ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 577 สเปกชายในฝัน

หมี่โซ่วถามซ่งฝูหลิง “พี่สาว ช่วงสองวันนี้ท่านป้าเอาแต่มองพี่ มองบ่อยกว่าปกติ พี่รู้สึกบ้างไหม”

“ไม่นะ” ซ่งฝูหลิงยื่นหน้าออกไปงับเมล็ดอัลมอนด์ที่น้องชายแกะให้ จากนั้นก็เอามือเท้าคางพลิกหน้าหนังสืออ่านต่อ ส่งเสียงหัวเราะเป็นระลอก

สองวันต่อมา เฉียนเพ่ยอิงปูผ้าห่มบนเตียงเสร็จ ทันใดนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ลูกสาวแล้วถามขึ้น “ฝูหลิง เลิกอ่านหนังสือได้แล้ว มาคุยเป็นเพื่อนแม่หน่อย”

“อืม พูดมาได้เลย”

เฉียนเพ่ยอิงมองลูกสาวที่นั่งแกว่งขา นางตีหลังซ่งฝูหลิงหนึ่งทีเพื่อให้จริงจังหน่อย จากนั้นถึงพูดขึ้น “ลูกต้องมีคู่ครอง เคยคิดเรื่องนี้บ้างไหม”

ซ่งฝูหลิงที่ถือหนังสืออยู่ทำหน้าอึ้ง

เฉียนเพ่ยอิงเหลือบมองที่ประตู หมี่โซ่วไม่อยู่ นางเข้าไปกระซิบข้างหูลูกสาว

“ไม่ต้องสนว่าจะเป็นยุคปัจจุบันหรือโบราณ พอถึงวัยก็ต้องมีคู่ครอง…

…แม่เคยถามพ่อแล้ว ที่นี่ผู้หญิงอายุสิบแปดสิบเก้าก็ถือว่าอายุเยอะแล้ว มีแค่คนที่ครอบครัวเป็นตัวถ่วงหรือร่างกายมีโรคภัยเท่านั้นแหละถึงอายุขนาดนั้นแล้วยังไม่แต่งงาน…

…ต่อให้เรายื้อไปเรื่อยๆ ยื้อไปแต่งตอนสิบแปดสิบเก้า อย่างมากก็ต้องกำหนดคู่ครองตอนสิบเจ็ดสิบแปดแล้ว…

…ที่นี่ไม่มีตู้สำเร็จรูป ทำเตียงทำเครื่องเรือน กว่าจะเลือกไม้จนทำเสร็จก็ต้องใช้เวลาร่วมปี”

“พอๆๆ” ซ่งฝูหลิงกลัวแม่พูดต่อ “อีกตั้งนาน ท่าจะมากังวลอะไรตอนนี้”

เฉียนเพ่ยอิงถอนหายใจ “เช่นนั้นลูกก็บอกแม่มาหน่อยสิว่าอยากได้คนแบบไหน เมื่อก่อนลูกก็ไม่เคยบอกแม่ ดูลูกๆ บ้านอื่นสิ คนเป็นลูกสาวมีอะไรก็บอกแม่ทั้งนั้น”

“ไอ๊หยาท่านแม่ อย่าดราม่าสิ แถมมาตัดพ้อน้อยใจ ลูกบอกก็ได้แล้วใช่ไหม”

“อืม ว่ามาสิ” เฉียนเพ่ยอิงฉีกยิ้มทันที “มีแค่พวกเราสองคน บอกมาได้ทุกเรื่อง”

ซ่งฝูหลิงมองบน ตั้งใจคิด “ลูกอยากได้คนรวย ถ้าเขามาใช้เงินของลูก ลูกรับไม่ได้ ถ้าลูกไม่มีเงินใช้ รับไม่ได้ยิ่งกว่า เดิมทีชีวิตที่นี่ก็ลำบากอยู่แล้ว”

“เอาจริงๆ สิ”

“ลูกก็พูดจริงๆ ท่านแม่พับความคิดของตัวเองไปเลย อย่าคิดแต่จะหาคนที่หน้าตาดีแต่งเข้ามาเลี้ยงดู ให้เขามากินข้าวบ้านเรา ใช้ของบ้านเรา พวกท่านแม่ยอมได้ แต่ลูกไม่เอาด้วยหรอก อีกอย่างทำไม ท่านแม่ไม่ลองคิดดูบ้างว่า ทำไมคุณพ่อถึงไม่มีความคิดแบบนี้มาก่อน”

เฉียนเพ่ยอิงสงสัย “ทำไมล่ะ”

“เพราะลูกสาวของเขา ในสายตาท่านพ่อเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก ไม่จำเป็นต้องฝืนใจกับเรื่องแบบนั้น ส่วนในสายตาของแม่น่ะเหรอ หึ”

เฉียนเพ่ยอิง ทำเป็นหึ ถ้าตามใจพวกเจ้าสองพ่อลูก เดี๋ยวได้เหมือนยุคปัจจุบัน แห้งคาบ้าน แล้วจะไม่ให้แม่เข้ามายุ่งได้ยังไง

“ลูกยังอยากได้คนที่ตำแหน่งขุนนางสูงๆ ด้วย ท่านแม่พูดอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอว่า ที่นี่ฆ่าคนเหมือนเชือดไก่ มีขุนนางใหญ่ หากบ้านเราเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ลูกก็จะกระชากตัวเขาออกมา ดันตัวออกไปรับหน้าด้วยชุดขุนนางชุดนั้น”

ซ่งฝูหลิงยิ่งพูดก็ยิ่งไหลลื่น เริ่มนับนิ้วพูดข้อที่สาม

“แล้วก็ ต่อให้เขาไม่ได้เป็นจวี่เหริน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องได้ระดับซิ่วไฉ…

…ซึ่งก็หมายความว่า เขาจะอาศัยฐานะของครอบครัวอย่างเดียวไม่ได้ ตัวเองก็ต้องเก่งด้วย…

…ลูกไม่กล้าจินตนาการเลยว่าถ้าใช้ชีวิตกับคนที่ไม่รู้แม้แต่อักษรง่ายๆ เป็นแต่ก้มหน้าก้มตาใช้แรงงาน หรือไม่ก็คนที่สุรุ่ยสุร่าย มันจะเป็นยังไง ท่านแม่เข้าใจใช่ไหม”

“ข้อสี่ และก็เป็นข้อที่สำคัญที่สุด ลูกต้องกลับบ้านท่านพ่อท่านแม่ได้ตลอดเวลา ทางที่ดีให้อยู่บ้านข้างกัน เขาห้ามมายุ่ง พ่อแม่ของเขาห้ามมายุ่ง พวกพี่ป้าน้าอาปู่ย่ายิ่งเข้ามายุ่งไม่ได้”

ซ่งฝูหลิงนอนคว่ำบนเตียงแล้วอ่านหนังสือต่อ

นางยิ้ม คิดในใจ ส่วนเรื่องหน้าตา ส่วนสูง มีอนุไหม นางไม่ต้องบอกแม่ก็น่าจะมีมาตรฐานอยู่แล้ว

เอามาตรฐานมารวมกัน ไปหามาสิ หาได้ในยุคโบราณสิแปลก

“ท่านแม่ ตอนนี้ลูกยังเด็ก ไม่รีบ ค่อยๆ หาไปก็ได้”

เฉียนเพ่ยอิงลงจากเตียง ไม่คุยด้วยแล้ว หงุดหงิด “ไม่จริงสักคำพูด เจ้าก็แค่แกล้งแม่”

ซ่งฝูหลิงตะโกนไล่หลัง “แกล้งที่ไหนกั ก็ท่านแม่อยากให้บอก ลูกก็บอก ถ้าหาเจอลูกแต่งแน่นอน พูดจริงทำจริง”

ดูเอาแล้วกัน นี่ก็คือผลจากการที่เก็บกดในช่วงไว้ทุกข์ พอพ้นช่วงไว้ทุกข์ของอดีตฮ่องเต้ พวกแม่สื่อก็พากันวิ่งวุ่น แม้แต่ซ่งฝูหลิงที่ยังไม่มีประจำเดือนก็ยังโดนด้วย

ปรากฏว่าวุ่นวายกันอยู่สักพัก แม่สื่อหลิวไปๆ มาๆ อยู่หกครั้ง ในครอบครัวมีหนุ่มสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานตั้งเยอะแยะ แต่กลับสำเร็จแค่คู่เดียว คือเถาฮวากับเกาเถี่ยโถว แถมยังเป็นคู่ที่เลือกกันเอง

ไม่มีแม่สื่อ ไม่ถูกต้องตามขนบธรรมเนียม ดั่งคำที่ว่า คำสั่งของพ่อแม่ แม่สื่อเป็นตัวกลาง

ด้วยเหตุนี้เพื่อไม่ให้แม่สื่อหลิวมาเสียเที่ยว เกาถูฮูจึงจ้างนางหนึ่งวันให้ช่วยเรื่องนี้ มาเป็นคนกลางให้หน่อย

ต่างดีใจกันทุกคน ครอบครัวเถียนกับครอบครัวเกาไม่มีติดขัดอะไร รู้ไส้รู้พุงกันอยู่แล้ว ส่วนเรื่องบ้านเรื่องเข้าพิธีอะไรทำนองนั้นก็ไม่มีปัญหา

เล่นเอาแม่สื่อหลิวถึงกับอึ้ง ไม่เคยเห็นอะไรที่ราบรื่นขนาดนี้มาก่อน ทำแค่ตบมือแล้วเอ่ยแสดงความยินดี

แต่กลับทำให้ยายๆ ทั้งแปดกลุ้มใจ โดยเฉพาะเก่อเอ้อร์นิว

บ้านลุงใหญ่ซ่งฝูเซิงมีชุ่ยหลานที่เป็นสาวอายุเยอะ คนนี้อายุย่างเข้าสิบเก้าแล้ว ลำบากพอสมควร

ครั้งนี้แม่สื่อหลิวพามาแนะนำให้สองคน มีคนที่ครอบครัวเปิดร้านอยู่ในตัวอำเภอสองร้าน ชุ่ยหลานถูกใจ บอกว่าให้พ่อแม่ตัดสินใจ แต่ทางฝ่ายชายกลับทิ้งผ้าไว้ให้สองพับ ประมาณว่า ‘ปลอบขวัญ’ ครอบครัวผู้หญิง นั่นก็หมายความว่าไม่ถูกใจ

จนกระทั่งมีผู้ชายถูกใจชุ่ยหลานแล้ว แต่ชุ่ยหลานกลับกลายเป็น “ยังอยากอยู่บ้านตอบแทนบุญคุณพ่อแม่อีกสองปี” ซึ่งก็คือไม่ถูกใจอีกฝ่าย แถมนางยังรังเกียจที่ฝ่ายชายอายุยี่สิบสี่เมียตาย

“ยังมีอีกคนที่มีลูกติด ผู้ชายคนนั้นยิ่งไม่น่าเจอเข้าไปใหญ่ ไม่โดดเด่นสักเรื่อง เด่นแค่เรื่องพอแต่งเข้าไปก็ให้ไปเป็นแม่เลี้ยง” เก่อเอ้อร์นิวเช็ดน้ำตา ไม่มีผู้ชายที่ยังไม่แต่งงานเหลือบ้างเลยหรืออย่างไร

ผู้ชายแบบนั้นก็มีอยู่หรอก เว้นเสียแต่เจ้าจะไม่เรียกร้องเรื่องบ้านกับที่ดิน ยอมไหมล่ะ

ท่านย่าหม่าก็กลุ้มใจ ครั้งนี้นางเสียผ้าไปหลายพับโดยสูญเปล่า ไม่เคยทำเรื่องที่ขาดทุนเท่านี้มาก่อน

คนที่นี่จะให้ปิ่นกับผู้หญิงที่ถูกใจ ถ้าไม่ถูกใจจะไม่มาดูตัวเฉยๆ ทิ้งผ้าเอาไว้ให้ตามมารยาท

ต้าหลังหลานชายคนโตของนางถูกนางบังคับพาไปเจอมาสามคน จงใจหาผู้หญิงที่ร่างอวบให้ หน้ากลม ก้นใหญ่ เป็นแม่พันธุ์ชั้นดี

ท่านย่าหม่ารู้สึกว่าสวยดีออก ปรากฏว่าหลานชายคนโตกลับส่ายหน้า พอถามก็ส่ายหน้า ทั้งยังบอกว่างานยุ่ง ตอนนี้ไม่มีอารมณ์คิดเรื่องนั้น ท่านย่า ปล่อยข้าไปเถอะ

ส่วนต้ายาหลานสาวในบ้าน พ้นปีมาก็ไม่เด็กแล้ว แถมยังเป็นผู้หญิง ยิ่งควรรีบหาคู่ครองให้

แต่จูซื่อสะใภ้รองของนาง เฮ้อ กลับไม่พูดอะไร ไม่ร้อนใจเลยสักนิด บอกว่าอยากให้อยู่บ้านทำงานหาเงินอีกสักสองปี

ท่านย่าหม่าไม่เห็นด้วย เรื่องบางอย่าง ถึงแม้จะเป็นลูกของเจ้า แต่ใช่ว่าเจ้าจะตัดสินใจได้ จึงไปหารือกับซ่งฝูสี่ลูกชายคนรอง ให้ดูเด็กหนุ่มสองคน จึ๊ จะว่าอย่างไรดีล่ะ มีอยู่คนที่โดยรวมใช้ได้เลยทีเดียว ซ่งฝูสี่ก็ถูกใจด้วย

แต่เกิดเรื่องนิดหน่อย ทำให้ท่านย่าหม่าไม่ยอมให้ซ่งฝูสี่ตอบตกลง

ฝ่ายชายถามเพื่อความแน่ใจ “นี่หลานสาวแท้ๆ ของซ่งฝูเซิงใช่ไหม”

กลับเป็นท่านลุงซ่งที่ปลงได้ เกลี้ยกล่อมพวกยายๆ “หาลูกเขยลูกสะใภ้ไม่ใช่จับหมูเข้าคอกเสียหน่อย มีวาสนาย่อมได้คู่กัน”