ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 578 ลากลับบ้านเกิด
“พี่มาได้อย่างไร” เป่าจูยืนอยู่ที่ประตูใหญ่พูดด้วยความตกใจ
บนบ่าของต้าเต๋อจื่อมีห่อผ้า ในนั้นเป็นพวกขนม ลูกกวาด ซื้อมาให้น้องสาว
“อยากมานานแล้ว วันนั้นหูจือไปเอาล่อที่พวกเรา ยังชวนให้มาเยี่ยมดู…
…ช่วงปีใหม่พี่ก็กลับไปดูที่บ้านมารอบนึง ป้าอู๋ที่เป็นเพื่อนบ้านบอกว่าเจ้าเคยกลับไป นางขอให้ช่วยก่อเตา พี่ซื้อของให้ป้าอู๋นิดหน่อยก็กลับ…
…ช่วงนั้นยุ่งเลยไม่ได้มาเยี่ยมเจ้า เจ้าสบายดีใช่ไหม”
เป่าจูเบ้ปาก ทำท่างอน “พี่คิดว่าอย่างไรล่ะ” ตอนนั้นจะไปให้ได้ ทิ้งนางไว้คนเดียว
“พี่คิดว่าพวกเขาดูแลดี เจ้าดูอ้วนขึ้น”
เป่าจูถึงกับโมโห
ต้าเต๋อจื่อยังพูดอีกว่า “รู้ว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่พี่ก็วางใจแล้ว”
เป่าจูถลึงตาใส่ต้าเต๋อจื่อ บอกให้ต้าเต๋อจื่ออยู่กินข้าว แต่ต้าเต๋อจื่อปฏิเสธ เขายังอิ่มอยู่ แค่มาเยี่ยมดู อยู่คุยอีกเดี๋ยวก็ต้องนั่งเกวียนกลับแล้ว ไม่อย่างนั้นฟ้ามืดจะกลับไม่ได้
เป่าจูเข้ามาตรงลานบ้าน เห็นเป่าจื่อลูกของหลี่ซิ่วกำลังวิ่งไล่ไก่ จึงเรียกให้มาหา “เป่าจื่อ ช่วยพี่สาวไปเรียกพี่เอ้อร์ยาหน่อยสิ บอกให้พี่เอ้อร์ยาเอาห่อผ้าสีดำมาให้หน่อย”
ตอนที่เอ้อร์ยาหิ้วห่อผ้าเดินออกมาทั้งที่มีผ้ากันเปื้อนอยู่บนตัว
พอต้าเต๋อจื่อเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่กล้าสบตา เกร็งไปทั้งตัว หน้าแดงเล็กน้อย
“พี่ คนนี้เอ้อร์ยา นับตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่ นอกจากแม่นางซ่งแล้วก็ได้นางที่ดูแลข้ามากที่สุด ถึงนางจะเด็กกว่าข้าในด้านอายุ แต่ในด้านความคิดข้าขอเรียกนางว่าพี่”
“พี่เอ้อร์ยา นี่พี่ชายข้าเอง”
เอ้อร์ยายื่นห่อผ้าให้เป่าจูพลางพูด “อ้อ พี่ชายเป่าจู” สมัยนั้นไม่นิยมพูดสวัสดี แบบนี้ถือเป็นการทักทายแล้ว
“อ้อ พี่เอ้อร์ยาของเป่าจู” ต้าเต๋อจื่อก็ทักกลับไปแบบนั้น จากนั้นก็พูดด้วยความรีบร้อน “เอ่อคือ พี่ไปก่อนนะ เป่าจู ของที่พี่ซื้อมาให้แบ่งให้พวกพี่เอ้อร์ยากินด้วยนะ อยู่กับทุกคนดีๆ มีเรื่องอะไรก็ฝากพวกหูจือไปบอกได้ พวกเขาจะเจอพี่เวลาไปเอาล่อ”
“พี่ นี่เป็นชุดที่ข้าทำไว้ให้”
“อือ กลับเข้าไปสิ เข้าไป!” ต้าเต๋อจื่อเดินออกไปไกลแล้วถึงหันกลับมาโบกมือให้
“พี่เอ้อร์ยา”
“ทำไมเจ้าเรียกข้าว่าพี่อีกแล้ว เหลวไหล ข้าเด็กกว่าเจ้านะ”
เป่าจูคล้องแขนเอ้อร์ยาแล้วยิ้มพลางพูด “ข้าจะเรียกว่าพี่” นี่คือพี่สะใภ้ที่ข้าถูกใจ จากการสังเกตมาระยะหนึ่ง รู้สึกว่าเอ้อร์ยาดีที่สุด ดูจากท่าทางของพี่ชายเมื่อกี้ก็คงไม่หลุดลอยไปไหนแน่
เพียงแต่กลุ้มใจมากว่าจะแต่งเอ้อร์ยาเข้าบ้านยังไง
ไปบอกท่านย่าหม่าตรงๆ ท่านย่าหม่าจะไล่นางออกไปไหม ครอบครัวนางนอกจากดีต่อบ้านครอบครัวฝ่ายหญิงกับแต่งเข้าไปแล้วได้เป็นเจ้าของบ้านทันที ด้านอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรได้เปรียบอีก แถมพี่ชายนางยังขาพิการ
“พี่เอ้อร์ยา พี่เห็นพี่ชายข้าเดินใช่ไหม”
“เห็นแล้ว”
“พี่ว่าน่ากลัวไหม”
“มีอะไรให้กลัว ข้าว่าก็เดินเร็วดีออก”
เป่าจูมองหน้าเอ้อร์ยา โชคดีที่อายุยังน้อย ยังไม่รีบคุยเรื่องออกเรือน รอสงครามครั้งนี้จบลง พี่ชายของนางไม่ต้องไปเลี้ยงม้าแล้ว มีที่ลงหลักปักฐาน นางจะไปหาแม่สื่อให้มาคุย นางเองก็จะลองไปคุยกับแม่นางซ่งกับท่านย่าหม่าอย่างจริงใจดู
ส่วน ‘การจับคู่ขนานใหญ่’ ครั้งนี้ ยายๆ ทั้งแปดไม่มีดูตัวคนในหมู่บ้านแม้แต่คนเดียว จะสำเร็จหรือไม่มันก็น่ากระอักกระอ่วนทั้งนั้น
แต่ถ้ามีคนดีๆ มา พวกเราก็ไม่ปล่อยไป
คนที่ดูพอใช้ได้ที่สุดก็มีหลานชายคนสามของบ้านอาเจ็ดสกุลเริ่น มาถูกใจหลานสาวของยายกัว มาแสดงความสนใจอยู่บ้าง ครอบครัวกัวกำลังอยู่ในช่วงรอดูพฤติกรรม ต้องสังเกตให้ดีว่าเวลาทำงานหลานชายคนนั้นเป็นยังไง แข็งแรงไหม พูดจาหรือทำอะไรต้องคอยสังเกต อยู่ใกล้ก็จับตาดูง่ายหน่อย
ส่วนเจิ้นจงหลานชายของหัวหน้าตระกูลเริ่น ก็กลายเป็นพ่อหนุ่มเนื้อหอม เพราะมีงานทำ รวมถึงพวกต้าหลัง ตอนนี้ต่างขึ้นแท่นเป็นผู้ถูกหมายปองในละแวกสิบลี้ ไหนจะคำชื่นชม หน้าตา ฐานะทางบ้าน เนื้อหอมมากทีเดียว
แต่ความต้องการของหัวหน้าตระกูลเริ่นคือ อยากให้ลูกสะใภ้เลือกจากครอบครัวฝั่งนู้น ลองไปสืบดูว่าเด็กสาวคนไหนที่พอรู้หนังสือ
ลูกสาวของซ่งฝูเซิงตัดทิ้งไปได้
ลองดูเด็กสาวคนอื่นๆ คนไหนสุขุม ถูกชะตาหน่อย
แม้แต่เริ่นกงซิ่นระยะนี้ก็ยังถอนหายใจอยู่บ่อยๆ แสดงความรู้สึกเสียดาย
บ่นกับเริ่นจื่อจิ่วลูกชายคนรอง “พูดถึงเจ้าสาม ทำไมยังไม่กลับมาอีก ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ใช่ไหมล่ะ พ่อเองก็เตรียมคนดีๆ ไว้ให้แล้ว กว่าเขาจะกลับมาคนดีๆ ก็ถูกคาบไปกินหมด”
จนกระทั่งอยู่ๆ ซ่งฝูเซิงก็ลาออก การดูตัวของหนุ่มสาวใน ‘เก้าสกุล’ ถึงได้ซาลง แม่สื่อไม่ได้มาถี่อีกต่อไป
ข้างนอกมีคนลือว่าซ่งฝูเซิงไปล่วงเกินใครมา อย่าคิดว่ามีป้ายพระราชทาน แต่ถ้าไม่มีคนคอยเกื้อหนุนก็ไม่ได้เหมือนกัน
ชาวบ้านอย่างพวกเรา อยู่ๆ ได้ไปเป็นขุนนาง ไม่เหมือนพวกที่สอบเข้าไปได้ พวกนั้นเขามีรุ่นพี่รุ่นน้องคอยช่วยสนับสนุนกันไป
แล้วนี่ดูสิ บทจะโดนไล่ก็ไล่กลับมาเลย
การค้าของเขาจะถูกตัดขาดด้วยหรือเปล่า พวกขนมปังดำ อิฐนม เนื้อหยองอะไรนั่น ขออย่าให้ถูกตัดขาดเลย ไม่อย่างนั้นเป็ดไก่หมูในหมู่บ้านจะเอาไปขายใคร
บ้านคหบดีอู่
คหบดีอู่พูดกับภรรยา “อย่าเพิ่งไปดูตัว รอดูไปก่อนว่าซ่งฝูเซิงไปล่วงเกินใครมาจริงหรือเปล่า ถ้าเป็นอย่างนั้นไปเกี่ยวดองกับคนที่เป็นขุนนางแต่กลับไม่รู้ตื้นลึกหนาบางไม่ได้ เดี๋ยวมันจะไม่สุข กลายเป็นทุกข์ล่ะไม่ว่า”
คนที่มีความคิดแบบคหบดีอู่มีอยู่ไม่น้อย
นี่เป็นความคิดของพวกชาวบ้าน
คนอย่างนายอำเภอหู ใต้เท้าเว่ย ใต้เท้าผาง ต่างก็สงสัย เจ้าทำไปเพื่ออะไร
เนื่องจากนายอำเภอหูไม่เข้าใจการกระทำของซ่งฝูเซิง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าดูเหมือนจะเดินกันคนละทาง ความคิดไปกันไม่ได้ กอปรกับมีภรรยาเกลี้ยกล่อมว่า เมื่อฟื้นฟูการสอบจอหงวนลูกชายจะลงสนาม รอผลออกมาถ้าไม่สมดังใจหวัง พอถึงตอนนั้นถ้ายังถูกใจลูกสาวบ้านซ่งฝูเซิงค่อยไปคุยดีหรือไม่ สุดท้ายเขาก็เลยถอย
ส่วนใต้เท้ารองเสนาบดีกรมคลังกลับมองออกทั้งหมด
นี่คือต้องการจะกลับไปเตรียมการล่วงหน้าก่อนคนอื่น กลับไปอ่านหนังสือทบทวน เตรียมสอบสินะ
ดีไม่ดีผลสอบอาจเป็นที่น่าตะลึง
แต่อยากพูดจริงๆ ว่า “สุดท้ายเจ้าก็จะสอบมาเข้ากรมคลังที่ข้าไม่ใช่รึ เฮ้อ คนที่มีความสามารถแบบนี้แต่กลับหัวดื้อ จะต้องใช้ความสามารถไปพิสูจน์ตัวเองให้ได้”
ใต้เท้าเหมา ขอแค่เจ้าสอบได้จิ้นซื่อ ข้าก็จะไปเอาตัวเจ้ากลับมา เมื่อกลับมาอีกครั้งจะไม่ให้เจ้าไปอยู่พระคลังหลวงแล้ว เสียดายฝีมือ
ใต้เท้าเจิ้งรองเสนาบดีกรมโยธาธิการพอได้ยินว่าซ่งฝูเซิงที่รู้จักกับท่านอัครเสนาบดีลาออกแล้ว เขาก็หัวเราะ
ทางเหนือสงบอย่างสิ้นเชิงแล้ว ก็ควรให้พวกเรากรมโยธาธิการถูกฮ่องเต้กับท่านอัครเสนาบดีให้ความสำคัญได้แล้ว
คราวก่อนแย่งตัวมาไม่ได้ ครั้งนี้ต้องจำไว้ว่า สอบเสร็จเมื่อไหร่ เขาจะเอาภาพกังหันน้ำถวายให้ฝ่าบาทด้วยตัวเองเพื่อขอดึงตัวมาอยู่ที่เขา
หลังจากที่อัครเสนาบดีลู่ฟังลุงเหอรายงานเรื่องนี้เสร็จ ก็หยุดชะงักในท่าดื่มชา จากนั้นก็หัวเราะพลางพยักหน้า
นี่ก็หมายความว่า ขุนนางใหญ่ที่แท้จริงพวกนี้ไม่เคยคิดว่าซ่งฝูเซิงจะหยุดอยู่แค่ที่ซิ่วไฉหรือจวี่เหริน คิดว่าอย่างแย่ที่สุดก็คือได้จิ้นซื่อ มั่นใจกันขนาดนั้นเชียว
ส่วนในความเป็นจริงซ่งฝูเซิงที่ ‘ขอลากลับบ้านเกิด’ กลับหลบหน้าลูกสาวพูดขึ้น “อ่านทำไมหนังสือ พ่อก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ตามพ่อมาทำไม พ่อจะออกไปดูเขาสร้างบ้านกัน”
YOU MAY ALSO LIKE
Komsan
ท่านพ่อ อาศัยดวงล้วนๆ