ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 595-2 เคมีเข้ากัน

ตอนที่ 595-2 เคมีเข้ากัน
เวลานี้ยังมีอีกคนที่รู้สึกว่าหนังสือสนุกกว่าคน นั่นก็คือซ่งฝูหลิง

อ่านเสียจนหลายคนที่เข้าบ้านมาถึงกับต้องเตือน อยากสายตาเสียเหรอ

ท่านย่าหม่ายังได้กระซิบเกลี้ยกล่อม “ฟังย่านะ ข้างนอกกินกันอยู่ เจ้าไม่ไปกิน โง่หรือเปล่า”

ซ่งฝูหลิงหมดคำจะพูด กินอิ่มแล้วก็กินต่อไม่ได้อยู่ดี

อีกอย่างปู่ทวดกับพวกน้องๆ อยากกินก็กินกันไป แล้วก็พวกยายๆ ด้วย

เวลานี้มีคนนั่งกันอยู่เต็มลานบ้าน คนแก่คนป่วยกับพวกเด็กๆ ก็มาอยู่ที่นี่กันหมด ยกเว้นพวกแรงงานที่กำลังสร้างบ้านอย่างหามรุ่งหามค่ำ

ยายทั้งแปดกำลังแบ่งขนม เอาไปบ้านละนิดละหน่อย เจ้ากี่ชิ้น เขากี่ชิ้น แบ่งขนมจำนวนเท่าๆ กันตามชนิดที่ลู่พั่นให้มา

พวกเด็กๆ กินเชอร์รี่

อกเสื้อของจินเป่าเลอะสีแดงของเชอร์รี่ พวกเด็กๆ เต็มลานบ้านส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างสนุกสนาน

เอาแค่นี้ ยังไม่ได้ย่างขากวาง ตอนเย็นไม่ได้ทำอะไรกินเป็นพิเศษ พวกเด็กๆ ก็ครึกครื้นกันแล้ว

ท่านลุงซ่ง หัวหน้าตระกูลเริ่น ปู่ใหญ่ เกาถูฮู หนิวจั่งกุ้ย ชายชราสูงวัยเหล่านี้ก็อยู่ด้วย พูดคุยขณะรอซ่งฝูเซิง

ถ้าไม่เห็นซ่งฝูเซิงถึงบ้าน ได้พูดคุยกันนิดหน่อย ก็จะนอนไม่หลับ

ถูกต้อง เวลานี้ซ่งฝูเซิงยังไม่ถึงบ้าน ระหว่างนั้นฝูกุ้ยมีกลับมาส่งข่าว

บอกว่าระหว่างทางซ่งฝูเซิงถูกใต้เท้าผู้ช่วยนายอำเภอลากไปดื่มเหล้าแล้ว ในโต๊ะยังมีอีกหลายคน ซึ่งก็เป็นคนมีชื่อเสียงของเมืองถงเหยาทั้งนั้น

แค่มาแจ้งข่าว จากนั้นซ่งฝูกุ้ยก็รีบกลับไปที่เมืองถงเหยาอีกครั้ง เขาต้องรีบไป กลัวซ่งฝูเซิงจะดื่มเยอะ

ผู้เฒ่าพวกนี้กำลังคุยถึงลู่พั่น แม่ทัพติ้งไห่ดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ แม่ทัพติ้งไห่อยู่ข้างนอกองอาจกล้าหาญ แต่พอมาที่บ้านเรากลับเป็นกันเอง

เริ่นกงซิ่นเข้ามาในลานบ้านเวลานี้

เริ่นจื่อฮ่าวเล่าให้เขาฟังแล้ว วันนี้ลูกสามเอาแต่เหม่อลอย

เข้าใจทุกอย่างแล้ว รู้สึกเพียงว่า

ให้ตายเถอะ พวกเราสองคนพ่อลูกเกือบกระตุกหนวด ‘เสือ’ เข้าแล้ว ไม่เอาแล้วหรืออย่างไรอนาคตน่ะ

ยังไม่ต้องพูดเรื่องลูกสาม เกือบไปแล้ว ถ้าไปสู่ขอจริง ดีไม่ดีเขาเกือบเอาอนาคตของลูกชายคนโตเข้ามาแขวนด้วยแล้ว ลูกชายคนโตอยู่ในเมืองยังไม่รู้อะไรด้วยเลย

แต่จะว่าไป ตกใจแค่ไหนก็ต้องข่มไว้ สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับซ่งเก้าสกุลไว้ดีกว่า วันหน้าต้องเอาให้เหนียวแน่นกว่านี้

“กงซิ่น เป็นอะไรไป” อาสามสกุลเริ่นถาม

“ข้าได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าพวกเจ้ามานั่งกันอยู่ที่นี่ ก็เลยอยากมานั่งคุยด้วย”

ท่านลุงซ่งชี้ “นั่งสิ”

เริ่นกงซิ่นไม่นั่ง เพราะห่างจากจุดนั้นไม่ไกลมีหัวหน้าตระกูลเริ่นกำลังนั่งถลึงตาใส่เขาอยู่

“ไอ๊หยา ไข่นกพิราบ” พอได้สติเริ่นกงซิ่นก็เห็นไข่ในมือยายหวัง

“เจ้าเคยกินรึ จริงสิ เอาไปทำอะไรกินถึงจะอร่อยเหรอ ต้มไหม”

“พวกเจ้าจะกินจริงเหรอ”

“ดูพูดเข้า แล้วใครจะเอาไปเล่นเล่า”

“ฟองละหนึ่งตำลึงเชียวนะ”

“หา!” ยายหวังคิดว่าหูของตัวเองมีปัญหา

เริ่นกงซิ่นชี้ไปที่ไข่ “จริงๆ นะ ต่อให้ไม่ใช่ฟองละหนึ่งตำลึงก็แพงมากอยู่ดี ข้าเคยกินที่บ้านลูกชายคนโต ฟังไม่ผิดแน่ ไม่เชื่อไว้วันหลังข้าถามมาให้”

เขาจำเรื่องแบบนี้ได้ดี เพราะหญิงรับใช้ที่อยู่ข้างกายสะใภ้ใหญ่คนอกตัญญูเคยบ่นให้เขาฟังตอนที่เขาไปกินข้าวบ้านจื่อเซิง เล่นเอาเขากินไม่เป็นสุข

ต่อมาเขาจงใจไปถามคนอื่น เห็นว่าถ้าไปซื้อที่แหล่งจะถูกกว่าหน่อย เอามาขายให้พวกเศรษฐีในเมืองเฟิ่งเทียนจะสามารถขายได้ถึงฟองละหนึ่งตำลึงจริงๆ

ยายหวัง “ไอ๊หยาแม่จ๋า พี่หม่า ในมือข้ามีตั้งสิบกว่าตำลึงแน่ะ รีบเอาไป ระวังแตก” นางเป็นแค่คนจนที่แค่กินไข่ไก่ก็ยังต้องนั่งคำนวณ กินไม่ไหวหรอกคำละหนึ่งตำลึง ลูกสะใภ้ของนางกำลังท้องก็ไม่ดีด้วย

ท่านย่าหม่าได้ฟังก็แลบลิ้นหมั่นไส้ “มันก็แค่ไข่ ไม่งั้นพวกเราก็เลี้ยงนกพิราบไปเลยสิ” ใช้คำพูดของหลานสาวคนเล็กก็คือ นี่เป็นสัตว์เศรษฐกิจ ดีกว่าเพาะปลูกเป็นร้อยเท่า

ข้างนอกส่งเสียงฮือฮากันไม่หยุดเรื่องที่ไข่นกพิราบมีราคา ‘ทะลุฟ้า’

เริ่นกงซิ่นยังได้ลูกผีผาไปครึ่งลูก ท่านลุงซ่งให้เพราะสหายกงซิ่นชี้ลูกผีผาแล้วพูดว่า ไม่เคยกินสิ่งนี้

ท่านลุงซ่งเลยคิดว่างั้นเอาให้ชิมครึ่งลูก ให้อาสามสกุลเริ่นอีกครึ่งลูก หัวหน้าตระกูลเริ่นกับอาเจ็ดสกุลเริ่นเอาไปแบ่งกันคนละครึ่งลูก ให้มากกว่านี้ไม่ได้ ฝูเซิงของข้ายังไม่ได้กิน

จะว่าไปวันนี้ท่านลุงซ่งก็เพิ่งเคยกินแตงหวานเป็นครั้งแรก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกผีผาเลย

ต้นแตงหวานก็ไม่เคยเห็น

หมี่โซ่วพูด “ปู่ทวด อันนั้นอย่ากิน ขม”

ท่านลุงซ่ง “แก้ร้อนใน”

หมี่โซ่วพูด “ข้าล้างให้อีกลูกไหม”

“ไม่เอาแล้ว ข้าไม่ชอบกิน หมี่โซ่วของเรากินเยอะๆ จะได้ฉลาด อย่าวางทิ้งไว้ให้เน่า”

ท่านลุงซ่งได้กินแตงหวานลูกใหญ่จากในเข่งในฤดูแบบนี้ก็พอใจมากแล้ว

ข้างนอกครึกครื้นเกินไป ซ่งฝูหลิงอ่านหนังสือไม่ได้

ตอนขึ้นเตียง เท้าเผลอเตะโดนกระเป๋าของลู่พั่น

นางลืมเรื่องนั้นไปแล้ว พอเตะถูกก็นึกขึ้นมาได้อีก

หืม? ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงก็ขมวดคิ้ว

เปิดดูดีไหม หนังสือที่อยู่ในนั้นจะมีที่เป็นประโยชน์ต่อท่านพ่อหรือเปล่า

ไม่ได้ แอบเปิดกระเป๋าคนอื่นมันไม่ดี

ซ่งฝูหลิงออกแรงยกกระเป๋าขึ้นไปวางบนเตียงแล้วค้นดู

แสดงให้เห็นว่ามีความใฝ่รู้สูงมากทีเดียว รู้ว่าไม่ดีก็ยังทำ

“อย่างไรเสีย เดี๋ยวเก็บให้ดีเขาก็ไม่รู้แล้ว ไหน ให้พวกเราดูหน่อยว่านี่คืออะไร”

ซ่งฝูหลิงเพิ่งพึมพำเสร็จก็อึ้ง ในมือมีสมุดบันทึกที่เหมือนสมุดโน้ต กี่โมงถึงกี่โมงต้องทำอะไร ละเอียดมาก

นางกวาดตามองคร่าวๆ แต่ละวันใช้เวลาเกือบเต็ม นี่ถือเป็นตารางทำงานหรือเปล่า

สิ่งที่เหนือความคาดหมายของนางก็คือสมุดเล่มเล็กอีกเล่มหนึ่ง ในนั้นเขียน ‘โจทย์’ ไว้มากมาย แนวข้อสอบการเมืองและประวัติศาสตร์ของการสอบจอหงวนแต่ละระดับ

ซ่งฝูหลิงรีบคุ้ยหนังสือในกระเป๋า มีทั้งหมดเก้าเล่ม ลู่หมินหรุ่ยสะพายติดตัว คนคนนี้ไม่รู้จักหนักเอาเสียเลย

นางดูชื่อหนังสือพวกนั้น ‘หนังสืออ้างอิง’ ที่ถูกโน้ตไว้ในสมุดเล่มเล็กว่ามาจากหนังสือเล่มไหนหน้าไหน ซึ่งก็เหมือนกับที่นางเดาไว้โดยไม่ได้นัดหมาย

ทำไมมันถึงได้เหมือนเนื้อหาทบทวนที่นางเตรียมไว้ให้ท่านพ่อเลยล่ะ

แต่นี่ไม่ใช่ฝีมือนาง และพ่อก็ไม่ได้เอาให้เขา ไม่เคยเห็นของนางไม่ใช่เหรอ

ถึงขั้นที่ครอบคลุมยิ่งกว่าของนางเสียอีก เช่นนั้นนางต้องลอกสักหน่อย

พรุ่งนี้ตอนกลางวันค่อยเริ่มลอก วันนี้ดึกเกินไปแล้ว ลอกเสร็จค่อยคืน

“พี่สาว ทำอะไรอยู่”

“ตกใจหมดเลย” ซ่งฝูหลิงกำลังดมกล่องใบเล็ก เกือบทำกล่องตก

“ทำอะไร นั่นของใครเหรอ”

“เอ่อ คือ…หมี่โซ่ว เจ้ารีบเรียกพวกจินเป่าไปรอรับท่านลุงที่หน้าหมู่บ้านไป พี่คิดว่าท่านลุงของเจ้าน่าจะใกล้กลับมาแล้ว”

พอถูกจับได้ก็แอบร้อนตัว

ซ่งฝูหลิงหลอกล่อเด็กน้อยออกไป จากนั้นถึงได้ขึ้นเตียงนั่งขัดสมาธิดมกล่องใบเล็กอีกครั้ง “กลิ่นนี้หอมจัง นี่มันครีมทามือหรือครีมทาหน้ากันล่ะ”

ปิดเก็บให้เหมือนเดิม วางกลับเข้ากระเป๋า

ซ่งฝูหลิงพบว่าลู่พันยังได้พก ‘แท่งขัดฟัน’ ที่ชวนสยึมกึ๋ย ใบสะระแหน่ รวมถึงเม็ดอมทรงกลมที่ช่วยดับกลิ่นปาก แบบที่ไม่มีขายในร้านเครื่องประทินโฉม

นอกจากนี้ยังมีดินสอที่ทำขึ้นเอง อืม เลียนแบบครอบครัวเรา

ส่วนน้ำหมึกเป็นตลับหมึกขนาดเล็ก พู่กันถูกเก็บอยู่ในกระเป๋าที่ทำจากหนังสัตว์สีดำ คล้ายกระเป๋าเงินขนาดใหญ่ของยุคปัจจุบัน โดยเรียงตามขนาดของพู่กัน นี่ก็คือ ‘กระเป๋าพู่กัน’ ที่ลู่หมินหรุ่ยพกติดตัว

รู้สึกว่า ยิ่งแอบดูกระเป๋าของเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าการใช้ชีวิต ‘ละเอียดอ่อน’ ยิ่งกว่านางเสียอีก

ชวนฉงนใจ ทั้งๆ ที่เป็นถึงแม่ทัพ ขี่ม้าลงสนามรบ ควรจะใช้ชีวิตแบบดิบเถื่อนมากกว่า

ฟังจากที่ท่านพ่อเล่า ตอนนั้นที่ไปส่งเสบียง เขาทนหิวจนร่างกายซูบผอม

แต่พอกลับเข้าเมืองก็มีบุคลิกแบบคุณชายสูงศักดิ์ทันที อืม แถมยังเคยวิ่งหนี ลู่พั่น เจ้าดูเป็นคนสองบุคลิกที่ย้อนแย้งในตัวเองนะ

ไม่รู้ทำไม หลายชั่วโมงต่อมา ซ่งฝูหลิงนึกถึงตอนลู่พั่นวิ่งหนีแล้วนางโมโหจนกระทืบเท้า อยู่ๆ นางก็กลั้นขำไม่ไหว

ที่ด้านนอก ในที่สุดซ่งฝูเซิงที่เมาหนักก็กลับมาแล้ว

คนขับรถอย่างซ่งฝูกุ้ยถูกท่านลุงซ่งด่าไปหนึ่งยก ฝูกุ้ยคิดในใจ นี่ยังถือว่ากลับมาเร็ว คนพวกนั้นยังคิดจะพาไปหอนางโลมด้วย พวกข้าสองคนเลยรีบเผ่นกลับบ้าน