ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 579 ตั้งใจเรียน

“อย่ามัวแต่ทุบหินอยู่ในบ้านเลย ใส่ถุงมือออกไปทำข้างนอก”

“อ้อๆ”

พอหวังจงอวี้ได้ยินท่านลุงซ่งสั่งก็รีบหอบก้อนหินเตรียมออกไป

เมียของเขาเบ้ปากพูดอยู่ด้านหลัง

“ข้าก็เคยบอกแล้ว ท้องนี้ทนฟังเสียงตุบๆๆ ไม่ได้ มันหงุดหงิด เจ้าก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน วันๆ เอาแต่นั่งทุบอยู่ในบ้าน พออาสามกลับมาเจ้าก็รีบให้ความร่วมมือทันที ข้าล่ะสงสัยตกลงเจ้าใช้ชีวิตอยู่กับใครกันแน่”

หวังจงอวี้ขมวดคิ้วหันไปมองเมีย “เจ้าอย่าเรื่องมาก ก็แค่ท้องไม่ใช่เหรอ ถ้าข้าไม่ทุบหินเจ้าจะเอาอะไรกิน เจ้ากับอาสามของซ่วนเหมียวจื่อเทียบกันได้เหรอ ถ้าไม่มีอาสาม เจ้าไม่ได้นั่งบ่นแบบนี้หรอก”

ซ่งฝูกุ้ยก็กำลังลากก้อนหินไปที่ลานบ้าน

ท่านลุงซ่งที่อยู่ด้านนอกไล่พวกเด็กๆ “ไปๆๆ ออกไปไล่ไก่ข้างนอกไป”

“ทางห้องทำขนมก็เสียงเบาหน่อย นับอยู่นั่นแหละ ตอนอบไม่ได้นับในใจไว้แล้วหรือไง ส่งเสียงจอแจอยู่ได้”

พวกสาวๆ ที่ยกขนมปังดำออกมาพากันเงียบทันที

ซ่งฝูเซิงนั่งอยู่บนเตียง ข้างหน้ามีหนังสืออยู่หกเล่ม พอได้ยินเสียงข้างนอกทั้งหมดเขาก็หลับตาลง

ข้าลาออกล่วงหน้าเพื่อลูกสาว แต่ลูกสาวกลับบังคับให้ข้าอ่านหนังสือ

บนโลกนี้ยังมีพ่อที่น่าสงสารเหมือนเขาอีกไหม

ตอนที่เฉียนเพ่ยอิงยกสาลี่กับแอปเปิ้ลที่หั่นเสร็จแล้วเข้ามาก็เห็นสภาพนี้ของเหล่าซ่ง “หึหึหึ”

“ยังจะหัวเราะอีกเหรอ ข้าถามหน่อย ใครกันแน่ที่พูดออกไปว่าข้าจะสอบ เล่นเอารู้กันทั้งหมู่บ้าน ข้าจะสอบไม่สอบ กดดันขนาดไหน เล่นเอาพอถึงเวลาเดี๋ยวได้แห่มาดูกันหมด”

ถูกต้อง ลาออกได้ไม่ถึงอาทิตย์ ซ่งฝูเซิงเพิ่งจะเอนหลังจิบเหล้าอย่างมีความสุขอยู่ในบ้านได้ไม่ถึงสี่วัน พอออกไปอีกครั้งก็มีคนถาม

“อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้เหรอ เจ้าจะลงสอบเหรอ ได้ข่าวมาแน่ชัดแล้วเหรอว่าจะมีการฟื้นฟูสอบจอหงวน”

“หัวหน้า ทำไมท่านพูดถูกแบบนี้”

พูดอะไร เขายังไม่รู้เรื่องเลย

“สอบจอหงวนถึงจะเป็นความภาคภูมิใจที่แท้จริง”

เริ่นกงซิ่น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าคนอย่างเจ้าทำอะไรมีหลักการ ไม่มีทางที่จะเลิกทำโดยไม่มีสาเหตุ ข้าจะบอกให้นะ ข้าอายุปูนนี้แล้ว ยอมให้แค่หลานอย่างเจ้าคนเดียวเท่านั้นแหละ” ไม่เสียใจสักนิดที่ต้องมาประจบเจ้า นึกเสียใจก็แค่ไม่มาให้เร็วกว่านี้

หัวหน้าตระกูลเริ่น “ฝูเซิง มีคำพูดหนึ่งที่ข้าอยากพูดกับเจ้า”

“อะไรหรือ”

หัวหน้าตระกูลเริ่นพูดด้วยความตื่นเต้น “เจ้าต่างหากที่เป็นผู้ใฝ่รู้อย่างแท้จริง เก่งกว่าข้าเสียอีก ข้ายังจะหลงตัวเองได้อีกเหรอ ช่างเถอะ ข้ารู้สึกอายเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า”

ตอนนั้นซ่งฝูเซิงถึงกับขมวดคิ้ว “…”

ได้ยินว่าพอท่านย่าหม่าเอ่ยถึงลูกชายคนที่สามให้คนนอกฟัง ท่าทางของนางเล่นใหญ่ทีเดียว

เพราะท่านย่าหม่าพูดถึงขั้นที่ดราม่าร้องไห้ออกมา

น้ำตาไหลพลางพูด

“ลูกชายคนสามของข้าไม่ได้ถูกไล่ออก ไม่ใช่ทำไม่ไหวแล้วเลยกลับบ้าน แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากทำเอง”

…คนอื่นมองว่าเขาเลือกแบบนี้คือโง่สิ้นดี แต่ข้ากลับรู้จักลูกชายของข้าดี…

…เขาไม่ได้โง่ เขาอยากสอบจอหงวนให้ข้าที่เป็นแม่เห็นมาตลอด อยากให้พี่ชายพี่สาวของเขาได้เห็น ยิ่งไปกว่านั้นอยากให้พ่อตาที่ล่วงลับไปแล้วได้เห็น ช่วงนั้นที่ร่ำเรียนก็สนับสนุนเขาอยู่ไม่น้อย…

…ถ้าบ้านเมืองสงบสุขได้จริง ฟื้นฟูการสอบจอหงวน กี่ปีแล้วที่ไม่มีการสอบ เขาเฝ้ารอให้ถึงวันนั้นมาตลอด อยากลงสนามสอบ แสดงให้พวกเราคนในครอบครัวเห็นว่า ตอนนั้นที่พวกเราอุตส่าห์ทนลำบากส่งเงินให้เขาเรียน มันไม่ได้สูญเปล่า”

ซ่งฝูเซิงได้ยินเรื่องพวกนี้ก็งงหนัก ถึงขั้นที่สงสัยตัวเองว่าเผลอพูดไปแบบนี้จริงๆ ตอนดื่มเยอะหรือเปล่า

เล่าลือกันไปข้างนอก กลัวจริงๆ ว่าถ้าถึงเวลาผลสอบออกมา แม้แต่ชาวบ้านเมืองถงเหยาที่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขาจะพลอยอยากรู้แล้วไปดูผลสอบด้วย

“สรุปว่า อ่านไปเถอะ ข้างนอกน้ำแข็งยังไม่ละลาย แบบนี้ต้องรออีกหนึ่งเดือนกว่าจะสร้างบ้านได้…

…เจ้าก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่า ตอนนี้ราชสำนักยึดเอาการป้องกันเป็นหลัก ถ้ารอฮ่องเต้ประกาศย้ายเมืองหลวงหรือมีพิธีขึ้นครองราชย์เริ่มฟื้นฟูการสอบจอหงวน ไปอ่านตอนนั้นก็ไม่ทันแล้ว…

…อย่างไรเสีย เจ้าก็เป็น…”

เฉียนเพ่ยอิงมองบนพยายามนึก “จัดอยู่ในประเภทศึกษาผู้ใหญ่ ใช้คำพูดของลูกก็คือ ศึกษาผู้ใหญ่ที่เรียนยามว่าง ในบ้านก็มักจะมีเรื่องนั้นเรื่องนี้ต้องมาถามพ่อบ่อยๆ ต้องใช้เวลายามว่างตั้งใจอ่านหนังสือ โดยเฉพาะช่วงหนึ่งเดือนนี้ ใช้ประโยชน์ให้เต็มที่ ยังไงสอบได้ซิ่วไฉก็ยังดี”

สอบซิ่วไฉ ซ่งฝูเซิงก็ไม่ได้คัดค้านเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีทางเคยเป็นฝ่ายพูดถึงก่อน

เพราะเขารู้สึกว่าเป็นแค่ถงเซิงไปเดินข้างนอกมันไม่พอใช้

ดูอย่างตอนลี้ภัย ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอลู่พั่น หากเขาเป็นซิ่วไฉ อย่างน้อยก็เปลืองคำพูดน้อยลงไปมาก

เป็นแค่ถงเซิงก็ต้องมานั่งอธิบาย จะนักปราชญ์ที่แท้จริงหรือชาวบ้านธรรมดา เจอใครก็ยังต้องคุกเข่าลงทั้งนั้น

แต่หลายครั้งที่ซิ่วไฉไม่ต้อง

อย่างชาวบ้านตัวเล็กๆ อย่างพวกเรา จะทำการค้าก็ดี ทำงานอะไรก็ดี ปกติอย่างมากก็ได้แค่พบปะรู้จักกับนายอำเภอ แต่ถ้าเป็นซิ่วไฉหรือลูกเมียของซิ่วไฉไม่ต้องคุกเข่า

คิดไว้ว่าเพื่อให้ลูกเมียเดินข้างนอกได้อย่างสง่าผ่าเผย สอบครั้งหน้าเขาจะลองดู

อีกทั้งร่างกายยังรู้สึกอยู่บ่อยครั้งเหมือนความรู้ที่อยู่ข้างในอยากจะทะลักออกมาข้างนอก เขาสงสัยขั้นหนักว่า ร่างเดิมไปถูกใครหลอกมา ถึงได้อ่านหนังสือมากขนาดนั้น

แต่ก็นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะลือไปไกลขนาดนั้น แต่ละคนเอาเรื่องที่เขาอยากลงสนามสอบเล่นๆ ไปคิดเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต

“ท่านพ่อ ทำไมท่องได้ติดขัดแบบนี้ จากความทรงจำของท่านพ่อมันไม่น่าเป็นแบบนี้”

เฉียนเพ่ยอิงยกกับข้าวเข้ามาในบ้านก็ถือโอกาสฟ้องลูกสาว “ตอนบ่ายที่ลูกออกไปข้างนอก พ่อเจ้าน่ะอ่านหนังสือแล้วก็หลับไปเลย”

“อ่านหนังสือยังจะนอนได้อย่างไร”

ซ่งฝูเซิงปิดตำรา เบ้ปาก “เปล่านะ พ่อก็แค่พักสายตา ไม่ได้หลับ”

“อืม พักสายตาจนกรน”

ซ่งฝูเซิงอารมณ์เสีย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเมียตัวเองขี้ฟ้อง “เพราะตอนนั้นพ่อคิดเรื่องบ้านต่างหาก”

“ท่านพ่อ ห้ามเสียสมาธิ คิดเรื่องบ้านอะไรกัน บ้านของพวกเราจะสร้างห้องใต้หลังคาได้หรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณพ่อสอบซิ่วไฉได้ไหม ต่อให้คุณพ่อใช้เส้นบอกให้ทางการแสร้งทำเป็นไม่เห็น แต่วันหน้าก็ต้องมีคำตอบให้ใช่ไหม พวกเราต้องสร้างบ้านสูงกว่าคนอื่นได้อย่างภาคภูมิสิ”

ซ่งฝูหลิงพูดจบยังมองพ่อพลางพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนถามความเห็น “ใช่หรือเปล่า”

“ได้ เข้าใจแล้ว”

ซ่งฝูหลิงลงจากเตียงไปช่วยแม่ยกกับข้าวพลางพูด “ท่านแม่ วันนี้ลูกไปเดินเล่นในหมู่บ้าน ได้ยินว่ามืดค่ำแล้วหัวหน้าตระกูลเริ่นยังจุดตะเกียงอ่านหนังสืออยู่เลย”

“อื้อหือ อายุขนาดนั้นแล้ว ได้ยินว่าหกสิบเก้าแล้วหรือเปล่า เขายังจะไปสอบจวี่เหรินอีกเหรอ ต้องสอบถึงสามวัน เขายังจะออกมาไหวอีกเหรอ”

“ท่านแม่ ดูพูดเข้า คนใฝ่รู้ไม่ผิดหรอก ดูอย่างหัวหน้าตระกูลเริ่นสิ อายุขนาดนั้นยังใฝ่รู้ ลูกล่ะนับถือจิตใจของเขาเลย”

เฉียนเพ่ยอิงรีบพยักหน้า “ก็จริงนะ ดูเขาสิ แล้วดูพ่อของลูก อ่านนิดหน่อยก็ไม่เอาแล้ว แม่เฝ้ามาตลอดบ่ายจนไม่เป็นอันทำงาน”

ถึงแม้ซ่งฝูเซิงที่อยู่บนเตียงจะได้ยินไม่ชัด แต่ก็กำลังมองบน

ผ่านไปสักพักหมี่โซ่วก็กระโดดโลดเต้นกลับมา ซ่งฝูเซิงโอบเขาพลางพูดอย่างปลงๆ “เจ้าลูกชาย ลุงรู้แล้วว่าเจ้าเรียนหนังสือมันไม่ง่ายเลยจริงๆ”

หมี่โซ่วกลับส่ายหน้า “ท่านลุง ข้ายังไหว ก่อนรวยต้องลำบาก ถ้าอยากจะอยู่เหนือคนอื่น เบื้องหลังก็ต้องทนลำบากไป”