ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 591 ข้าเป็นนายหญิงจริงๆ / ตอนที่ 592 จีบแบบนี้ก็มีด้วย

ตอนที่ 591 ข้าเป็นนายหญิงจริงๆ / ตอนที่ 592 จีบแบบนี้ก็มีด้วย
ตอนที่ 591 ข้าเป็นนายหญิงจริงๆ

หา?

ซ่งฝูหลิงกับลู่พั่นจำต้องสบตากันอีกครั้ง

อยากหาคำตอบจากสายตาของเขา เช่นนั้นเจ้าอยากไปที่ไหน

“ตามข้ามา”

ลู่พั่นพาซ่งฝูหลิงเดินเลาะแม่น้ำ เดินไปเรื่อยๆ เดินผ่านแม้แต่โรงสีพลังน้ำ

ลู่พั่นยังได้มองกังหันน้ำกับโรงสีพลังน้ำที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ตรงนั้นก็ยังมีคน ทำไมหมู่บ้านนี้มีคนอยู่ทุกที่

ซ่งฝูหลิงก็มองตามสายตาของเขา “คุณชายลู่ พวกเราสร้างโรงสีพลังน้ำสองโรง และก็สร้างกังหันน้ำที่ใหญ่กว่าให้คนในหมู่บ้านด้วย คุณชายลู่อยากไปดูหรือไม่” นางคอยเตือนตัวเองเสมอว่าเป็น ‘ไกด์’

ลู่พั่นที่เดินอยู่ด้านหน้า ด้านหลังสะพายเป้ ตอบอย่างแน่วแน่โดยไม่หันกลับมา

“ไม่ดู”

ซ่งฝูหลิงที่ตามหลังมาติดๆ ทำปากขมุบขมิบใส่หลังของลู่พั่นโดยไม่ให้มีเสียง มีแค่นางที่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร

ในเวลาเดียวกัน

ซุ่นจื่อพิงประตูบ้านผู้เฒ่าฟาง โยนเชอร์รี่เข้าปากพลางมองไปไกลๆ ยิ้มโง่อยู่คนเดียว

คุณชาย หาโอกาสเปิดทางให้คุณชาย บ่าวก็ทำให้แล้วนะ

วันนี้ทุกอย่างเป็นใจสุดๆ แม้แต่ท่านซ่งก็ไม่อยู่บ้าน ช่างเป็นโอกาสที่ดีขนาดไหน

เวลานี้ คุณชายกับแม่นางซ่งคงอยู่ด้วยกันตามลำพังใช่ไหม

เวลานี้ ของขวัญที่คุณชายเตรียมมาตั้งนาน น่าจะมอบให้แม่นางซ่งแล้วใช่ไหม

แต่ซุ่นจื่อยิ้มๆ อยู่ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับค่อยๆ หุบลง ทันใดนั้นเขาก็คิดอย่างปลงๆ

ของขวัญก็ยังเป็นของขวัญอยู่วันยังค่ำ เป็นของไม่มีชีวิต

ในสายตาของแม่นางซ่ง คุณชายก็แค่ให้ของขวัญนาง

ถ้าชอบ ก็มีรอยยิ้มให้คุณชาย

ถ้าไม่ชอบ อาจจะ…

เฮ้อ

นางกลับไม่รู้ว่าเพื่อของชิ้นนั้น คุณชายลงทุนเลื่อย ไส ตะไบ ขัด

นั่นเป็นของที่คุณชายใช้เวลาหลายคืนในเมืองชิงเฉิงตั้งใจทำขึ้นมา

ช่วงหลายคืนนั้น ขณะทำ บ่าวเห็นเวลาคุณชายออกแรงมากหน่อยก็จะกระเทือนบาดแผล เจ็บจนต้องกัดฟันทน

มีแค่บ่าวเท่านั้นที่รู้

วันนี้บ่าวยอมรับว่าตัวเองช่างโง่เขลาจริงๆ

เพราะบ่าวจนปัญญา ไม่รู้ว่าต้องใช้วิธีไหนถึงจะทำให้แม่นางซ่งรู้ได้

“ซุ่นจื่อ” เฉียนเพ่ยอิงเรียก

“อื้อ มาแล้วขอรับฮูหยิน”

งานอะไรสั่งมาได้เลย เขาทำได้ทุกอย่าง วันหน้าให้เป็นวัวเป็นม้ายังได้ ขอแค่ลูกสาวบ้านท่านช่วยเอ็นดูคุณชายของข้าด้วย

…

เดินไปอีกก็จะเข้าแปลงเกษตรแล้ว

ทันใดนั้น ลู่พั่นได้หยุดเดิน หันกลับไปมองซ่งฝูหลิงที่อยู่ริมน้ำ

ซ่งฝูหลิงไม่เข้าใจความหมายในดวงตาของเขา ก็แค่รู้สึกว่ามีความอารมณ์ประหม่าแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

ไม่ได้รู้สึกผิดไป

ในใจของลู่พั่นกำลังคิดว่า ตรงนี้แหละ ไม่มีคน ใช้ได้ พูดตรงนี้แหละ

“ช่วยข้าเอากระเป๋าลงจากบ่าได้หรือไม่ หลังข้ามีแผล”

ซ่งฝูหลิงเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกหมดคำจะพูด

แล้วจะแบกมาทำไมไม่ทราบ ยังคิดว่าเจ้าเลียนแบบพ่อข้า สะพายกระเป๋าเป้เดินไปนั่นมานี่ คิดว่าไม่มีปัญหาเสียอีก

ปรากฏได้เรื่อง ขนาดจะถอดกระเป๋าออกยังต้องให้คนช่วย

นิ้วเรียวยาวของซ่งฝูหลิงจับบ่าของเขา ช่วยถอดกระเป๋าออก

ลู่พั่นหันหน้ามามองนิ้วที่วางอยู่บนบ่าของเขา

แม้นิ้วนั้นจะวางอยู่บนบ่าของเขาเพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวก็ตาม

ในขณะที่ซ่งฝูหลิงยื่นกระเป๋าเป้ให้เขา ลู่พั่นก็พูดขึ้น “ช่วยเปิดหน่อย”

นางย่อตัวนั่งลง เอากระเป๋าวางบนพื้น ทำตามที่บอก

“ในนั้นมีกล่องอยู่ใบหนึ่ง นางช่วยหยิบออกมา

ซ่งฝูหลิงหยิบออกมาดู

ว้าว ไม้ประดู่ ไม่ครบพันปีใช้เป็นวัสดุไม่ได้ มีค่าทุกตารางนิ้ว

และสิ่งที่ดึงดูดสายตาของนางยิ่งกว่าคือ ประณีตมาก ด้านบนมีใบเมเปิ้ลอยู่หนึ่งใบ

ไม่เหมือนกับยุคปัจจุบันที่ใช้วิธีพิมพ์ลงไปหรือติดกาว คนทำกล่องจะต้องแกะสลักไม้ให้เป็นร่องตามรูปใบเมเปิ้ลเสียก่อน จากนั้นถึงเอาใบเมเปิ้ลของจริงมาเลี่ยมใส่ลงไป ผนึกให้แน่น

“เปิดกล่อง”

“ยังต้องเปิดด้วยเหรอ”

“ใช่”

ซ่งฝูหลิงเลื่อนกลอนที่ล็อคไว้ พอเปิดกล่องออก นางก็ตะลึง

สิ่งที่วางอยู่บนผ้ากำมะหยี่คือหวีไม้ประดู่

ลู่พั่นมองเหนือศีรษะของนาง เต็มไปด้วยความคาดหวัง “ฝีมือเป็นอย่างไรบ้าง”

“มองออกว่าตั้งใจทำมาก”

เขากัดฟัน รวบรวมความกล้า “ฝูหลิงชอบมันหรือไม่”

ซ่งฝูหลิงเงยหน้าสบตากับเขาทันที นางอ้าปากค้าง หัวใจเต้นเร็ว

ใบเมเปิ้ล หวีไม้

สมัยโบราณมีกลอนรักของใบเมเปิ้ล สมัยปัจจุบันก็มีเพลงรักเกี่ยวกับใบเมเปิ้ล

ส่วนหวีไม้ หวีหนึ่งสุดปลายผม หวีสองครองรักจนแก่เฒ่า หวีสามก็คือมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง

คนหนึ่งนั่งอีกคนหนึ่งยืน ทั้งสองสบตากัน

สายตาของลู่พั่นจ้องซ่งฝูหลิงอย่างไม่วางตา

ในขณะเดียวกันเขาก็ใช้สายตาถามว่า

ฝูหลิง เจ้าเข้าใจความหมายของข้าหรือไม่

หนึ่งไม้ หนึ่งหวี ร่ำฤดู หนึ่งใบ หนึ่งแผ่น ร่ำละมุน จูงมือเจ้าตราบจนนิรันดร์

ตอนที่ 592 จีบแบบนี้ก็มีด้วย

ซ่งฝูหลิงก้มหน้า มองหวีไม้ที่อยู่ในกล่องอีกครั้ง

ความรู้สึกแรกของนางคือ คนยุคโบราณถนัดวางแผนยิ่งกว่าคนยุคปัจจุบันเสียอีก

ไม่พูดออกมาตรงๆ ใช้ของขวัญสื่อแทน

แถมนางยังตกหลุมพรางตั้งแต่แรก ทีละขั้นๆ

ตั้งแต่คนผู้นี้สะพายกระเป๋ามา หรืออาจคิดไว้แล้วว่าจะสะพายกระเป๋า จากนั้นก็บอกว่าตัวเองบาดเจ็บ หยิบกระเป๋าลงมาไม่ได้ ให้นางช่วยหยิบหน่อย

หยิบกระเป๋าเสร็จก็หยิบกล่อง หยิบกล่องเสร็จก็เปิดเจอหวีไม้

หรืออาจจะก่อนหน้านั้นอีก เป็นต้นว่า เขาอธิบายเรื่องบาดแผลให้แม่ของนางฟัง แท้จริงแล้วต้องการบอกนาง

ความรู้สึกที่สองคือ พิจารณาตัวเอง

เรามีพฤติกรรมอะไรที่ทำให้เขาเข้าใจผิดหรือเปล่า หรือมีอะไรไม่เหมาะสม

ไม่อย่างนั้น ทำไมอยู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกแบบชายหญิงล่ะ

ซ่งฝูหลิงรีบค้นสมองอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่รู้จักกันมาจนถึงตอนนี้ แต่ละครั้งที่เคยอยู่กับลู่พั่น

อืม ตอนนั้นที่ไปสอนลู่พั่นทำโมเดลจำลองที่บ้าน ตอนกินข้าวคุยกันเยอะแยะ

แต่พวกเราไปกินข้าวบ้านเขา ทุกอย่างรอบตัวแปลกตาไปหมด ทุกอย่างก็ทำไปเพราะเห็นแก่หน้าของเจ้าบ้าน เป็นต้นว่า แม้แต่น้ำชาที่สาวใช้เอามาให้ จะเป็นชาร้อนหรือไม่ก็ต้องดูท่าทีที่เจ้าบ้านมีต่อพวกเราเสียก่อน

ถ้าอย่างนั้น คนคนนี้ที่เป็นเจ้าบ้านเป็นฝ่ายพูดกับพวกเราก่อน พวกเราจะทำตัวเป็นใบ้ได้เหรอ ก็ต้องมีการโต้ตอบอย่างเหมาะสม ไม่ควรปล่อยให้บรรยากาศกร่อยหรือเปล่า

สรุปว่า นอกจากครั้งนั้นที่พูดคุยไปมากมาย ตอนอื่นก็ดูปกติดี

อย่างเมื่อครู่ นางรินน้ำชาให้ลู่พั่น รวมเวลาทั้งหมดที่เจอหน้าพูดคุยกันก็แค่สองสามนาที นานกว่านี้แม่ก็จะขัดจังหวะ

รวมถึงก่อนหน้านี้ที่ขนอิฐ นั่นก็แค่ช่วยขนอิฐไม่กี่ก้อนเข้าไปวาง วิ่งหลบฝนกลับบ้านด้วยกัน นั่นก็แค่เดี๋ยวเดียว รอบตัวมีคนเต็มไปหมด ไม่ได้พูดอะไรที่ชวนให้เข้าใจผิด

อันที่จริง หลายครั้งภาพความทรงจำเกี่ยวกับลู่พั่นในสมองนางดูเหมือนจะประมาณว่า อยู่ๆ ก็แวบมาสิบกว่านาทีแล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เวลานี้นางถือกล่องพลางคิดเยอะแยะ แต่ในความเป็นจริงเวลาเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วครู่

ซ่งฝูหลิงถือกล่องยืนขึ้น

นางสำรวจลู่พั่นด้วยสายตาก่อนหนึ่งรอบ

ลู่พั่นที่สังเกตสีหน้าของฝูหลิงอยู่ตลอด พอเห็นสายตาแบบนี้ รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็ค่อยๆ หายไป

เขาเข้าใจ นางไม่ได้มีท่าทีเขินอาย ก็แสดงว่า…

ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่นางไม่มีความเขินอาย สายตาที่มองเขาคล้ายสำรวจสิ่งของและงุนงง

ลู่พั่นรู้สึกว่าตัวเองดูแย่นิดหน่อย เขาจึงหันหน้าไปทางแม่น้ำ

แต่ซ่งฝูหลิงกลับไม่ปล่อยเขา

อาจเพราะงงเกินไป

ทันใดนั้นฝูหลิงก็กางแขนออกเล็กน้อย มือขวายังถือกล่องอยู่ นางมองตัวเองก่อน

มองร่างเล็กของตัวเอง

“คุณชายลู่ ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด ท่านกำลังสารภาพรักกับข้าใช่หรือไม่”

ลู่พั่นรีบหันกลับมาโดยเร็ว มองซ่งฝูหลิง หัวใจเต้นเร็วยิ่งขึ้น

นางเข้าใจแล้ว นางฉลาดมาก

นางเพิ่งจะเข้าใจ เมื่อครู่ก็เลยแสดงท่าทางแบบนั้นต่อเขาหรือเปล่า

ตอนนี้เข้าใจแล้ว นางจะ…

ในขณะที่หัวใจของลู่พั่นกำลังเต้นด้วยความเร็วสูง ซ่งฝูหลิงก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น “ข้าเพิ่งจะอายุเท่าไร ข้ายังงงอยู่ ทำไมอยู่ๆ ท่านก็มีความคิดแบบนั้น ของสิ่งนี้ของท่านถ้าหมายความแบบนั้น ข้าไม่…เอ๊ะ อย่าหนีสิ”

คำว่าไม่เอายังไม่ทันพูดจบ ลู่พั่นก็วิ่งหนีไปแล้ว

หัวใจแหลกสลายไปพร้อมกับสายลม

เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

ได้ยินหรือยัง

สรุปว่านางไม่ต้องการ

ไม่เอา

นางไม่ต้องการเขา

เขา ลู่หมินหรุ่ย แต่ไหนแต่ไรมามอบของให้แล้วไม่มีทางเอาคืน

ขอร้องล่ะ ซ่งฝูหลิง อย่าให้ข้าต้องรับกลับมาให้ตัวเองดูแย่ยิ่งกว่านี้เลย

แต่ลู่พั่นวิ่งๆ ไปทันใดนั้นก็หยุด

เขาหายใจหอบ สองมือจับเข่า หันไปมองซ่งฝูหลิงที่กำลังวิ่งตามเขา

ทิ้งนางไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้

ที่นี่ใกล้แปลงเกษตร เปลี่ยวเกินไป ไม่ปลอดภัย

กลางวันงั้นเหรอ กลางวันก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกัน

ในเวลาเดียวกัน ซ่งฝูหลิงสะพายกระเป๋าเป้ของลู่พั่น

มือข้างหนึ่งถือกล่อง มืออีกข้างวิ่งไปกวักไป “เอ๊ะ หยุดก่อนสิ”

พอทั้งสองคนวิ่งมาถึงระยะที่ห่างกันไม่กี่สิบเมตร

ซ่งฝูหลิงมองตาปริบๆ “…”

กำลังจะไล่ทัน ทำไมเขาวิ่งออกไปอีกแล้วล่ะ

ผ่านไปสักพัก พอทิ้งห่างอีกครั้งลู่พั่นก็หยุด หันกลับมารอ

เมื่อทั้งสองคนห่างกันไม่กี่สิบเมตร ลู่พั่นก็ออกวิ่งอีกครั้ง

ซ่งฝูหลิงโมโหมาก นางถือกล่องกระทืบเท้า ตะโกนไปข้างหน้า “ท่านล้อข้าเล่นเหรอ!”

ลู่พั่นไม่อธิบายและไม่ตอบนาง หัวใจกำลังแหลกสลาย ไม่อยากพูด

เป็นแบบนั้นอยู่สามสี่รอบ

ซ่งฝูหลิงวิ่งจนหอบ จำต้องตะโกนบอกคนข้างหน้าให้มาคุยกันก่อน

“หยุดนะ หยุดก่อนได้ไหม

ฟังข้าพูดก่อน ยังไม่ต้องพูดเรื่องหวีไม้ ท่านไม่เอากระเป๋าแล้วเหรอ

ในนี้มีหนังสืออยู่ตั้งหลายเล่ม ท่านออกมาข้างนอกพกหนังสือตั้งมากขนาดนี้มาทำไม

ข้าแบกมันวิ่ง หนักจะตายอยู่แล้ว”

ตะโกนเสร็จซ่งฝูหลิงก็จงใจไม่วิ่งต่อ

นางคิดว่าต้องพักหายใจสักหน่อย จากนั้นค่อยรวบรวมกำลังจับเขาให้ได้

ส่วนลู่พั่นพอฟังจบ เท้าของเขาก็หยุดด้วยความลังเล

กระเป๋าใบนั้นหนัก

เพียงแต่ในขณะที่ซ่งฝูหลิงกำลังคิดว่าจะจับเขาได้แล้วนั้น เท้าของเขากลับหยุดชะงัก จากนั้นก็วิ่งต่อ

การออกวิ่งครั้งนี้ หัวใจสั่งให้เขาทำ หัวใจซื่อสัตย์กว่าเท้า

เขารับไม่ได้ที่ซ่งฝูหลิงจะยัดกระเป๋ากับกล่องคืนเขา

ไม่อยากเห็นซ่งฝูหลิงขมวดคิ้วทำท่ารังเกียจตอนพูดกับเขา

ซ่งฝูหลิงมองตามหลังคนที่ไม่ว่าจะตะโกนเรียกยังไงก็ไม่ยอมหยุด “…”

โว้ยยย!

“ข้ารู้ว่าท่านได้ยิน ท่านจงใจ ข้าจะโยนกระเป๋าของท่านทิ้งแม่น้ำ ลู่หมินหรุ่ย!”

ซ่งฝูหลิงชูกระเป๋าไปทางแม่น้ำจริงๆ ด้วยความโมโห

แต่ว่า

…ฮือออ ทุเรศชะมัด!

ซ่งฝูหลิงเอากระเป๋ามาสะพายอีกครั้ง อีกทั้งคราวนี้ยัดกล่องเก็บเข้าไปด้วย จะได้คล่องตัวหน่อย

สรุปว่าลู่หมินหรุ่ย ‘พา’ ซ่งฝูหลิงวิ่งเลาะริมแม่น้ำกลับบ้านไปทั้งแบบนี้

พอเริ่มเห็นคนในหมู่บ้าน แน่ใจแล้วว่าทิ้งซ่งฝูหลิงไว้ก็ยังปลอดภัย ลู่พั่นถึงเริ่มเร่งความเร็ว ทิ้งให้สาวน้อยแบกเป้วิ่งตามหลังอย่างเต็มที่

บนสะพาน เสี่ยวเฉวียนจื่อกำลังจะเข้าหมู่บ้านไปหาอาจารย์อย่างเริงร่า

นึกถึงเมื่อครู่ทุกคนช่วยกันสร้างบ้านพลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ชนบทมีเรื่องสนุกเยอะจริงๆ

“คุณชาย?”

“เรียกคน กลับจวน”

หืม?

ที่หน้าบ้านผู้เฒ่าฟาง ลู่พั่นที่หัวใจแหลกสลาย แต่กลับไม่แสดงออกทางสีหน้า ยังคงมีมารยาท พูดกับเฉียนเพ่ยอิงด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง

“ท่านน้า ที่จวนยังมีธุระต้องจัดการอีก ข้าขอกลับก่อน ไว้ครั้งหน้าข้าหยุดแล้วจะมาใหม่”

เฉียนเพ่ยอิงที่มีผ้ากันเปื้อนอยู่บนตัวถามด้วยความสงสัยและประหลาดใจ “ทำไมอยู่ๆ จะกลับแล้วล่ะ ข้าเริ่มทำกับข้าวแล้ว ไม่กินก่อนแล้วค่อยไปเหรอ”

“ไม่แล้ว ไว้ครั้งหน้า ครั้งหน้าข้าจะมากินข้าวแล้วดื่มเป็นเพื่อนท่านอา”

“เช่นนั้น เช่นนั้นก็ตามใจ เดินทางกลับดีๆ นะ ครั้งนี้บังเอิญจริงๆ พ่อฝูหลิงไม่อยู่บ้านพอดี”

เมื่อซ่งฝูหลิงสะพายกระเป๋าวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านก็เห็นขบวนรถม้าของลู่พั่นวิ่งออกไปพอดี

เขาไปแล้ว

ได้ยินว่านายอำเภอเมืองถงเหยาก็มา ไม่กล้ามารบกวนถึงบ้าน จึงรออยู่ที่หน้าหมู่บ้าน แต่ตอนรถม้าของลู่พั่นวิ่งผ่านใต้เท้านายอำเภอกลับไม่แม้แต่จะหยุด