ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 497 คำขอของแม่นางจ้าว

ตอนที่ 497 คำขอของแม่นางจ้าว

ตอนที่ 497 คำขอของแม่นางจ้าว

งานเฉลิมฉลองของตระกูลหยุนดำเนินไปอย่างครึกครื้น ชาวบ้านต่างกินอาหารที่จัดเลี้ยงอย่างมีความสุขจนอิ่มแปล้พลางกล่าวเยินยอสองสามีภรรยา

“เจ้ารองกับเมียช่างมีเมตตานัก พวกเขาร่ำรวยแล้วยังไม่ลืมพวกเรา ทั้งยังหาเงินจนทำให้เรามีเงินใช้จ่ายอย่างทุกวันนี้ บุญคุณครั้งนี้ข้าไม่ลืมแน่นอน!”

“พี่ชายและลูกชายคนที่สามของข้าทำงานอยู่บนภูเขาทั้งปี ได้เงินตอบแทนแปดตำลึง! แปดตำลึงเชียวนะ! สิ้นปีนี้ข้าก็ไปสู่ขอลูกสะใภ้ได้อย่างผ่าเผยแล้วล่ะ!”

“พวกเราสองคนทำงานอยู่ที่หมู่บ้านใหม่ แล้วผลัดกันจัดการเรื่องอาหาร ดูแลเรือน และหารายได้ รวมไปถึงการเก็บเกี่ยวผลผลิตของครอบครัว ปีนี้ช่างเป็นปีที่ดีและมีความสุขเสียจริง!”

“เห็นด้วย ๆ ปีนี้พวกเราทุกคนต่างมีงานทำและมีรายได้เข้ามามากมาย ข้าว่าพวกเราไปกล่าวขอบคุณเจ้ารองกับเมียด้วยกันเถิด…”

ใบหน้าของทุกคนในงานเลี้ยงล้วนแต่งแต้มด้วยความสุขจากใจจริง เหล่าบุรุษยกจอกสุราขึ้น สตรีปรบมือส่งเสริม บ้างคะยั้นคะยอแม่นางเหลียนให้ยกจอกสุราขึ้นดื่มด้วยความตื่นเต้นและความอิ่มเอมใจ

แม่นางเหลียนโบกมือปฏิเสธทันควัน “ไม่ล่ะ ๆ ข้าจะดื่มสุราได้อย่างไรข้าขอผ่านแล้วกัน พวกท่านดื่มกับพี่รองเถิด หากยังไม่หนำใจ ในห้องครัวยังเหลือสุราไหใหญ่อยู่…”

“ไม่ดื่มได้อย่างไร ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินของเศรษฐีต่างดื่มสุราทั้งนั้น” มารดาของหวังเอ้อยากล่าวกลั้วหัวเราะ “พี่สะใภ้รอง ท่านปฏิเสธเช่นนี้ไม่ได้ ภายภาคหน้าต้องซ้อมเอาไว้จะได้ดื่มกับพี่รองสองต่อสอง”

เมื่อสตรีทั้งหลายที่นั่งล้อมรอบโต๊ะได้ยินดังนั้นจึงระเบิดหัวเราะ

แม่นางเหลียนเป็นคนหน้าบาง เมื่อถูกหยอกล้อ พวงแก้มทั้งสองของนางจึงแดงก่ำ ทันใดนั้นหางตาของนางเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลนัก ในมือถือชามใบใหญ่ยืนมองมาทางคนทั้งหลาย ขณะเผยสีหน้าราวกับต้องหารเข้ามาในงานเลี้ยง ทว่าไม่มีความกล้ามากพอ

“โอ้ นั่นมิใช่สะใภ้ใหญ่หรอกหรือ” แม่ม่ายเหลียวที่นั่งอยู่ข้างแม่นางเหลียนเหลือบไปเห็นแม่นางจ้าวจึงวางตะเกียบลงพลางกล่าวว่า “พวกนางสองผัวเมียทำร้ายครอบครัวท่านเพียงนี้ยังกล้ามาเหยียบที่นี่อีก”

แม่ม่ายเหลียวมีนิสัยโผงผาง เสียงของนางดังยิ่งนัก เมื่อคนอื่นที่นั่งร่วมโต๊ะได้ยินดังนั้นก็หันไปมองแม่นางจ้าวทันที แม่นางจ้าวที่กำลังลังเลจึงก้มหน้าลงด้วยความอับอายอย่างรวดเร็ว

“จุ๊ ๆ จะเป็นผู้ใดได้เล่า ฮูหยินบัณฑิตมาที่นี่สินะ!” สตรีอีกคนแสร้งโบกมือให้นางพลางจงใจกล่าวเสียงดัง “นางยืนรอให้พวกเราเชื้อเชิญอยู่หรือ?”

เดิมทีแม่นางจ้าวมาต้องใช้ความกล้าอย่างยิ่งในการก้าวผ่านความอับอายมาที่นี่ เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจึงหันหลังกลับและเดินจากไป แม่นางเหลียนรีบดึงหญิงที่ลุกขึ้นโบกมือให้นั่งลง จากนั้นลุกยืนขึ้นพลางตะโกนเสียงดัง “พี่สะใภ้ใหญ่…”

“…” แม่นางจ้าวไม่ส่งเสียงตอบรับขณะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

“พี่สะใภ้ใหญ่ ช้าก่อน…” แม่นางเหลียนวิ่งเหยาะ ๆ ไม่นานก็ตามแม่นางจ้าวทัน “พี่สะใภ้ใหญ่ มากับข้าสิ แม้ท่านไม่อยากร่วมงานเลี้ยงกับพวกเรา แต่นำอาหารสองสามอย่างไปให้ลูกสาวของท่านก็ยังดี…”

แม่นางจ้าวก้มศีรษะพร้อมกำชามใบใหญ่ในมือแน่น แม่นางเหลียนจ้องมองมาที่นาง หญิงผู้นี้เคยเป็นสตรีเก่งกาจและมีความสามารถไม่น้อย แต่ตอนนี้เส้นผมของนางยุ่งเหยิง ใบหน้าเหี่ยวย่นมีรอยยับ เสื้อผ้าซอมซ่อ แม่นางเหลียนทนความอัปยศของนางไม่ไหวจึงดึงชามในมือของแม่นางจ้าวมาพลางถอนหายใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านรออยู่ที่นี่เถิด…”

แม่นางเหลียนถือชามและวิ่งเข้าไปในครัวอย่างรีบร้อน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็ถือชามที่เต็มด้วยผักและเนื้อสัตว์ไปให้พี่สะใภ้ แม่นางจ้าวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “สะใภ้รอง…”

แม่นางเหลียน “…”

“แม้ว่า… ชีวิตข้าจะยากลำบากเพียงใดนั้นไม่สำคัญ ข้าไม่เคยหวั่นเกรง แต่ในฐานะคนเป็นแม่ ข้าปล่อยให้เยว่เอ๋อและหรงเอ๋อทุกข์ทรมานไม่ได้…”

แม่นางเหลียนเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ดี แม้แม่นางจ้าวจะเห็นแก่ตัวและละโมบ อย่างไรเสียนางก็ไม่ละทิ้งความเป็นมารดา ทั้งยังรักและทะนุถนอมลูกสาวทั้งสองเช่นเดียวกับแม่เฒ่าจู แม้หยุนชิ่วเอ๋อจะมีนิสัยร้ายกาจ แต่เมื่อนางสิ้นชีพ แม่เฒ่าก็เศร้าโศกแทบขาดใจ

แม่นางเหลียนพยักหน้า “พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าเข้าใจดี ท่านรีบกลับไปเถิด”

แม่นางจ้าวเงยหน้าขึ้นมองแม่นางเหลียนด้วยสายตาเหนื่อยล้า ริมฝีปากแห้งแตกเผยอออกราวกับต้องการกล่าวบางอย่าง

“พี่สะใภ้ใหญ่?”

“สะใภ้รอง ข้าต้องขอโทษพวกเจ้าแทนพี่ใหญ่ด้วย…” แม่นางจ้าวเผยสีหน้าลังเลพลางกดเสียงลงต่ำ “พี่ใหญ่เป็นสัตว์เดรัจฉาน ตอนนี้เขาชดใช้กรรมอยู่ในคุกแล้ว แต่เยว่เอ๋อและหรงเอ๋อไม่ได้ทำอะไรผิด! เป็นเพราะพ่อของพวกนางก่อกรรมเอาไว้ พวกนางจึงต้องรับผลกรรมไปด้วย… ในปีหน้าเยว่เอ๋อมีอายุสิบเจ็ดปีบริบูรณ์แล้ว แต่นางยังไม่ได้แต่งงาน ข้ากลุ้มใจยิ่งนัก…” แม่นางจ้าวกล่าว หยดน้ำตาพลันไหลรินออกมาก่อนที่ใช้หลังมือเหี่ยวย่นเช็ดมัน

“พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าร้องไห้เลย…” แม่นางเหลียนมองดูแม่นางจ้าวด้วยความสงสาร ใจหนึ่งพลันคิดถึงเรื่องชั่วร้ายที่สองสามีภรรยาทำไว้กับครอบครัวตน คนทั้งคู่ร้ายกาจยิ่งนัก นางจึงไม่สามารถเห็นอกเห็นใจแม่นางจ้าวด้วยใจจริง

“สะใภ้รอง พี่สะใภ้ขอร้องเจ้า เยว่เอ๋อและหรงเอ๋อและหรงเอ๋อเป็นหลานสาวของเจ้า เห็นแก่ที่พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันช่วยดูแลพวกนางแทนข้าได้หรือไม่! พวกนางไม่มีผู้ใดให้พึ่งพาอีกแล้ว หากสะใภ้รองไม่ไยดีเด็กสาวทั้งสองคน ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป…” แม่นางจ้าวใช้กำปั้นทุบหน้าอกตนอย่างแรงพร้อมทรุดตัวลงกอดขาแม่นางเหลียน “สะใภ้รอง เจ้าเป็นคนมีเมตตา ได้โปรดช่วยพี่สะใภ้ด้วย ได้โปรด…”

ใบหน้าแม่นางจ้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางรู้ดีแก่ใจว่าหากตนกลับไปถึงเรือนจะต้องถูกหญิงชราทุบตีจนตายเป็นแน่ แล้วลูกสาวทั้งสองของนางจะทำอย่างไร สะใภ้รองและสามีมีจิตใจดีงามมิใช่หรือ? ต่อหน้าชาวบ้านมากมายทั้งสองไม่มีทางทอดทิ้งหลานสาวได้ลงคอ ตราบใดที่หยุนเยว่และหยุนหรงมีชีวิตที่ดี แม่นางจ้าวก็โล่งใจและสามารถตายตาหลับได้แล้ว

แม่นางจ้าวตั้งใจกล่าวอ้อนวอนแม่นางเหลียนเสียงดังขึ้นพลางร้องไห้อย่างขมขื่น “สะใภ้รอง ข้าไม่ขออะไรมาก ขอเพียงเจ้าดูแลลูกสาวของข้าอย่างดีและเพื่อตอบแทนความดีงามของเจ้า ข้ายอมรับใช้ครอบครัวของเจ้าเยี่ยงวัวควายไปตลอดชีวิต…”

ครั้นเห็นอีกฝ่ายกอดขาอ้อนวอน แม่นางเหลียนจึงตื่นตระหนกและรีบก้มลงไปพยุงแม่นางจ้าวให้ลุกยืนขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าทำเช่นนี้ หากมีเรื่องจะขอร้องก็ลุกขึ้นยืนก่อนเถิด…”

“หากเจ้าไม่ตอบตกลง ข้าก็จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ไม่ไปที่ใด!” แม่นางจ้าวกล่าวอย่างดื้อดึงพลางร้องไห้คร่ำครวญ “หากวันนี้ไม่เหลือทนจริง ๆ ข้าคงไม่กล้ามาเหยียบที่นี่ให้ตนเองอับอาย สะใภ้รอง… เจ้าเป็นคนมีเหตุผล อดีตก็คืออดีต เรื่องผิดบาปทั้งหมดเป็นการกระทำของพ่อเด็กทั้งสอง เจ้าอย่าถือโทษโกรธพวกนางเลย!” นางไม่กล่าวถึงการกระทำอันโหดร้ายในอดีตของตนแม้แต่น้อย ทั้งยังปาหินก้อนใหญ่ใส่หยุนลี่จง แม่นางจ้าวขบฟันแน่นพลางกล้ำกลืนความขมขื่นลงไปในกระเพาะ นอกจากนี้นางยังแสดงความรักของมารดาที่มีต่อลูกสาวออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ มองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่านี่คือการเสแสร้ง ทว่าโชคร้ายที่แม่นางเหลียนไร้เดียงสา นางคิดว่าอีกผ่านต้องทนทุกข์อย่างมากและตอนนี้สำนึกถึงความผิดในอดีตแล้ว อีกทั้งพ่อแม่ของหยุนเยว่เป็นคนก่อกรรม พวกนางจึงไม่สมควรได้รับความเกลียดชัง แม่นางเหลียนพลันรู้สึกใจอ่อนต่อความอดสูของสองพี่น้อง นางจึงถอนหายใจพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าทำแบบนี้เลย ทุกคนกำลังมองดูอยู่ รีบลุกขึ้นเถิด ส่วนเรื่องเยว่เอ๋อและหรงเอ๋อ… ข้าขอหารือกับพี่รองก่อน…”