ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 586 ข้าชอบเจ้ามาก

ตอนที่ 586 ข้าชอบเจ้ามาก
พ่อแม่ของเสี่ยวเฉวียนจื่อซาบซึ้งใจมากที่ลู่พั่นตั้งใจเรียกพวกเขาเข้ามา

คนเป็นพ่อ จ้องมองแขนพิการของลูกชาย มีเหรอจะไม่สงสาร

แต่ปากกลับพูดว่า “บ้านเราก็มีแค่เจ้าที่ฉลาด อยู่กับคุณชายก็ตั้งใจทำงานให้ดี ดูจากความหมายของคุณชาย ไม่มีทางสั่งให้เจ้าไปอยู่ที่อื่น น่าจะยังเก็บเจ้าไว้ข้างกายหรือเปล่า”

“แน่นอนอยู่แล้วท่านพ่อ คุณชายจะไม่ต้องการข้าเพราะข้าแขนด้วนได้อย่างไร”

แม่ของเสี่ยวเฉวียนจื่อร้องไห้จนปากสั่น อยากยื่นมือไปลูบแขนที่บาดเจ็บของลูกชาย แต่ก็ชักมือกลับมาเช็ดน้ำตา

“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรจริงๆ นะ โชคดีที่ข้ามีไหวพริบ ไม่อย่างนั้นไม่ได้กลับมาแล้ว”

พอเถอะเสี่ยวเฉวียนจื่อ ไม่สู้ไม่ปลอบดีกว่า คำพูดนี้ทำให้แม่ของเขาใจสั่น พูดพึมพำ “วันหน้าก็หาคู่ยากแล้ว”

“ไอ๊หยาท่านแม่ อาจารย์บอกแล้ว บ่าวรับใช้ที่ใกล้ชิดอย่างอาจารย์กับข้า คุณชายจัดการให้อยู่แล้ว ถ้าคุณชายไม่ไหว ฮูหยินน้อยก็ต้องจัดการให้ข้า อย่างข้าต้องได้แต่งกับสาวใช้ใหญ่แน่นอน” สาวใช้ใหญ่สวยๆ ทั้งนั้น

แม่ของเฉวียนจื่อเป็นคนซื่อ คิดในใจ ฮูหยินน้อยอยู่ไหนล่ะ ข้าไม่เห็นแม้แต่เงา

วันที่สองหลังจากลู่พั่นกลับมาก็ไปปรากฏตัวที่วังหลวง

ประชุมราชสำนักตอนเช้า เขาแต่งตัวเต็มยศยืนอยู่ลำดับที่สี่ตรงฝั่งแม่ทัพ

สรุปสงครามในดินแดนของอ๋องหลู่ให้ฮ่องเต้ฟัง

หลังประชุมราชสำนักตอนเช้าเสร็จ ฮ่องเต้ก็ให้ลู่พั่นอยู่คุยต่อตามลำพัง อัครเสนาบดีลู่เหลือบมองหลานชาย จากนั้นก็ออกไปก่อน

หลี่เต๋อไห่ขันทีใหญ่ เห็นฮ่องเต้เข้าไปประคองลู่พั่นด้วยตัวเอง

อีกทั้งเดิมทีอยากตบบ่าของลู่พั่น แต่ก็ชักมือกลับได้ทันเวลา ยิ้มพลางพยักหน้าให้แม่ทัพลู่ ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยๆ ทั้งยังพระราชทานมื้อกลางวัน

จนกระทั่งยามอาทิตย์อัสดง ถึงได้ปล่อยให้แม่ทัพลู่ออกจากวังหลวง

ระหว่างทางจากวังหลวงกลับจวนลู่

คุณหนูสายตรงสี่คนที่มาจากคนละจวน ได้เปิดห้องในโรงเตี๊ยมกับภัตตาคารที่อยู่บริเวณถนนติดกัน

สตรีทั้งสี่นางนี้คิดเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย

แต่จะว่าไป พวกนางก็ทำได้แค่ใช้วิธีโง่เขลาแบบนี้มาเฝ้ารอไปเรื่อยๆ เผื่อจะได้เห็นหน้า

พวกนางชะเง้อคอมองโดยมีสาวใช้อยู่เป็นเพื่อน มองรถม้าของลู่พั่นที่วิ่งผ่านไป

บิดผ้าเช็ดหน้าในมือ หวังเหลือเกินว่าลู่พั่นจะเปิดม่านเผยให้เห็นโฉมหน้าสักหน่อย

ทว่าม่านบนรถม้าไม่ขยับแม้แต่น้อย

ลู่พั่นกลับถึงจวน พ่อบ้านบอกเขาว่า คุณหนูรองกับคุณหนูสี่กลับมานานแล้ว

ขณะที่ลู่พั่นกำลังจะเอ่ยถามว่าท่านยายก็มาด้วยหรือไม่ ก็เห็นรถม้าของจวนติง

มีเสียงตะโกนดังมาจากทางประตู “คุณหนูใหญ่กลับจวน”

ลู่พั่นถอดชุดเครื่องแบบ เปลี่ยนไปใส่ชุดธรรมดา เตรียมไปเรือนในเพื่อกินข้าวพร้อมกับท่านย่าและท่านยาย ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง “คุณหนูสามกลับจวน”

ลู่จือหว่านไม่ได้เหมือนพี่ๆ น้องๆ ที่กลับจวนมาตามลำพัง นางอุ้มลูกหอบหิ้วสาวใช้กลับมาเป็นโขยง

สามีของนางบอกว่า กลับมาพักที่บ้านได้ ไม่มีปัญหา อีกทั้งพรุ่งนี้เขาก็จะตามมาพักด้วย

ตอนที่บังเอิญเจอน้องชายระหว่างทางไปเรือนใน ดวงตาของลู่จือหว่านก็มีน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาทันที พอตื่นเต้นนางก็ลำดับคำพูดไม่ถูก

“หมินหรุ่ย เจ้า ข้า ใช่ เจ้าอยากอุ้มนางดูไหม” เอาตัวเด็กมาจากในมือของสาวใช้ อยากให้น้องชายได้อุ้ม

ลู่พั่นมองเด็กทารกที่อยู่ในผ้าอ้อม นี่น่ะหรือเด็กที่พี่สามคลอดตอนที่ลำบากที่สุด

ยกแขนขึ้นอย่างเกร็งๆ กำลังจะรับมาอุ้ม มือแตะถูกตัวแล้ว ในใจเริ่มตื่นเต้น

ลู่จือหว่านชั่งใจแล้วเบี่ยงลูกสาวออก “อย่าอุ้มดีกว่า เจ้ายังบาดเจ็บอยู่”

ลู่พั่นชักมือกลับ วางมือแนบลำตัว

จากนั้นลู่จือหว่านก็อุ้มลูกพลางเดินคุยกับน้องชาย “เจ้าตั้งชื่อแรกเกิดให้นางหน่อยสิ ยังไม่มีชื่อเลย พี่เขยของเจ้าบอกว่ารอให้เจ้ากลับมาตั้งให้”

“แอนนา”

“หืม?”

“แอนนา”

ด้วยเหตุนี้ลูกสาวของลู่จือหว่าน เด็กผู้หญิงยุคโบราณได้ถูกน้าชายตั้งชื่อฝรั่งให้

แอนนาเป็นเด็กสาวผู้กล้าหาญที่ซ่งฝูหลิงเขียนในเรื่องเล่า

เขาหวังว่าหลานสาวของเขาจะมีนิสัยเหมือนแอนนา

วันที่สาม

ลู่พั่นปรากฏตัวที่สุสานตระกูลลู่

เขามองหลุมศพของบิดา พูดในใจ

ท่านพ่อ ลูกกลับมาแล้ว

ลูกเชื่อว่าท่านพ่อทราบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด รวมถึงอาการบาดเจ็บของลูก ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก

เพราะลูกเชื่อคำพูดของเด็กคนนั้น (เฉียนหมี่โซ่ว)

ท่านพ่อทำเพื่อบ้านเมืองเพื่อราษฎรขนาดนี้ จะต้องได้เป็นเทพบนสวรรค์แน่นอน มองลูกอยู่บนสวรรค์

ดังนั้นไม่ต้องพูดเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว พูดถึงอนาคตดีกว่า

ท่านพ่อ วันหน้าข้ายังจะเป็นผู้บัญชาการอีก เข้าสู่สนามรบอีกครั้ง

ข้าขอสาบานต่อท่านว่า ข้าจะจัดการเก็บพื้นที่ทางตอนใต้ของแม่น้ำ ยึดดินแดนบ้านเกิดกลับมา ให้สมกับที่ท่านปู่กับท่านพ่อตั้งชื่อข้าว่า ‘พั่น’

แต่ตอนนี้ ฮ่องเต้ตรัสว่า ราษฎรลำบากยากแค้น ผู้คนอดอยาก และลูกก็ต้องรักษาตัวชั่วคราว

ในช่วงที่พักรักษาตัวนี้ ท่านพ่อ ลูกจะเข้าสอบจอหงวน

ยังจำคำพูดที่ท่านพ่อบอกสมัยเด็กๆ ได้ ท่านพ่อชอบให้ข้าเอาดีทางบุ๋น ไม่ชอบให้เอาดีทางบู๊

แต่ลูกอยากเป็นหมินหรุ่ยที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ในใจท่าน

รถม้าเคลื่อนออกไป บรรดาคนที่ดูแลสุสานต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น น้อมส่งคุณชายลู่

ตอนที่ลู่พั่นไปร้านหนังสือ

บรรดาคุณหนูที่กลับจวนลู่ได้ถลึงตามองมารดา “ท่านแม่พูดว่าใครนะเจ้าคะ”

ดูสิ กลับมาเมืองเฟิ่งเทียนแล้ว เรื่องบางอย่างก็สะดวกคุยกัน ต้องเผชิญหน้าแล้ว

“พั่งยา”

ภายในห้องไม่มีสาวใช้แม้แต่คนเดียว มีแต่คนในครอบครัว รวมถึงแอนนาที่นอนดิ้นไปดิ้นมา

ลู่จือหว่านกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก ถามพี่น้องด้วยความตกใจ “พั่งยาคือใคร”

ลู่ฮูหยินรู้สึกว่าคนที่ไม่ควรถามที่สุดก็คือลูกสาวคนที่สาม เจ้ายังจะกล้าถามอีกว่าพั่งยาเป็นใคร พวกเรายังอยากถามเจ้าด้วยซ้ำ

“ร้านขนม”

“ข้า หา?” ลู่จือหว่านอึ้ง หันไปมองมารดา

ลู่จือรุ่น ลู่จือจิ้ง ลู่จือเหยา “…” พวกนางคิดว่าตัวเองหูแว่ว

หลังจากที่ลู่จือเหยาลูกสาวคนเล็กหายอึ้งก็รีบถามขึ้น “ท่านแม่ เป็นเรื่องจริงหรือ หมินหรุ่ยบอกว่าชอบ อืม พั่งยา จริงหรือเจ้าคะ”

“จะไม่จริงได้อย่างไร เรื่องจริง แม่กับท่านย่าของพวกเจ้าได้ยินเขายอมรับมากับหู”

ลู่ฮูหยินพูดถึงตรงนี้ยังได้พูดเสริมอย่างใจเย็น “พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่า ตอนหมินหรุ่ยพูดถึงครอบครัวนั้นปกป้องน่าดู พอพูดถึงพั่งยาก็ยิ่ง…” ควรจะบรรยายอย่างไรดีล่ะ

“อายจนเดินหนีไป..

…ตอนนั้นหลังของเขาเจ็บหนักยิ่งกว่าตอนนี้ จะลุกจะนั่งต้องมีคนคอยประคอง…

…แต่หลังจากพูดถึงสตรีนางนั้นเสร็จ เขาก็ลุกพรวดเดินคล่องออกไปทันที คอเคอแดงไปหมด เจ้าว่าใช่เรื่องจริงหรือไม่ล่ะ”

ลู่จือเหยาที่เป็นคนถามอดพยักหน้าไม่ได้

จริง จากที่ท่านแม่เล่ามา นี่เป็นเรื่องจริงสินะ ไม่เคยเห็นหมินหรุ่ยเป็นแบบนี้มาก่อน

หน้าแดงคอแดงอย่างนั้นรึ

ลู่จือจิ้งเอาแขนสะกิดพี่สาวคนโต กระซิบถาม “พี่ใหญ่ ครั้งก่อนที่พวกเราไป พี่อยู่บนเขา สังเกตเห็นแม่นางซ่งหรือเปล่า”

ไม่มี ดูเหมือนจะไม่ได้เจอ

เอ๊ะ ไม่สิ เด็กสาวที่หน้าตามอมแมม

ลู่จือจิ้งกับพี่สาวคนโตมองหน้ากัน เอาล่ะ เลิกพูดเถอะ เอาแค่เรื่องชื่อพั่งยามาเป็นน้องสะใภ้นางก็น่าประหลาดมากแล้ว พอนึกถึงใบหน้าสกปรกมอมแมมนั่น นางกลัวว่านางจะสั่งให้ไปหมู่บ้านเหรินจยาเสียตอนนี้

ลู่จือรุ่นหยั่งเชิงถามลู่ฮูหยิน “ท่านแม่ ท่านย่าคิดเห็นอย่างไรเจ้าคะ”

“ท่านย่าก็ย่อมตามใจ ขอเพียงแต่หมินหรุ่ยถูกใจนาง ก็ไม่มีทางขัดขวาง”

“เช่นนั้นท่านแม่ล่ะเจ้าคะ”

ลู่ฮูหยินถามกลับ “พวกเจ้าบอกว่าครอบครัวซ่งเป็นคนดีไม่ใช่เหรอ”

นอกจากลู่จือหว่านแล้ว คุณหนูอีกสามคนที่เหลือก็อ้าปากค้างมองมารดาตัวเอง “…” หมายความว่าท่านแม่ก็ไม่คัดค้านเช่นกันหรือ

ซ่งพั่งยา ไม่ใช่รับมาเป็นอนุ แต่มาเป็นน้องสะใภ้ของพวกนาง

ในเวลานี้ฉินหมอมอได้เข้ามาถ่ายทอดคำพูดว่าเหล่าฮูหยินตื่นจากนอนกลางวันแล้ว อนุญาตให้เข้าไปน้อมทักทายได้แล้ว

ในขณะที่คุณหนูทั้งสามตามลู่ฮูหยินออกไปแล้ว ลู่จือหว่านถึงยืนขึ้น

“ซ่งฝูหลิง ท่านแม่ ข้าจะบอกให้ว่าซ่งฝูหลิงหน้าตา…”

คุณหนูท่านนี้เพิ่งจะฉุกคิดขึ้นมาได้

———————————————-

[1] ชื่อของลู่พั่นหมายถึง อาณาเขต บริเวณ