ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 461 ไต่ถาม

ตอนที่ 461 ไต่ถาม

ตอนที่ 461 ไต่ถาม

แม่นางเหลียนขอให้หยุนลี่เต๋อไปไต่ถามความจริงจากหยุนโม่ขณะครุ่นคิด “หากต้าหลางอยากแต่งงานจริง เขาจะต้องปฏิบัติต่อฝ่ายหญิงอย่างดี ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง นอกจากนี้เราต้องส่งไก่ เป็ด หมู และเนื้อสัตว์อื่น ๆ ไปให้ต้าหลางด้วย เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ข้าจะส่งเนื้อสัตว์สองสามอย่างและเงินจำนวนหนึ่งไปให้เขา”

หยุนลี่เต๋อที่นั่งอยู่ด้านข้างกล่าวเสียงแผ่ว “เขาทำงานไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว แล้วจะเลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างไร? ข้าไม่เห็นเขาไปทำงานสองวันแล้ว มิใช่ว่าต้าหลางคิดจะแต่งงานแล้วปล่อยให้เมียหาเงินจุนเจือครอบครัวหรอกนะ?”

“ท่านอย่าพูดเช่นนั้น” แม่นางเหลียนกล่าว “บางทีหากแต่งงานและได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ต้าหลางอาจดิ้นรนหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวก็เป็นได้?”

“เฮ้อ!” หยุนลี่เต๋อถอนหายใจ

“ท่านพี่อย่านั่งนิ่งอยู่เลย ไปถามเขาให้แน่ชัดเถิด ส่วนข้าจะเตรียมของทุกอย่างไว้ล่วงหน้า” แม่นางเหลียนกระตุ้นสามี “เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของเด็ก ๆ ไม่ว่าพี่ใหญ่จะโหดเหี้ยมเพียงใด ท่านจะโทษต้าหลางไม่ได้ แม้เขาอาจมีนิสัยร้ายกาจอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ทำผิดอันใด หากมองในทางกลับกัน มันเป็นเรื่องดีเสียอีกที่ต้าหลางจะแต่งงาน เพราะในอนาคตเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียที”

“ข้าไม่ได้กล่าวโทษต้าหลาง เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ข้าจะโกรธเขาได้อย่างไร…” หยุนลี่เต๋อลุกยืนขึ้นพลางส่ายหน้า “ข้าจะไปไต่ถามเขาเดี๋ยวนี้ เจ้าเย็บหมอนอิงให้ท่านแม่มิใช่หรือ? ข้าถือโอกาสนี้นำมันไปส่งให้นางด้วย”

“ข้าไปด้วย ข้าไปส่งหมอนอิงด้วยเจ้าค่ะ ท่านพ่อรอข้าก่อน”

ประตูเรือนปิดสนิท เสียงแม่เฒ่าจูด่าทอแม่นางจ้าวดังลอดออกมาจากที่ไกล ๆ ตั้งแต่หยุนลี่จงถูกจับตัว หญิงชราก็โยนความคับข้องใจทั้งหมดไปยังสะใภ้ใหญ่ ส่งผลให้แม่นางเฉินสบายใจกว่าเดิม

แม่นางเฉินกล่าวยุยงสองสามประโยคและทันทีที่เปิดประตู นางก็พบกับสองพ่อลูกที่เพิ่งมาถึง นางจึงปิดปากเงียบและฉีกยิ้มทันควัน จากนั้นก้มลงหยิบคราดไถข้างกำแพงพร้อมกล่าวคำที่น่าประหลาดใจ “ทำงานให้นายจ้างอย่างขยันขันแข็ง หากไม่ทำงานหนึ่งวันก็อดตายไปเสีย!”

หยุนเชวี่ยเดินไปด้านข้างเพื่อหลีกทางให้แม่นางเฉินเดินออกไป ขณะที่กำลังก้าวเท้าข้ามผ่านธรณีประตู นางก็หันกลับและตะโกนไปทางแม่นางจ้าวว่า “ไม่นานก็จะอดตายกันแล้ว ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะแบกศักดิ์ศรีได้นานเพียงใด!”

แม่นางจ้าวยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างห้องครัวเพื่อผ่าฟืนโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ฟืนที่ผ่าเอาไว้ยังใช้ก่อไฟไม่ทันหมด ฟืนกองใหม่ก็ถูกนำมาวางซ้อนทับจนกองพะเนินดังภูเขา ยามนี้แม่นางจูเอนกายพิงหัวเตียงขณะเปิดประตูห้องทิ้งเอาไว้ หากไม่ชอบใจสิ่งใด นางจะด่าทอทันควัน

คล้ายว่าแม่นางจ้าวจะเก็บตัวเงียบตลอดสองวันที่ผ่านมา นางก้มหน้าลงพลางเผยสีหน้ามึนงงขณะก้าวเท้าไปด้านหลังและยกขวานขึ้นเหนือศีรษะ จากนั้นเหวี่ยงมันอย่างแรงและรวดเร็วลงบนท่อนฟืนจนเกิดเสียงตึง ๆ

“ท่านแม่” หยุนลี่เต๋อเอ่ยเรียกขณะเดินเข้าไปในห้อง

แม่เฒ่าจูหยุดก่นด่าพลางช้อนสายตาขึ้นมองหยุนเชวี่ยที่เดินตามบิดาเข้ามา ใบหน้าของนางพลันหม่นทะมึนพร้อมพึมพำว่า “ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

นางไม่ต้องการพบหน้าหยุนเชวี่ย เนื่องจากเด็กสาวคนนี้เชื่อมั่นในความคิดของตนเอง ไม่ยอมผ่อนโอนให้แม่เฒ่าจูบงการง่าย ๆ อีกทั้งตอนนี้เจ้ารองก็เชื่อฟังภรรยาและลูกสาวยิ่งกว่าผู้ใดจึงไม่ยอมทำตามความต้องการของนางเช่นแต่ก่อน

“เมื่อสองวันก่อนมีคนเห็นซุนปั๋วสื่อมาที่บ้านของเรา ข้าจึงสงสัยว่าท่านบังคับให้ต้าหลางแต่งงานหรือไม่?” หยุนลี่เต๋อเอ่ยถามพลางนั่งลงบนเก้าอี้ยาวเหมือนแต่ก่อน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าจูจึงขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเด็กนั่นเป็นคนไร้ค่า ไม่นานก็ต้องตายแล้วตอนนี้ยังอยากแต่งงานอีกรึ? ฝันเฟื่องใหญ่โตเสียจริง!”

“ท่านมิได้บังคับให้ต้าหลางแต่งงานหรอกหรือ?”

“บังคับกับผีน่ะสิ หญิงสาวทุกคนล้วนมองว่าเขาเป็นขยะไร้ประโยชน์” แม่เฒ่าจูขยับร่างกายเล็กน้อยพลางมองออกไปข้างนอกประตูพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตระกูลของเราเลี้ยงดูคนเกียจคร้านไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เด็กสาวสองคนนั้นมีนิสัยทะเยอทะยาน ไม่สู้หาคุณชายตระกูลร่ำรวยมาแต่งงานกับนาง พวกเราจะได้ไม่ต้องทุกข์ใจเช่นนี้”

หยุนลี่เต๋อได้ฟังก็เข้าใจทันที “เช่นนั้นซุนปั๋วสื่อมาที่นี่เพื่อหาคู่ให้เยว่เอ๋อรึ?”

“เยว่เอ๋อไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป นางอายุมากกว่าลูกสาวคนโตของเจ้าหนึ่งปี หากไม่แต่งงานตอนนี้ เด็กคนนั้นจะกลายเป็นสาวทึนทึก ไม่มีผู้ใดต้องการ น่าอับอายยิ่งนัก” แม่เฒ่าจูกล่าว

หยุนลี่เต๋อพยักหน้า “บ้านของพวกเขาตั้งอยู่ที่ใด? กำหนดวันแต่งหรือยัง?”

“เขาอาศัยอยู่ในเมือง” แม่เฒ่าจูเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “ช่วงเวลานี้นางจะตักน้ำ ทำนา และให้อาหารหมูไม่ได้ เพราะค่าสินสอดของนางค่อนข้างแพง มีสตรีคนใดในชนบทได้รับสินสอดมากมายเช่นนางบ้างเล่า?”

“ในเมือง? พวกเขาทำกิจการแบบใด? ตกลงกันเรียบร้อยแล้วหรือ นั่น…” ในที่สุดหยุนลี่เต๋อก็ได้คำตอบในเรื่องที่สงสัย เขาเข้าใจเจตนาของแม่เฒ่าจูทันใด อีกฝ่ายเป็นครอบครัวเศรษฐี ทว่าคนรวยมักสมรสกับผู้ที่มีฐานะเท่าเทียมกัน อย่างไรเสียพวกเขาควรสอบถามอย่างรอบคอบก่อนทำพิธีผูกชะตา…

“เจ้าไม่พอใจการจับคู่ครั้งนี้หรือ?” แม่เฒ่าจูกล่าวอย่างไม่ละอาย “มีผู้ใดในชนบทอยากแต่งงานกับหญิงไร้ประโยชน์บ้าง? มิสู้ให้นางแต่งงานกับเศรษฐีในเมืองแล้วใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มีบริวารล้อมรอบไม่ดีกว่าหรือ? แม้จะแต่งเข้าไปในฐานะเมียน้อย แต่นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอีกต่อไป”

“…” หยุนลี่เต๋อต้องการกล่าวบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก

แม้วาจาของแม่เฒ่าจูจะไม่น่าฟัง ทว่ากลับมีเหตุผลไม่น้อย ตระกูลชาวนามักต้องการแต่งงานกับสตรีผู้มีความสามารถในการทำงานบ้านงานเรือนและคอยปรนนิบัติพ่อแม่สามีอย่างดี แต่ในทางกลับกันตระกูลผู้ดีมักแต่งงานกับสตรีที่มาจากตระกูลชนชั้นเดียวกันเพื่อผลประโยชน์ ซึ่งไม่รู้ว่าบัดนี้หยุนเยว่มีประโยชน์มากหรือน้อย

“ท่านแม่ เรื่องนี้…”

“เจ้าอย่าถามให้มากความ ในเมื่อข้าและพ่อของเจ้ายังไม่ตาย เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายการตัดสินใจของข้า” หญิงชราโบกมือพลางเหลือบมองหยุนเชวี่ยด้วยสายตาโกรธเคือง “พวกเจ้าจะทำอันใดก็รีบทำเสีย อย่าขวางหูขวางตาข้า หากนางยังอยู่ที่นี่ ข้าคงมีชีวิตอยู่ไม่ถึงสามปี…”

หยุนเชวี่ยไม่ใส่ใจคำพูดของแม่เฒ่าจู นางกระตุกแขนเสื้อของหยุนลี่เต๋อเบา ๆ ก่อนเดินออกไปจากห้อง ทันทีที่เดินออกจากเรือน หยุนเชวี่ยก็ได้ยินเสียง ‘ปัง’ นางจึงเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าบานหน้าต่างของห้องปีกตะวันตกเพิ่งถูกปิดลง

หยุนเยว่ปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ทว่าสายตาของนางยังมองลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างด้วยสายตาเคียดแค้นพร้อมกัดริมฝีปากล่างก่อนกล่าวว่า “ข้ารู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าต้องมาฟ้องท่านย่า!”

“พี่สาวรู้ดีว่านางใจจืดใจดำ ถึงกระนั้นท่านยังไปยืมเงินจากนางอยู่หรือ” หยุนหรงหรี่ตาพลางมองลอดรอยแยกของหน้าต่าง “ข้าไม่แปลกใจเลยที่นางไม่ให้ท่านยืมเงิน เด็กป่าเถื่อนคนนั้นต้องการให้เราทนทุกข์”

“หุบปาก!”

“ห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้…”

หยุนเชวี่ยยืนอยู่ใต้ชายคามองดูเงาร่างสองเงาที่หลบอยู่หลังหน้าต่าง ไม่นานหยุนลี่เต๋อก็เดินออกมาจากเรือนก่อนลูบศีรษะของนางพลางกล่าว “กลับกันเถอะ มองอะไรอยู่รึ…”

หยุนโม่มิใช่ผู้ที่กำลังจะแต่งงาน ทว่าเป็นหยุนเยว่ผู้ทะนงตนและอวดดีต่างหาก นางละทิ้งความโอหังที่มีมาตลอดชีวิตเพียงเพื่อต้องการยืมเงิน? หยุนเชวี่ยขบคิดเรื่องนี้ทั้งคืน แต่เรื่องที่นางคาดไม่ถึงก็คือแม่เฒ่าจูบังคับให้หยุนเยว่แต่งงานในฐานะอนุภรรยา

แล้วนางต้องการยืมเงินไปเพื่ออะไร?

อย่างไรเสียสินสอดทองหมั้นเหล่านั้นก็ไม่มีวันตกเป็นของนาง…

เช่นนั้นนางกำลังวางแผนหลบหนีการแต่งงานเป็นแน่

แม้จะไม่ฉลาดมากนัก แต่หยุนเยว่ก็มีจิตใจและความรู้สึก นางรู้ดีว่าขณะนี้สถานการณ์ของหยุนลี่จงบิดาของตนไม่สู้ดี หากแต่งงานเข้าไปในตระกูลเศรษฐีผู้มั่งคั่งในฐานะอนุภรรยา อย่างน้อยหยุนเยว่ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องดังเช่นตอนนี้

ทว่าเหตุใดนางจึงต้องการหลบหนีการแต่งงานเล่า?