ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 566 ท่านซ่ง พวกเรามารำลึกความหลังกันหน่อย

ซ่งฝูหลิงหมดคำจะพูด

พ่อของนางร้ายกาจมาก

นางเห็นกับตาว่าคนพวกนั้นคุกเข่าบนลานประหาร

และนางก็พบว่า ใช่ว่าบอกให้คุกเข่าคนพวกนั้นก็จะทำ ไม่ได้เชื่อฟังขนาดนั้น มีแต่คนอยากตายไปพร้อมกับอ๋องหลู่

แต่กระดานล็อกคอนักโทษก็หนักเหลือเกิน ทำให้จำต้องคุกเข่าลง

นางเห็นกับตาว่าเพชฌฆาตดื่มเหล้า อาจดื่มเป็นกรณีพิเศษในช่วงไว้ทุกข์ของอดีตฮ่องเต้

นางเห็นกับตาว่าดาบถูกยกขึ้น แสงแดดสะท้อนจนแสบตา ขณะที่นางกำลังคิดว่า หมดเวรหมดกรรมชาตินี้ จากนั้นยังไม่ทันคิดเสร็จ ก็ไม่มีจากนั้นแล้ว เพราะอยู่ๆ ก็มีกลุ่มคนมายืนบัง

พี่ต้าหลัง พี่เถี่ยโถว พี่หูจือ แต่ละคนสูงถึงร้อยแปดสิบ มายืนบังจนนางมองไม่เห็นอะไร จะแหวกอย่างไรก็ยืนมั่นคงดุจภูผา

เฉียนเพ่ยอิงพูดว่า “ไม่เอาน่า ดูสิ แม่ก็ไม่กล้าดูเหมือนกัน” เอามือบังตา แหวกนิ้วเพื่อมองลูกสาว

ส่วนหมี่โซ่วยิ่งแล้วใหญ่

เด็กน้อยดูมาตั้งเยอะแล้ว เหลือก็แค่ฉากสำคัญ ท่านลุงอุ้มๆ อยู่ก็เอามือมาปิดตา จับศีรษะของเขากดเข้าที่หน้าอก ดิ้นมากก็ถูกตี

ซ่งฝูเซิงอยากตีเด็กจริงๆ

แต่ละคนไม่เชื่อฟังเลยสักนิด ชอบแกล้งพ่อ เพราะถ้าเขาดู เขาจะนึกถึงความทรงจำตอนอยู่สนามรบ

คิดดูแล้วกัน ตัดหัวคนเป็นว่าเล่น เพียงชั่วพริบตาหัวคนนับสิบนับร้อยกลิ้งกลุกๆ ไปบนพื้น นึกแล้วยังขนลุก

ระหว่างทางกลับบ้าน ซ่งฝูหลิงไม่ได้รู้สึกเสียดายเท่าไร ต่อมานางก็ชักสงสัยตัวเองว่า ต่อให้พวกพี่ชายไม่ยืนบัง นางจะไม่หลับตาจริงเหรอ

กลับเป็นหมี่โซ่วที่ฟุบหมอบบนไหล่ของซ่งฝูเซิง

“ทำไม อารมณ์เสียเหรอ เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ทำไมกระหายเลือดแบบนี้” ซ่งฝูเซิงปลอบหมี่โซ่ว

ปรากฏว่าหมี่โซ่วกลับกระซิบข้างหูของเขา ซ่งฝูเซิงตัวเกร็งขึ้นมาทันที กอดหมี่โซ่วแน่นกว่าเดิม

หมี่โซ่วพูดว่า “ท่านลุง ข้าเคยบอกท่านลุงหรือยัง ท่านลุงเป็นผู้กล้าในใจข้า ท่านลุงช่วยข้าล้างแค้นไปแล้ว ข้าจะต้องเห็นพวกเขาตายกับตาตัวเองให้ได้ เพราะคนพวกนั้นเป็นสารเลวที่ทำให้ท่านปู่ ท่านพ่อท่านแม่ของข้าต้องตาย”

ซ่งฝูเซิงนึกไปถึงว่าเด็กคนนี้เคยฝัน หมี่โซ่วในวัยหนุ่มสู้รบอย่างไม่คิดชีวิตในสนามรบ มีชีวิตอยู่ได้เท่าไหนก็เท่านั้น จะเป็นเพราะเอาแต่คิดเรื่องล้างแค้นหรือเปล่านะ

ส่วนพวกเกาเถี่ยโถว วันนี้กลับมีท่าทางผิดปกติ ระหว่างกลับบ้านพูดเยอะเป็นพิเศษ

พูดว่า “อาสาม วันหน้าพวกข้าจะระวังให้มาก หัดเรียนรู้เยอะๆ”

หูจือพูดว่า “น้าสาม ไว้พวกเรากลับไปบ้านค่อยให้ปู่ทวดพูดกับทุกคนว่า ทำตัวดีๆ ไม่ว่าตอนไหนก็อย่าหาเรื่องใส่ตัว”

ต้าหลังพยักหน้าหงึกๆ

“ดูสิ เก้าชั่วโคตรเลยนะ…

…ครอบครัวของขุนนางใหญ่พวกนั้น ชาย หญิง แก่ เด็ก ลูก หลาน ญาติโกโหติกา ใครก็ตามที่ถูกจับได้เป็นต้องซวยไปกันทั้งหมด…

…แต่ก็เป็นเพราะพระเมตตาของฝ่าบาท ให้เด็กพวกนั้นดื่มยาแทน ไม่ต้องไปลานประหาร…

…ครอบครัวเรามีป้ายพระราชทานจากฮ่องเต้ วาจาศักดิ์สิทธิ์ บอกพวกเราเป็นเก้าสกุลก็คือเก้าสกุล…

…วันหน้าห้ามก่อเรื่องไม่ดีอะไรเด็ดขาด อาจถึงตายได้”

เกาเถี่ยโถวกับหูจือรีบพยักหน้าเห็นด้วย

ใช่ พวกเราช่วยกันสอดส่อง

พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือ เกิดวันหนึ่งมีคนที่ทำตัวเลวมากจนกู่ไม่กลับ พวกเราต้องหาทางขับไล่ออกจากเก้าสกุล ถ้าไล่ไม่ไป พวกเราก็ต้องหาทางทำให้เขาตาย อย่าทำให้อาสามกับทุกคนเดือดร้อน

ซ่งฝูเซิงฟังแล้วก็นึกขำ คิดในใจ แบบนั้นต้องทำผิดร้ายแรงขนาดไหน ชาวบ้านอย่างพวกเจ้าไม่มีโอกาสทำผิดถึงขั้นประหารเก้าชั่วโคตรหรอก ตอนนี้คงมีแค่ข้าที่อาจทำผิดแบบนั้นได้

แต่เด็กสามคนนี้คิดแบบนี้ได้ ทั้งยังรู้จักกลับบ้านไปเตือนคนในครอบครัว ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงฟังจบก็รู้สึกพอใจ

ขณะที่ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันก็มีอารมณ์คุยสัพเพเหระ “คนพวกนั้นล่ะ พวกบ่าวรับใช้ที่ถูกจับมา”

ซ่งฝูเซิงบอกภรรยา

“พวกสาวใช้คงเอาไปรับใช้ขุนนางแล้ว ส่วนคนแก่ๆ ข้าเดาว่าอาจถูกเนรเทศ อย่าคิดว่าถูกเนรเทศแล้วจะดีนะ อุตส่าห์ได้มาถึงที่นี่แล้ว ยังต้องถูกเนรเทศไปทางเหนืออีก ชีวิตคงจบกลางทาง…

…ส่วนพวกผู้ชายอย่างพ่อบ้าน ก็เอาไปใช้แรงงาน…

…พวกคนที่ยอมลี้ภัยติดตามมาด้วย ในสถานการณ์แบบนั้นเจ้านายก็ยังเลี้ยงไว้ ล้วนเป็นคนสนิททั้งนั้น ปล่อยไว้ไม่ได้…

…ถ้าเป็นขุนนางใหญ่ที่ทำหน้าที่ค้นบ้านปกติ นั่นต่างหากที่บริสุทธิ์ บางคนเป็นแค่ลูกน้องขุนนางที่ถูกพวกตัวใหญ่เหยียบย่ำ แต่พ่อว่าคนแบบนี้ให้ฟรีก็ยังไม่มีคนเอา”

พอพวกเขาเดินเลี้ยวมา ก็เห็นคนกับม้ายืนอยู่

ซ่งฝูเซิงรีบวางหมี่โซ่วลงแล้วเดินเข้าไปต้อนรับ “เจ้ามาได้อย่างไร”

รองผู้บัญชาการเกิ่งเหลียงยืนอยู่หน้าบ้าน

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคนที่เมื่อครู่กำลังทำหน้าที่อยู่ ตอนนี้กลับมายืนอยู่ที่หน้าบ้านของพวกเขา

เกิ่งเหลียงเองก็คาดไม่ถึงว่าพวกซ่งฝูเซิงจะไม่อยู่บ้าน พาพวกเด็กๆ ไปดูที่ลานประหารมาเหรอ

เขาเหลือบมองซ่งฝูหลิงที่แต่งตัวเป็นชายกับหมี่โซ่วที่มองตาเป็นประกาย

ตอนนี้ในสายตาของหมี่โซ่ว พี่ชายพวกนี้เป็นวีรบุรุษทั้งหมด รวมถึงพวกฝูกุ้ยที่อยู่ในครอบครัวด้วย ใครก็ตามที่เคยลงแรงไปล้วนเก่งหมด

ซ่งฝูเซิงหัวเราะแล้วอธิบายให้เกิ่งเหลียงฟัง อย่างไรเสียพวกเราก็เคยไปร่วมรบมา ครั้งนี้จับนักโทษมาได้ก็ต้องไปดูผลลัพธ์ให้เห็นกับตาหน่อย ว่าจะลางานตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว รอพวกเจ้ากลับมา

“ไปๆๆ รีบเข้าไปนั่งข้างในก่อน จริงสิ เจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร”

“ไปที่ร้านหนังสือ เถ้าแก่ฉีบอกที่อยู่ข้ามา”

เกิ่งเหลียงนั่งอยู่บนเตียงในห้องเล็กของบ้านซ่งฝูเซิง จำต้องยอมทำตามคำรบเร้าของซ่งฝูเซิง ถอดรองเท้าทหารเพื่อผิงให้เท้าอุ่น

ตอนที่เฉียนเพ่ยอิงยกชาร้อนเข้ามาในห้อง เขายังยืนเกร็งอยู่บนเตียง ภรรยาของท่านซ่งเขาต้องให้ความเคารพ จึงก้มหน้ากำมือคารวะให้เฉียนเพ่ยอิง

“รีบนั่งลงเถอะ ข้าจะไปทำกับข้าว”

“ไม่รบกวนดีกว่า คือว่า อีกประเดี๋ยวข้าก็ไปแล้ว”

ซ่งฝูเซิงโบกมือไล่เฉียนเพ่ยอิง ออกไปเถอะ ไม่ต้องรบเร้าให้อยู่กินข้าวหรอก

อย่างไรเสีย รองผู้บัญชาการเกิ่งก็ยังไม่ได้กลับบ้านตัวเอง ยังจะอยู่กินอะไรอีกล่ะ น่าจะร้อนใจพอสมควร “นี่แม่ ไปเตรียมของให้รองผู้บัญชาการเกิ่งหน่อย”

ส่วนจะเตรียมอะไร ไม่ต้องเป็นห่วง รับรองเฉียนเพ่ยอิงทำได้อย่างเหมาะสม

“ไม่เป็นไร”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก คนกันเอง เข้าเรื่องดีกว่า ทางนั้นเป็นไงบ้าง”

“ท่านซ่ง ท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บสาหัส ถูกดาบยาวฟันด้านหลัง ทั้งยังแช่อยู่ในน้ำทะเลสักพัก ตอนนี้ลุกจากเตียงไม่ขึ้น พอขึ้นฝั่งได้ก็ถูกส่งตัวไปรักษาที่จวนผู้ว่าการหัวเมืองที่ใกล้ที่สุด”

ซ่งฝูเซิงอ้าปากตะลึง “หา ไปทำอีท่าไหน แล้วทหารองครักษ์หลายร้อยล่ะ ซื่อจ้วงล่ะ”

“ช่วงนั้นสงครามเพลิงเพิ่งเริ่มไม่นานกำลังอยู่ในช่วงชุลมุน อีกทั้งยังเป็นตอนกลางคืน ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าอ๋องหลู่เปลี่ยนไปใส่ชุดของบ่าวรับใช้ เขาไม่ได้อยู่บนเรือลำที่ดีที่สุด กระโดดลงทะเลพร้อมพวกองครักษ์ที่คุ้มกัน…

…พวกองครักษ์ของท่านแม่ทัพได้รับคำสั่งว่าต้องล้อมเรือลำที่ดีที่สุดลำนั้นเอาไว้ให้มั่น ทหารใต้อาณัติของแม่ทัพมั่วว่ายน้ำไม่เป็น บนทะเลขาดแคลนทหาร พวกเขาเฝ้าอยู่บนฝั่ง…

…พอพวกเราไปเจออีกทีก็เห็นท่านแม่ทัพกำลังสู้กับทหารองครักษ์เจ็ดคนของอ๋องหลู่อยู่ในทะเล ทหารเจ็ดคนนั้นถูกท่านแม่ทัพฆ่าตาย แต่ท่านแม่ทัพก็สู้ไม่ยอมปล่อยมือเพื่อจับตัวอ๋องหลู่ จนถูกฟันเข้าที่หลังเป็นแผลลึก เกือบจมลงไปในทะเล”

ซ่งฝูเซิงขมวดคิ้ว “แล้วตอนนี้พวกหมอว่าอย่างไรบ้าง บาดเจ็บถึงกระดูกอะไรหรือเปล่า”

รองผู้บัญชาการเกิ่งส่ายหน้า “ตอนข้าออกมา พวกหมอเพิ่งจะโล่งอกกัน เมื่อครู่ฝ่าบาทตรัสว่า ให้หมอหลวงจางหมอในพระองค์ไปพร้อมกับขบวนขององค์หญิงใหญ่ เพื่อไปตรวจดูอาการของท่านแม่ทัพ ไม่อย่างนั้นไม่ทรงวางพระทัย”

องค์หญิงใหญ่ก็คือย่าของลู่พั่น

ย่าของเขาจะตามไปที่ดินแดนของอ๋องหลู่ด้วยเหรอ แบบนั้นไม่ต้องขึ้นปีใหม่ระหว่างทางเหรอ อายุเยอะขนาดนั้นแล้ว

“ขอรับ ได้ยินว่าฝ่าบาทเกลี้ยกล่อมอยู่หลายรอบก็ห้ามไม่ได้ จะไปให้ได้”

ในเวลาเดียวกัน

ที่ด้านนอก เฉียนเพ่ยอิงเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์ที่เตรียมไว้ให้พวกเถี่ยโถวใส่รวมไปด้วย

ก่อนหน้านี้ซ่งฝูหลิงทำไว้เยอะเพราะขี้เกียจมานั่งกลั่นหลายรอบ เอาไว้ให้พวกพี่เถี่ยโถวเช็ดบาดแผล

และยังมีถังไม้ที่เก็บความร้อนได้ เฉียนเพ่ยอิงกะให้รองผู้บัญชาการเกิ่งพกติดตัวไปด้วย เดินทางในหน้าหนาวจะได้มีอาหารร้อนๆ กิน

เพียงแต่มีอยู่ไม่กี่ถัง

นับรวมกับของสุ่ยเถียน ในบ้านมีแค่ห้าถัง

ก็คือของที่คล้ายกับกระติกเก็บอุณหภูมิในยุคปัจจุบัน ด้านล่างเป็นถังไม้ที่มีขนาดใหญ่หน่อย พอถึงเวลาก็เอาถุงทำความร้อนที่ถูกเย็บติดวางลงไปแล้วเติมน้ำ ใส่ถังไม้ที่เล็กกว่าไว้ด้านบน ใส่อาหารที่ต้องการอุ่นร้อนลงไป จากนั้นก็ปิดฝาที่เข้ากันกับถังใบใหญ่ รอน้ำเดือดก็เป็นอันเรียบร้อย

เดิมทีเตรียมไว้ให้พวกซ่งฝูเซิงเอาไปทำงานด้วย

เฉียนเพ่ยอิงค้นเส้นบะหมี่ที่นางทำเอง

เดิมทีอยากเอาไปทำเป็นพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เพียงแต่ทำไม่สำเร็จสักที

แต่เส้นบะหมี่นี้พอไหว ผ่านการทอดมาแล้ว ทำเป็นก้อนๆ พกพาสะดวก ไม่หนัก แค่เอาน้ำลวกแล้วใส่เกลือกับผักแห้งนิดหน่อยก็กินได้