ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 583 เฝ้ารอให้ถึงบ้าน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ซ่งฝูหลิงเห็นซ่งฝูเซิงก็หัวเราะ

ท่านพ่อทำหน้าเหมือนล้มละลาย

“ท่านพ่อ อย่าเข้าใจผิด ไปรอบนี้ กินใช้ทั้งหมดเพิ่งจะหมดไปแค่เจ็ดตำลึง ลูกซื้อหนังสือแค่สองเล่ม ส่วนพวกนี้ สามสิบเจ็ดม้วน เถ้าแก่ฉีให้พวกเรายืมอ่าน ท่านพ่อคัดลอกเสร็จพวกเราต้องเอากลับไปคืน”

“ว่าไงนะ” ซ่งฝูเซิงตะลึง

ไม่สู้ซื้อเอง ยอมล่มจม

นี่ยังต้องคัดลอกด้วยเหรอ

“หึหึหึ” เฉียนเพ่ยอิงหัวเราะอีกแล้ว ตบบ่าสามีตัวเองพลางคิดอย่างเบิกบาน เต็มเปี่ยมไปด้วยรัก

แต่สักพักนางก็หัวเราะไม่ออกแล้ว หมี่โซ่วถือหมั่นโถววิ่งออกมา

“กินแค่หมั่นโถวเหรอ”

“ข้างในมีเนื้อ อร่อยมากเลย”

“แห้งๆ น่ะเหรอ”

“เปล่านะท่านป้า ข้ามีน้ำแกงด้วย”

หมี่โซ่วชี้ไข่น้ำชามหนึ่งที่วางอยู่บนขอบหม้อ เขาซดหนึ่งคำ ท่านลุงซดหนึ่งคำ

ทำไมไม่แบ่งใส่สองชามล่ะ

“ท่านลุงบอกว่า ประหยัดชามได้ก็ประหยัด”

เฉียนเพ่ยอิงหันไปถลึงตาใส่เหล่าซ่งที่กำลังหอบหนังสือเข้ามา “ช่วงสองวันนี้ที่พวกเราไม่อยู่ เลี้ยงเด็กแบบนี้เหรอ” ยังจะมาโม้ว่าเป็นเชฟใหญ่ แม้แต่ผัดผักก็ไม่ทำ ขี้เกียจจะตายอยู่แล้ว

ซ่งฝูเซิงไม่สะทกสะท้าน “เหลือพวกเราอยู่แค่สองคน หนิวจั่งกุ้ยจูงวัวนมไปผสมพันธุ์แล้ว”

“เช่นนั้นทำไมไม่ไปกินกับทุกคน”

“ท่านลุงซ่งบอกว่าในช่วงที่เสบียงร่อยหรอ จะไม่กินข้าวรวมกันแล้ว แต่ละบ้านปลูกผักในกระถางต่างหากใช่ไหมล่ะ ใครอยากกินอะไรก็ทำกันเอาเอง”

หมี่โซ่วช่วยอธิบาย “ท่านป้า ข้ากินได้ จริงๆ นะ ช่วงสองวันนี้ที่ท่านป้ากับพี่สาวไม่อยู่ ท่านลุงพาข้าไปกินบ้านอาฝูกุ้ย บ้านปู่ฟาง บ้านย่าหวัง มีแค่วันนี้ที่กินแก้ขัดไปก่อน”

ดูสภาพในบ้านสิ ผ้าห่มก็ไม่พับ เฉียนเพ่ยอิงเข้าบ้านวางกระเป๋าเสร็จก็ลงมือพับผ้าห่ม

หมี่โซ่ว “มีไอร้อน ห่มผ้าช่วยประหยัดฟืนได้ ท่านลุงบอกมา”

“พอข้าเลิกเรียนก็จะไปซุกอยู่กับท่านลุงบนเตียง พวกเราสองคนสบายมากเลย”

ใช่ เจ้ากับท่านลุงของเจ้าสบายมากสินะ ไม่มีป้ากับพี่สาวอยู่ สองลุงหลานเป็นอิสระกันมากใช่ไหม

เฉียนเพ่ยอิงให้หลานชายหลบไปอยู่ด้านข้าง เอาไม้กวาดมาปัดกวาด

ดูฟืนในห้องครัวสิ วางตรงนั้นกองตรงนี้กอง หอบเข้ามาเสร็จทำไมไม่รู้จักปัดกวาดให้เป็นระเบียบ

ที่ด้านนอก ท่านย่าหม่ากำลังดึงตัวซ่งฝูเซิงมากระซิบ

“เหอเถา พุทราแดง แม่หมดเงินไปเยอะมาก เจ้าสาม อย่าเอาไปให้หมี่โซ่วกินบ่อย อย่าเอะอะมีของดีก็เอาให้เด็กกินหมด กินเองบ้าง เข้าใจไหม บำรุงสมอง”

ซ่งฝูเซิงรู้สึกขำ

หมดเงินไปเยอะมันจะสักแค่ไหนกันเชียว

ดูท่าทางขี้งกนั่นสิ ยังจะไม่ให้แบ่งเด็กกิน ไม่เคยเจอคนเป็นย่าแบบนี้

“อืม เข้าใจแล้ว”

“แล้วก็อันนี้”

“อะไรอีกล่ะ”

“ยาบำรุง” ท่านย่าหม่าไม่กล้าพูดว่าเป็นยาแก้ปัสสาวะบ่อย

นิสัยของเจ้าสามตอนนี้นางก็รู้อยู่ จัดอยู่ในประเภทชอบชักสีหน้า บทจะไม่ไว้หน้าก็ไม่ไว้หน้า

อีกทั้งมีเรื่องอะไรคุยกันดีๆ เขาก็ดีด้วย แต่ถ้ามาไม้แข็งต้องได้เห็นดีกัน

ตามคาด ซ่งฝูเซิงขมวดคิ้ว “ข้าต้องบำรุงที่ไหนกัน เอาของไม่มีประโยชน์มา”

“นี่มันจะไม่มีประโยชน์ได้ยังไง เจ้าสาม แม่หมดเงินไปเยอะนะ แกคิดดู แกเรียนมาตั้งกี่ปี เหลืออีกแค่อึดใจเดียว ต้องบำรุง แม่บอกเมียแกไปแล้วว่าต้องต้มยังไง แกอย่ามาหักหาญน้ำใจแม่ เข้าใจไหม”

“อือๆๆ เข้าใจแล้ว แต่แม่ไม่ต้องมาถามบ่อยๆ ว่ากินหรือยัง ข้ากินแน่นอน คนไม่รู้เดี๋ยวจะหาว่าร่างกายข้ามีปัญหา ฟ้ามืดแล้ว แม่รีบกลับบ้านเถอะ”

“ได้ แม่ไม่ถาม แกต้องกินนะ ไปล่ะ”

พอพ้นสายตา ท่านย่าหม่าเพิ่งข้ามสะพาน ซ่งฝูเซิงก็หิ้ว ‘ยาบำรุง’ ไปที่บ้านซ่งฝูกุ้ย

“ฝูกุ้ย”

พอซ่งฝูเซิงออกไป ซ่งฝูกุ้ยก็ซาบซึ้งประทับใจสุดจะบรรยาย

เขาพูดกับเมียว่า “ชาวบ้านอย่างพวกเราจะกินยาบำรุงไปทำไม กินข้าวอิ่มท้องก็เท่ากับบำรุงแล้วไม่ใช่เหรอ”

เมียของเขาก็คิดแบบนั้น “พ่อของพั่งยาไม่พูดอะไรกับเจ้ามาก แต่ดูจากการกระทำก็รู้ เจ้าต้องจำไว้ ผ่านไปสิบปียี่สิบปีอย่าลืมตัว”

“พูดอะไรแบบนั้น ต่อให้ตายข้าก็ไม่มีทางลืม” ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้พวกเรามาเป็นพี่น้องกันอีก

“เอาไปสิเมีย นี่เป็นน้ำใจจากน้องชายข้า เอาไปต้มหน่อย”

กลางดึก

ซ่งฝูกุ้ยรู้สึกว่ามันจะบำรุงเกินไปแล้ว คึกดีจัง

แต่เมียเขาท้องอยู่ ครรภ์ยังไม่แข็งแรงดี ไอ๊หยาสวรรค์ จะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ตอนเช้าดื่มอีกหนึ่งมื้อ

ฝูกุ้ยก็คึกคักขึ้นมาอีก ไอ๊หยา นี่เป็นผลจากการอดกลั้นขนานใหญ่เหรอ ทำไมเข้าห้องส้วมมันไม่คล่องแล้วล่ะ

ในเวลาเดียวกัน ซ่งฝูเซิงทึ้งหูเกาหน้า เริ่มคัดลอกหนังสือสามสิบเจ็ดม้วน แค่อ่านเขาก็จะบ้าแล้ว ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว

แต่นึกถึงคำพูดของเฉียนเพ่ยอิง ลูกสาวทำเพื่อเขา นั่งจดอยู่ในร้านหนังสือไม่ขยับไปไหน ลูกสาวไปข้างนอก จะเข้าห้องน้ำก็ยังไม่สะดวก

ลูบหน้า เหล่าซ่งคิดในใจ

ให้ตายเหอะ เอาวะ

สอบให้ติด ก็แค่ช่วงเวลาระยะหนึ่ง เดี๋ยวสอบเสร็จก็จะได้พักผ่อนดีๆ แล้ว

ลำบากแค่ตอนนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องจับหนังสือแล้ว

ซ่งฝูหลิงนอนจนตาบวมเล็กน้อย ลุกขึ้นมานั่งก็พบว่าพ่อของนางลุกขึ้นมานั่งเขียนหนังสือก่อนแล้ว นั่งขยันขันแข็งอยู่ที่โต๊ะบนพื้น นางเอาผ้าห่มคลุมโปงเกือบหลุดหัวเราะออกมา

เมื่อวานนางจงใจขู่พ่อว่า

“ต้องคัดลอกให้หมด แล้วต้องเร็วด้วย ของซื้อของขายทั้งนั้น ถ้าท่านพ่อไม่คัดลอก ลูกจะทำเอง”

นางจงใจพูดแบบนั้น

เมื่อได้พบแสงสว่างอีกครั้งหลังจากเผชิญกับความลำบาก แบบนั้นถึงจะรู้สึกว่ามีค่าเป็นทวีคูณไม่ใช่หรือ

“ท่านพ่อ อันที่จริงไม่ต้องคัดลอกหมดก็ได้”

“หืม?” ซ่งฝูเซิงดวงตาเป็นประกาย จริงเหรอ

ฮ่าๆๆ ซ่งฝูหลิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ นางลงจากเตียง “มา ลูกจะสอนว่าอ่านอย่างไร ต้องจำอะไรบ้าง”

สอนแค่นี้ยังกินเวลาไปครึ่งค่อนวัน

นางช่วยพ่อสรุปสาระสำคัญของหนังสือสามสิบเจ็ดม้วนอย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้ วันนี้ซ่งฝูหลิงยังออกคำสั่งเข้มงวดกับพ่อของนางว่า ให้อ่านพวกข้อสอบของปีเก่ามากๆ หน่อย

นางกลัวซ่งฝูเซิงจะไม่ใส่ใจ จึงวิเคราะห์ให้ฟัง

“เนื้อหาที่ปรากฏในข้อสอบบ่อยครั้ง ออกมันทุกปี ก็แสดงว่าเป็นความรู้ขั้นพื้นฐาน…

…พ่อต้องเข้าใจความรู้พวกนี้อย่างถ่องแท้ การดูข้อสอบเก่าก็เพื่อดึงเอาความรู้พวกนี้ออกมา หาแนวข้อสอบ…

…อีกอย่าง เว้นช่วงการสอบมาหลายปีขนาดนี้ พวกเขาอาจอยู่ดีๆ ก็ประกาศฟื้นฟูการสอบจอหงวน ไม่ได้มีเวลาให้ผู้สมัครเตรียมตัวมากนัก แบบนี้หมายความว่าอะไร”

ซ่งฝูเซิงตอบทันที “คำถามส่วนใหญ่น่าจะไม่ยากมาก ไม่อย่างนั้นไม่ให้เวลาทบทวน ทุกคนเป็นเหมือนกัน พอถึงเวลาสอบไม่ผ่านกันหมดได้ฮาลั่น”

อืม ถูกต้อง ท่านพ่อก็ฉลาดอยู่นะเนี่ย

ซ่งฝูหลิงพูดต่อ

“แต่ก็จะประมาทไม่ได้…

…อย่างไรเสีย ของท่านก็ไม่ใช่การสอบเข้ามหาวิทยาลัย อันที่จริงเทียบได้กับการสอบรับราชการ…

…หลังจากสอบได้ บางคนอาจได้รับตำแหน่งไปเป็นเจ้าหน้าที่ตามหัวเมืองต่างๆ…

…เป็นเจ้าหน้าที่ตามหัวเมือง จะมัวท่องจำตำราพื้นฐานมันไม่พอใช้ ต้องมีความรู้ที่นำไปใช้ได้จริงด้วย…

…ฮ่องเต้ไม่ได้โง่ คนออกข้อสอบยิ่งต้องตามใจความต้องการของฮ่องเต้…

…ส่วนคำถามเกี่ยวกับบ้านเมืองกับประวัติศาสตร์จะเป็นตัวชี้วัด ก็คือจะทดสอบได้ว่าผู้เข้าสอบจะนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ในปัญหาที่เกิดขึ้นจริงอย่างไร…

…หากเรารู้แค่ความรู้พื้นฐาน ใครๆ ก็ตอบได้เหมือนกัน แต่สุดท้ายเราจะได้คะแนนสูงหรือไม่ จะถูกเลือกไหม ก็ขึ้นอยู่กับการตอบคำถามสำคัญพวกนี้แล้ว”

เย็นวันนี้ซ่งฝูหลิงจับเข่าคุยกับพ่ออยู่นาน “หากมีคำถามว่า เกิดภัยพิบัติแล้งแมลงบุกเรือกสวนไร่นา ชายแดนก่อกบฏ คนในเป็นไส้ศึก ชาวสวนแร้นแค้น ราษฎรอดอยาก ผู้คนพลัดพราก ยากจนข้นแค้น ท่านพ่อมีความคิดเห็นอย่างไร จะเอาแต่เขียนว่าลี้ภัยก็ไม่ได้หรือเปล่า ศูนย์คะแนน”

ซ่งฝูหลิงชูสองนิ้วหมายถึงข้อสอง “สมมติว่าคำถามเป็นอีกแบบ แนวทางทำให้บ้านเมืองสงบ ฮ่องเต้ต้องเพิ่มความระมัดระวังในเรื่องสงครามมากขึ้น ท่านพ่อคิดว่าควรจะระมัดระวังในด้านใดบ้าง จงอธิบาย”

ข้อที่สาม

“คำถามเรื่องเงินๆ ทองๆ…

…ราชสำนักเพิ่งทำสงครามเสร็จไม่มีเงิน ค่าใช้จ่ายหลวงมีมากเกินไป เงินคงคลังเหลือน้อย จะรับมือแก้ไขอย่างไร…

…ท่านพ่อจะเขียนไม่ได้ว่าก็เก็บภาษีเงินได้เพิ่มอะไรทำนองนั้น ถ้าเป็นยุคปัจจุบันมันก็ได้อยู่…

…ถ้าท่านพ่อแนะนำว่าให้เก็บภาษีที่ดินมากขึ้น นั่นก็เท่ากับขัดผลประโยชน์ก้อนใหญ่ของพวกผู้มีอำนาจหลายคน…

…คำตอบของท่านพ่อจะถูกหยิบยกมาเป็นประเด็นโดยฝ่ายปฏิรูปกับฝ่ายอนุรักษ์นิยม…

…พวกเราไม่ได้ฉลาดอย่างเซินสือสิงกับจางจวีเจิ้ง ขนาดพวกเขายังปฏิรูปไม่ได้ด้วยซ้ำ…

…ในห้องหนังสือของลูกมีหนังสืออยู่เล่มที่ชื่อว่า ‘สิบห้าปีว่านลี่’ ท่านพ่อลองหาเวลาไปอ่านดู…

…ดังนั้นห้ามหยิบยกเรื่องภาษีขึ้นมาพูด…

…ถ้าอย่างนั้น คำถามอยู่ตรงหน้า ถามท่านพ่อว่าจะรับมือแก้ปัญหาอย่างไร ท่านพ่อจะตอบไปในด้านไหนบ้าง”

ซ่งฝูเซิงขมวดคิ้ว นั่นสินะ เช่นนั้นเราควรเขียนไปในด้านไหนดี จัดระเบียบขุนนางเหรอ หรือปลดปล่อยแรงงาน

ซ่งฝูหลิงชูสี่นิ้ว “ว่าด้วยเรื่องการลงโทษและตกรางวัลแก่ผู้ภักดี โดยเฉพาะเสร็จสิ้นสงครามครั้งนี้ มีหลายคนสร้างผลงาน ท่านพ่อจะอ้างอิงตำราซือจิงหรือตำราชุนชิวต้าอี้มาตอบเรื่องการร่างกฎหมาย อ้อ จริงสิ ในห้องหนังสือของลูกมีตำราชื่อว่า จิตวิญญาณแห่งกฎหมาย เขียนโดยมงแต็สกิเยอ ท่านพ่อไปอ่านดูได้ ลองหาแนวทาง”

ซ่งฝูเซิงมองลูกสาวชูห้านิ้ว จากนั้นก็กำมือพลางพูด “หรืออาจถึงขั้นที่ว่าฮ่องเต้ตั้งคำถามที่น่ากระอักกระอ่วน ถ้าเขามีความมั่นใจมากพอ กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงน่ะนะ”

“ถามว่าอะไร”

ซ่งฝูหลิงกระซิบ “ตัวอย่างเช่น อย่างเหตุการณ์กบฏอันสื่อ ถังเสวียนจงไม่ได้ตาย ถูกบังคับให้เป็นไท่ซ่างหวง หายนะนี้ควรให้ใครมาแบกรับ ท่านพ่อจะตอบอย่างไรดยที่ไว้หน้าราชวงศ์ ทั้งยังต้องอวยฮ่องเต้องค์ปัจจุบันด้วย เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้ ความรับผิดชอบอยู่ที่ฮ่องเต้องค์ก่อน”

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ นั่นสิ ถ้าตั้งคำถามแบบนี้จริง จะแนะนำฮ่องเต้แบบอ้อมๆ ได้อย่างไร พ่อเจ้าสร้างปัญหาไว้เป็นกอง เจ้าต้องช่วยตามล้างตามเช็ด

“คนที่สอบได้ล้วนเป็นหัวกะทิทั้งนั้น ท่านพ่อ ท่านต้องคิดหาคำตอบให้ดี…

…ท่านพ่อก็ลองหาคำตอบของโจทย์ที่ลูกยกตัวอย่างไป พยายามอ้างพวกตำราต่างๆ ให้มาก ฝึกให้บ่อย เขียนเยอะๆ พยายามยกเหตุผลมาอธิบาย เชื่อมโยงสาระสำคัญ สรุปความให้ครบถ้วน…

…ส่วนพวกความรู้พื้นฐานก็ลองดูอีกนิดหน่อย หรือไม่ก็ก่อนสอบอ่านทวนอีกสักรอบ จากนั้นก็ไม่ต้องอะไรแล้ว รอลงสนามสอบก็พอ”

พูดเหมือนง่าย ลูกสาวของเขาพูดเป็นตุเป็นตะเหมือนเล่นสนุก

ในความเป็นจริงคือ เอาแค่คำถามเกี่ยวกับบ้านเมืองที่ลูกสาวเขายกตัวอย่าง ซ่งฝูเซิงก็คิดไปแล้วสามวัน

สามวันต่อมา เขาถึงจะเริ่มขยับพู่กัน ‘เขียนบทความ’ เรียบเรียงความคิด

เขียนโดยไม่หยุดพัก

ครึ่งเดือนต่อมา ซ่งฝูเซิงก็ฝึกเขียนตอบพวกเกี่ยวกับคำถามบ้านเมืองโดยไม่ต้องให้ใครมาบอก เขารู้สึกว่าเรื่องนี้สนุก พัฒนาความคิดได้ แสร้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นขุนนางใหญ่แล้วได้ ช่วยขจัดทุกข์ให้บ้านเมืองกับราษฎรอย่างไรได้บ้าง ดีกว่าให้ท่องจำไปจนตาย

ในเวลานี้เอง ราษฎรเมืองเฟิ่งเทียนก็ส่งข่าวต่อกัน ได้ยินว่าฮ่องเต้จะย้ายเมืองหลวงแล้ว

ห่างออกไปห้าร้อยลี้จากเมืองเฟิ่งเทียน ลู่พั่นก็ตามท่านย่ากับมารดากลับมา

ตระกูลลู่จะย้ายครอบครัวตามฮ่องเต้ไป แต่ลู่พั่นตัดสินใจไม่ตามไป โดยให้เหตุผลสวยหรูว่า รักษาตัว

ภายในรถม้า ลู่ฮูหยินปวดใจที่ลูกชายเอาแต่อ่านหนังสือตลอดทาง บอกให้พักสายตาบ้าง บาดแผลบนร่างกายยังหนักอยู่

ลู่พั่นกลับแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน หนังสือที่เขาอ่านเป็นหนังสือที่ใช้ในการสอบจอหงวน

เขาคิดว่า ระหว่างรักษาตัวอย่าปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ถือโอกาสลงสนามสอบด้วยเลยแล้วกัน