ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 587-2 องค์หญิงใหญ่ VS ย่าหม่า

ตอนที่ 587-2 องค์หญิงใหญ่ VS ย่าหม่า
ในสายตาของฉินหมอมอ ความหมายในแววตาขององค์หญิงคือ เจ้าที่พูดแบบนี้ออกมาต่างหากที่น่าขบขัน อะไรที่เป็นสาเหตุให้ราษฎรต้องลี้ภัย พวกคนฐานะสูงส่งยิ่งควรละอายใจและสำนึกที่ทำให้ราษฎรเหล่านี้ต้องลี้ภัย ไม่ใช่มาทำเป็นรังเกียจ

“น้องชายของเจ้าสร้างผลงานด้วยตัวเอง ยังไม่พอปิดปากคำครหารึ ตระกูลลู่ของข้าต้องพึ่งการแต่งงานเพื่ออุดปากผู้คนด้วยรึ” ลู่ฮูหยินชิงพูดขึ้น

พูดจบก็ลุกขึ้น “ท่านแม่”

เหล่าฮูหยินตบหลังมือลูกสะใภ้เบาๆ “ย่าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้านั่งลง”

“ท่านย่า ท่านย่า” ลู่จือหว่านกับลู่จือเหยาตะโกนเรียกเหล่าฮูหยินที่เดินออกไป

ลู่ฮูหยินจะนั่งลงอย่างสบายใจได้อย่างไร หันไปถลึงตาใส่ลูกสาวคนโตก่อนแล้วถึงพูดขึ้น “พวกเจ้ากลับจวนตัวเองไปก่อนเถอะ”

จากนั้นก็รีบร้อนตามไป

เหล่าฮูหยินที่เดินออกมาเวลานี้มีคำพูดในใจมากมาย

เป็นเรื่องที่น่ายินดีแท้ๆ นางยังฟังหว่านเอ๋อร์เล่าไม่พอเลยนะ กำลังฟังไปนั่งนึกไปว่าว่าที่หลานสะใภ้ของนางหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ก็มาถูกขัดจังหวะเสียได้

“พวกนางยังไม่รู้หรือเปล่าว่า ทางนั้นยังไม่สนใจหมินหรุ่ยเลยด้วยซ้ำ”

ฉินหมอมอประคองมือของเหล่าฮูหยินพลางยิ้ม ปากก็ตอบว่า “เจ้าค่ะ ฮูหยินน่าจะยังไม่ได้บอก” แต่ในใจกลับคิดว่า

ถ้ารู้ล่ะก็ คงเห็นแย้งยิ่งกว่านี้

คนที่เคยลี้ภัย มีสิทธิ์อะไรไม่รีบให้ความสนใจ

มีแค่พวกเราที่เลือกเจ้า ไม่ใช่ให้เจ้าเลือกพวกเรา

แต่ในความเป็นจริง คนเราเมื่อมาถึงช่วงวัยหนึ่งจะเข้าใจเหตุผลอยู่ข้อ อย่างน้อยนางก็รู้จากการได้ติดตามองค์หญิงในช่วงหลายปีมานี้ บนโลกนี้มีเรื่องราวมากมายที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสายตาคนนอกว่าคู่ควรหรือไม่ และก็ใช่ว่าบังคับแล้วจะได้มา แต่สนแค่ว่าเจ้ายินยอม และข้าก็ยินดี

ตอนนั้นที่เลือกราชบุตรเขย มีหลายคนที่ดีมาก คนจำนวนมากเห็นว่าเหมาะสมกัน แต่องค์หญิงไม่ยินยอม

ราชบุตรเขยในตอนนั้น หรือก็คืออัครเสนาบดีลู่ในตอนนี้ ด้อยกว่าคนพวกนั้นมาก แต่องค์หญิงกลับยินยอม

เหล่าฮูหยินยังได้บ่นกับฉินหมอมอ ความหมายโดยรวมประมาณว่า ทำไมหลังจากที่รุ่นเอ๋อร์แต่งงานไปก็จิตใจคับแคบได้ขนาดนั้น เอาอย่างมาจากแม่สามีรึ สายตาเอาแต่จับจ้องว่าคนอื่นจะมองอย่างไรกับหมายปองยศเล็กๆ นั่นในจวนของนาง

ฟังดูสิ ยศเล็กๆ

ฉินหมอมอไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี รู้แค่ว่านี่คือการพาลจนโกรธ

ก่อนหน้านี้อารมณ์ดีขนาดไหน ตอนนี้ก็อารมณ์เสียเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ ตอนองค์หญิงตื่นจากบรรทมอยู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “จวนผู้สำเร็จราชการควรมองไปข้างหน้าได้แล้ว”

จากนั้นก็สั่งนางว่า อาหารเย็นจะกินบนเรือ จะให้พวกหลานสาวได้ล่องเรือยามเย็น ฟังเสียงขลุ่ยจากริมฝั่ง ทั้งยังพูดอย่างออกอรรถรสว่าอยากกินปลาสวินหวงอาศัยจังหวะที่หลานสาวกลับมาสร้างความครึกครื้นหน่อย

ปรากฏว่า ช่างเถอะ

แต่ฉินหมอมอไม่ได้ไม่พอใจตามเหล่าฮูหยินไปด้วย กลับเป็นฝ่ายเตือนเหล่าฮูหยินว่า ลู่จือรุ่นคิดแบบพี่สาวคนโต ก่อนหน้านี้เรื่องส่งเสบียงไปให้น้องชาย นางตั้งใจมากที่สุด รับผิดชอบมากที่สุด ไม่ต้องสนว่าอยากจับผิดหรือไม่ ตอนนี้นางก็ย่อมคิดเยอะเป็นพิเศษ

ตอนที่ลู่ฮูหยินมาถึงก็ได้ยินคำพูดนี้พอดี

พยักหน้าให้ฉินหมอมอด้วยความรู้สึกขอบคุณ จากนั้นถึงพูดด้วยน้ำเสียงเอาใจ “ท่านแม่”

เหล่าฮูหยินครุ่นคิด ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์โกรธแล้ว

ปกติถ้านางกลับห้องตัวเอง มีอารมณ์แบบไหนก็จะแสดงออกแบบนั้น “ไว้ให้หว่านเอ๋อร์มาอีกรอบ ให้นางคิดหาทาง แบบที่หมินหรุ่ยไม่รู้ พวกเราเจอหน้าสตรีผู้นั้นหน่อยเป็นอย่างไร” แค่ฟังลู่จือหว่านเล่ามันน่าเบื่อ

“หึหึ เจ้าค่ะ”

กลับไปดูทางสี่พี่น้องที่ถูกไล่

ลู่จือเหยาถามลู่จือหว่านขณะเดิน “นางมือนุ่มเพราะไม่ทำงานทำการจริงหรือ”

“ใครบอก พวกขนมตอนนั้นดูเหมือนนางจะทำเองนะ”

“แล้วทำไมเมื่อครู่พี่สามไม่เล่าล่ะ”

“พอเถอะน้องสี่ เจ้าไม่ต้องสรรหาคำพูดมาพูดแทนนาง” ลู่จือรุ่นหน้าบึ้ง อยู่ๆ ก็พูดตำหนิ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้จักเจ้า เจ้าเล่ห์เพทุบาย

ลู่จือหว่านหันมา “พี่ใหญ่ พี่หงุดหงิดแล้วทำไมต้องมาลงกับน้องสี่ด้วย” พวกสาวใช้อยู่กันเยอะแยะขนาดนี้ คิดจะทำอะไร

ส่วนลู่จือเหยาที่ถูกตำหนิกลับไม่ได้โต้ตอบโดยตรง อย่างไรเสียนั่นก็พี่สาวคนโต

นางยังได้สะกิดลู่จือหว่านไม่ให้เถียงสู้ ขณะเดียวกันก็เร่งฝีเท้า คิดในใจ

ครอบครัวของนางต่อให้ไม่ดีอย่างไร สามีแย่แค่ไหน แต่ก็คือครอบครัว

เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าครอบครัวสามีคือบ้าน

ดูสิ ท่านแม่บอกให้กลับ นางก็ต้องกลับ ส่วนบ้านนั้นของนาง ในจวนมีใครบ้างที่กล้าไล่นาง

ลู่จือรุ่นกลับถึงจวนตัวเอง

กลับมาจากข้างนอกต้องไปน้อมทักทายที่เรือนของแม่สามีก่อน นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของครอบครัวใหญ่

ลู่จือรุ่นฝืนยิ้ม บอกแม่สามีรวมถึงสะใภ้คนอื่นๆ ด้วยความภูมิใจว่า จวนผู้สำเร็จราชการอยู่ดีมีสุขกันทุกคน

สุดท้ายนางก็กลับถึงห้องนอนตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุด ไล่สาวใช้ออกไปหมด นอนร้องไห้บนเตียง

ลู่จือรุ่นน้อยใจ

นางทำเพื่อใครกัน แต่กลับถูกท่านย่ากับท่านแม่ชักสีหน้าใส่

นางทำไปเพราะเจตนาดีไม่ใช่เหรอ

นางยุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่นที่ไหนกัน

ทำไมไม่ลองคิดดูบ้างว่า ฐานะแตกต่างขนาดไหน วันหน้าใครได้ยินมีเหรอจะไม่ตกใจ

แล้วก็คนที่มีชาติกำเนิดแบบนั้น ไม่ใช่ว่านางรังเกียจ แต่ไม่เคยเจอโลกมาก่อน กับคนที่ภูมิหลังแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง จะอยู่กันอย่างไร

ไม่ต้องพูดไปไกล ยกตัวอย่างเอาแค่สองเรื่องง่ายๆ

สมมติว่าให้ครอบครัวซ่งฝูเซิงไปเป็นแขกที่จวนผู้สำเร็จราชการ แค่เดินเล่นพวกเขาก็พลัดหลงกันได้แล้ว

สมมติว่าให้ซ่งพั่งยา ฟังดูสิ พั่งยา ได้ ไม่พูดเรื่องชื่อ ให้ย่าของสตรีผู้นั้นมานั่งกับท่านย่าของนาง

ลู่จือรุ่นนึกถึงตรงนี้ก็ลุกขึ้นมานั่ง เช็ดน้ำตาคิดในใจ ท่านย่ามีบทสนทนาร่วมกันกับท่านย่าของนางหรือ คุยอะไร ให้นางเล่าความสนุกในชนบทให้ฟังอย่างนั้นหรือ

หญิงชราแบบนั้นไปจวนลู่ ทั้งภายนอกและภายในยังสู้หญิงรับใช้สูงวัยในจวนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

พวกบ่าวรับใช้คงพากันกระซิบกระซาบ หญิงแก่แบบนั้นมานั่งเสมอตัวกับท่าน จะให้มาเกี่ยวดองกันอย่างนั้นเหรอ น่าขำให้ฟันร่วงหรือเปล่า

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่า ถ้าแต่งเข้ามาจริงๆ ว่าที่ฮูหยินของจวนผู้สำเร็จราชการเคยลี้ภัยมาก่อน ความจริงข้อนี้มันลบทิ้งไม่ได้

ลู่จือจิ้งกลับถึงจวนก็เล่าให้สามีฟัง นางพูดเสียงเบา “ดูเอาแล้วกัน หมินหรุ่ยยังไม่รู้ ถ้ารู้คงโกรธพี่ใหญ่”

สามีของนาง ไม่ใช่แค่คง ต้องโกรธอยู่แล้ว มายุ่งอะไรด้วย

“พวกเจ้าน่ะยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

“พูดอะไรแบบนั้น นั่นน้องชายข้านะ ไม่คิดว่ามันเหลวไหลเกินไปเหรอ” ลู่จือจิ้งโมโห พาลจนสามีของนางหยิบม้วนหนังสือเดินออกไป

ต่อให้เหลวไหลอย่างไร เจ้าที่แต่งออกมาแล้วก็ไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเรื่องของน้องชาย

คำสั่งของพ่อแม่ วาจาของแม่สื่อ ขนาดปู่ย่ากับท่านแม่ของเจ้ายังไม่คัดค้านเลย

อีกอย่าง ต่อให้คัดค้าน ด้วยนิสัยของน้องชายเจ้า เจ้าไม่รู้จักเขา หรือข้าไม่รู้จักเขากันแน่ เขาจะฟังพวกเจ้ารึ

ในเวลาเดียวกัน ลู่พั่นอยู่ที่ชั้นสองของร้านหนังสือ กำลังเหล่มองนักเรียนพวกนั้น

เขาทราบแล้วว่าพั่งยาเคยมาที่นี่ นั่งในห้องหนังสือของเขาแค่ประเดี๋ยวเดียว แต่กลับเคยนั่งอยู่ที่ชั้นสองทั้งวัน นักเรียนพวกนี้แอบมองนางอยู่บ่อยครั้ง

ตอนที่ซุ่นจื่อถือกระดาษมาหาลู่พั่นก็เห็นคุณชายของเขากำลังกัดฟัน

เขาบากหน้าพูดไป “คุณชาย นี่เป็นข้อความที่ซื่อจ้วงทิ้งไว้ให้คุณชายขอรับ” ช่วงหลายวันมานี้คุณชายถูกเรียกเข้าวังบ่อยครั้งเพื่อประชุมราชสำนักตอนเช้า ไม่มีเวลาจริงๆ อันที่จริงกระดาษนี้เอามาให้ช้ามากทีเดียว

ลู่พั่นรับมาดู พอเงยหน้าก็เห็นอักษรกลมๆ ซื่อจ้วงเขียนคำว่า ‘รายงานท่านแม่ทัพ’ ไม่เป็น

สรุปใจความได้ว่า ท่านแม่ทัพ ท่านมาถึงอย่างปลอดภัยแล้ว ถือว่าข้าทำภารกิจที่นายท่านมอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว ข้ารอท่านอนุญาตให้กลับบ้านไม่ไหว ขอไปก่อน ไม่ทำแล้วนะ

ซุ่นจื่อสังเกตสีหน้าของลู่พั่น

“ไปแล้วรึ”

“ขอรับคุณชาย แถมยังแบกกุ้งแช่แข็งไปหนึ่งกระสอบ” ละลายแล้ว สงสัยว่าจะมีกลิ่นเหม็นด้วย พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซื่อจ้วงไปซื้อในเมืองชิงเฉิงตั้งแต่เมื่อไร

———————————————-

[1] ปลาสวินหวง ปลาสเตอร์เจียน