ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 576 ไม่ทำร้าย

ฉลองวันที่สิบห้าเดือนอ้ายเสร็จก็เป็นการเตือนว่าขึ้นปีใหม่แล้ว จบเทศกาลแล้ว ควรทำงานกันได้แล้ว

เวลานี้หวังจงอวี้กำลังสานเก้าอี้หวายอยู่ในห้องเก็บของ

ซ่งฝูกุ้ยอยู่ข้างๆ ถือค้อนเหล็กทุบหินที่อยู่ในมือดังตุบๆ

เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิจะสร้างบ้าน ในบ้านต้องปูอิฐหิน อันที่จริงก็หาซื้อแบบสำเร็จรูปจากข้างนอกได้ แต่นั่นก็ต้องใช้เงินใช่ไหมล่ะ อะไรที่ทำเองได้ก็ทำเอง ก็บ้านเรานี่นะ

ขนาดสองหนุ่มที่ร่างกายบาดเจ็บสาหัสต่างไม่ได้อยู่ว่าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น พวกผู้ชายตื่นออกไปเก็บก้อนหิน ผ่าฟืน ทำอิฐดิน ไปกันแต่เช้าตรู่

ตอนนี้อยากได้คนมีฝีมือทำอะไรพวกเราก็มีหมด

ทั้งตีเหล็ก ทำงานไม้ ก่ออิฐ เผาถ่าน ทำกะละมังดินเผา ทำระเบิด บรรจุดินระเบิด ทำน้ำแข็ง เอาเป็นว่า เลือกพวกหนุ่มๆ มาสักคนแล้วลองถามดูสิว่าทำงานนี้เป็นไหม คงตอบว่า ก็ลองดู

พวกเขามีความสามารถเพราะถูกฝึกฝนมาตลอดทาง

ส่วนทางด้านห้องทำขนมก็มีควันลอยออกมาจากปล่องควันนานแล้ว

พวกผู้หญิงทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ล้อมกันอยู่หน้าเตา กินโจ๊กกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แป้งทอดคนละอัน กินง่ายๆ แล้วไปทำงาน

ทุกวันเวลานี้ข้างในจะทำงานกันอย่างขมีขมันแล้ว

ซ่งฝูเซิงบอกกับทุกคนว่า ขึ้นปีใหม่ห้องทำขนมก็อย่าคิดหยุดพัก ต่อให้ทางนั้นพักรบชั่วคราวก็ยังต้องส่งอิฐนมกับขนมปังดำไปให้อย่างต่อเนื่อง

ไม่หยุดก็ดีสิ ขนาดผู้หญิงที่ทำงานเงอะงะปีที่แล้วยังทำงานเก็บเงินได้ตั้งสองตำลึงกว่า ภูมิใจไหมล่ะ ข้างนอกมีคนกินไม่อิ่มท้องตั้งเท่าไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่ทำงานไวคล่องแคล่ว เช้าจรดเย็นอบขนมออกมาได้ตั้งเท่าไหร่ ทำเงินไปได้ห้าหกตำลึง

งานแบบนี้ไม่ต้องตากลมหนาว ไม่ต้องเปียกฝน ทำอยู่กับบ้าน จะไปหางานดีๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก อยากได้เท่าไหร่ก็บอกมา ให้อบขนมไปอีกหลายปีก็ทำได้

ขณะที่ท่านลุงซ่งกำลังถือไม้กวาดกวาดลานบ้านอยู่นั้น เขาก็บ่นในใจ

นี่อีกเดี๋ยวก็จะวันที่สองเดือนยี่[1]แล้ว วันที่สองเดือนยี่จะให้ทุกคนได้กินเนื้อดีไหม

ดูสิมีเทศกาลติดๆ กัน ฉลองเทศกาลทีก็ต้องใช้เงิน คนหลายร้อยกินข้าว ต่อให้จิ้มแค่น้ำจิ้มกระเทียมก็ต้องไปซื้อซีอิ๊วอยู่ดี

เอาแค่วันนั้น กินหม้อไฟเนื้อแพะ ใช้น้ำจิ้มงา แค่นี้ท่านลุงซ่งก็ปวดใจจะแย่แล้ว กินเนื้อยังจะต้องจิ้ม บ้าบอ

“ไอ๊หยา ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดสองด้านแบบนี้ อยู่ไกลๆ ก็ยังมองเห็นกำแพงของที่นี่ ติดเขาใกล้น้ำ เห็นแล้วสบายตา แบบนี้จะไม่มีสุขได้เหรอ ดีมาก ดีมากๆ ในบ้านมีคนอยู่ไหม”

อยู่ดีๆ ก็มีเสียงใครไม่รู้

ท่านลุงซ่งชะโงกหน้าไปมองก็เข้าใจแล้ว

แต่งตัวพิถีพิถัน หนึ่งต้องมีจริต สองต้องสวยงาม สามต้องพูดจาเป็น ถ้าไม่ใช่แม่สื่อแล้วจะเป็นใครได้

อันที่จริงเมื่อสองวันก่อนก็เคยมีแม่สื่อมาคนหนึ่งแล้ว คนนั้นมีไฝสีดำที่หน้า สูบยาสูบหนักกว่าเขาเสียอีก สูบทีคนทั้งห้องสำลักควัน มาตอนวันที่สองหลังจากผ่านช่วงไว้ทุกข์ของอดีตฮ่องเต้ คนนั้นก็รีบร้อนแทบทนรอไม่ไหว

คนในบ้านไล่กลับไปโดยไม่คิดอะไร เพราะลองถามดูแล้ว ในมือแม่สื่อคนนั้นไม่ได้มี ‘ของดี’ อะไร

“ท่านเป็นใครหรือ”

“สามีของข้าแซ่หลิว ท่านผู้เฒ่า ท่านอาจไม่รู้จักข้า แต่ข้าไม่ได้โม้นะ ละแวกเก้าลี้สิบลี้แถวนี้ท่านไปถามดูได้เลย บ้านไหนที่ลูกชายลูกสาวพร้อมแต่งงาน ต่างต้องไปแจ้งข้ากันทั้งนั้น…

…บรรพบุรุษของข้าเป็นผู้เฒ่าจันทรา[2] ไม่เหมือนพวกนั้นที่จับคู่มั่ว ของข้าน่ะถ้าไม่สมพงศ์กันไม่ฝืนจับคู่หรอกนะ…

…อีกอย่าง แต่ไหนแต่ไรมาข้าเป็นคนตรงๆ คำพูดจริงใจ รับรองว่าคุยให้จนพวกท่านพอใจแน่…

…เพราะแบบนี้ ตอนนี้ มีใครบ้างไม่รู้จักครอบครัวท่าน ฮ่าๆๆ เป็นถึงตระกูลที่ฮ่องเต้ตรัสชมเสียขนาดนี้…

…ข้าอยู่บ้านก็เลยคิดว่า ข้าต้องมาหาเสียหน่อย ยิ่งเป็นพวกตระกูลเศรษฐีก็ยิ่งต้องพิถีพิถันเลือกลูกสะใภ้”

ท่านลุงซ่งฟังแล้วก็ปวดหัว เขาถามประโยคเดียวอีกฝ่ายก็พูดเสียยืดยาว “พั่งยาเอ๊ย”

“อื้อ ปู่ทวด”

เวลานี้พั่งยาคือคนที่ว่างงานที่สุด

รีบให้พั่งยาไปตามคนที่พูดเก่งกว่ามาคุยกับแม่สื่อ เขารับมือไม่ไหวแล้ว

ยายหวังกับเก่อเอ้อร์นิวถูกเรียกกลับมา

เดิมทีเรื่องแบบนี้พวกยายทั้งแปดควรอยู่กันครบ หลานชายหลานสาวในบ้านอยากได้แบบไหน แต่ละครอบครัวมีมาตรฐานไม่เหมือนกัน

แต่จังหวะช่างไม่ประจวบเหมาะ วันนี้ท่านย่าหม่าเรียกพวกผู้หญิงในหมู่บ้านมาประชุมใหญ่พร้อมกัน เพื่อสรุปประสบการณ์ของปีที่แล้ว หารือว่าปีนี้ทำอย่างไรถึงจะผลิตได้เยอะขึ้น แลกเปลี่ยนประสบการณ์การเลี้ยงวัวนม ไม่อย่างนั้นคงสังเกตเห็นนานแล้วว่ามีแม่สื่อเข้าหมู่บ้านมา

แม่สื่อแซ่หลิวคนนี้ เก่อเอ้อร์นิวกับยายหวังค่อนข้างให้ความสำคัญ ขนาดตอนท่านย่าหม่าได้ยินแซ่ก็ยังให้ความสนใจ จึงส่งสองคนนี้มาต้อนรับโดยเฉพาะ

ถ้าเป็นแม่สื่อแบบที่ไม่ดีก็คงไล่กลับไปแล้ว

ซ่งฝูหลิงถามว่าทำไมนางถึงมีคนในมือเยอะ

เก่อเอ้อร์นิวตอบขณะเดินกลับบ้าน “ทางนั้นทำนายดวงชะตาได้ด้วย พวกเรามาทีหลังไม่รู้หรอก แต่เคยได้ยินคนในหมู่บ้านเอ่ยถึงนางนานแล้ว คนคนนี้รู้จักหนักเบา มีชั้นเชิง”

รู้จักหนักเบาอย่างไร ในที่สุดวันนี้ซ่งฝูหลิงก็เข้าใจแล้ว

แม่สื่อมาที่บ้าน ถามก่อนว่าในบ้านมีใครบ้างที่อายุเหมาะสม นี่เป็นครั้งแรกที่มาเยือน ถือเป็นการสืบ

สืบว่าอยากได้แบบไหน ฐานะทางบ้านเป็นอย่างไร แต่งเมียหรือออกเรือนให้อะไรได้บ้าง จากนั้นแม่สื่อก็จะมี ‘ข้อมูลมหาศาล’ อยู่ในใจ

ทำการวิเคราะห์ภาพรวมโดยดูจากความต้องการอีกฝ่าย เงื่อนไขติดตัว เงื่อนไขที่ต้องการ และสุดท้ายก็จับคู่ให้

ถ้าเงื่อนไขของชายหญิงทั้งสองฝ่ายมีความเฉพาะ แม่สื่อไม่มีทางทำเรื่องที่ชวนให้กระอักกระอ่วนใจ ไม่มีทางพูดถึง เพราะมันเป็นไปไม่ได้อย่างไรล่ะ ถ้าทำแบบนั้นเดี๋ยวเสียชื่อหมด

แบบนี้จัดอยู่ในประเภทแม่สื่อที่รู้งาน ดูท่าแม่สื่อแซ่หลิวจะถูกจัดอยู่ในประเภทนี้

เพราะมีถามซ่งฝูหลิงด้วยว่า เจ้าเป็นลูกสาวบ้านไหน

ถูกเก่อเอ้อร์นิวห้ามไว้ บอกว่าคนนี้ไม่ได้ นางแค่วิ่งมาตาม พ่อของนางคือซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงก็คือคนที่เป็นขุนนางคนนั้น

แม่สื่อแซ่หลิวยิ้มตาหยี เด็กคนนี้หน้าตาดีจริงๆ เพียงแต่น่าเสียดาย พ่อเป็นขุนนางก็แสดงว่าเป็นคุณหนูบ้านขุนนางแล้ว คงต้องหาคนที่มาจากครอบครัวขุนนางเหมือนกัน ไม่ใช่หาคนที่บ้านพอมีฐานะ แบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่แม่สื่อส่วนตัวอย่างนางจะยุ่งได้แล้ว

…

“ท่านแม่ รู้หรือเปล่า ที่นี่ถ้าไม่มีแม่สื่อหาคู่ให้จะเรียกว่าแอบคบหากันส่วนตัว จะถูกคนดูถูกได้”

เฉียนเพ่ยอิงแย่งวอลนัทมาจากในมือลูกสาว กินเยอะไปเดี๋ยวร้อนใน “ตั้งแต่โบราณมาก็มีเรื่องหนีตามกันไปเยอะแยะ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ แปลกตรงไหน”

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น อยู่ๆ ซ่งฝูเซิงก็เข้ามาในบ้าน

“ทำไมกลับมาบ้านล่ะ”

เฉียนเพ่ยอิงแปลกใจ นึกถึงคราวก่อนที่กลับบ้านมาเพราะทางนั้นให้เงินแล้ว นางก็รีบยิ้มพลางถามขึ้น “พระคลังหลวงให้เงินอีกแล้วเหรอ”

“เงินอะไร” สองแม่ลูกคู่นี้ พอเห็นเขาก็พูดแต่เงินๆๆ

เอาเถอะ พอเห็นซ่งฝูเซิงท่าทางแบบนั้นก็รู้แล้วว่าไม่พอใจ

แต่จนกระทั่งลูกสาวกับหมี่โซ่วหลับกันหมดแล้ว ซ่งฝูเซิงก็ยังเรียกเฉียนเพ่ยอิงเข้าไปคุยในพื้นที่พิเศษ “ข้าจะไม่ทำแล้ว จะลาออกก่อน”

“เกิดอะไรขึ้น”

“ขนาดเป็นแค่ขุนนางเล็กๆ ยังมีคนตั้งเยอะแยะมาเล็งลูกสาวข้า เพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง จะมาเกี่ยวดองกับครอบครัวเรา คิดอะไรกันอยู่ น่ารำคาญชะมัด”

ช่วงนี้คนที่แอบพูดเป็นนัยๆ กับซ่งฝูเซิงมีมากเหลือเกิน นายอำเภอหูแล้วหนึ่ง ใต้เท้าผางที่พระคลังหลวงก็อีกหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกที่แอบมาสืบทางอ้อม ดีไม่ดีวันไหนคงมีแม่สื่อมาที่บ้าน บอกชื่อใครมาพวกเราไม่รู้จักสักคน

ถ้าแม่สื่อมาบ่อยๆ แล้วพวกเราไม่ตอบตกลงเลือกสักคน แบบนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียง

“ข้าไม่ทำแล้ว พวกคนที่วางแผนอะไรอยู่จะได้ถอดใจกันให้หมด”

เฉียนเพ่ยอิงนั่งอยู่บนโซฟา คิดในใจ ลูกสาวเรายังไม่มีประจำเดือนเลยนะ

———————————————————

[1] หรือที่เรียกว่าวันมังกรเชิดหัว เป็นวันที่รำลึกถึงเทพมังกรผู้บันดาลให้ฝนฟ้าตกตามฤดูกาล

[2] กามเทพบันดาลรักตามความเชื่อของคนจีน