ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 575 ที่นั่นหิมะตกหรือยัง
เหล่าฮูหยินก็วางช้อนลง กินบัวลอยไม่ลงแล้ว
หลานชายนั่งใจเย็นอยู่ตรงนี้ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ‘ในสายตานางไม่มีหลานอยู่ในนั้น’ แล้วใครยังจะกินลงได้อีก ฟังแล้วก็รู้สึกบีบหัวใจ
เหล่าฮูหยินไม่เคยถูกใครรังเกียจมาก่อน นางเหลือบมองฉินหมอมอ
จะไม่มีหลานชายของข้าในสายตาได้อย่างไร
เช่นนั้นต้องทำอย่างไรถึงจะมี
ไม่มีไม่ได้ ต้องมีเท่านั้น
มารดาของลู่พั่นฟังจบก็ยิ่งรู้สึกว่านี่มันอะไรและอะไรกัน
คล้ายกับว่าอยู่ๆ ก็มีสตรีตกมาจากฟ้า ทำให้ลูกชายของนางหวั่นไหว
สตรีผู้นี้เป็นสาวชาวบ้านธรรมดา แต่กลับไม่ถูกใจลูกชายของนางที่เป็นคุณชายแห่งจวนผู้สำเร็จราชการ
ลูกชายของนางถึงกับเคยขนอิฐเพื่อเอาใจสตรีผู้นั้น
ขนอิฐก็เพียงพอให้เหลือเชื่อแล้ว และที่เกินเรื่องไปมากก็คือ ยังช่วยโดยสูญเปล่า ช่วยทำงานโดยไม่ได้อะไร
ลูกชายของนางเป็นใคร ลู่หมินหรุ่ย เป็นถึงแม่ทัพติ้งไห่ที่คนระดับตั้งแต่ฮ่องเต้ไปจนถึงราษฎรนับหมื่นครัวเรือนเอ่ยชมไม่ขาดปาก
แม่ทัพติ้งไห่ หลานชายคนเดียวแห่งจวนผู้สำเร็จราชการ ช่วยเจ้าทำงาน พั่งยา ชื่อพั่งยาใช่ไหม
เจ้าคิดว่าเขาว่างมากรึ เจ้าไม่คิดดูบ้างหรือว่า อายุสิบสี่สิบห้าแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็ก เจ้ากลับไม่มีลูกชายของข้าอยู่ในสายตา
ลู่ฮูหยินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกพลางกล่อมตัวเองในใจ
อย่าโมโห เป็นไปได้ว่าสตรีผู้นั้นอาจไม่คิดอะไรเลย เพราะสถานะที่แตกต่างกันมาก
ใช่ ต้องเป็นแบบนั้น ไม่ใช่เพราะไม่ถูกใจหมินหรุ่ย
บนโลกนี้ไม่มีสตรีคนไหนที่ไม่ถูกใจลูกชายของนาง หากเอ่ยออกไปว่าจะหาคู่ครอง มีแต่จะรีบเข้ามาแย่งกันต่อแถว
ถ้าคิดแบบนี้ก็แสดงว่าสตรีผู้นั้นก็อยู่กับความเป็นจริงพอสมควรใช่ไหมล่ะ
ทางด้านเหล่าฮูหยินก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าเช่นนั้นพ่อของนางรู้ความรู้สึกของเจ้าหรือไม่”
“ก็ไม่ทราบเช่นกัน”
ลู่พั่นตักบัวลอยกินเข้าไปหนึ่งลูกแล้วถึงพูดต่อ “หากหลานพูดไป ตอนนั้นเขาคงไม่มีทางไปส่งเสบียง มีแต่จะตีตัวออกห่างจากหลาน”
นี่มัน?
นี่เป็นครอบครัวแบบไหนกัน ทำไมถึงได้ประหลาดเพียงนี้
ต้องมีความเห็นแก่ตัว ต้องอยากตีสนิทกับตระกูลใหญ่สิ แบบนั้นถึงจะเป็นความต้องการของคนปกติ
เหล่าฮูหยินไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อแล้ว คิดอยู่นาน ใครก็เดาใจหลานชายของนางไม่ถูก
“หมินหรุ่ย ย่าก็ได้ยินมาบ้างว่า นั่นเป็นครอบครัวชาวสวนที่มีน้ำใจ รู้จักมารยาทและมีความรู้ ส่วนเรื่องฐานะ…”
เหล่าฮูหยินให้คำจำกัดความ นางบอกว่าครอบครัวชาวสวนที่มีความรู้
ส่วนเรื่องฐานะ มีช่องว่างให้ยกระดับมากมาย จากครอบครัวชาวสวนที่มีความรู้ความสามารถไปเป็นตระกูลชาวสวนที่มีความสามารถ จากนั้นก็เป็น…
ไม่ใช่ว่ารังเกียจที่คนที่หลานชายชอบเป็นสตรีลูกชาวสวน แต่หลานชายออกไปข้างนอก จะปล่อยให้ถูกคนชี้หน้าซุบซิบนินทาไม่ได้
กลับเป็นลู่พั่นที่ขัดจังหวะขึ้น “อืม ท่านย่า ท่านแม่ พูดเรื่องพวกนี้ในตอนนี้ยังเร็วเกินไป”
เขายังกินอยู่นะ คนในครอบครัวมาหา เขาเจริญอาหารดีมาก
“ที่หลานเล่าให้ฟัง ก็แค่ไม่อยากให้ไปได้ยินครึ่งๆ กลางๆ จากปากคนอื่น และก็ไม่อยากให้ทุกคนยื่นมือเข้ามาช่วย”
“ท่านย่า ไม่ต้องช่วยหลาน” อย่าคิดจะช่วยยกฐานะครอบครัวซ่ง ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
“หลานเชื่อในตัวอาซ่ง”
ดวงตาของมารดาลู่พั่นฉายแววตกใจ อาเหรอ ทำไมถึงเรียกอาแล้วล่ะ นี่คงเป็นแค่การแจ้งให้ทราบจริงๆ
ท่านย่าของลู่พั่นเห็นความเคารพในดวงตาของหลานชาย
คิดในใจ นั่นสินะ ถ้าพ่อตาทำให้หลานชายของนางเคารพไม่ได้ แบบนั้นจะอยู่กันอย่างไร ส่วนซ่งฝูเซิงคนนั้น ดูเหมือนจะเป็นคนที่หลานชายของนางเต็มใจเรียกว่าพ่อตา
“และก็อย่าไปรบกวน…แค่กๆ” ในที่สุดลู่พั่นก็มีความตระหนักอยากคุยเรื่องสำคัญในชีวิต สีหน้าดูตื่นเต้นกังวล
ก่อนหน้านี้เขามีท่าทีใจเย็นมาตลอด
“อืม พั่งยา นางชื่อซ่งฝูหลิง กลับไปอย่าเรียกนางมาที่จวน อย่าทำให้นางตกใจ หลานรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร” พูดจบลู่พั่นก็ลุกเดินออก
ท่านย่ากับท่านแม่ของเขาพากันหันไปมองส่งหมินหรุ่ยที่เดินออกไปด้วยท่าทางเขินอาย
เขินอาย…
คืนวันนี้หลังจากที่เหล่าฮูหยินนอนลงโดยมีฉินหมอมอช่วยปรนนิบัติ นางก็ลืมตาพลางพูดพึมพำ “ฝูหลิง ชื่อเพราะจริงๆ”
ฉินหมอมอกลั้นยิ้ม องค์หญิง แน่ใจหรือว่าชื่อเพราะ
“เฮ้อ ก็ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร รู้แต่ชื่อ”
ฉินหมอมอห่มผ้าให้เหล่าฮูหยิน ขณะเดียวกันก็ยิ้มพลางพูดเสียงเบา “บ่าวเดาว่า น่าจะงดงามไร้ที่ติเจ้าค่ะ”
“ดูเจ้าสิ ดีใจเหมือนกันรึ”
“บ่าวดีใจมาก ไม่รู้ว่าองค์หญิงสังเกตเห็นหรือไม่ ตอนคุณชายเอ่ยชื่อนี้หูแดงไปหมดเลยเจ้าค่ะ”
เหล่าฮูหยินได้ฟังก็หัวเราะ นั่นสินะ นี่ต่างหากถึงจะปกติ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เวลาพูดถึงสตรีบ้านไหน หลานชายของนางก็ทำเหมือนเป็นชื่อวัตถุ
ด้วยเหตุนี้เหล่าฮูหยินจึงไม่สนใจว่าทางนั้นจะมีเจตนาแอบแฝงหรือไม่ และไม่สนใจเรื่องความคู่ควรทางฐานะ
มีเจตนาแอบแฝงก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์
ไม่คู่ควร ถ้ามีความจำเป็นก็ช่วยได้ในเรื่องนี้
ขอเพียงแต่หลานชายของนางมีความสุขก็พอ
มาถึงขั้นนี้แล้ว จวนผู้สำเร็จราชการไม่มีเงื่อนไขอะไรอีกต่อไป
วันก่อนออกเดินทาง ใต้เท้าผู้สำเร็จราชการยังพูดกับนางว่า หลังจากย้ายเมืองหลวงเสร็จสิ้น บ้านเมืองมั่นคง เขาก็อยากถอยออกมาแล้ว เดินทางไกลครั้งหน้าจะมีเขาไปเป็นเพื่อนด้วย
ส่วนมารดาของลู่พั่นเวลานี้ก็ยังไม่นอน
นอนไม่หลับ
เหมือนกับแม่คนอื่นๆ ลูกชายไม่มีผู้หญิงที่ถูกใจก็ร้อนใจ
แต่พออยู่ๆ ลูกชายมาบอกว่ามีคนที่ชอบ มันก็กระวนกระวายใจเหมือนกัน
แต่ลู่ฮูหยินกลับไม่ได้ระบายให้สาวใช้ใหญ่ข้างกายฟัง
นางไว้ใจสาวใช้คนนี้มาก อยากคุยเรื่องนี้กับใครสักคน แต่นางก็ไม่ได้พูด
ถ้าเกิดว่า ถ้าวันหน้าพั่งยาแต่งเข้ามาอยู่ในจวน ลูกสะใภ้ของนางจะทำให้พวกสาวใช้เคารพได้อย่างไร
ลู่ฮูหยินลุกขึ้นมานั่ง ทำไมข้าจินตนาการไปถึงเรื่องหลังแต่งเข้าจวนแล้วล่ะ
เฮ้อ
สมัยโบราณไม่มีโทรศัพท์ ถ้ามี ตอนนี้ลู่ฮูหยินจะต้องโทรหาลู่จือหว่านแน่นอน คำถามแรกที่จะถามลูกสาวคนที่สามคือ สตรีที่ร่วมเปิดร้านกับเจ้านางหน้าตาเป็นอย่างไร เล่าเรื่องที่รู้ทั้งหมดมาให้แม่ฟัง
นางหน้าตาเป็นอย่างไรน่ะหรือ
ลู่พั่นนอนคว่ำอยู่บนเตียง ในใจนึกถึงคำพูดของเกิ่งเหลียง
เกิ่งเหลียงถูกซุ่นจื่อจี้ถาม เขาเล่าว่าวันนั้นตอนที่เจอแม่นางซ่ง นางแต่งตัวเป็นชาย ไปดูการตัดสินนักโทษ
ซุ่นจื่อถาม
แต่งตัวเป็นชายอย่างไร นานแล้วที่ไม่ได้เจอแม่นางซ่ง สูงเท่าไหนแล้ว นางถามถึงพวกเราทางนี้หรือไม่
เป็นต้นว่า ท่านแม่ทัพบาดเจ็บ แม่นางซ่งพูดอะไรหรือเปล่า
ตอนที่พวกชาวบ้านแย่งกันชื่นชมท่านแม่ทัพของพวกเรา นางมีพูดอะไรไหม
พอนึกถึงตรงนี้ ลู่พั่นก็ถอนหายใจเบาๆ แบบที่ไม่ได้ยินเสียง เกิ่งเหลียงบอกว่าไม่มี
นางไม่ได้ถาม แต่เขากลับอยากถามนางว่า “ที่นั่นหิมะตกหรือยัง ได้กินบัวลอยหรือไม่”
“พี่ ตอนคีบต้องระวังนะ หม้อร้อน” หมี่โซ่วกำชับซ่งฝูหลิง
ซ่งฝูหลิงไม่ได้คิดอะไรมากว่าทำไมน้องชายถึงพูดแบบนี้ ก็เพราะเมื่อครู่หมี่โซ่วเพิ่งถูกลวกไปอย่างไรล่ะ นางพยักหน้าเพื่อบอกว่าจะระวัง เอาตะเกียบคีบเนื้อแพะมาจิ้มจิ๊กโฉ่งาบดแล้วส่งเข้าปาก
ว้าว อร่อย ในที่สุดวันนี้ก็ได้กินเนื้อแพะที่ท่านพ่อได้รับแจกมา
จะเล่าให้ฟัง อันที่จริงทุกคนก็พลอยได้อานิสงฆ์จากนางด้วย
เดิมทีลุงซ่งคิดจะให้พวกเด็กๆ กินบัวลอยคนละสี่ลูกถือเป็นการฉลองเทศกาล แต่นางบ่นอยากกินหม้อไฟ พ่อของนางเลยพูดว่า ‘ได้ ลูกพ่ออยากกิน ก็ต้องจัดไป กินมันทุกคนนี่ล่ะ’
“พี่ เมื่อครู่ข้าเห็นน้ำจิ้มงาเหลืออยู่ไม่เท่าไหร่แล้ว” เฉียนหมี่โซ่วกินจนหน้าแดง วางถ้วยน้ำจิ้มงาที่เพิ่งวิ่งไปตักมาวางข้างมือซ่งฝูหลิง “ข้าเลยรีบตักกลับมาหน่อย เตรียมไว้ก่อน แต่ว่าพี่กินน้อยหน่อย มันเค็ม”
“ได้” ซ่งฝูหลิงคีบเนื้อแพะเข้าปากอีกครั้ง ตามด้วยผักกาดขาว ลูกชิ้นไก่ ผักดอง เห็ด ถือทัพพีตะแกรงแล้วลุกขึ้น เมื่อครู่นางตอกไข่สองใบลงไปในหม้อ น่าจะสุกแล้ว เอามาจิ้มน้ำจิ้มงากิน
พวกยายๆ ทั้งแปดที่นั่งโต๊ะเดียวกันกำลังพูดคุย ซ่งฝูหลิงไม่ได้ฟังว่าพวกนางคุยอะไรกัน นางกับหมี่โซ่วจินเป่ากินกันไม่หยุด
“ข้ากินอิ่มแล้ว ไปก่อนนะท่านย่า”
“นั่งคุยเป็นเพื่อนย่าก่อนสิ พ่อเจ้ายังนั่งก๊งเหล้ากันอยู่เลย ที่นี่ครึกครื้นจะตาย เจ้าจะกลับบ้านไปทำอะไร อยู่ฉลองเทศกาลสิ”
มีเรื่องให้ทำเยอะแยะ
ซ่งฝูหลิงสระผมเสร็จก็มาร์คหน้า นอนบนเตียงอ่านเรื่องภูตผีปีศาจที่น่าสนใจของยุคโบราณ นางอ่านไปสักพักก็ตกใจตะโกนออกมาจากใจ “ขุ่นพระ”
ผ่านไปสักพักนางก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง หัวเราะคิกคักทั้งที่ใบหน้ามีแผ่นมาร์คที่แช่น้ำนมมา ไม่กล้าอ้าปากหัวเราะ กลัวมีรอยย่น
YOU MAY ALSO LIKE
Komsan
ขุ่นพระ