ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 574 ในสายตาของข้ามีเพียงเจ้าไม่มีเขา

หลานชายอยากได้พั่งยา

แต่พั่งยามันคืออะไร

พูดตามตรง หลังจากที่เหล่าฮูหยินได้ยินลู่พั่นพึมพำ นางก็ไม่ได้นึกไปในทางชื่อคน

เรื่องนี้ หลักๆ คือ ไม่ได้คลุกคลีด้วย

หลานชายไม่มีทางรู้จักคนที่ชื่อพั่งยาอะไรแบบนั้น

นางเองก็รู้สึกว่า หรืออาจเป็นเพราะอายุมากแล้ว เร่งเดินทางมาตลอด เริ่มไม่สบาย ก็เลยอาจฟังผิด

สุดท้ายการปรากฏตัวของซุ่นจื่อก็ทำให้เหล่าฮูหยินคิดว่าตัวเองได้ยินไม่ผิด อีกทั้งยังเป็นชื่อคน

นางดีใจ ถึงขั้นยังนึกไปถึงว่า หรือจะเป็นชื่อของสตรี

เพราะตอนซุ่นจื่อมาถึงได้ยินนางถามลูกสะใภ้พอดีว่าพั่งยาคืออะไร

ส่วนมนุษย์หัวไวผู้นั้นก็รีบถือถาดเดินถอยหลังแล้ววิ่งออกไป เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนฉินหมอมอถือถาดน้ำชาเข้ามาแทน

เหล่าฮูหยินกับมารดาของลู่พั่นช่วยลู่พั่นสงบสติอารมณ์จนเห็นกับตาว่าเขาหลับสนิทแล้ว เฝ้าอยู่สักพัก พอไม่เห็นว่าละเมออะไรอีกถึงได้ออกไป

เหล่าฮูหยินเปลี่ยนไปใส่ชุดธรรมดานั่งอยู่ด้านบน ส่วนมารดาของลู่พั่นก็แต่งตัวเรียบง่ายนั่งอยู่ด้านล่าง

สอบถามหมอสิบสองคนที่ตรวจลู่พั่นก่อน ทำความเข้าใจอาการป่วยของลู่พั่นอย่างละเอียด ควรระวังเรื่องไหนบ้าง

จากนั้นถึงได้พบพวกรองแม่ทัพที่มารออยู่ในเขตเรือนหลังจากทราบว่าพวกนางมา

รองแม่ทัพเหล่านี้เป็นคนที่ตอนนั้นแม่ทัพมั่วส่งมาเป็นกองหนุนให้หลานชายของนาง จึงต้องพบหน้าไปตามธรรมเนียมปฏิบัติอยู่แล้ว

สุดท้ายก็เป็นเสี่ยวเฉวียนจื่อที่เหลือแขนอยู่ข้างเดียว

เสี่ยวเฉวียนจื่อเป็นฝ่ายขอเข้ามาขอบคุณ เพราะเหล่าฮูหยินให้หมอหลวงที่ติดตามมาจับชีพจรดูบาดแผลที่แขนให้เขาด้วย

นั่นหมอหลวงเชียวนะ ถึงกับให้มาตรวจดูบ่าวรับใช้ เขาซึ้งใจจนสั่นไปทั้งตัว และก็แน่นอนว่าต้องมาคำนับ

ด้านหลังม่านมุก

เสี่ยวเฉวียนจื่อรออยู่ครึ่งชั่วยามกว่าอย่างเงียบๆ จากนั้นถึงได้รับอนุญาตให้คุกเข่าตรงหน้าฮูหยินกับเหล่าฮูหยิน แต่พอเจอหน้าเขาก็นึกเสียใจขึ้นมาทันที

แย่แล้ว ซวยแล้วไง มิน่าตั้งนานเขาถึงไม่เห็นอาจารย์อยู่ในเขตเรือนเลย

ก่อนหน้านี้เขายังงงอยู่ ยุ่งขนาดนี้ มีหลายเรื่องต้องจัดการ แต่อาจารย์กลับหายไปไม่เห็นแม้แต่เงา

“เรียนเหล่าฮูหยิน เรียนฮูหยิน พั่งยาเป็นชื่อของสตรีจริงขอรับ เป็นบุตรสาวของซ่งฝูเซิง ก็คือซ่งฝูเซิงที่ก่อนหน้านี้ไม่สนความเป็นความตาย ขนเสบียงช่วยชีวิตมาส่งให้คุณชายขอรับ”

แม่ผัวกับลูกสะใภ้มองหน้ากัน

เสี่ยวเฉวียนจื่อจับแขนที่บาดเจ็บ ก้มหน้ามองจมูกมองพื้น แต่กลับเหมือนมีตางอกอยู่บนหัว ราวกับเห็นเหล่าฮูหยินกับฮูหยินมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าพวกนางจะคิดมากหรือเปล่า

ในใจตุ๊มๆ ต่อมๆ จะแหกกฎระเบียบดีไหม

ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป มันดูเหมือนกับว่าที่ท่านซ่งไปส่งเสบียงก็เพื่ออยากให้ระหว่างคุณชายกับลูกสาวของเขาเกิดอะไรขึ้น

แต่มันไม่ใช่แบบนั้น

ไม่สนแล้ว

“เหล่าฮูหยิน ฮูหยิน โปรดอภัยที่บ่าวขอพูดมากสักหน่อย ท่านซ่ง หรือก็คือซ่งฝูเซิง ไม่ว่าจะท่านซ่งหรือบุตรสาวของท่านซ่งล้วนเป็นคนที่นิสัยดีมาก ทหารตระกูลลู่สามารถยืนยันความเป็นคนดีของท่านซ่งได้…”

ไม่ได้ยอมเสี่ยงตายเอาเสบียงไปส่งเพราะมีเจตนาแอบแฝง

ฉินหมอมอเหลือบมองสีหน้าขององค์หญิงก่อน จากนั้นก็ถลึงตาใส่เสี่ยวเฉวียนจื่อที่ก้มหน้าอธิบายโดยไม่สนอะไรเลย

เจ้าจะเข้าประเด็นหน่อยได้ไหม

เหล่าฮูหยินไม่ได้สนใจว่าจะมีเจตนาแอบแฝงหรือไม่

เหล่าฮูหยินกับฮูหยินแค่อยากรู้ว่าเคยเจอกันเป็นการส่วนตัวเมื่อไหร่ เคยพูดอะไรหรือไม่ ตอนนั้นท่าทีของคุณชายเป็นอย่างไร

เสี่ยวเฉวียนจื่อพูดตะกุกตะกัก

“เรียนเหล่าฮูหยิน เรียนฮูหยิน บ่าวไม่ทราบจริงๆ ว่าเคยเจอกันเป็นการส่วนตัวเมื่อไร…

…บ่าวรู้เพียงว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง อ้อ ก็คือช่วงนั้นที่คุณหนูสามร่วมกันเปิดร้านขนมกับแม่นางซ่ง พอคุณชายเลิกงานเคยไปเคาะประตูร้านยามวิกาลขอรับ…

…ตอนนั้นแม่นางซ่งไม่อยู่ นางไม่ค่อยเข้าเมือง แต่คุณชายกลับยืนอยู่ในร้านที่ว่างเปล่าอยู่นานสองนานขอรับ”

ยังมีอีกไหม

ฉินหมอมอ ใช่ เหล่าฮูหยินชอบฟังเรื่องพวกนี้ เล่าเยอะๆ หน่อย

“ทั้งยังเคยช่วยขนอิฐที่ร้านขนมด้วยขอรับ”

“แค่ก แค่กๆ” เหล่าฮูหยินสำลักน้ำชาขึ้นมาทันที ฉินหมอมอรีบลูบหลังให้นาง ทว่านางกลับโบกมือห้าม อย่ารบกวน ลูบหลังอะไรกัน ฟังเขาพูดสิ

เสี่ยวเฉวียนจื่อคุกเข่าอยู่ด้านล่าง ยังคงตั้งหน้าตั้งตาพูด

“เป็นเรื่องจริงขอรับ เหล่าฮูหยิน ฮูหยิน ตอนนั้นหลังร้านขนมมีพวกก้อนอิฐ ซื้อมาเยอะมาก น่าจะเตรียมไว้สำหรับทำเตา

คุณชายอยู่ที่ร้านหนังสือข้างกันเห็นเข้าพอดี ก็เลยรีบไปช่วยขนจากหลังร้าน

อ้อ จริงสิ วันนั้นแม่นางซ่งก็อยู่ด้วย

ท่านย่าของแม่นางซ่งไม่ให้คุณชายช่วยขน แต่คุณชายจะช่วยให้ได้

แต่วันนั้นบ่าวไม่ได้ยินว่าแม่นางซ่งคุยอะไรกับคุณชาย แค่ได้ยินคุณชายที่แบกเข่งไว้เป็นฝ่ายพูดกับแม่นางซ่งว่า “หยิบใส่”

มารดาของลู่พั่นฟังเรื่องพวกนี้แล้วก็รู้สึกงุนงง ไม่มีเวลาหันไปสบตากับแม่สามีแล้ว

อยากเข้าไปยืนยันกับเสี่ยวเฉวียนจื่อให้แน่ใจสักหลายรอบโดยไม่สนเรื่องสถานะ ที่เจ้าพูดมามันจริงรึ ที่เจ้าเล่ามามันใช่เรื่องของคุณชายของเจ้าจริงรึ

ในเวลาเดียวกัน ซุ่นจื่อคอยหันไปมองทางพลางทำลับๆ ล่อๆ เข้าไปใน ‘ห้องผู้ป่วย’ ของลู่พั่น

ลู่พั่นก็ลืมตาพอดี เขาเจ็บจนตื่น

เขาไม่รู้ว่าที่เจ็บมากเป็นเพราะหมอหลวงเพิ่งใส่ยาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขาเสร็จ

ยานั้นพอถูกทาก็จะให้ความรู้สึกที่เย็นเฉียบ ไม่เหมือนยาก่อนหน้านี้ที่ทาแล้วจะรู้สึกสบายหน่อย ยาชนิดใหม่ที่เปลี่ยนคราวนี้ กลับเจ็บจนแสบร้อน

“คุณชายตื่นแล้วหรือ”

เดิมทีลู่พั่นอยากด่าซุ่นจื่อ ทำอะไรน่ะ อย่างกับโจร

ปรากฏว่าพออ้าปากคอก็แห้งผาก จึงบอกให้เอาน้ำมาก่อน

“คุณชาย เหล่าฮูหยินกับฮูหยินมาแล้ว”

ว่าไงนะ

“ไอ๊หยา คุณชาย ค่อยๆ ลุกสิ เดี๋ยวแผลก็ฉีกหรอก”

เส้นทางไกลขนาดนี้ ท่านย่ากับท่านแม่เดินทางมา แถมยังมาถึงในวันเทศกาลโคมไฟ

ซุ่นจื่อมองออกว่าลู่พั่นไม่เหมือนยามปกติ ดูตกใจนิดหน่อย ก็จริง ยากที่จะจินตนาการว่ามากันได้ยังไง

แต่ว่า

“คุณชาย ยังมีอีกเรื่อง บ่าวคิดว่าควรบอกคุณชายเอาไว้ก่อนไปเจอเหล่าฮูหยินกับฮูหยินจะเป็นการดีกว่า”

“เรื่องอะไร”

“คุณชายดื่มน้ำก่อน เมื่อครู่ดื่มไปนิดเดียว มัวแต่จะลุกขึ้น”

หลังจากซุ่นจื่อเอาถ้วยน้ำให้ลู่พั่นเสร็จถึงพูดขึ้น “คุณชายละเมอเรียกพั่งยาแล้วเหล่าฮูหยินได้ยินพอดี”

ไม่อย่างนั้นบ่าวจะทำลับๆ ล่อๆ ทำไม ก็เพราะกังวลว่าจะถูกเรียกไปถามนี่ล่ะ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เลยต้องลำบากแบบนี้

ลู่พั่นที่กำลังดื่มน้ำหยุดชะงัก จากนั้นก็ดื่มต่อ

ซุ่นจื่อ “…” แค่นี้เหรอ

“เปลี่ยนชุด”

ด้วยเหตุนี้ในขณะที่เสี่ยวเฉวียนจื่อกำลังตอบว่า “บ่าวไม่ทราบอายุของแม่นางซ่ง” ก็มีเสียงหนึ่งโพล่งขึ้นมา “ยังไม่ครบสิบห้า”

ยังขาดอีกหลายเดือน

เงาของลู่พั่นปรากฏขึ้น

ฉินหมอมอยิ้มกว้างทันที ทำความเคารพลู่พั่นพร้อมกับสาวใช้ใหญ่ที่อยู่ข้างกายฮูหยิน เสร็จแล้วก็ทำท่าทางบอกให้เสี่ยวเฉวียนจื่อตามนางออกไป พร้อมทั้งไล่พวกสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านนอก นางจะเฝ้าอยู่ข้างนอกเอง

“ท่านย่า ท่านแม่ เหตุใดถึงทิ้งท่านปู่ไว้ที่จวนคนเดียว”

“ฝ่าบาทจะให้เขาอยู่ขึ้นปีใหม่ในวังหลวง พวกพี่สาวของเจ้าก็จะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนที่จวนด้วย แต่เจ้านี่สิ พอเห็นพวกเราแล้วรู้สึกประหลาดใจหรือไม่”

ลู่พั่นมองท่านย่าที่ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ประหลาดใจ” หันไปมองมารดา “ท่านแม่ เหตุใดพอเห็นลูกก็ร้องไห้”

“ยังจะมาพูดอีก ดูเจ้าบาดเจ็บสิ” น่าจะปล่อยให้อ๋องหลู่จมน้ำไป ตัวเองเลยต้องบาดเจ็บเพราะจะจับเป็น

เย็นวันนี้ ลู่พั่นฉลองเทศกาลโคมไฟในต่างเมืองโดยมีท่านย่ากับมารดาอยู่ด้วย อาการแสบร้อนเพราะฤทธิ์ยาจึงพอทนไหว

และก็เพราะกินข้าวตอนเย็นนี้เองถึงได้พูดเรื่องพั่งยา มีเรื่องอยากถามมากมายหลังจากที่หลานชายตื่น

“สตรีที่เจ้าเอ่ยกับย่าตอนก่อนออกศึกก็คือนางหรือ”

“คือนาง”

“นางทราบความรู้สึกของเจ้าหรือไม่”

“นางไม่ทราบ”

มารดาของลู่พั่นเหลือบตาขึ้น ว่าอย่างไรนะ ลูกชายข้าแอบรักข้างเดียวรึ

คล้ายกับลู่พันยังทำมารดาสะเทือนใจไม่พอ เขาวางช้อนตักบัวลอยแล้วพูด “ในสายตานางยังไม่มีหลานอยู่ในนั้น”

ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนไว้