ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 580-1 กลุ้มใจเพราะเจ้า พูดจนปากจะฉีก

นี่มันเด็กอะไร

พอโตขึ้นก็ไม่สนุกเท่าเมื่อก่อนแล้ว

ซ่งฝูเซิงปล่อยหมี่โซ่วให้ไปกินข้าว ไม่กอดไว้แล้ว

ดูเหมือนหมี่โซ่วจะมองความรังเกียจของท่านลุงไม่ออก หลังจากกินข้าวเสร็จ ขณะที่พี่สาวกำลังช่วยท่านป้าเก็บโต๊ะ เขาก็นั่งขัดสมาธิอยู่หน้าซ่งฝูเซิง เริ่มพูด

“ท่านอาจารย์บอกว่า…”

ซ่งฝูเซิงรีบตัดบท

ตาแก่เริ่นนั่นอีกแล้วเหรอ เขาไม่อยากฟัง

“ลุงก็เป็นอาจารย์ของเจ้าเหมือนกัน ลุงเป็นคนหัดให้พวกเจ้าเรียนหนังสือ”

“ท่านลุง ฟังข้าพูดก่อน หมายถึงอาจารย์เริ่น ท่านปู่หลี่เจิ้ง อาจารย์ในตอนนี้…

…ท่านอาจารย์บอกว่า ตำรามีมากมายดุจท้องทะเลที่กว้างใหญ่ ยามศึกษาย่อมรู้สึกเหนื่อยหน่าย แต่เมื่อเทียบกับผู้ใฝ่รู้บางคนที่ไม่มีแม้แต่ค่าเดินทางไปสอบ พวกเราดีมากแล้ว…

…ท่านอาจารย์เล่าให้พวกเราฟังเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายของผู้ใฝ่รู้บางคน ตั้งแต่เดินเท้าออกจากบ้าน กินข้าว นั่งเกวียน ที่พักอาศัย จนกระทั่งถึงช่วงก่อนสอบ…

…เล่าให้ฟังว่าค่าใช้จ่ายในการไปสอบของผู้ใฝ่รู้ที่ยากจนเหล่านั้นต้องพึ่งเงินจากทางบ้านที่พยายามเก็บรวบรวมให้ทั้งหมด…

…ทั้งยังคำนวณให้พวกเราดูว่า เสบียงอาหารที่ขายได้ในหนึ่งปี อันที่จริงก็เหลือเงินเก็บอยู่ไม่เท่าไหร่…

…ถ้าเจอปีภัยพิบัติ แม้แต่จะกินให้อิ่มท้องยังไม่พอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเอาเสบียงไปขายเพื่อแลกกับค่าเดินทางไปสอบ…

…จึงเกิดเหตุการณ์ที่ว่ามีผู้ใฝ่รู้บางคนอยากไปลงสนามสอบ แต่กลับมีเงินไม่พอ ยังต้องอยู่บ้านเพื่อเก็บเงินเป็นค่าเดินทางต่อไป”

หมี่โซ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เอาแค่นี้ พวกเราคำนวณแค่ว่าถ้าสอบครั้งเดียวผ่าน ถ้าสอบไม่ผ่าน ก็ต้องย้อนกลับไปทำใหม่แบบที่ข้าเพิ่งพูดไป”

ซ่งฝูเซิงสงสัย “อาจารย์ของพวกเจ้าพูดเรื่องพวกนี้ทำไม พวกเจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กัน”

“เพราะมีคนนินทา”

“ใคร เมื่อไหร่ นินทาเจ้าเหรอ”

หมี่โซ่วส่ายหน้า

“ก่อนหน้านี้พวกพี่จินเป่ากับพวกเด็กๆ ในหมู่บ้านทะเลาะกันค่อนข้างรุนแรง ผู้หญิงของครอบครัวนั้นแอบไปพูดลับหลังว่า พวกเราก็แค่เกิดในครอบครัวที่ดีกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะท่านลุงเก่ง กับพวกลุงๆ อาๆ ขยันขันแข็ง อย่าว่าแต่จะได้เรียนหนังสือเลย พวกเราคงอดตายกลางทางไปแล้ว…

…พี่จินเป่าจะกลับมาฟ้องท่านย่า พอท่านอาจารย์ได้ยินเข้าก็เลยห้ามไว้ จากนั้นก็พูดเรื่องพวกนี้ ต้องการให้พวกเราตั้งใจศึกษาเล่าเรียน รักษาโอกาสนี้ไว้”

เฉียนหมี่โซ่วขยับเข้าไปใกล้ อยู่ๆ ก็จับสองมือของซ่งฝูเซิงไว้ สายตาจริงจังเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

“ตอนท่านอาจารย์พูด ข้าก็นึกถึงท่านลุง ท่านลุง ตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานกับท่านป้า ท่านลุงเรียนหนังสือลำบากมากใช่หรือไม่”

เขารู้มาเพราะท่านปู่บอกว่า หลังจากแต่งงานก็ใช้เงินที่บ้านจำนวนไม่น้อย ช่วงนั้นก็เลยไม่น่าจะลำบากเท่าไหร่แล้ว

ซ่งฝูเซิงกลอกตานั่งนึก เฮ้อ

“อืม อยากเรียนหนังสือต้องเดินทางสามสิบลี้ ในหมู่บ้านไม่มีห้องเรียน ไม่เหมือนพวกเจ้าที่ข้ามแม่น้ำก็ถึงแล้ว…

…ช่วงปีใหม่กลับบ้าน ต้องเจอกับหิมะตก เดินทางสามสิบลี้ พอถึงบ้านอย่างกับมนุษย์หิมะ หนาวจนปากสั่น มือแข็ง อยากดื่มน้ำอุ่น แม้แต่จะถือชามข้าวยังถือไม่ไหว…

…อย่างวันที่ไม่ได้หนาวเป็นพิเศษ ภายในห้องมืดสนิท เพื่อเป็นการประหยัดตะเกียง ก็จะนั่งเรียนตรงลานบ้าน มือแข็งจนแตกอยู่บ่อยๆ เท้าก็หนาวจนคัน”

หมี่โซ่วฟังแล้วก็สงสารจับใจ “ท่านลุง ข้าจะจำไว้ วันหน้าถ้าไม่อยากเรียนข้าจะนึกถึงท่านลุง วันหน้าถ้าพี่จินเป่าทะเลาะกับใครในห้องเรียนอีก ข้าจะอัดเขา”

ซ่งฝูเซิงลูบหัวหมี่โซ่ว

ภายในห้องครัว

เฉียนเพ่ยอิงล้างชามพลางชะโงกหน้าไปดู แอบกระซิบถามลูกสาว “สองลุงหลานคุยอะไรกันก็ไม่รู้นะ”

ซ่งฝูหลิงยิ้ม “แลกเปลี่ยนนิทานสุภาษิตกันมั้งคะ สร้างกำลังใจให้อีกฝ่ายตั้งใจเรียน”

เฉียนเพ่ยอิงได้ฟังก็เบ้ปาก กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “ภาพลักษณ์ของพ่อเจ้าในสายตาหมี่โซ่วดีจะตาย แถมยังมากำชับแม่เป็นพิเศษว่า ห้ามพูดเรื่องไม่ดีของเขาต่อหน้าหมี่โซ่ว”

เช้าตรู่วันต่อมา ขณะที่ซ่งฝูเซิงกำลังงัวเงียก็รู้สึกว่าเด็กที่อยู่ข้างตัวขยุกขยิก

เขาพูดทั้งที่สะลึมสะลือ “หมี่โซ่วเหรอ ทำไมตื่นเช้าแบบนี้ มา เข้าผ้าห่มมานอนอีกหน่อย”

หมี่โซ่วตอบเสียงดังฟังชัด “ได้ยินเสียงไก่ขัน เช้าวันใหม่กำลังเริ่มต้น ท่านลุง เดี๋ยวข้าจะไปเรียนแล้ว”

ซ่งฝูเซิงที่หลับตาอยู่ “…”

ได้ เขาลุกด้วยก็ได้

เป็นตัวอย่างที่ดีให้เด็ก

ในขณะที่ยังไม่ได้เก็บโต๊ะอาหารเช้า พวกเถียนสี่ฟาก็เข้ามาในบ้าน

ซ่งฝูเซิงถือตะเกียบพลางถาม “กินข้าวกันหรือยัง เข้ามาทำไมกัน”

พอถามจบเขาก็เห็นเถียนสี่ฟาขนกระสอบเสบียงไปข้างนอก พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รองลากกระสอบออกข้างนอก ท่านลุงซ่งที่อยู่ด้านนอกกำลังจัดแจง เพียงชั่วพริบตาก็มีที่ว่างหน้าเตียงเหลือ

พี่ใหญ่กับพี่รองของเขายกโต๊ะตัวใหญ่เดินเข้ามา

พี่ใหญ่ซ่งฝูไฉพูด “เจ้าสาม เจ้านั่งขัดสมาธิอ่านหนังสืออยู่บนเตียงมันไม่ดี เมื่อวานข้ากับพี่รองของเจ้าช่วยกันทำโต๊ะเก้าอี้ เจ้าลองมานั่งดูสิ มา ลองดูว่าพอดีไหม ถ้าไม่เดี๋ยวพวกเราไปปรับให้”

ซ่งฝูเซิงลงจากเตียง ใส่รองเท้าฝ้ายเข้าไปนั่งหน้าโต๊ะตัวใหม่ “ใช้ได้ ความสูงกำลังดี พอดีเลย”

พี่สาวคนโตของเขายิ้มพลางเดินเข้ามา

ซ่งอิ๋นเฟิ่งบอกว่า เช่นนั้นก็ไม่สูญเปล่า ระหว่างนั้นก็เอารองเท้าแตะคู่ใหม่ที่ทำจากผ้าฝ้ายสำหรับใส่ในบ้านให้ซ่งฝูเซิง นางอธิบาย “ข้าเห็นรองเท้าที่น้องสะใภ้สามทำให้พั่งยาดูใช้ดี ใส่ในบ้านเวลาขึ้นเตียงลงเตียงก็สะดวก แต่มันบางไปหน่อย ข้าก็เลยทำแบบหนามาให้เจ้า”

“ขอบคุณมาก”

…

ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้โต๊ะ เก้าอี้ กับรองเท้าใหม่ หรือเป็นเพราะ ‘นิทานสุภาษิต’ ของหมี่โซ่วได้ผล พ่อของนางต้องการทำตัวเป็นแบบอย่างให้หมี่โซ่ว ซ่งฝูหลิงนับนิ้วคำนวณ พ่อของนางลุกขึ้นมารับผิดชอบตัวเองโดยไม่ต้องเคี่ยวเข็ญได้สามวันแล้ว

เพียงชั่วพริบตาได้ผ่านไปสามวัน

ทำได้ถึงขั้นที่ว่าตอนเช้าหมี่โซ่วไปเรียน เขาก็นั่งท่องหนังสืออย่างตั้งใจ

หกโมงถึงแปดโมงอ่านอะไร แปดโมงถึงสิบเอ็ดโมงท่องอะไร เที่ยงถึงบ่ายสอง สองโมงถึงห้าโมง หลังข้าวเย็นอ่านหนังสือใต้แสงตะเกียง มีทั้งตำราขงจื๊อ ตำราโบราณ วรรณคดีต่างๆ

ทว่าสามวันต่อมาก็ไม่ใช่เขาแล้ว

เวลาเช้าตรู่ พ่อของนางถือตำรานั่งหาวใหญ่

สักพักก็วางหนังสือลงแล้วออกไปข้างนอก

ปู่ทวดถามเขา “จะเอาอะไรฝูเซิง”

ซ่งฝูหลิงได้ยินพ่อตอบว่า “ไม่เอาอะไร ก็แค่จะออกไปเดินเล่น ท่านลุงซ่ง ลุงอาจไม่เข้าใจเรื่องเรียนหนังสือ เรื่องแบบนี้น่ะ เวลาเหนื่อยมันก็ต้องพักด้วย”

ปู่ทวด “ไม่เหนื่อยหรอก งานอะไรเจ้าก็ไม่ต้องทำ รีบเข้าไปทบทวนตำราไป”

“เอ่อ ขนมปังดำที่ทำเสร็จแล้วให้ข้าเอาไปส่งไหม ข้าไปส่ง จะได้ไม่ต้องเสียเวลาคุยกับทางนั้น แค่เห็นข้าเขาก็คิดเงินมาให้เลย”

“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวนี้เวลาพวกเราไป แค่พูดชื่อเจ้ากับหมู่บ้านเหรินจยาก็ไม่ต้องตรวจค้นเกวียนแล้ว เข้าไปคิดเงินได้เลย”

ถูกไล่กลับมา

พอกลับเข้ามาซ่งฝูหลิงก็เห็นพ่อนั่งที่โต๊ะหนังสือ สองมือซุกเข้าไปในแขนเสื้อ เดี๋ยวก็ชะโงกหน้าไปดูหนังสือ เดี๋ยวก็เอาสองมือวางบนที่เท้าแขน สายตามองไปยังหนังสือที่อยู่บนโต๊ะ

สักพักก็เริ่มขยับคอ อยากดื่มชา “ลูกพ่อ เติมน้ำหน่อย น้ำชาหมดแล้ว”

เอาแค่นี้ อดทนเหมือนใจจะขาดจนผ่านพ้นวันที่สี่