ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 482 สินค้าจากขนสัตว์ (2)

บทที่ 482 สินค้าจากขนสัตว์ (2)

บทที่ 482 สินค้าจากขนสัตว์ (2)

กระต่ายที่ถูกเลี้ยงในกรงอย่างเป็นสัดส่วน แน่นอนว่าพวกมันมีขนที่หนาแน่นและเรียบลื่น อีกทั้งสภาพของพวกมันยังอ้วนท้วนสมบูรณ์กว่ากระต่ายป่าที่อาศัยอยู่ตามธรรมชาติ บรรดาผู้หญิงในหมู่บ้านต่างก็มากฝีมือเช่นกัน บางรายส่งชิ้นงานเพียงไม่กี่ชิ้นก็ถูกตาต้องใจแม่นางเหลียนไม่น้อย

พ่อค้าแซ่เฉิงเพ่งมองรอยฝีเข็มพร้อมไล้นิ้วมือสัมผัส พบว่ามีความหนากว่าส่วนอื่นเล็กน้อย ทว่าไม่พบเจอข้อบกพร่องใด ๆ เลย เขาหันไปหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ความยาวครึ่งตัวที่มีแขนเสื้อเข้ารูป พร้อมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “น้องสะใภ้ เสื้อตัวนี้เจ้าคิดราคาอย่างไร?”

แม่นางเหลียนเบิกตากว้าง เสื้อคลุมตัวนี้ใช้ขนสัตว์ทั้งหมดประมาณสิบเอ็ดถึงสิบสองแผ่น หากคิดคำนวณตามมูลค่าของวัสดุแล้ว ควรเป็นเงินประมาณสามถึงสี่ร้อยเหรียญ ถึงกระนั้นนางกลับไว้เชิงไม่เอ่ยปากในทีเดียว เพียงเอ่ยถามกลับว่า “พี่ใหญ่เฉิง ท่านคิดเห็นว่าควรตั้งราคาเท่าไรจึงจะเหมาะสม?”

เฉิงจินชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหยียดนิ้วกางออกจำนวนสี่นิ้ว

แม่นางเหลียนไม่กล่าวตอบคำใด เพียงเหลือบมองหยุนเชวี่ยเล็กน้อยด้วยความยินดี เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วราคาซื้อขายย่อมสูงกว่าการขายขนสัตว์ที่ยังไม่ผ่านการแปรรูปมากทีเดียว ต่อให้หักลบกับต้นทุนและค่าแรงแล้ว ถึงอย่างไรก็ได้รับกำไรเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งในสาม

“น้องสะใภ้ เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับราคานี้?” เฉิงจินชวนหรี่ตามองพร้อมเผยรอยยิ้ม ก่อนจะกล่าวต่อไป “หากเจ้าตกลงขายให้ข้าในราคานี้ ในอนาคตข้าจะสั่งซื้อสินค้าจากเจ้าอย่างแน่นอน”

แม่นางเหลียนไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘สั่งซื้อ’ มาระยะหนึ่งแล้ว จึงเอ่ยถามเพื่อความแน่ชัด “พี่ใหญ่เฉิงต้องการสั่งไว้กี่ชิ้นเล่า?”

เฉิงจินชวนยังคงยิ้มกว้าง “คนงานของเจ้าสามารถตัดเย็บได้จำนวนกี่ชิ้นกันล่ะ?”

แม่นางเหลียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “การแปรรูปขนสัตว์ให้เป็นสินค้า อาจตัดเย็บได้ประมาณสี่สิบถึงห้าสิบชิ้น แต่ต้องใช้เวลาประมาณสองถึงสามวันเพราะยังอยู่ในช่วงการเก็บเกี่ยว แต่หากรอจนถึงช่วงฤดูหนาวจะไม่มีธุระอื่นแทรกซ้อน สามารถตัดเย็บได้สองถึงสามร้อยชิ้นทีเดียว”

“หากเจ้าสามารถตัดเย็บได้มากถึงสองร้อยหรือสามร้อยชิ้น เช่นนั้นข้าก็จะสั่งซื้อในจำนวนสองร้อยถึงสามร้อยชิ้นดังที่เจ้ากล่าว” เฉิงจินชวนกล่าวด้วยท่าทีผ่อนคลายราวไม่มีปัญหาเรื่องการจ่ายเงินแต่อย่างใด “แต่เราต้องตกลงกันให้ดีเสียก่อน ว่าสินค้าทุกชิ้นจะต้องตัดเย็บขึ้นอย่างประณีต”

แม่นางเหลียนตกตะลึงเมื่อได้ยินเขากล่าวว่าต้องการสั่งซื้อในจำนวนสองหรือสามร้อยชิ้น ฉับพลันก็อดคิดคำนวณเป็นตัวเงินไม่ได้ ในเมื่อหนึ่งชิ้นให้ราคาสี่ร้อยเหรียญ และสิบตัวนับเป็นสี่ตำลึง ดังนั้นหนึ่งร้อยตัวสี่สิบตำลึง สองร้อยตัวนับเป็นแปดสิบตำลึง สามตัวนับเป็นหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึง…

ตัดเย็บสินค้าจากขนสัตว์เพียงชิ้นเดียว สามารถทำเงินได้ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึงเชียวหรือนี่…

“น้องสะใภ้มีความคิดเช่นไรรึ?”เฉิงจินชวนเห็นว่านางทำท่าทีมึนงง รอยยิ้มของเขาจึงดูร่าเริงขึ้นเล็กน้อย โดยคิดไปว่าสำหรับสังคมในแถบชนบทแล้ว พ่อค้ารายใหญ่เช่นเขาเสนอรายได้ให้มากเพียงนี้คงน่าตื่นตาไม่น้อยทีเดียว

การรับสินค้าและวัตถุดิบจากตามแถบชนบทถือเป็นเรื่องดีในข้อนี้ เพราะบรรดาชาวบ้านไม่มีวิถีชีวิตที่หรูหราจนต้องการเงินจำนวนมากมาย ทั้งยังเจรจาต่อรองได้อย่างไม่ยากเย็น ทำให้เขาได้รับสินค้าที่น่าพึงพอใจด้วยราคาที่ย่อมเยา การทำธุรกิจกับคนเหล่านี้จึงนับว่าคุ้มค่าต่อการเดินทางเสาะหายิ่งนัก

แม่นางเหลียนได้สติคืนกลับมาอีกครั้ง ตอนนี้นางไม่สนใจจะหันไปขยิบตาให้กับหยุนเชวี่ยอีกต่อไป ได้แต่พยักหน้าตอบรับครั้งแล้วครั้งเล่า “ได้ ย่อมได้ สินค้าทั้งหมดได้รับการคัดกรองโดยข้ามาแล้วขั้นหนึ่ง ดังนั้นฝีมือจะต้องประณีตอย่างแน่นอน”

“เท่านี้ก็ได้แล้ว” เฉิงจินชวนพึงพอใจยิ่ง ก่อนจะเจรจาเงื่อนไขต่อไปด้วยน้ำเสียงคมชัด “ที่นี่มีเสื้อผ้าสักสองสามชุดหรือไม่? ข้าขอเลือกไว้เป็นตัวอย่างสักสองสามแบบก่อน จากนั้นเราค่อยร่างสัญญาและจ่ายเงินมัดจำให้เรียบร้อย แล้วข้าจะส่งคนให้มารับสินค้าทั้งหมดในภายหลัง”

ผู้หญิงคนใดที่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนน้อยชิ้น ล้วนตัดเย็บมันขึ้นด้วยตนเองทั้งนั้น เฉิงจินชวนทำการค้าขายขนสัตว์มานานหลายปีแล้ว สายตาจึงเฉียบคมด้วยประสบการณ์ หลังจากนั้นไม่นาน เขาทำการเลือกเสื้อผ้าไว้ประมาณห้าถึงหกรูปแบบ ก่อนสั่งตัดเย็บหมวกและเสื้อคลุมขนสัตว์ จากนั้นจึงร่างหนังสือสัญญาไว้เป็นหลักฐาน จ่ายเงินค่ามัดจำให้ไว้ครึ่งหนึ่งก่อน ทันทีที่ได้รับเงินอยู่ในมือ แม่นางเหลียนนึกขึ้นได้ว่ายังมีของดีอีกสองชิ้นซึ่งซ่อนอยู่ใต้หีบผ้า นางเสนอขึ้นว่า “ดูความทรงจำของข้าสิ ช่างเลอะเลือนเสียจริง ในห้องของข้ายังมีสินค้าอีกสองชิ้นที่ตัดเย็บด้วยความละเอียดอ่อนเป็นอย่างยิ่ง ข้าลืมนำออกมาให้ดูเสียสนิท พี่ใหญ่เฉิง ท่านยังต้องการดูเพิ่มเติมหรือไม่?”

เฉิงจินชวนพยักหน้ารับทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น “ดูสิ นำออกมาให้หมด อย่าได้มองข้ามของดีที่อยู่ก้นหีบเลยเชียว!”

แม่นางเหลียนรีบหันหลังกลับ หยิบห่อผ้าออกมาจากภายในหีบ ก่อนบรรจงคลี่ออกเผยให้เห็นขนสัตว์เรียบลื่นที่ถูกเย็บประกบอย่างประณีตอยู่ด้านใน จากนั้นจึงหยิบขึ้นมาพลิกกลับด้าน เฉิงจินชวนเห็นแล้วอดหรี่ตามองอย่างเพ่งพินิจพร้อมทำเสียงจึกจักในลำคอไม่ได้ “จุ๊ จุ๊ ช่างตัดเย็บผู้นี้ช่างมากฝีมือเสียจริง…”

“เสื้อคลุมตัวนี้สามารถพลิกกลับเพื่อสวมใส่ได้ทั้งสองด้าน ข้าอยากรู้ว่าพี่ใหญ่เฉิงเห็นแล้วมีความเห็นอย่างไรบ้าง?”

“ข้าเห็นแล้วรู้สึกทึ่งในฝีมือยิ่งนัก ชิ้นงานที่ตัดเย็บขึ้นโดยคนงานของน้องสะใภ้นั้นไร้ที่ติ อีกทั้งยังแยบยลไม่น้อย!”

“แม้แต่ข้ายังไม่มีความคิดที่แยบยลถึงเพียงนี้ แต่เสื้อคลุมตัวนี้ข้าสั่งตัดเย็บให้กับลูกสาวทั้งสองของข้าเป็นการเฉพาะ หากพี่ใหญ่เฉิงสนใจ เช่นนั้นข้าจะสั่งให้นางตัดเย็บเพิ่มอีกสักสองสามตัว…” ดวงตาแม่นางเหลียนเป็นประกายขณะเผยรอยยิ้มกว้าง ยังไม่ทันกล่าวถึงเรื่องราคา เฉิงจินชวนรีบโบกมือทันทีพร้อมกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “สำหรับการตัดเย็บรูปแบบนี้ สินค้าแต่ละชิ้นข้าจะเพิ่มราคาให้อีกสองร้อยเหรียญ และหากเป็นไปได้ข้าขอสั่งซื้อเพิ่มอีกห้าสิบชิ้น”

“ได้!” แม่นางเหลียนตอบรับด้วยความยินดียิ่ง ตั้งแต่ตอนนี้จนถึงช่วงต้นฤดูหนาว หากอาหงเร่งทำงานเพาะปลูกจนเสร็จสิ้นแล้ว การตัดเย็บเสื้อคลุมขนสัตว์ในรูปแบบเดียวกันนี้เป็นจำนวนห้าสิบชิ้นคงไม่น่าเป็นปัญหา นั่นหมายความว่านางจะได้รับค่าแรงถึงสิบตำลึง ซึ่งเป็นจำนวนที่เพียงพอสำหรับจุนเจือครอบครัวตลอดทั้งปีทีเดียว

“เช่นนั้นนับว่าเราสามารถตกลงกันได้แล้ว” เฉิงจินชวนผายมือด้วยความยินดี ยังคงมีความสุขกับการเจรจาค้าขายในครั้งนี้จนไม่อาจหุบยิ้มได้ เสื้อคลุมขนสัตว์เนื้อหนาที่สามารถให้ความอบอุ่นกับผู้สวมใส่ ทั้งยังตัดเย็บขึ้นด้วยฝีมือที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ สามารถวางขายในฤดูหนาวได้กำไรถึงสองตำลึง หนำซ้ำเขายังได้รับสินค้าเป็นจำนวนมากในคราวเดียว

หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ เฉิงจินชวนก็ลุกขึ้นพร้อมกล่าวลา แม่นางเหลียนและหยุนลี่เต๋อรั้งเขาไว้เพื่อเสนอให้อยู่ร่วมทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน แต่เขากลับโบกมือปฏิเสธอย่างร่าเริง บอกว่ายังมีสิ่งอื่นที่ต้องทำอีกมาก ขณะครอบครัวรองส่งเขาให้เดินทางออกจากหมู่บ้าน หยุนเชวี่ยจึงกล่าวทิ้งท้าย “นอกเหนือจากครอบครัวของข้าแล้ว ต่อให้ท่านเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ เกรงว่าคงไม่ง่ายเลยที่จะเสาะหาขนสัตว์คุณภาพดีที่มีราคาย่อมเยาเช่นนี้”

เฉิงจินชวนที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขหรี่ตามอง เขาตะลึงงันไปครู่หนี่งด้วยไม่เข้าใจประโยคที่เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวออก

“ท่านแม่และข้าเคยเดินทางไปที่ร้านซื้อขายขนสัตว์ในตัวเมืองหลายครั้ง” รอยยิ้มบนใบหน้าของหยุนเชวี่ยไร้เดียงสา อีกทั้งคำกล่าวของนางยังตรงไปตรงมาไม่น้อย “ดีที่ท่านพ่อและท่านแม่ของข้ามีจิตใจดี จึงไม่ต้องการกำไรมากนัก พวกเขาเพียงต้องการให้ท่านป้าในหมู่บ้านมีงานทำ สามารถนำรายได้ไปจุนเจืออาหารการกินและเสื้อผ้าของคนในครอบครัว ดังนั้นจึงตั้งราคาที่ย่อมเยากว่าร้านค้าอื่น”

เฉิงจินชวนหันกลับมาหานาง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถูกแล้ว ข้าเดินทางไปทุกหนแห่งมาหลายปีแล้ว ท่านพ่อและท่านแม่ของเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ที่พบเจอได้ยากนักในการเจรจาธุรกิจ น้องรองหยุนปฏิบัติต่อข้าด้วยความจริงใจ ดังนั้นข้าก็จะปฏิบัติต่อเขาด้วยความซื่อสัตย์เช่นเดียวกัน…”

หลังจากพูดคุยกันอีกหลายประโยค เฉิงจินชวนก็โค้งคำนับอย่างสุภาพให้พวกเขาหลายครั้ง จากนั้นจึงเดินทางออกจากหมู่บ้านไป ระหว่างทางเขาได้แต่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าหลายครั้งพลางบ่นพึมพำในใจ เขาไม่รู้ว่าคำกล่าวของเด็กหญิงผู้นั้นตรงตัว หรือมีความนัยแอบแฝงให้เขาตระหนักถึงบางสิ่งกันแน่?

เดิมทีเขามั่นใจว่าคนในแถบชนบทต้องซื่อสัตย์เพราะไม่เคยพบเห็นโลกภายนอก จึงคิดหลอกล่อพวกเขาทันทีที่เห็นว่าเกิดความลังเล ไม่คาดคิดว่าท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายจะรู้เท่าทัน เขาเสียอีกที่มีดวงตาเหมือนถั่วและมีจิตใจไม่ซื่อตรง

เฉิงจินชวนโคลงศีรษะพลางเผยรอยยิ้มขมขื่น เมื่อเข้าใจความนัยที่แฝงในประโยคนั้นแล้วให้รู้สึกอับอายยิ่งนัก

สินค้าที่ตัดเย็บขึ้นจากขนสัตว์มีผู้สนใจสั่งซื้อแล้ว และเพียงคำสั่งซื้อเดียวนี้มีปริมาณสินค้ามากกว่าสองถึงสามร้อยชิ้น แม่นางเหลียนฮัมเพลงในลำคออย่างมีความสุข ทั้งยังเดินเขย่งเท้าไปตลอดทาง ราวกับเด็กสาวแรกรุ่นที่เพิ่งรู้จักกับความรัก เมื่อคนรักของนางชำเลืองมอง ดอกไม้พลันผลิบานขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

หยุนลี่เต๋อมองภรรยาของตนอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มอ่อนโยนแผ่กระจายไปทั่วใบหน้าคล้ำเข้มของเขา “ดูเจ้าสิ มีความสุขมากมายถึงเพียงนี้เชียว”

“จะไม่ให้ข้ามีความสุขได้อย่างไร? ในเมื่อมีรายได้รอเราอยู่เป็นจำนวนมากถึงเพียงนี้” แม่นางเหลียนแทบอดใจรอไม่ไหว รีบเร่งฝีเท้ากลับเข้าไปในหมู่บ้าน “คราวนี้ทุกคนมีงานล้นมือแล้ว ข้าต้องรีบประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน ว่าอีกไม่กี่เดือนพื้นที่ทางตอนเหนือจวนเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว…”

“รอให้ถึงช่วงเวลานั้นก่อนก็ยังไม่สาย…” หยุนลี่เต๋อหัวเราะ “เจ้ารีบร้อนเกินไป เห็นเงินแล้วดวงตาเป็นประกายยิ่งกว่าลูกสาวของเจ้าเสียอีก…”

หยุนเชวี่ยรู้สึกราวใบหน้าของตนกลายเป็นอาหารสุนัข*ไปชั่วขณะ…

*ใบหน้ากลายเป็นอาหารสุนัข = เป็นศัพท์จีนวัยรุ่นที่ใช้ในกรณีที่ถูกผู้อื่นแสดงความรักกันต่อหน้า