นเสื้อคลุมยาวสองชุดถูกพับวางอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย เป็นสีฟ้าครามหนึ่งชุดและสีขาวสะอาดอีกหนึ่งชุด เนื้อผ้าทั้งหมดตัดเย็บจากผ้าต่วนเนื้อนุ่มลักษณะใหม่เอี่ยม

หยุนโม่นิ่งเงียบ พร้อมก้าวถอยหลังไปสองก้าว

“ข้าได้ยินอาสะใภ้ของเจ้าบอกว่า เมื่อวานนี้เจ้าไปหาข้าที่เรือนอย่างนั้นหรือ?” หยุนลี่เต๋อรู้สึกว่าหยุนโม่ดูเกร็งเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ดังนั้นเขาจึงผ่อนคลายท่าทีลง ก่อนจะนั่งลงพร้อมเอ่ยถาม “เจ้ามีสิ่งใดต้องการพูดคุยกับข้ารึ?”

“อารอง…” หยุนโม่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ก้มหน้างุดพยายามหลบสายตา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่กล่าวคำใดออกมา

เขาเติบใหญ่ถึงเพียงนี้แล้ว แต่กลับไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย เอาแต่หลบอยู่ในห้องนี้ทั้งวัน ยอมอดทนต่อความหิวโหยมากกว่ายอมออกไปทำงาน หยุนลี่เต๋อนึกโกรธขึ้นมาเมื่อเห็นลักษณะนิสัยหลบเลี่ยงปัญหาของอีกฝ่าย ถึงกระนั้นเขาก็พยายามระงับความไม่สบอารมณ์นั้นไว้ ก่อนจะพูดคุยต่อไปด้วยสีหน้าปกติ “เกิดอะไรขึ้น? นั่งลงก่อนเถิด แล้วค่อยพูดคุยกัน”

หยุนโม่ขยับเก้าอี้มาวางข้างโต๊ะ นั่งลงด้วยท่าทีอึดอัดคับข้องใจ พร้อมกำหมัดแน่นทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว “อารองขอรับ ข้าตั้งใจจะนำเสื้อคลุมทั้งสองตัวนี้ไปจำนำในเมือง ท่านแม่และน้องสาวทั้งสองของข้าไม่ได้กินอาหารอิ่มท้องมาเป็นเวลาหนึ่งถึงสองวันแล้ว…”

โทสะของหยุนลี่เต๋อเกือบปะทุขึ้นอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมื่อวานนี้อาสะใภ้รองของเจ้าไม่ได้บอกเจ้าไว้หรอกหรือ? ตราบใดที่เจ้าหมั่นเพียรทำงานในทุ่งนา ทั้งเจ้า แม่ และน้องสาวย่อมไม่มีทางอดอยากหรือหิวโหย”

หยุนโม่…

“จอบและคันไถ หรืออุปกรณ์เพาะปลูกก็วางไว้ในลานบ้านครบถ้วนแล้ว อาสะใภ้รองเองก็อุตส่าห์แบ่งเมล็ดพันธุ์พืชมาให้เจ้าไม่ใช่หรือ?” หยุนลี่เต๋อถาม

หยุนโม่พยักหน้าด้วยท่าทางแข็งทื่อ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมล็ดพันธุ์พืชเหล่านั้นต้องทำการเพาะปลูกอย่างไร ทันทีที่เขากลับมา เขาก็วางถุงเมล็ดพันธุ์และน้ำมันหมูหนึ่งกระป๋องทิ้งไว้ข้างเตาไฟในครัว ก่อนจะเดินขึ้นห้อง

“ตราบใดที่เจ้าตั้งใจทำงาน ผู้ที่มีสองมือและสองเท้าครบถ้วนจะอดตายได้อย่างไร?” หยุนลี่เต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ต้าหลาง พ่อและแม่ของเจ้ามีลูกชายเพียงคนเดียวก็คือเจ้า ถึงเวลาที่เจ้าต้องแบกรับภาระของครอบครัวแทนพวกเขาได้แล้ว!”

หยุนโม่กลัวเหลือเกินว่าตนจะถูกตอกย้ำด้วยคำกล่าวเช่นนี้ แต่ในที่สุดก็ได้ยินเข้าจนได้ ทว่าในฐานะผู้เล่าเรียนวิชาการที่ไม่สามารถแบกของหนักไว้บนไหล่ได้ แล้วเขาจะแบกรับภาระอันหนักอึ้งได้อย่างไร? เขาไม่ต้องการแบกรับอะไรที่ว่าทั้งนั้น เพียงต้องการหลบซ่อนอยู่ในมุมที่เงียบสงบ

“ก่อนหน้านี้ครอบครัวของเจ้าส่งเสียเลี้ยงดูเจ้ามาเป็นอย่างดี ตอนนี้เจ้าก็เติบใหญ่อายุสิบเจ็ดย่างสิบแปดปีแล้ว เจ้าไม่สามารถงอมืองอเท้าคอยพึ่งพาผู้อื่นได้อีก ถึงเวลาเจ้าก็ต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก ต้องยืนหยัดใช้ชีวิตด้วยตนเองให้มั่นคง เผชิญหน้ากับประสบการณ์ใหม่ ๆ ไปทีละขั้น สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีอยู่ในตำราเรียนเสียหน่อย ตราบใดที่เจ้ามีกำลังย่อมประสบความสำเร็จได้อย่างไม่ยากเย็น หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปแล้วเมื่อไรจะเป็นผู้ใหญ่เสียที?”

หยุนโม่ยังคงนิ่งเงียบ

“นักปราชญ์มักกล่าวว่าลูกชายคนโตควรเป็นเสาหลักของครอบครัวมิใช่หรือ?” หยุนลี่เต๋อกล่าว “เจ้าต้องเข้มแข็งให้มาก เพื่อที่จะยืนหยัดได้ด้วยตนเอง แล้วสักวันเจ้าจะสามารถสร้างครอบครัวได้ อารองจะคอยดูแลจนถึงวันที่เจ้าสามารถแต่งภรรยา แต่ต้องเริ่มต้นเสียตั้งแต่วันนี้”

“…”

เมื่อเห็นว่าหยุนโม่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมกล่าวตอบรับแต่อย่างใด หยุนลี่เต๋อได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา เขาลุกขึ้นพร้อมตบไหล่อีกฝ่ายโดยแรงเพื่อเรียกสติ “ในตะกร้ามีอาหารบางอย่าง หากเจ้ากินจนอิ่มหนำแล้ว ให้ออกไปยังทุ่งนาเพื่อทำงานเสีย…”

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสริมอย่างไร้ความปรานี “ข้าแนะนำทุกสิ่งอย่างไปหมดแล้ว หากเจ้ายังมีท่าทางเช่นนี้ต่อไป เห็นทีในอนาคตอารองคงไม่อาจช่วยเหลือเจ้าได้อีก…”

หัวใจของหยุนโม่จมดิ่งลงอย่างกะทันหัน

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหันกลับมาจ้องมองเขาชั่วครู่ จากนั้นประตูห้องก็เปิดออกและงับปิดลงอีกครั้ง ผ่านไปสักพัก บรรยากาศชวนอึดอัดภายในห้องก็ค่อย ๆ จางหายไป

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพืชลอยมาจากตะกร้าซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ หยุนโม่ที่หิวโหยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วรีบเปิดผืนผ้าที่คลุมอยู่เหนือตะกร้าออก เห็นว่าข้างในเป็นขนมปังรังนกจำนวนมากกว่าสิบชิ้นที่ยังร้อน ๆ เพราะเพิ่งออกจากเตา

เขาล้วงมือข้างหนึ่งลงไปหยิบขนมปังรังนกสี่ชิ้นมากินจนหมดในคราวเดียว ก่อนจะเอนกายพิงกำแพงเพราะสำลักจนลมหายใจติดขัด เหยียดลำคอออกเพื่อเปล่งเสียงเรอด้วยความพึงพอใจ หลังเช็ดปากเสร็จสรรพจึงหอบเสื้อคลุมทั้งสองตัวไว้ในอ้อมแขน เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าจูไม่ได้จับตามองอยู่ เขาค่อย ๆ ผลักประตูให้เปิดออกอย่างเงียบเชียบ