ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 499 หมู่บ้านหยวนเป่า (1)

ตอนที่ 499 หมู่บ้านหยวนเป่า (1)

ตอนที่ 499 หมู่บ้านหยวนเป่า (1)

ก่อนที่แม่นางเหลียนจะพูดจบ หยุนเชวี่ยก็ผลักประตูเข้ามาในห้อง หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว นางจึงกล่าวออกมาว่า “ท่านแม่บอกว่าท่านจะหาคู่ให้นางหรือ? พี่เยว่เอ๋อเป็นคนใฝ่สูง ข้าคิดว่านางคงไม่มีทางสนใจชายหนุ่มฐานะธรรมดาหรอก”

“พี่เยว่เอ๋อของเจ้าอายุสิบเจ็ดปีแล้ว นางจะไม่แต่งงานไม่ได้ ผู้หญิงหน้าตาสะสวยและเพียบพร้อมทุกด้านเช่นนางจะปล่อยให้อยู่ที่บ้านตลอดเวลาได้อย่างไร” แม่นางเหลียนกล่าว “นอกจากนี้ย่าของเจ้า… หาคู่แต่งงานให้นางโดยไม่สนว่ารวยจนเพียงใด ขอเพียงนางใช้ชีวิตไม่ลำบากเป็นพอ” นางเหลือบมองหยุนลี่เต๋ออีกครั้ง “ท่านคิดเห็นว่าอย่างไร?”

แม้หยุนลี่เต๋อจะดื่มสุรา ทว่าไม่ได้เมามายจนไร้สติ เขายันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางเกาศีรษะ “เจ้าพูดถูก”

แม่นางเหลียนกล่าวต่อ “พี่ใหญ่ก่อปัญหาไว้มากมาย ข้าเกรงว่าจะหาครอบครัวที่ยอมรับนางได้ยาก น่าเสียดายความรู้ที่เยว่เอ๋อเคยร่ำเรียนและฝึกท่องอักษรกับพ่อของนางตั้งแต่ยังเด็ก…”

“อย่าเพิ่งพูดคุยถึงปูมหลังครอบครัวเลย ตราบใดที่นางยอมทำงานอย่างขันแข็ง ในภายภาคหน้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีชีวิตที่ดีหรือไม่” ความหมายของคำพูดหยุนลี่เต๋อชัดเจนยิ่งนัก ตราบใดที่คนหนุ่มสาวตั้งใจทำงาน อารองคนนี้จะไม่ยื่นมือเข้าช่วยได้อย่างไร

แม่นางเหลียนพยักหน้า “เช่นนั้นพรุ่งนี้ท่านไปที่เรือนหลังเก่าแล้วบอกกล่าวท่านแม่และพี่สะใภ้เรื่องนี้ ส่วนข้าจะไปหายายเฒ่าซุนเพื่อสอบถามว่าในหมู่บ้านของเรามีผู้ใดที่เหมาะสมกับเยว่เอ๋อบ้าง เห็นด้วยหรือไม่?”

สองสามีภรรยากระตือรือร้นอย่างมาก แต่หยุนเชวี่ยกลับคิดว่ามันไม่เข้าท่าเอาเสียเลย

ไม่ต้องพูดถึงว่าหยุนเยว่จะสนใจชายหนุ่มลูกชาวนายากจน ไม่ได้เรียนตำราหรือรู้ตัวอักษรหรือไม่ อีกทั้งไม่ว่าเขาจะเต็มใจแต่งงานกับหญิงสาวชาวนาหรือไม่ หากแม่สื่อสามารถหาคู่ที่ดีและพากันทำงานจนมีชีวิตที่ดีก็นับว่าเป็นพรจากสวรรค์ แต่หากชีวิตหลังแต่งงานย่ำแย่จะโทษผู้ใดได้เล่า?

โดยเฉพาะหยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนที่ไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ ของนาง ตอนนี้คนทั้งสองวางแผนจัดหาคู่ให้หยุนเยว่แล้ว ไม่ว่าในอนาคตจะเกิดอะไร พวกเขาจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้มิใช่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรือ?

หยุนเชวี่ยไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่าย นางเข้าใจดีว่าจุดจบของการเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของผู้อื่นนั้นไม่ดีนัก แต่ไม่มีทางที่พ่อแม่ผู้มีจิตใจดีงามของนางไม่สามารถเพิกเฉยกับประโยค ‘สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็คือคนในครอบครัว’ ได้แน่นอน

แต่การหาคู่ให้หยุนเยว่นั้นยากเย็นกว่าที่คิดไว้ เนื่องจากบรรดาชาวนาหรือกลุ่มคนที่ทำงานหนักต่างส่ายหน้าไม่ยอมรับนางเมื่อกล่าวถึงสถานการณ์ทางครอบครัวของฝ่ายหญิง หยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนมอบหมายให้แม่สื่อหาคู่ให้หยุนเยว่ประมาณห้าหรือหกวัน แต่ก็ไม่มีผู้ใดตอบตกลงแต่งงานแม้แต่คนเดียว

แม่นางเหลียนถอนหายใจ “หรือว่าเราจะเลือกมากเกินไป หากเป็นคนดีจริง ๆ เรื่องความผิดพลาดในอดีตของคนในครอบครัวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เมื่อคิดทบทวนดูแล้วตราบใดที่ขยันทำงานหนัก เราก็ไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด”

หยุนลี่เต๋อกังวลและเคร่งเครียดเช่นกัน “ข้าเห็นด้วย ลูกชายตระกูลเมี่ยวสองคนที่อาศัยอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ ของเราเป็นคนดียิ่งนัก แต่ผู้เฒ่าเมี่ยวไม่เห็นดีเห็นงามที่จะให้พวกเขาแต่งกับเยว่เอ๋อ เฮ้อ!”

ตระกูลเมี่ยวเป็นผู้เช่าที่ดินของตระกูลหยุนในหมู่บ้านซิ่งหลิน พวกเขาเป็นเจ้าของที่ดินไม่กี่มู่และเช่าที่ดินอีกสองสามมู่ ครอบครัวของพวกเขามีลูกชายของคน คนหนึ่งอายุสิบหกปีและอีกคนหนึ่งอายุสิบเจ็ดปี พวกเขาขยันขันแข็งและตั้งใจทำงานยิ่งนัก น่าเสียดายที่หยุนลี่เต๋อหมายมั่นให้พวกเขาคนใดคนหนึ่งแต่งงานกับหยุนเยว่ แต่ผู้เฒ่ากลับปฏิเสธ

ผู้เฒ่าเมี่ยวคือชาวนาผู้ขยันขันแข็ง คิดอย่างไรพูดอย่างนั้น ทั้งยังดื้อรั้นไม่น้อย เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่าหยุนเยว่คือลูกสาวของทรราชและไม่ทำงานหนักด้วยเสียงอันดัง พวกเขาไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้เรื่องเลวร้ายอย่างนี้ได้

หลายวันต่อมา ในยามบ้านของวันหนึ่ง ซุนปั๋วสื่อเดินเข้าไปในหมู่บ้านไป๋ซีด้วยฝ่าเท้าเล็ก ๆ เมื่อสังเกตเห็นแม่นางเหลียนมาจากที่ไกล ๆ นางจึงคลี่ยิ้มพร้อมตะโกนเสียงดัง “แม่นาง แม่นาง ข้ามีข่าวดีมาบอก!” เนื่องจากเป็นหญิงที่อาศัยอยู่ในเมือง นางจึงเรียกหยุนลี่เต๋อว่านายท่าน เรียกแม่นางเหลียนว่าแม่นาง ส่วนนางจะเรียกหยุนเชวี่ยและเสี่ยวอู่ว่าคุณหนูและคุณชายด้วยความสุภาพ

แม่นางเหลียนเพิ่งหมักเนื้อเสร็จ นางลุกยืนขึ้นเช็ดน้ำมันที่เปื้อนมือพลางเอ่ยถามอย่างเร่งรีบ “ข่าวดีอะไรหรือ? ข่าวเรื่องที่ข้าไหว้วานใช่หรือไม่?”

“ใช่ ๆ!” ซุนปั๋วสื่อฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “คุณหนูใหญ่โชคดียิ่งนัก คนที่ข้าไปทาบทามส่วนมากจะปฏิเสธเพราะนิสัยของแม่เฒ่า แต่หลังจากที่ข้าพูดหว่านล้อมในที่สุดก็มีคนตอบตกลงแล้ว…”

ซุนปั๋วสื่อรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้ดี เมื่อก่อนแม่เฒ่าจูเคยฝึกฝนหยุนเยว่ให้ปฏิบัติตนเช่นคุณหนูตระกูลขุนนาง เพราะต้องการส่งนางเป็นอนุภรรยาของเศรษฐี ครั้งนั้นซุนปั๋วสื่อเรียกหยุนเยว่ว่าเด็กสาว ทว่าตอนนี้หยุนลี่เต๋อและภรรยาเป็นฝ่ายหาคู่ให้นาง ยายเฒ่าซุนจึงเรียกหยุนเยว่ว่า “คุณหนูใหญ่”

แม่นางเหลียนเชิญซุนปั๋วสื่อเข้าไปนั่งในร้านอาหารอย่างสุภาพ นางรินชาให้ผู้มาเยือน ขณะเดียวกันก็นึกขึ้นได้ว่าขณะนี้ถึงเวลามื้ออาหารเย็นแล้ว นางจึงเอ่ยถามอีกฝ่าย “ท่านน้าซุน ร้านอาหารของข้าไม่มีอาหารหรูหรา มีเพียงอาหารธรรมดาเท่านั้น หากท่านต้องการกินอะไร ท่านสามารถบอกข้าได้เจ้าค่ะ”

“เป็นลาภปากของข้าที่ได้กินอาหารเลิศรส โชคดียิ่งนัก!” ซุนปั๋วสื่อตบต้นขาพลางกล่าวว่า “แม่นางเป็นคนดีมีเมตตายิ่งนัก ท่านใส่ใจคุณหนูใหญ่ยิ่งกว่าแม่บังเกิดเกล้าของนางเสียอีก! ท่านหวังดีและอยากให้นางได้รับสิ่งที่ดีเสมอ บนโลกนี้จะมีอาสะใภ้เช่นท่านอยู่กี่คนกัน? จุ๊ ๆ ข้าไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด ท่านและสามีของท่านประเสริฐยิ่งนัก โชคดีของลูกหลานตระกูลท่านที่มีคนดีคอยชั่วเหลือ…”

แม่นางเหลียนไม่ได้สนใจคำพูดประจบประแจง นางสั่งให้เสี่ยวส้วยเอ๋อนำบะหมี่ชามใหญ่และเครื่องเคียงสองอย่างมาให้ซุนปั๋วสื่อ นางนั่งลงตรงข้ามของอีกฝ่ายก่อนถามด้วยรอยยิ้ม “พื้นฐานครอบครัวของฝ่ายชายเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ?”

ขณะนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง อากาศจึงหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ ซุนปั๋วสื่อใช้มือทั้งสองข้างจับถ้วยเพื่อทำให้ฝ่ามืออบอุ่น จากนั้นจึงหยิบตะเกียบพร้อมกล่าวออก “เขาสกุลเจียงแห่งหมู่บ้านหยวนเป่า ครอบครัวนี้ซื่อสัตย์ยิ่งนัก หากคุณหนูใหญ่แต่งงานเข้าตระกูลนี้ นางต้องมีความสุขเป็นแน่”

แม่นางเหลียนรู้สึกว่าซุนปั๋วสื่อมีทักษะในการหว่านล้อมผู้คนอย่างยิ่ง นางสามารถทำให้ตะปูสามนิ้วกลายเป็นชายฉกรรจ์สูงเจ็ดฉื่อได้ แม่นางเหลียนจึงถามว่า “หมู่บ้านหยวนเป่า? ไม่ไกลจากหมู่บ้านของเราหรือ?”

“ไม่ไกล ๆ ยังอยู่ในเขตของมณฑลอันผิง” ซุนปั๋วสื่อคีบเนื้อหมูตุ๋นขึ้นเป่าก่อนกัดกินแล้วซดน้ำแกงอุ่น ๆ “ไกลจากหมู่บ้านไป๋ซีประมาณห้าสิบหกสิบลี้ หากเดินทางโดยเกวียนล่อก็ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น”

หมู่บ้านหยวนเป่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลอันผิง เป็นหมู่บ้านที่ค่อนข้างกันดารเล็กน้อย แม้ว่าชื่อของหมู่บ้านจะล้ำค่า ทว่าแท้จริงแล้ววิถีชีวิตของชาวบ้านกลับไม่สวยหรูเอาเสียเลย หญิงสาวในหมู่บ้านล้วนต้องการแต่งกับชายหนุ่มต่างหมู่บ้านเพื่อแสวงหาชีวิตที่ดีขึ้น ชายหนุ่มส่วนใหญ่ในหมู่บ้านยังไม่ได้แต่งงานเพราะไม่มีหญิงสาวคนใดต้องการแต่งงานกับคนยากจน แม่นางเหลียนได้ยินมาว่าเมื่อเดือนที่แล้วพ่อม่ายจากหมู่บ้านข้าง ๆ ต่อสายพิณ*[1]กับหญิงสาวที่มาจากหมู่บ้านนี้

[1] ต่อสายพิณ โบราณเปรียบเทียบสามีภรรยาเป็นเสมือนสายพิณ หากภรรยาตายจะเรียกว่าสายพิณขาด แต่หากพ่อม่ายภรรยาตายแต่งงานใหม่เรียกว่า ต่อสายพิณ

เมื่อได้ยินชื่อหมู่บ้านหยวนเป่า แม่นางเหลียนก็เกิดความกังวลเล็กน้อยจึงเอ่ยถาม “ตอนนี้สถานการณ์ของครอบครัวฝั่งนั้นเป็นอย่างไร? ท่านน้าเอ๋ย แม้เยว่เอ๋อจะไม่ใช่ลูกในไส้ของข้า แต่นางก็เป็นทายาทของตระกูลหยุน ดังนั้นข้ากับพี่รองต้องจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุดเพื่อที่นางจะได้ไม่เสียใจภายหลัง…”