ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 479 ข่าวดี

ตอนที่ 479 ข่าวดี

ตอนที่ 479 ข่าวดี

ใบหน้าของเสี่ยวลิ่วอ่อนเยาว์เหมือนเด็กวัยรุ่นไร้เดียงสา หยุนชิ่วเอ๋อเห็นแล้วรู้สึกไม่เป็นอันตราย จึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองมากนักเมื่อเห็นเขา หลังจากเหลือบมองเขาสองสามครั้ง นางก็ก้มหน้าลงพร้อมบิดเศษผ้าขี้ริ้วในมือไปมา

แม่นางเหลียนคอยเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยนอยู่ด้านข้างให้นางสงบและเชื่อฟัง ก่อนยกมือของนางไปด้านข้างให้เสี่ยวลิ่วได้ทำการจับชีพจรเพื่อตรวจดู

“เป็นอย่างไรบ้าง?” นางเฉินเอ่ยถามด้วยความกังวล นางหวังว่าอาการของหยุนชิ่วเอ๋อจะไม่ดีขึ้น เพราะหากหยุนชิ่วเอ๋ออาการดีขึ้น แล้วนับจากนี้นางจะฉวยโอกาสอยู่ที่เรือนเพื่อดูแลใคร?

เสี่ยวลิ่วเผยสีหน้าเรียบเฉย “ทารกในครรภ์แข็งแรงดี แต่พลังปราณและการไหลเวียนเลือดของแม่นางผู้นี้อ่อนแอเล็กน้อยเพราะไร้ภูมิคุ้มกัน ข้าจะสั่งยาชูกำลังสองสูตรให้เพื่อเพิ่มความอบอุ่น ใช้เวลาประมาณสิบวันอาการของนางอาจดีขึ้น”

นางเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นทันที “ผู้ใดถามเจ้าเรื่องนี้?”

“แม่นางผู้นี้กำลังตั้งครรภ์ หากไม่ถามไถ่เกี่ยวกับอาการของทารกในครรภ์ เช่นนั้นแล้วท่านต้องการถามไถ่ถึงอาการใดเล่า?” เขาแสร้งทำเป็นสับสนประหนึ่งไม่ชำนาญทักษะทางการรักษา ซึ่งทักษะการแสดงละครตบตาของเขาค่อนข้างแนบเนียนทีเดียว

นางเฉินหันไปมองแม่นางเหลียนอีกครั้งด้วยสีหน้าเป็นเชิงว่า ‘ข้าบอกแล้วว่าคนผู้นี้ไม่น่าเชื่อถือ’ พร้อมเอ่ยถาม “ท่านไม่ได้แจ้งเจตนาแก่เขาให้ชัดเจนหรอกรึ?”

“น้องชาย ท่านแม่ เราไปพูดคุยเรื่องนี้กันด้านนอกดีกว่า” แม่นางเหลียนกล่าวพร้อมเหลือบมองหยุนชิ่วเอ๋อ

แม่เฒ่าจูทำหน้าบูดบึ้งทันทีราวกับผู้อื่นติดหนี้เงินของตน ก่อนเดินลงไปยังลานบ้าน ส่วนนางเฉินก็อธิบายจุดประสงค์ของการเชิญหมอมานี้วันนี้ให้เสี่ยวลิ่วรับทราบ ซึ่งเสี่ยวลิ่วถามคำถามสองสามข้อตามธรรมเนียม ก่อนจะส่ายหน้าพลางโบกมือ

“เหตุใดจะทำไม่ได้เล่า? อายุครรภ์ของนางยังไม่มากเลย เพียงสี่ถึงห้าเดือนเท่านั้นเอง” นางเฉินพึมพำ “ข้าปรามาสเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ไม่มีผิด เจ้าเป็นแค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อ้างว่ามาจากโรงหมอที่ชำนาญการรักษาที่สุดภายในเขตมณฑล แต่กลับตรวจรักษาได้เพียงความเจ็บป่วยเล็กน้อยแล้วหลอกลวงผู้คนให้เชื่อถือ”

“ท่านป้าผู้นี้ จะกล่าวหากันเช่นนี้ได้อย่างไร?” เสี่ยวลิ่วอดทนกับนางมาครู่ใหญ่ ท่านป้าร่างอ้วนผู้นี้ทำท่าทางจู้จี้จุกจิกกับเขาตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมาแล้ว ทั้งยังสบประมาทวิชาชีพของเขาอย่างเสียหาย

“ตระกูลของข้าร่ำเรียนหมอมาหลายชั่วอายุคน ตัวข้าเองก็ทำการรักษาผู้ที่เจ็บป่วยและช่วยชีวิตคนมาโดยตลอด ข้าไม่เคยทำสิ่งใดที่เป็นอันตรายต่อชีวิตผู้คนเลยสักครั้ง” ว่าแล้วเสี่ยวลิ่วก็ชี้ขึ้นไปยังห้องชั้นบนพร้อมกล่าวต่อไป “ทารกในครรภ์ของแม่นางผู้นี้มีอายุจวนจะห้าเดือนแล้ว หากท่านยังยืนกรานจะกำจัดเขาออก ย่อมส่งผลต่อชีวิตของนางด้วย!”

“เป็นไปไม่ได้! เจ้าเสียมากกว่าที่ไม่ชำนาญ อย่าทำให้ผู้คนตกใจกลัวไปหน่อยเลย” นางเฉินไม่เชื่อคำกล่าวของเขาแม้แต่น้อย นางรีบหันขวับไปหาแม่เฒ่าจู “มีสะใภ้คนหนึ่งในหมู่บ้านต้าหวยชู่ อายุครรภ์ของนางประมาณห้าถึงหกเดือน นางกำลังทำงานอยู่แต่เด็กในท้องของนางกลับหลุดออกมา เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าได้ข่าว อาการของนางยังปกติดี…”

ใบหน้าเสี่ยวลิ่วแดงก่ำเพราะความโกรธ “ทารกที่หลุดออกมาเพราะความไม่ตั้งใจจะเหมือนกันกับการทำแท้งโดยเจตนาได้อย่างไร?! หากทำแล้วแน่นอนว่าชีวิตของผู้เป็นแม่ต้องตกอยู่ในความเสี่ยง หากท่านไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ ก็อย่าได้กล่าวถึงมันพล่อย ๆ!”

“หากข้าไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ เจ้าเองก็เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการรักษาเช่นกัน…”

“ท่าน…” เสี่ยวลิ่วแม้ยังเยาว์แต่น้ำเสียงค่อนข้างทรงพลัง เขาพยายามอดกลั้นไม่ให้โต้เถียง แต่การพูดเพียงไม่กี่คำของเขาก็ทำให้นางเฉินตัวสั่นเพราะความโกรธ เขาตัดสินใจโบกมือพร้อมกล่าว “เอาเถิด เอาเถิด หากท่านไม่กลัวแม่นางผู้นั้นถึงแก่ชีวิตแล้วละก็… จงไปหาหมอท่านอื่นที่ชำนาญทักษะทางการรักษามากกว่าข้าก็แล้วกัน!”

กล่าวจบแล้วเขาก็กลับเข้าไปในเรือนเพื่อเก็บกล่องตรวจรักษา ก่อนเดินออกจากเรือนไปด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ยิ่ง

แม่นางเหลียนรีบส่งเขาออกจากเรือนไป หลังจากกล่าวคำขออภัยไม่กี่คำ นางจึงหันกลับเข้าเรือน พบว่านางเฉินยังคงบ่นพึมพำต่อหน้าแม่เฒ่าจู โดยบอกว่าแม่นางเหลียนถูกคนในเมืองหลอกลวง นางอาจไม่พบเจอหมอผู้ชำนาญเฉพาะทาง ดังนั้นเมื่อนางพบเข้ากับเด็กหนุ่มคุยโวโอ้อวดจึงเชิญเขามา โดยที่เขาไม่ชำนาญเรื่องโรคสตรีเลยด้วยซ้ำ

เมื่อครู่ขณะที่เสี่ยวลิ่วยังอยู่ในเรือน แม่เฒ่าจูสงบคำไม่กล่าวอะไร แต่เมื่อเสี่ยวลิ่วจากไป ใบหน้าของนางพลันมืดครึ้มลงกว่าเก่า จ้องเขม็งไปยังแม่นางเหลียนก่อนจะเอ่ยถาม “นี่หรือหมอผู้เชี่ยวชาญที่เจ้าเชิญมา?”

แม่นางเหลียน…

“หากเจ้าไม่ต้องการปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีของน้องสาวเจ้าจริง ก็ควรกล่าวตามตรงตั้งแต่แรก แสร้งทำเป็นเดินไปรอบเมืองเพื่อเชิญหมอที่ไม่ชำนาญการเหล่านั้นมา คิดว่ายายแก่เช่นข้าหูหนวกตาบอดเสียจนไม่เข้าใจอะไรหรืออย่างไร?!” แม่เฒ่าจูเริ่มต่อว่านางด้วยถ้อยคำที่ร้ายกาจ “สุดท้ายแล้วเจ้าก็เป็นแค่คนนอกตระกูล อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีเจตนาร้ายใดบ้าง เมื่อไรที่เด็กป่าเถื่อนนั่นคลอดออกมา เจ้าจะได้มองเห็นว่าเป็นเรื่องน่าขบขัน ภายนอกแสร้งทำว่ามีน้ำใจ ภายในใจกลับชั่วร้ายนัก ไม่ต่างอะไรกับนังสะใภ้แซ่จ้าว…”

“ท่านแม่ ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด…” แม่นางเหลียนตระหนักดีว่าแม้นางจะอธิบายอย่างไร แม่เฒ่าจูก็ไม่มีวันฟังคำของนาง แต่หากนางเอาแต่นิ่งเงียบ แม่เฒ่าจูก็จะกล่าวโทษว่านางจำนนต่อคำกล่าวหาเหล่านั้น

กล่าวโดยสรุปคือ ในสายตาของแม่เฒ่าจู นางเป็นคนชั่วร้ายมาโดยตลอด ช่องท้องเต็มไปด้วยน้ำเน่าเสีย* และไม่ว่าจะทำความดีความชอบอย่างไรก็ถูกมองว่ากระทำด้วยเจตนาที่ไม่ดีไปเสียทุกสิ่ง

*ช่องท้องเต็มไปด้วยน้ำเน่าเสีย = มีจิตใจย่ำแย่

แม้ว่าแม่นางเหลียนจะเข้าใจดีว่าที่แม่เฒ่าจูต่อว่านางเป็นเพียงการระบายความโกรธอย่างหนึ่งเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ถึงกระนั้นนางกลับรู้สึกอึดอัดใจยิ่ง ภายในหัวอกเต็มไปด้วยความคับข้อง

สิ่งที่แม่เฒ่าจูกล่าวหาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อครู่เป็นการดูหมิ่นว่านางทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายไม่สำเร็จ ดังนั้นจึงสั่งให้นางเข้าเมืองไปจ้างหมออีกคนในวันพรุ่งนี้ และเพื่อป้องกันไม่ให้นางเล่นตุกติก แม่เฒ่าจูจึงสั่งให้นางเฉินตามไปคอยจับตาดูนางอีกแรง

แม่นางเหลียนจึงไม่อาจปฏิเสธได้

เช้าวันรุ่งขึ้น สองพี่น้องเดินทางเข้าเมืองพร้อมกันอีกครั้ง ทันทีที่โรงหมอสองแห่งแรกรับทราบเจตนาของพวกนาง พวกเขาจึงเรียกชายฉกรรจ์ให้มาขับไล่พวกนางออกไปทันที และเมื่อพวกนางพบโรงหมอแห่งที่สาม ท่านหมอผู้ใจดีก็ตกลงว่าจะกลับไปตรวจดูก่อน

ระหว่างทางกลับไปยังหมู่บ้าน นางเฉินบ่นอุบตลอดทาง หลังจากวิ่งวนไปมาครู่ใหญ่ นางกลับขอให้หยุดพักเพื่อแวะซื้ออาหารสำหรับประทังความหิว บ่นพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเห็นว่าแม่นางเหลียนเพิกเฉยต่อนาง จึงกล่าวหาว่าแม่นางเหลียนไม่เต็มใจจ่ายเงิน ทำให้หมอเหล่านั้นบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมาตามคำเชิญ

ท้ายที่สุด ท่านหมอที่ยอมรับคำเชิญมาตรวจดูอาการของหยุนชิ่วเอ๋อก็ส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ต่างจากเสี่ยวลิ่ว โดยให้เหตุผลว่าการทำแท้งมีความเสี่ยง เขาไม่อาจรับผิดชอบได้หากเกิดเรื่องร้ายแรงถึงแก่ชีวิต จากนั้นจึงรับเงินค่าเสียเวลาและรีบจากไปในทันที

หมอคนหนึ่งให้เหตุผลเช่นนี้ หมออีกคนก็ให้เหตุผลเดียวกันกับหมอคนแรก แม่เฒ่าจูได้ยินแล้วจึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ได้แต่ดุด่าเขาลับหลังอยู่กลางลานบ้านเป็นเวลานาน

ไม่กี่วันต่อมา อาการคลุ้มคลั่งของหยุนชิ่วเอ๋อคล้ายว่าจะคงที่ขึ้น นางไม่พูดอะไรเลย และไม่สร้างปัญหามากนัก ตลอดทั้งวันได้แต่นอนอยู่บนเตียงหรือทำท่าทางงุ่มง่ามอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง แต่นางกลับไม่รู้วิธีเดินลงไปขับถ่ายให้เป็นที่เป็นทาง ทั้งยังไม่รู้จักอับอายสายตาผู้คนแต่อย่างใด ทันทีที่ปวดหนักเบาขึ้นมาจะถอดกางเกงกองไว้กลางลานบ้านอย่างนั้น

ตอนแรกแม่เฒ่าจูยังมีความกังวลอยู่มาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าก็เริ่มคุ้นชินเสียแล้ว ตราบใดที่หยุนชิ่วเอ๋อไม่เสียสติและไม่สร้างปัญหาก็ไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วง คงเหลือเพียงท้องที่โตขึ้นทุกวันจนเห็นแล้วรู้สึกรำคาญใจ นางเคยเกริ่นไว้กับนางเฉินว่าหากเด็กคนนี้คลอดออกมา ให้นำไปโยนทิ้งในป่าเขาลำเนาไพร ให้กลายเป็นลูกหมาป่าตาขาวไปเสีย

หยุนลี่เต๋อไม่นิ่งเฉย ส่งจดหมายอีกฉบับถึงตระกูลจางเพื่อสอบถามถึงที่มาที่ไปของเด็กในท้องหยุนชิ่วเอ๋อ ประมาณครึ่งเดือนต่อมา ตระกูลจางจึงส่งจดหมายตอบกลับมาว่า ทันทีที่หยุนชิ่วเอ๋อแต่งเข้าตระกูลจาง คุณชายใหญ่ก็จากไปเสียแล้ว พวกเขาไม่รู้เลยว่าหยุนชิ่วเอ๋อตั้งท้องกับผู้ใดกันแน่

ตระกูลจางไม่สามารถอธิบายถึงที่มาที่ไป ตัวหยุนชิ่วเอ๋อเองไม่อาจตอบคำถามได้อย่างชัดเจน ทุกครั้งที่แม่เฒ่าจูเอ่ยถามถึงเรื่องนี้ นางจะร้องไห้และกรีดร้องตะโกนราวคนเสียสติ วิ่งวุ่นไปทั่วลานบ้าน ต้องใช้เวลากว่าครึ่งวันเพื่อเกลี้ยกล่อมให้นางสงบลง

แม่เฒ่าจูมอบหมายให้นางเฉินอย่างลับ ๆ เพื่อสอบถามเกี่ยวกับยาสมุนไพรที่สามารถใช้ในทำแท้งมาหลายสูตร แต่ด้วยความที่นางเฉินเป็นคนปากไม่มีหูรูด เมื่อมีใครคนหนึ่งเอ่ยถามถึงเรื่องดังกล่าว นางกลับไม่พูดว่าเป็นเรื่องเท็จจริงอย่างไรให้กระจ่าง ทำให้ข่าวลือในหมู่บ้านยิ่งแพร่สะพัดออกไปหลายทาง

แม้ได้สูตรยาสมุนไพรสำหรับขับเลือดมาแล้ว ทว่าแม่เฒ่าจูกลับไม่กล้าพอที่จะใช้มัน ด้วยกลัวว่าอาจมีความเสี่ยงถึงแก่ชีวิต และหากเกิดเรื่องร้ายแรงเช่นนั้นจริง นางจะกลายเป็นฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวตนเองกับมือ

เป็นผลให้วันเวลาผันผ่านไปเรื่อย ๆ โดยที่ท้องของหยุนชิ่วเอ๋อเริ่มโตขึ้นทุกคืนวัน

ครั้นเข้าสู่กลางเดือนพฤษภาคม อากาศก็เริ่มร้อนขึ้น

ครอบครัวรองได้รับข่าวดีจากหมู่บ้านแห่งใหม่หลายประการ กระต่ายเริ่มสะสมหญ้าเพื่อทำรัง พืชผลในทุ่งนาเติบโตอย่างน่าพอใจ ต้นผลไม้ในสวนเริ่มผลิดอกออกผล ปลาที่เลี้ยงไว้ในบ่อมีลำตัวยาวเกือบเท่าท่อนแขน เนื้อกระต่ายหมักที่ส่งขายในตัวเมืองค่อนข้างขายดีทีเดียว มีเถ้าแก่สองสามเจ้าต้องการติดต่อซื้อเนื้อกระต่ายเพิ่มเติม เมื่อวานนี้พ่อค้าขนสัตว์จากทางเหนือก็เดินทางมาเจรจาเรื่องราคาซื้อขายขนกระต่ายกับพวกเขา…