ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 588-1

ตอนที่ 588-1
ไม่ทำแล้วอย่างนั้นรึ

สีหน้าของลู่พั่นไม่สู้ดีนัก

เขาเหลือบมองพวกนักเรียนที่อยู่ชั้นสอง มีหลายคนที่หน้าตาโดดเด่น เขาไล่มองทีละคนด้วยแววตาที่ไม่พอใจ จากนั้นถึงเดินลงชั้นล่าง

ที่ชั้นหนึ่ง

เถ้าแก่ฉีเป็นฝ่ายยอมรับผิดก่อน ต่อไปถ้าคุณหนูซ่งมาอีก ไม่ว่าเขาหรือเด็กในร้านจะไม่มีทางทำผิดพลาดอีก จะเชิญนางไปที่ห้องหนังสือของคุณชาย คุณชายโปรดให้โอกาสพวกเด็กในร้านอีกครั้ง

คราวนี้ลู่พั่นไม่แม้แต่จะกวาดตามอง เขาหยิบสมุดบัญชีแล้วหันตัวเดินออก

ซุ่นจื่อตามอยู่ด้านหลัง หันไปทำปากขมุบขมิบเตือนเถ้าแก่ฉี ช่วงสองวันนี้คุณชายอารมณ์ไม่ดี ระวังตัวหน่อย

ซุ่นจื่อคิด จะให้อารมณ์ดีได้อย่างไร

วันๆ เดี๋ยวก็เรื่องนั้นเรื่องนี้ เรื่องที่อยากทำที่สุดกลับไม่มีเวลาไปทำ ฮึ่ยๆ

นี่ก็กลับมาตั้งสามสี่วันแล้ว ยังไม่ได้เจอหน้า หงุดหงิดเหลือเกิน แถมซื่อจ้วงยังเพิ่มความวุ่นวายอีก

ทำไมถึงพูดแบบนี้น่ะเหรอ ซุ่นจื่อวิเคราะห์เอาเองว่า

คนซื่อบื้ออย่างคุณชายที่หาข้ออ้างไม่เป็นแบบนั้น ดีไม่ดีอาจเคยคิดไว้ว่าจะอ้างซื่อจ้วงเพื่อตามไปที่หมู่บ้านด้วย ปรากฏว่าซื่อจ้วงกลับเผ่นไปแล้ว

ในความเป็นจริง คนที่กลับหมู่บ้านก่อนคือเริ่นจื่อฮ่าว ไม่ใช่ซื่อจ้วง

หลังจากซื่อจ้วงได้รับค่าตอบแทนก็กำลังแบกกระสอบกุ้งที่มีกลิ่นโชยไปทั่ว เข้าร้านไหน พอเถ้าแก่ร้านนั้นออกมาต้อนรับก็ทำท่ารังเกียจเล็กน้อย

อืม อดทนมาจนถึงตอนนี้เพื่อเงินเดือน ไม่อย่างนั้นคงทิ้งข้อความไว้ให้ท่านแม่ทัพนานแล้ว

“เจ้าต้องการซื้อพู่กันสองด้ามนี้รึ”

ซื่อจ้วงพยักหน้า

อันใหญ่ให้นายท่านซ่งฝูเซิง อันเล็กให้คุณชายน้อยเฉียนหมี่โซ่ว

“เดินทางปลอดภัย” เถ้าแก่ยิ้มส่งลูกค้าออกจากร้าน

“เจ้าต้องการซื้อกระจกทองแดง แถมยังจะซื้อสองอันด้วยงั้นรึ”

ซื่อจ้วงไปที่ร้านขายเครื่องประทินโฉม

เขาอยู่ในชุดผ้าป่านสำหรับฤดูใบไม้ร่วงฤดูหนาว ชุดนี้เฉียนเพ่ยอิงทำให้ตั้งแต่ก่อนไปส่งเสบียงให้ลู่พั่นเมื่อปีที่แล้ว

ซื่อจ้วงที่แบกกระสอบกุ้งพยักหน้า

กระจกทองแดงอันใหญ่แพงหน่อย เขาต้องใช้เงินครึ่งเดือนถึงจะซื้อได้ เอาให้คุณหนูเฉียนเพ่ยอิงกับคุณหนูเล็กซ่งฝูหลิง สองแม่ลูกใช้ด้วยกันต้องซื้ออันใหญ่

ส่วนอันขนาดเท่าฝ่ามือก็ต้องใช้เงินเกือบครึ่งเดือนของตัวเอง มอบให้เป่าจู

ซื่อจ้วงล้วงเงินที่ยังอุ่นๆ อยู่จากอุณหภูมิของร่างกาย เงินเดือนที่ลู่พั่นให้เขาเพิ่งได้มาก็ถูกใช้ไปแล้ว

สุดท้าย ก่อนออกจากเมืองเฟิ่งเทียน ซื่อจ้วงยังมีความเอาใจใส่ วิ่งไปที่ร้านขายใบยาสูบกับกระบอกยาสูบ ซื้อกระบอกยาสูบให้หนิวจั่งกุ้ย

หลายครั้งที่เขาเห็นหนิวจั่งกุ้ยจ้องห่อยาสูบของท่านลุงซ่ง นอกจากนี้เขายังซื้อใบยาสูบให้ท่านลุงซ่งด้วย

สรุปก็คือซื่อจ้วงมีของขวัญให้คนในครอบครัว ผู้บังคับบัญชา (ท่านลุงซ่ง) และสาวในดวงใจ

เขาจำได้ นายท่านเคยบอกว่า เงินปลิวไปเดี๋ยวมันก็กลับมาใหม่

…

ปากทางเข้าหมู่บ้านเหรินจยา

ตอนนี้มีการสร้างห้องทำเนื้อหยองขนาดใหญ่ตรงจุดที่ไม่ไกลจากทางเข้าหมู่บ้านขึ้นมาแล้ว

ไม่กล้าสร้างกลางหมู่บ้าน ผัดทีกลิ่นหอมเกินไป พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านทนไม่ไหว

ถัดจากห้องทำเนื้อหยองไปไม่ไกลก็คือจุดทำอิฐนมที่เรียงเป็นแถว ไม่ได้ดูโออ่าเท่าห้องทำเนื้อหยอง แต่ชนะตรงที่ดูแล้วเป็นระเบียบเรียบร้อย

ถ้าจะให้บอก ตอนนี้หมู่บ้านเหรินจยามี ‘สิ่งปลูกสร้างผิดกฎ’ มากมายจริงๆ

ไม่เพียงแต่ซ่งฝูเซิงจะทำกังหันน้ำขนาดใหญ่ยิ่งกว่าให้คนในหมู่บ้าน สามารถผันน้ำเข้ามาในแปลงเกษตร อีกทั้งแม้แต่ตรงกังหันน้ำของบ้านตัวเองที่สร้างริมแม่น้ำก่อนหน้านี้ก็ยังได้สร้างโรงสีพลังน้ำเพิ่มอีกด้วย

กังหันน้ำขนาดใหญ่ในหมู่บ้าน โรงสีพลังน้ำที่ขับเคลื่อนโดยแรงดันน้ำ ให้คนในหมู่บ้านได้ใช้

ส่วนกังหันน้ำทางด้านของพวกเราเอาไว้สำหรับ ‘ซ่งเก้าสกุล’ ใช้กันเอง

โม่งา โม่ถั่ว โม่ธัญพืช โม่วัตถุดิบสำหรับขนมปังดำ อาศัยประโยชน์จากแรงดันน้ำไม่ต้องเสียเงิน โรงสีพลังน้ำทั้งสองห้องนี้ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อนทุกวัน

ซ่งฝูหลิงปรากฏตัวตรงทางเข้าหมู่บ้าน

นางเพิ่งเอา ‘ตัวดูดซับความชื้น’ มาส่งให้ลุงใหญ่เสร็จ

ทำเนื้อหยองเสร็จต้องเอาขึ้นชั่ง ก่อนบรรจุลงถุงเพื่อนำไปส่งต้องใส่ตัวดูดซับความชื้น

นางทำหน้าที่นี้มาตลอด

ด้วยเหตุนี้ ท่านย่ากับลุงใหญ่ของนางต่างเคยแอบคุยกันว่า ห้องทำเนื้อหยองควรให้เงินพั่งยาของพวกเราด้วย

ซ่งฝูหลิงได้ยินเสียงคนเดิน นางที่กำลังสะพายเข่งเปล่าจึงหยุดเดิน หันไปมองคนที่อยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน รู้สึกคุ้นหน้านิดหน่อย

ร่างสูง บึกบึน ใบหน้าค่อนข้างคล้ำ ยิ้มทีเห็นฟันขาว เริ่นจื่อฮ่าวที่หุ่นแน่น พอเห็นซ่งฝูหลิงก็หยุดเดินทันที

แม่เจ้า นี่ลูกสาวบ้านไหนเนี่ย ทำไมสวยขนาดนี้

ผมดำขลับ ร่างสะโอดสะอง ใบหน้าขาวสะอาดสะอ้าน อยู่ในชุดสีชมพูลายดอกสว่างสดใส ยืนน่ารักอยู่ตรงนั้น แล้วดูดวงตาคู่นั้นสิ กำลังมองมาที่เขา

ในที่สุดซ่งฝูหลิงก็นึกออกว่าคนผู้นี้คือใคร

เริ่นจื่อฮ่าวที่คืนแรกมาถึงหมู่บ้านก็จ้องพี่เถาฮวาด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ย แถมยังเคยพาคนบุกมาที่บ้านของนาง แต่ก็ถูกพ่อของนางซัดหน้าไปสองที

เริ่นจื่อฮ่าวเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “เอ๊ะ” ไม่กล้าขยับ

แอบพึมพำในใจ

นี่มันสาวน้อยในฝันที่ข้าอยากแต่งงานด้วย ทุกครั้งที่มองดวงดาวยามค่ำคืนก็คะนึงหา นึกถึงทุกครั้งยามที่ต้องไปเผชิญกับความเป็นความตาย มิใช่หรือ

ซ่งฝูหลิงไม่ได้ยินเสียงเอ๊ะของเขา นางสะพายเข่งเดินต่อ แต่เริ่นจื่อฮ่าวกลับเป็นที่สะดุดตาของพวกป้าอ้วนจนเดินออกมา

พวกป้าอ้วยเคี้ยวกากนม

เมื่อครู่ในห้องทำอิฐนม พวกป้าก็สังเกตเห็นว่ามีเด็กหนุ่มร่างใหญ่ปรากฏตัวในหมู่บ้าน

พวกป้าอ้วนไม่รู้จักคำว่าหุ่นล่ำกล้ามแน่นของยุคปัจจุบัน ถ้ารู้จะต้องใช้คำนี้มาอธิบายแน่นอน

ตอนนั้นนางยังคิดอยู่ว่านั่นใครกัน แต่พอออกมาดูใกล้ๆ

มองให้ชัด ไอ๊หยา “อากงซิ่น อา อา ลูกชายคนสามของอากลับมาแล้ว!”

เสียงนี้ตะโกนไป ตามมาด้วยเสียงสะท้อน เล่นเอาเป็ดในบ้านซ่งฝูเซิงที่เดินอยู่ริมน้ำตกใจกระพือปีกยกใหญ่

เริ่นจื่อฮ่าวยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาว ประเด็นคือ เป็นเพราะเขาตัวคล้ำขึ้นมาก

พยายามควบคุมสายตาของตัวเองไม่ให้มองซ่งฝูหลิงที่เดินออกไป ไม่อย่างนั้นจะดูไม่สุขุม “น้าอ้วน”

ฟังดูสิ คนที่เมื่อก่อนเดินไปไหนในหมู่บ้านไม่รู้จักทักทายใคร ตอนนี้เป็นฝ่ายเรียกน้าอ้วนก่อนด้วย

“อื้อ!” ป้าร่างอ้วนขานรับเสียงดัง “ถ้าพ่อเจ้าได้เจอเจ้าจะต้องดีใจมากแน่ เอ่อ ได้ยินพวกเด็กหนุ่มในหมู่บ้านกลับมาเล่าว่า เจ้าขี่ม้าองอาจน่าดู เจ้าได้รับราชการแล้วหรือยัง”

เมื่อครู่พอพวกป้าอ้วนตะโกนไปแบบนั้น พวกผู้หญิงที่อยู่ในห้องทำอิฐนมก็เดินออกมา

เริ่นจื่อฮ่าวที่แบกห่อผ้าสัมภาระถูกคนในหมู่บ้านมารุมล้อมสามสี่ชั้นทันที

พี่สะใภ้รองของเขาตื่นเต้นจนถือไม้พายกวนนมไปด้วยขณะวิ่งกลับบ้าน ระหว่างนั้นก็ส่งข่าวบอกคนอื่น “น้องสามบ้านข้ากลับมาแล้ว ท่านอา เห็นพ่อสามีกับสามีข้าบ้างไหม ไปไหนกันแล้ว”

ส่วนเริ่นจื่อฮ่าวที่ถูกรุมล้อม พอเห็นคนในหมู่บ้านเขาก็เรียกท่านลุง ท่านป้า ท่านตา ท่านยาย

พอเห็นสะใภ้เก้าเขาก็เป็นฝ่ายทักทายก่อน “ย่าเก้า หลานเขยคนโตของย่าเก้าก็กลับมาแล้วนะ ย่าหาเวลาไปเยี่ยมในเมืองสิ”

“หลานเขยคนโตของข้าก็อยู่หน่วยเดียวกับพวกเจ้าด้วยรึ ไอ๊หยา บังเอิญอะไรขนาดนี้ เขาได้ตำแหน่งหรือยัง”

เล่นเอาย่าเก้าตื่นเต้นมาก กลัวเริ่นจื่อฮ่าวจะบอกว่าเป็นพ่อครัว เตรียมใจไว้แล้วว่าเป็นพ่อครัวก็เท่ากับรับราชการเหมือนกัน เริ่นจื่อฮ่าวพยักหน้า “ใช่ ดูแลคนหลายพันเชียวนะ” ดูแลเรื่องอาหารการกิน

“งั้นเจ้าล่ะ พวกเด็กๆ บอกว่าเจ้าขี่ม้าเดินนำคู่กับซื่อจ้วงที่อยู่ฝั่งนู้น ตำแหน่งใหญ่โต พ่อเจ้าดีใจแทบบ้าเลยล่ะ มีแค่วันนี้ที่ไม่นั่งรอเจ้าที่หน้าหมู่บ้าน ไม่ได้เอาแต่คิดอยากให้พี่ใหญ่ของเจ้าไปหาเจ้า”

เริ่นจื่อฮ่าวถ่อมตัว “ข้าไม่ถือว่ามีตำแหน่งอะไรหรอก คุมคนแค่ไม่กี่ร้อย”

“ได้เจอพี่ใหญ่ในเมืองหรือยัง”

“เจอแล้ว พี่ใหญ่อยากให้ข้าพักอยู่ด้วยก่อน แต่ข้าอยากรีบกลับบ้าน”

“ซื่อจ้วงที่อยู่ฝั่งนู้นเขาเป็นทหารใกล้ชิด อะไรคือทหารใกล้ชิด ได้เงินเยอะกว่าเจ้าไหม แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ”

เวลานี้ซ่งฝูเซิง ท่านลุงซ่ง เริ่นกงซิ่นก็มาพอดี

ซ่งฝูเซิงกับท่านลุงซ่งย่อมออกมาต้อนรับซื่อจ้วง คิดว่าซื่อจ้วงก็ตามกลับมาด้วย

นับตั้งแต่ได้ยินว่าแม่ทัพเล็กกลับมาเมืองเฟิ่งเทียนแล้ว ‘เก้าสกุล’ ก็นับวันรอว่าพอทางนั้นเรียบร้อยซื่อจ้วงก็จะได้หยุด

ซ่งฝูเซิงเคยอธิบายให้ทุกคนฟัง

อย่าใจร้อน

ของขุนนางใหญ่เรียกสรุปงาน ใช่ว่ามาถึงแล้วจะสบายตัว ต้องรายงานต่อเบื้องบน ทหารเล็กๆ อย่างซื่อจ้วงกับเริ่นจื่อฮ่าวเรียกส่งต่องาน ส่งต่องานเสร็จถึงจะได้หยุด