ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 472 เสียสติใช่หรือไม่?

ตอนที่ 472 เสียสติใช่หรือไม่?

ตอนที่ 472 เสียสติใช่หรือไม่?

ด้วยความโกลาหลที่เกิดขึ้น หยุนเชวี่ยจึงไม่สามารถข่มตาหลับได้อีก นางเดินเข้าไปในห้องโถงก่อนจุดตะเกียงน้ำมันพลางทำความสะอาดถ้วยชาและกาน้ำชาที่แตกกระจายอยู่บนพื้น จากนั้นนั่งรอทุกคนกลับมา

สืออีตื่นแล้วเช่นกัน เขาสวมเสื้อคลุมอย่างเชื่องช้า จากนั้นเดินไปยังห้องโถงแล้วเอนกายพิงกรอบประตูขณะจ้องมองหยุนเชวี่ยไม่วางตา

โบราณกล่าวว่าหากมองผู้ใดใต้แสงเทียน คนผู้นั้นจะงดงามกว่าเดิม เมื่อสืออีจ้องมองหยุนเชวี่ย เขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวผู้นี้เติบโตขึ้นไม่น้อย คางเรียวเล็ก นางบำรุงใบหน้าอย่างดีตลอดฤดูหนาว มันจึงขาวผ่องดั่งเต้าหู้ที่ส่องแสงแวววาวใต้แสงไฟสลัว

งดงามยิ่งนัก เพียงแค่เชยชมยังไม่ทำให้สืออีหนำใจ เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายขณะที่มุมปากยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของสืออี หยุนเชวี่ยใช้มือเท้าคางพลางสัปหงกครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่สังเกตถึงสายตารักใคร่ที่จ้องมองตน สืออีลอบถอนหายใจพลางคิดว่าแม่นางน้อยจะรู้จักความรู้สึกนี้ได้อย่างไร?

“…” ขณะที่สืออีวางแผนกลั่นแกล้งหยุนเชวี่ยเพื่อถามว่าปีนี้นางมีอายุเท่าไหร่ จู่ ๆ ต้าหวงก็วิ่งไปยังประตูเรือนพลางกระดิกหางไปมาพร้อมส่งเสียงเห่า

หยุนเชวี่ยถูกปลุกอีกครั้ง นางขยี้ตาก่อนเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าสืออีกำลังยืนพิงกรอบประตูพร้อมจ้องมองมาที่ตน นางจึงตกใจพลางกล่าวกลบเกลื่อนอาการขวยเขิน “เจ้ามองอะไร? เป็นคนใช้แต่มายืนทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ!”

สืออี “…” เด็กสาวอายุเท่าไรกัน? นางเพิ่งเห็นข้าหรือ?

ต้าหวงที่อยู่ข้างนอกเรือนเห่าเสียงดังอีกสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินอยู่ในความมืดคือเจ้านาย มันก็หยุดเห่าทันที แม่นางเหลียนเดินประคองหยุนชิ่วเอ๋อที่ใช้เสื้อคลุมปกคลุมร่างกายพลางกล่าวปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ด้านหลังมีชายฉกรรจ์ประมาณสี่ห้าคนเดินตามมาในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล

“ชิ่วเอ๋อวิ่งหนีอยู่นานสองนาน บางทีนางอาจมีอาการกระทบกระเทือนทางจิตใจ ข้าขออภัยยิ่งนักที่รบกวนพวกท่านในยามวิกาลเช่นนี้” หลังจากเดินเข้าไปในลานเรือน หยุนลี่เต๋อก็หันหลังกลับไปประสานมือแก่ชาวบ้านทุกคน “พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถิด”

เมื่อหยุนลี่เต๋อพูดว่าหยุนชิ่วเอ๋อมีอาการกระทบกระเทือนทางจิตใจ ชาวบ้านทุกคนต่างเผยสีหน้าคล้ายไม่เชื่อ

กลุ่มชาวบ้านหันหลังกลับและแยกย้ายกันกลับเรือน เมื่อก้าวเดินไปได้สองสาวก้าว พวกเขาก็ได้ยินเสียงปิดประตู หยุนลี่เต๋อกลับเข้าไปในเรือนแล้ว ทันใดนั้นสวีเล่าเอ้อพลันเผยท่าทีลังเลพลางกล่าวออก “ข้าคิดว่าเขาต้องปกปิดบางอย่างกับพวกเราเป็นแน่?”

“ปกปิดรึ? ชายอีกคนกล่าว “คนปกติที่ใดจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าตนเอง ข้าตกใจกลัวแทบตาย!”

“ตกใจกลัว? ข้าเห็นสายตาที่เจ้ามองนาง! ข้าจะบอกเมียเจ้า นางต้องจัดการเจ้าแน่!” ชายคนหนึ่งส่งเสียงหัวเราะ

“เจ้าอย่าล้อเล่นเช่นนี้สิ” สวีเล่าเอ้อขมวดคิ้ว “น้องรองปฏิบัติต่อพวกเราอย่างดีมาตลอด พวกเราอย่าเห็นความทุกข์ของผู้อื่นเป็นเรื่องน่าขันและนินทาลับหลังเช่นนี้ รีบแยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ”

ภายในเรือนหลังใหญ่

หยุนชิ่วเอ๋อยัดซาลาเปาเข้าปากอย่างมูมมามก่อนสำลักอย่างหนัก ทำให้ซาลาเปาเลอะไปทั่วทั้งใบหน้าของนาง ในขณะที่กอดซาลาเปาที่เหลือไว้แนบอกก่อนเริ่มกินอีกครั้ง

“กินช้า ๆ ไม่ต้องกลัว ที่นี่มีซาลาเปาให้เจ้ากินจนอิ่ม” แม่นางเหลียนกล่าวปลอบหยุนชิ่วเอ๋อเบา ๆ จากนั้นสั่งให้สืออีจุดไฟในเตาดินเผาเพื่อต้มน้ำชงชาพุทราใส่น้ำตาลทรายแดงให้นาง

“ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกับนาง?” เมื่อหยุนเชวี่ยเห็นเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและดวงตาเหม่อลอยของหยุนชิ่วเอ๋อ นางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามมารดา

เมื่อเห็นว่าหยุนเชวี่ยเดินเข้ามาใกล้ ร่างกายของหยุนชิ่วเอ๋อก็สั่นสะท้านพลางหยิบขนมถั่วม้วนมากอดเอาไว้อย่างหวงแหน ดวงตาครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้หลังเส้นผมที่ตกลงมาปรกใบหน้า นางเหลือบมองหยุนเชวี่ยด้วยสายตาตื่นตระหนกอย่างมาก

“…” หยุนเชวี่ยเอ๋อตกตะลึง “ข้าไม่ขโมยขนมของเจ้าหรอก”

หยุนชิ่วเอ๋อก้มศีรษะลงพร้อมปกป้องขนมในอ้อมอกด้วยมือเพียงข้างเดียว จากนั้นยัดขนมที่เหลือเข้าปากอย่างมูมมามอีกครั้งก่อนขยับเข้าใกล้แม่นางเหลียนราวกับว่าเชื่อใจนาง

“ชิ่วเอ๋อมีท่าทีหวาดกลัวพวกชาวบ้านตลอดทาง เราคงต้องให้นางพักฟื้นอีกสองวัน” แม่นางเหลียนกล่าวพลางเอื้อมมือจับผมที่ตกลงปรกใบหน้าของอีกฝ่ายไปทัดไว้หลังใบหู หยุนชิ่วเอ๋อชะงักไปชั่วครู่ ทว่าไม่เผยท่าทางตื่นตระหนก

หยุนเชวี่ยหรี่ตาพลางมองสำรวจซ้ายขวาก่อนกล่าวคำเบา “ท่านพ่อ เหตุใดนางถึงจำข้าไม่ได้?” นางไม่แม้แต่จะตะโกนว่าต้องการเอาชีวิตตน เหตุใดท่าทีที่แสดงออกจึงไม่เหมือนกับหยุนชิ่วเอ๋อคนก่อน?

“พ่อก็ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงจำไม่ได้เช่นกัน” หยุนลี่เต๋อยืนอยู่ข้างหลังประตูพร้อมเผยสีหน้ากังวล ไม่นานเขาก็มีท่าทีผ่อนคลายลงพลางถอนหายใจ “ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปนอนต่อเถิด”

หยุนเชวี่ยตอบ ‘อืม’ พลางมองหยุนชิ่วเอ๋ออีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงบุรุษ หยุนชิ่วเอ๋อก็เผยสีหน้าหวาดกลัว ร่างกายพลันแข็งทื่อทันควันก่อนก้มลงซ่อนตัวใต้โต๊ะอย่างรวดเร็วขณะถืออาหารในมือแน่น

“ชิ่วเอ๋อ ชิ่วเอ๋อ…” แม่นางเหลียนจับไหล่ของนางเอาไว้

หยุนเชวี่ยตกตะลึงกับการกระทำของหยุนชิ่วเอ๋อ นางหันหลังกลับก่อนก้าวเดินสองสามก้าวไปยืนข้างหยุนลี่เต๋อ หลังจากเห็นเช่นนั้น หยุนลี่เต๋อจึงเอื้อมไปปลอบโยนน้องสาว แต่เมื่อนางเห็นว่ามือของเขากำลังใกล้เข้ามา หยุนชิ่วเอ๋อก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอีกครั้ง

แม่นางเหลียนจับตัวหยุนชิ่วเอ๋อไว้ไม่ทัน เมื่อเห็นน้องสาวนั่งลงกับพื้นด้วยท่าทีกริ่งเกรง นางจึงกล่าวว่า “ที่นี่ไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้า เกิดอะไรขึ้น?”

“ชิ่วเอ๋อ…” หยุนลี่เต๋อก้าวไปข้างหน้าสองก้าวก่อนนั่งยอง ๆ

“กรี๊ด… กรี๊ด…” หยุนชิ่วเอ๋อกรีดร้องพลางขว้างขนมถั่วม้วนที่นางเคยปกป้องอย่างหวงแหนไปยังหยุนลี่เต๋อ จากนั้นตะเกียกตะกายคลานไปมาบนพื้นเพื่อหนีเอาตัวรอดอย่างสิ้นหวังก่อนนอนขดตัวอยู่ตรงมุมห้องพร้อมใช้ผ้าห่มพันตนเอง

“…”หยุนลี่เต๋อยังคงยื่นมือไปหาหยุนชิ่วเอ๋อ

“ท่านพ่อ ดูเหมือนว่านางจะกลัวท่าน” หยุนเชวี่ยประคองแม่นางเหลียนให้ลุกยืนขึ้น

หยุนลี่เต๋อมองหยุนชิ่วเอ๋อที่นอนขดตัวอยู่มุมห้อง ใบหน้าของนางฉายความหวาดกลัว ดวงตาเหม่อลอยคล้ายคนไร้สติ แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองเขา

“เหตุใดท่านไม่ออกไปก่อนเล่า” แม่นางเหลียนกล่าว “ข้าจะดูแลนางเอง ท่านไม่ต้องกังวล”

หยุนลี่เต๋อพยักหน้าก่อนลุกขึ้นยืนและเดินออกไปอย่างเชื่องช้า

แม่นางเหลียนหยิบขนมที่ตกอยู่บนพื้นห้องขึ้นมาเป่า จากนั้นนั่งลงข้างเตียงพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อมหยุนชิ่วเอ๋อ “ชิ่วเอ๋อมันไม่สกปรกแล้ว ดูสิ น่ากินยิ่งนัก… ไยเจ้าไม่กินอีกสองชิ้นเล่า?”

หยุนชิ่วเอ๋อก้มหน้าหลบสายตาของอีกฝ่าย

“ชิ่วเอ๋อ ดูสิ” แม่นางเหลียนยื่นขนมถั่วม้วนให้หยุนชิ่วเอ๋อพลางกล่าวโน้มน้าวอย่างใจเย็น “อร่อยมาก ถ้าเจ้าไม่กิน ข้าจะกินหมดแล้วนะ”

หยุนชิ่วเอ๋อช้อนสายตามองแม่นางเหลียนก่อนหยิบขนมในมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วก่อนยัดเขาปากอย่างหิวกระหาย

“ที่นี่ยังมีขนมเปี๊ยะ ขนมโก๋ถั่วเขียว และลูกอมมากมาย เจ้ามาดูสิ ประเดี๋ยวเชวี่ยเอ๋อจะเอามันมาให้เจ้า” แม่นางเหลียนหันหลังกลับพลางเชิดคางไปตู้ด้านหลังประตูพร้อมขยิบตาให้หยุนเชวี่ย

“หลังจากอิ่มท้อง นางคงไม่ใช้ไม้ปัดฝุ่นขนไก่ไล่ตีข้าหรอกนะ” หยุนเชวี่ยบ่นพลางแลบลิ้น จากนั้นเดินไปเปิดตู้พลางพึมพำ “ข้าต้องระงับความโกรธด้วยความไม่โกรธดังเช่นคำสอนของพระโพธิสัตว์สินะ”

หยุนชิ่วเอ๋อเงยหน้าขึ้นมองบนเตียงและมองรอบห้องอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าในห้องเหลือเพียงแม่นางเหลียนและหยุนเชวี่ย นางจึงมีท่าทีผ่อนคลายลงเล็กน้อย จากนั้นคลานไปที่เตียงอย่างระมัดระวัง

“ไม่เป็นไรชิ่วเอ๋อ ไม่ต้องกลัว” แม่นางเหลียนยื่นมือไปจับมือของนางก่อนจูงไปนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นดันขนมทุกชนิดไปไว้ข้างหน้าหยุนชิ่วเอ๋อ

หยุนชิ่วเอ๋อไม่ได้กล่าวคำใด นางเริ่มกัดกินขนมเหล่านั้นอีกครั้ง

“ท่านแม่” หยุนเชวี่ยมองหยุนชิ่วเอ๋อชั่วครู่พลางกระซิบว่า “นางเป็นเช่นนี้เพราะถูกทำร้ายใช่หรือไม่? ท่าทางของนางไม่เหมือนคนปกติแม้แต่น้อย?”