ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 467 แหวะ…

ตอนที่ 467 แหวะ…

เมื่อรู้ว่าหยุนลี่เต๋อจะออกเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อตามหาหยุนชิ่วเอ๋อ หยุนหรงก็ดีอกดีใจเป็นที่สุด เนื่องจากในความคิดนางแล้ว หยุนชิ่วเอ๋อเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยตนให้พ้นจากความโชคร้าย ทว่าหยุนเยว่กลับดับฝันนางอย่างเลือดเย็นไร้ความปรานี

หยุนเยว่กล่าว “นางไม่แม้แต่จะมาเคารพหลุมศพพ่อ แล้วเจ้าคาดหวังให้นางช่วยเหลือเจ้าหรือ? เก็บแรงไว้ทำงานเถอะ”

“พี่สาวเต็มใจจะใช้ชีวิตเช่นนี้ก็แล้วแต่ใจของท่าน แต่ข้าไม่อยากมีชีวิตน่าสมเพช” หยุนหรงไม่คล้อยตาม “หากอาชิ่วเอ๋อกลับมา ข้าจะถามนางต่อหน้าท่านว่าข้าสามารถพึ่งพานางได้หรือไม่?”

หยุนเยว่ไม่ต้องการต่อปากต่อคำกับน้องสาว นางจึงดับไฟในตะเกียงก่อนนอนหันหลังให้หยุนหรงแล้วข่มตาหลับ ทุกวันนี้ตนต้องทำงานหนักจนสายตัวแทบขาด ไหนเลยจะมีเวลาคิดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้?

ขณะที่กำลังเก็บสัมภาระของหยุนลี่เต๋อ แม่นางเหลียนก็กำชับสามีซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ข้าใส่เงินไว้ในกระเป๋ากางเกงของท่าน นอกจากนี้ยังมีเงินในห่อผ้าอีกจำนวนหนึ่งเพื่อใช้ในการเดินทาง ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นเจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก ท่านต้องระมัดระวังให้มาก หากเจอหยุนชิ่วเอ๋อแล้วให้กลับมาทันที ข้าห่อไข่ต้มสิบกว่าฟอง แป้งทอด และเนื้อแดดเดียวให้ท่านไว้ในถุงสีฟ้า…”

“เจ้ากังวลเกินไปแล้ว ข้าเป็นชายฉกรรจ์สูงแปดฉื่อ ผู้ใดจะทำร้ายข้าได้?” ภรรยาของเขามีจิตใจบริสุทธิ์ แม้หยุนลี่เต๋อจะไม่แสดงออกมาทางสีหน้า ทว่าภายในใจกลับรู้สึกผิดต่อนาง เนื่องจากในชีวิตนี้เขาเป็นคนขี้แพ้มาตลอด ซึ่งสิ่งที่หยุนลี่เต๋อภาคภูมิใจมากที่สุดคงหนีไม่พ้นการที่เขาแต่งงานกับแม่นางเหลียนและให้กำเนิดลูก ๆ ผู้เฉลียวฉลาดและมีไหวพริบ

“ท่านแม่คลายกังวลเถิด ท่านพ่อยังมีข้าอยู่ด้วยทั้งคน” หยุนเชวี่ยหยิบเสื้อสองตัวออกมาจากห้องนอน จากนั้นพับอย่างเรียบร้อยก่อนส่งให้แม่นางเหลียนพร้อมฉีกยิ้มกว้าง

“เจ้าอยากไปกับพ่อหรือ?” ใบหน้าของแม่นางเหลียนมืดมนลงทันที “เจ้าลืมความเหน็ดเหนื่อยในตอนที่เดินทางไปชิงหนิวแล้วรึ? เมืองหลวงอยู่ไกลกว่าที่นั่นไม่น้อย มีหวังก้นของเจ้าต้องเป็นตะคริวจนขยับไม่ได้แน่ อย่าดื้อด้านแล้วอยู่รอที่บ้านเสีย!”

“ท่านแม่…” หยุนเชวี่ยเผยสีหน้าบึ้งตึงพลางกระตุกแขนเสื้อมารดาอย่างออดอ้อน “ข้าไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ข้าได้ยินว่าเมืองหลวงมีชีวิตชีวาไม่น้อยกว่าเมืองใด ถนนกว้างขวาง คลาคล่ำไปด้วยรถม้าและเกวียนล่อมากมาย บ้านเมืองสวยงาม ข้าอยากไปเห็นกับตาตนเองสักครั้ง…”

แม่นางเหลียนจ้องมองบุตรสาว “ครั้งที่แล้วเจ้าก็พูดเช่นนี้”

“ไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ ครั้งที่แล้วข้าไปที่ชิงหนิว” หยุนเชวี่ยกล่าวแก้ตัว “ข้าเสียใจที่เลือกเดินทางไปชิงหนิว ที่นั่นทั้งร้างผู้คน ไม่ได้ดีไปกว่าเมืองของเราแม้แต่น้อย อย่างไรเสียข้าก็ไม่นับว่าครั้งนั้นเป็นการไปเที่ยว”

“เจ้าพูดถูก” แม่นางเหลียนกันมองหยุนลี่เต๋อ “ดูลูกสาวตัวดีของท่านสิ”

หยุนลี่เต๋อถูฝ่ามือเข้าด้วยกันพลางเหยียดยิ้ม อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าขัดใจภรรยาเพื่อตามใจลูกสาว

หยุนเชวี่ยยังคงใช้ศีรษะถูกับท่อนแขนของแม่นางเหลียนอย่างออดอ้อน “ท่านแม่ อนุญาตให้ข้าไปเถิด ครั้งที่แล้วข้าก็ไม่ได้สร้างปัญหาให้ท่านพ่อเสียหน่อย อนุญาตให้ข้าไปเถอะนะเจ้าคะ… อนุญาตให้ข้าไปเถิด…”

“อย่าเซ้าซี้แม่”

“อนุญาตให้ข้าไปเถอะนะเจ้าคะ ข้าขอร้องท่านแม่…”

“เจ้าโตเป็นสาวแล้ว ไยถึงทำตัวเป็นเด็ก ๆ ที่เอาแต่วิ่งเล่นข้างนอกทั้งวัน…”

“อีกไม่กี่ปีข้าก็ต้องแต่งงาน หากแต่งงานก็จะมีลูก หลังจากคลอดลูกข้าก็ต้องอยู่แต่ที่บ้านคอยปรนนิบัติสามีและลูก ไหนเลยจะมีเวลาเปิดหูเปิดตาข้างนอก ฮือ ๆ ชีวิตข้าช่างน่าสงสาร…”

“เจ้าเด็กคนนี้เคยละอายใจบ้างหรือไม่?” แม่นางเหลียนสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของบุตรสาวด้วยความโมโห

หยุนเชวี่ยไม่ลดละความพยายาม นางโผเข้ากอดเอวมารดาจนนางเซถอยหลังสองก้าวก่อนพูดโน้มน้าวพร้อมมองหยุนลี่เต๋อด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ “ท่านลองถามท่านพ่อสิเจ้าคะว่าอนุญาตให้ข้าไปด้วยหรือไม่?”

หยุลี่เต๋อเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว “มิใช่ว่าพ่อไม่ให้เจ้าไป…” ก่อนกล่าวจบ เขาสังเกตว่าภรรยากำลังจ้องมาที่ตนจึงรีบหันหน้าหลบสายตาทันควัน “แต่เจ้าต้องสัญญากับแม่เจ้าก่อน…”

แม่นางเหลียน “…”

เพื่อจะพาบุตรสาวไปยังเมืองหลวง หยุนลี่เต๋อยอมถูกภรรยาตำหนิ หลังจากงานศพผู้เฒ่าหยุนหนึ่งสัปดาห์ ทั้งสองพ่อลูกจึงเตรียมตัวออกเดินทาง ทว่าก่อนขึ้นเดินทางแม่นางเหลียนก็กำชับอีกครั้งว่า “อย่าเถลไถลและอยู่ใกล้ ๆ พ่อเจ้าเข้าไว้ อย่าพูดคุยกับคนแปลกหน้าหรือคนที่ทำตัวน่าสงสัยเด็ดขาด ยิ่งผู้คนพลุกพล่าน เจ้าก็ต้องยิ่งระวังตัวให้มากขึ้น อีกอย่างเมื่อเจออาชิ่วเอ๋อแล้ว เจ้าอย่ายั่วโมโหนางเชียว จำคำของแม่ให้ขึ้นใจล่ะ…”

แม่นางเหลียนกล่าวกำชับก่อนยืนมองทั้งสองพ่อลูกจนเดินไปไกลกว่าสองลี้ จากนั้นจึงเขย่งปลายเท้าขึ้นมองพร้อมโบกมือลา

ปีที่ผ่านมาหยุนเชวี่ยได้กินอิ่มนอนหลับอย่างเต็มที่จึงเดินตามทันบิดาได้อย่างง่ายดาย เมื่อไปไกลพอสมควร นางจึงกล่าวว่า “ท่านแม่ยังไม่แก่ แต่เหตุใดถึงขี้บ่นนัก?”

หยุนลี่เต๋อไม่พอใจที่บุตรสาวตำหนิภรรยาตนจึงกล่าวตักเตือน “มิใช่ว่าสิ่งที่นางพูดเป็นประโยชน์ต่อตัวเจ้าหรือ แม้ในภายภาคหน้าเจ้าจะแต่งงานออกเรือน แต่นางก็ยังคงเป็นแม่ของเจ้า ไม่ว่านางจะบ่นเรื่องอะไร เจ้าก็ควรเชื่อฟัง”

หยุนเชวี่ยแลบลิ้น ชายคนนี้รักและเคารพภรรยาจนแทบคลั่ง!

หยุนลี่เต๋อเดินทางเข้าเมืองเพื่อจ้างคนขับรถม้าเมื่อสองวันที่แล้ว เขาเต็มใจจ่ายเงินแพงกว่าเดิมสำหรับม้าที่เร็วที่สุดและคนขับที่คุ้นเคยกับเส้นทางเพื่อเดินทางกลับมาให้ทันในวันที่ยี่สิบเอ็ดหลังจากที่ผู้เฒ่าหยุนสิ้นใจ

ผู้เฒ่าเป็นคนที่น่าสงสาร ในชีวิตนี้เขาไม่เคยมีความสุขแม้แต่น้อย ทั้งยังจากไปโดยไม่ได้กล่าวคำสั่งเสีย บัดนี้ลูกชายสองในสามคนถูกลงโทษและไม่มีแม้แต่โอกาสเคารพหลุมศพเขา

คราก่อนหยุนเชวี่ยนั่งบนเกวียนล่อจนบั้นท้ายเป็นตะคริว ครั้งนี้นางจึงเตรียมตัวมาอย่างดีโดยเอ่ยปากขอให้แม่นางเหลียนเย็บเบาะนั่งหนาเป็นพิเศษให้ตน แต่ไม่คาดคิดว่าเส้นทางบนภูเขาจะกันดารกว่าเส้นทางไปมณฑลชิงหนิวจนนางแทบสำรอกอาหารเช้าออกมา

“น้องชาย น้องชาย เจ้าช่วยขับให้นิ่งกว่านี้สักหน่อยได้หรือไม่” หลังจากรถม้าเคลื่อนตัวบนถนนลูกรังอยู่ครู่ใหญ่ หยุนลี่เต๋อก็ทนเห็นลูกสาวมีท่าทีพะอืดพะอมและเปิดหน้าต่างเพื่อขย้อนอาหารออกมาหลายครั้งไม่ไหวอีกต่อไป

คนขับเกวียนตอบกลับ “มิใช่ว่าท่านจ่ายเงินเพื่อไปให้ทันเวลาหรอกหรือขอรับ? หากต้องการให้รถม้านิ่งกว่านี้ต้องขับให้ช้าลง หากขับช้าลง ท่านก็จะไปถึงที่หมายล่าช้า เงินที่ท่านจ่ายมาก็จะเสียเปล่า…”

หยุนลี่เต๋อ “…”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ…” หยุนเชวี่ยจับขอหน้าต่างแน่นพลางยกอีกมือหนึ่งขึ้นโบก ขณะที่บั้นท้ายชาจนไม่มีความรู้สึก

“ขอรับ…” ชายคนขับเกวียนยกแส้ในมือขึ้นก่อนตะโกนว่า “ไป…” จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กว่าจะผ่านถนนเส้นนี้ไม่ง่ายเลย เพราะฝนเพิ่งตกเมื่อสองวันก่อนทำให้หน้าดินเปียกแฉะเป็นโคลน ท่านทั้งสองโปรดหาที่เกาะไว้ให้มั่น!”

ความอดทนนี้กินเวลาไปจนถึงยามเที่ยง หยุนเชวี่ยพยายามระงับอาการท้องไส้ปั่นป่วนและกัดกินแป้งทอดครึ่งแผ่นก่อนเดินทางต่อ

เคราะห์ดีที่ถนนข้างหน้ามีพื้นผิวเรียบกว่าที่ผ่านมาเล็กน้อย เนื่องจากรู้สึกไม่สบายตัว หยุนเชวี่ยจึงนอนหนุนตักของหยุนลี่เต๋อแล้วผล็อยหลับไป ยามบ่ายนางตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียและพบว่าเดินทางมาถึงมณฑลหูลู่แล้ว ทั้งสองคนจึงตัดสินในแวะพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น สองพ่อลูกออกเดินทางต่อทันทีที่ฟ้าสาง พวกเขาเดินทางอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน เพียงพริบตาเดียวหยุนลี่เต๋อและหยุนเชวี่ยก็เดินทางมาสามวันแล้ว ในที่สุดยามบ่ายของวันที่สามหยุนพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง

“ท่านทั้งสอง พวกท่านจะไปส่วนไหนของตัวเมืองหรือ?” ทันทีที่คนขับรถม้าดึงสายบังเหียน ม้าตัวใหญ่ขนสีน้ำตาลก็ส่งเสียงร้อง ม้าตัวนี้ค่อนข้างอายุมากแล้ว หากไม่หยุดพักให้มันกินหญ้าหรือดื่มน้ำ มันก็จะหมดแรงและอาจขาดใจตายได้

“เห็นแล้ว เห็นแล้ว” หยุนเชวี่ยนอนฟุบหน้าตรงขอบหน้าต่าง ใบหน้ากลมเล็กซีดขาว นางอยากร้องไห้ยิ่งนัก ทว่ากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา การเดินทางไกลนั้นไม่ง่ายเลย ทั้งยังแสนทรมานราวกับถูกกระชากวิญญาณ แหวะ…